เกมวิวาห์เจ้าสาวมาเฟีย (วางแผงงานหนังสือ 13 ตุลาคมนี้)

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 5 Attraction at first sight 1 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    29 ก.ย. 59


อย่าลืมนะพราว ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าเวทีที่สิบสองนาฬิกาคือคนที่คลั่งไคล้โชว์ในคืนนี้มากที่สุดคำพูดของมิกิดังขึ้นในใจอย่างถูกเวลา อีกทั้งการที่มีอาถอดเสื้อสูทแล้วเหวี่ยงลงไปข้างล่างก็ทำให้ลูกค้าปรบมือเกรียวกราว นั่นเป็นเพราะตอนนี้เนื้อตัวของมีอา มีเพียงปกเสื้อเชิ้ตผูกโบไทและบราเซียร์ลูกไม้สุดยั่วราคะแล้วเดินออกไปข้างหน้า ทิ้งตัวลงสู่อ้อมกอดของลูกค้ารายหนึ่ง

            คอนเนลิโอครางฮือกับเรียวขางดงาม ความสั้น พองฟูของกระโปรงประกอบกับตำแหน่งที่เขานั่งอยู่นั้นต่ำกว่าเธอจึงได้เห็นช่วงขางามชนิดที่ทำให้ขนอ่อนในกายลุกชัน ทว่ายังมีกระดาษโน้ตแผ่นต่อไปขัดจังหวะความรื่นรมย์

            ขอให้มีความสุขกับบาร์บี้สาวสวย

            แน่นอนว่ามาเฟียหนุ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินมารอบาร์บี้สาวสวยตรงขอบเวที หากการก้าวเดินอันมั่นคง แววตาที่จ้องมองเธอนั้นเป็นประกาย ร้อนแรงจนทำให้พราวพุธหัวใจเต้นโครมคราม หากทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการเดินเข้าไปใกล้แล้วยอมให้เขาอุ้มลงจากเวที

            “เท่าไหร่จ๊ะ คนสวย”

            ความหล่อเหลาที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้นั้นถูกความหมั่นไส้เข้าครอบคลุม คนบ้ากามอะไรแบบนี้ คำแรกก็ถามค่าตัวเพื่อจะพาขึ้นเตียงเลย “คุยกันก่อนสิคะ”

            คอนเนลิโอหัวเราะร่วนเมื่อได้ยินเสียงหวานนั้นตอบกลับ เขาไม่รู้หรอกว่าท่าทางเช่นนี้ทำให้คนมองตาค้าง ผู้ชายคนนี้หล่อเหลาอย่างร้ายกาจ เขามีความน่าเกรงขาม ดิบเถื่อนที่ซ่อนเอาไว้ไม่มิด

            ว่ากันว่าความอันตรายจะทำให้ผู้ชายมีเซ็กซ์แอพพีลเพิ่มขึ้นจนน่าใจหาย ซึ่งพราวพุธออกจะเห็นด้วยกับคำพูดนั้นเมื่อได้ตกอยู่ในอ้อมแขนของเขา

            “อึ๊บไปคุยไปก็ได้นี่” เว้นระยะในคำพูดก่อนจะเหลือบสายตามองร่องอกที่เบียดตัวกันชิด ไม่ได้คิดจะรักษามารยาทเลยสักนิด “ดูท่าว่าได้รอบเยอะ น่าจะทำให้เราสนุกขึ้น”

            “ความจริงแล้วฉันชอบคุณภาพมากกว่าปริมาณนะคะ รูปหล่อ...” ลากเสียงยาวอย่างออดอ้อนทั้งที่ความจริงแล้วอยากจะซัดให้คนปากเสียเลือดกบปาก แต่ยังไงเสียเธอก็ต้องทำตามคำพูดที่มิกิย้ำนักย้ำหนา “นั่งก่อนสิคะ อุ้มฉันแบบนี้หนักแย่เลย”

            ถ้าหากเธอเป็นนางนกต่อหรือหมากตัวหนึ่งที่ศัตรูวางกับดักเอาไว้ คอนเนลิโอก็ยอมรับได้อย่างง่ายดายว่าเป็นหมากตัวสำคัญที่ทำให้เขาเผอเรอ ถอยหลังกลับไปนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิมทั้งที่ไม่รู้ว่าจะยกเครดิตนี้ให้ศัตรูหรือแม่นางโชว์เนื้อตัวนุ่มนิ่มซึ่งนั่งซ้อนอยู่บนตัก

            “ก็ไม่ได้เบาเหมือนปุยนุ่นแต่ก็ไม่ได้เปลืองแรงผมเกินกว่าจะทำรอบได้เยอะๆ หรอก อย่ากังวลใจในเรื่องนั้นเลย” คอนเนลิโอไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อมให้มากความ บางครั้งเซ็กซ์ที่ต้องจ่ายอาจจะเร้าใจและโลดโผนได้โดยไร้ซึ่งข้อจำกัด

            คำพูดหยาบกระด้างด้วยน้ำเสียงจองหอง อวดดีนี้ทำให้พราวพุธแทบจะร้องกรี๊ดๆ ใส่หน้าเขา แต่กลับต้องโปรยยิ้มตั้งใจจะตะล่อมให้เขาดื่มเหล้าซึ่งพนักงานวางเอาไว้บนโต๊ะทรงกลม ทว่าริมฝีปากหยักลึกที่กดลงตรงหัวไหล่ของเธอนี้กลับสร้างความซ่านสยิวไปทั่วสรรพางค์กาย

            ผู้ชายคนนี้กำลังทำให้อารมณ์ของเธอแบ่งแยกออกเป็นสองขั้วอย่างชัดเจน ขณะที่กำลังหลงใหลไปกับท่าทีผยอง โอหังของเขา แต่คำพูดหยาบกระด้าง ตรงไปตรงมาเสียจนทำให้ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอายระคนโมโหได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน

            Passion Vertigo เสน่หาอันร้อนแรงที่เกิดขึ้นจากผู้ชายคนนี้ทำให้ระบบความคิดของเธอล่มสลายไปชั่วขณะ เป็นครั้งที่พราวพุธเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า... ลุ่มหลงจนโลกทั้งใบหมุนกลับนั้นให้ความรู้สึกเช่นไร

            พระเจ้า! ถ้าเป็นไปได้เขาจะอุ้มเธอเดินออกไปจากคลับแล้วตกลงค่าตัวในขณะที่แทรกลึกเข้าหาเธอครั้งแล้วครั้งเล่า การรอคอยมันช่างทรมานและเป็นเรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้นในเวลาเช่นนี้นัก

            พราวพุธเองก็ต้องดึงตัวเองออกมาจากความลุ่มหลงที่ผู้ชายคนนี้หยิบยื่นให้โดยที่เขาไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่ามอบรอยยิ้มที่มุมปากอย่างคนถือดี จุมพิตตรงหัวไหล่แล้วใช้ปลายลิ้นตวัดเข้ากับผิวเนื้อเธอ มันน้อยนิดมากหากเทียบกับความรู้สึกหลากหลายที่เกิดขึ้นในใจนี้

            คอนเนลิโอคลายอ้อมแขนแล้วปล่อยให้นางโชว์ขยับตัวนั่งเพื่อผสมเหล้าในแก้วช็อตได้สะดวก แอบซินธ์สีเขียวมรกตหนึ่งออนซ์ถูกเติมด้วยน้ำซึ่งไหลผ่านก้อนน้ำตาลวางค้างอยู่บนแผ่นสแตนเลสเหนือปากแก้วจนได้เหล้าดีกรีแรงพร้อมดื่ม

            เขาไม่ได้ใส่ใจกับเหล้าที่เธอกำลังผสมนักแม้จะเห็นกรรมวิธีในการผสมก็ยังคิดแค่ว่ามันเป็นแค่พวกแปร์โนด์ เป็นเหล้ายาใช้ดื่มก่อนรับประทานอาหาร ดีกรีแรงและมึนเมาได้รวดเร็วแต่น้อยกว่าแอบซินธ์หลายเท่านัก ทั้งหมดนั้นอาจเป็นเพราะเขากำลังเพลิดเพลินอยู่กับแผ่นหลังบอบบางของเธอ ไม่เพียงแค่ได้เสพความงดงามทางสายตา แต่ฝ่ามือยังวางไว้บนหน้าขาเรียวอย่างถือวิสาสะ

            วาบหวิว เคลิบเคลิ้มปะปนมากับความอยากรู้อยากเห็นจนพราวพุธต้องกะพริบตาถี่ๆ เรียกสติของตัวเองกลับคืนมาอยู่บ่อยครั้ง ในจังหวะที่ปลายนิ้วซุกซนไล้สูงขึ้นไปยังช่วงโคนขาเธอจึงเลื่อนมืออีกข้างหนึ่งตะคุรบมือของเขาเอาไว้แล้วฉีกยิ้มหวานจับใจ ถือแก้วช็อตแล้วยื่นให้เขา

            “ไหนบอกว่าชอบคุณภาพมากกว่าปริมาณ รู้ไหมว่าความเมาอาจทำให้คุณได้เซ็กซ์ที่เอาแต่ใจจากผม” ถึงจะตอบเช่นนั้นแต่ก็ยอมหยิบแก้วช็อตมาถือไว้เสียเอง

            “ช็อตเดียวจะทำให้คุณเมาไม่รู้เรื่องเชียวเหรอคะ เอาไว้หลอกเด็กดีกว่าน่า...” ลากเสียงยั่วเย้าอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน แล้วต้องยิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อเขายกแก้วช็อตดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว

            ความซ่าในปากอาจจะไม่ต่างกันแต่ความเข้มข้น ซับซ้อน หลากหลายมิติในรสชาติที่สัมผัสได้นั้นทำให้คอนเนลิโอรู้ว่านี่คือแอบซินธ์ เพียงเท่านั้นเขาก็รั้งร่างระหงให้อยู่ในอ้อมแขนแล้วบดจุมพิตร้อนแรงลงบนริมฝีปากอิ่มราวกับอดใจต่อไปไม่ได้แม้เพียงเสี้ยววินาที

            จิอานนี่ซึ่งเฝ้าดูเหตุการณ์อยู่ชั้นบนถึงกับยิ้มกว้าง เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผนการที่ตนวางไว้ แต่เรื่องนี้จะต้องทำอย่างลับๆ ไม่สามารถเปิดเผยให้การ์ดคนอื่นๆ ในคลับได้รับรู้เพราะเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าชายร่างสูงใหญ่ที่สามารถขอความช่วยเหลือได้หากให้มิกิเป็นคนเอ่ยปากนั้น แท้จริงแล้วจะทำงานอยู่ในสังกัดแก๊งมาเฟียใดหรือไม่

            เขาจึงต้องทำเรื่องนี้เพียงลำพังและเงียบที่สุด ในช่วงเวลาที่ต้องละสายตาจากดอนเวนโตล่าเพื่อเดินจากชั้นบนลงมายังจุดนัดหมายนั้น เขาไม่รู้หรอกว่ากำลังเดินเข้ามาในหลุมพรางของมาเฟียแห่งซิซิลี

            พราวพุธไม่รู้ว่าจุมพิตเอาแต่ใจหรือความหวานชุ่มคอที่ไหลเข้ามาในปากนั้นทำให้มึนงงเช่นนี้ แต่ที่รู้ตัวอย่างแน่ชัดคือผู้ชายคนนี้จูบเก่งเหลือเกิน

            “แล้วเราจะไปต่อกันที่ไหน แม่ตัวดี”

            “หลังม่านดำ ห้องสุดท้าย ขวามือค่ะ” สมองเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวรอบตัวไม่ได้ แต่จิตใต้สำนึกยังท่องจำตำแหน่งได้และบอกออกไปอย่างถูกต้อง

            ในคลับแสงไฟสลัวและบนเวทียังมีโชว์วาบหวิว ลูกค้าหลายคนเริ่มดื่มได้ที่และมองหาการปลดปล่อยอารมณ์ตามใจปรารถนา แล้วจะมีใครบ้างที่สนใจในการกระทำของคนคู่หนึ่งซึ่งอุ้มนางโชว์หุ่นดีหายเข้าไปหลังผ้าม่านสีดำ เช่นเดียวกับคนที่ถูกบังคับให้ดื่มเหล้าดีกรีแรง แม้เพียงครึ่งช็อตแต่เธอไม่ใช่คอเหล้าจึงเริ่มมึนงง ดวงตาพร่าเลือน หัวเราะออกมาอย่างสนุกสนานเพราะปลายเท้าที่ไม่ติดพื้นดินทำให้รู้สึกเหมือนล่องลอยอยู่กลางอากาศ

            เสียงหัวเราะนั้นช่างยั่วยวนเหลือเกินในความรู้สึกของมาเฟียหนุ่ม แน่นอนว่าเขาไม่ได้เดินตรงไปยังตำแหน่งห้องที่เธอบอกแต่กลับเลือกใช้ห้องที่อยู่ใกล้ที่สุด

            คอนเนลิโอจัดการวางร่างระหงลงบนเตียงนุ่มแล้วเดินกลับมาล็อกประตูพร้อมๆ กับต่อสายถึงคนสนิท “ห้องสุดท้าย ขวามือ”

            “ครับดอน” เลโอรับคำอย่างหนักแน่นแล้วทำตามแผนของเจ้านายที่สั่งการไว้ตั้งแต่แยกกันอยู่หน้าคลับ เมื่อครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

194 ความคิดเห็น

  1. #64 moowan_kong (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 19:51
    โอ๊ะโอ่! ป๊าจะได้กินหนูพราวแล้วหรอค่ะ
    เมื่อไหร่เล่มออกจ้า รอไม่ไหวแล้ว!!!
    #64
    0
  2. #63 poppy2002 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 11:59
    อารมณ์ค้างอ่าๆๆๆๆ
    #63
    0
  3. #62 แบนบาน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 09:46
    โอ้ยยยยยรอคอยรูปเล่มอยู่น้าาา
    #62
    0
  4. #61 coffee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 09:05
    อุดหนุนผลงานมาตลอดสะสมตั้งแต่ออกเล่มแรกเพราะชื่นชอบค่ะ รออออออออ นีล&พราว ค่ะ

    ไม่ได้เล่นเฟสถ้าเปิดสั่งแจ้งด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ
    #61
    0
  5. #60 som (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 08:26
    มีเล่มหรือยังคะ อยากอ่านยาว ๆ คะ
    #60
    0
  6. #59 som (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 08:24
    มีเล่มหรือยังคะ อยากอ่านยาว ๆ คะ
    #59
    0
  7. #58 siriwan17 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 06:58
    ฉลาดดี...ชอบๆๆ
    #58
    0