เกมวิวาห์เจ้าสาวมาเฟีย (วางแผงงานหนังสือ 13 ตุลาคมนี้)

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 3 ปัญหาที่มาพร้อมกับพรหมลิขิต 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,462
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    23 ก.ย. 59


สาวขาสวยหัวเราะร่วนเพราะเป็นคำชมที่ได้ยินได้ฟังมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ในบรรดาพี่น้องทั้งสี่คนมีหน้าตาสะสวยกันไปคนละแบบ คงจะมีเพียงแค่เธอคนเดียวกระมังที่ไม่ได้สวยหวานเหมือนใคร แต่ทุกคนล้วนแล้วแต่อิจฉารูปร่างเพรียวระหง โดยเฉพาะสะโพกผายถึงสามสิบเจ็ดนิ้วแต่เมื่อไล่สายตาลงมายังเรียวขากลับน่ามองยิ่งนัก

            ต้นขา ปลีน่องและข้อเท้าของพราวพุธดูเหมือนว่าจะมีขนาดที่ลงตัวกันอย่างเหมาะเจาะ ด้วยความสูงหนึ่งร้อยหกสิบเจ็ดเซนติเมตรอาจจะดูสูงเกินมาตรฐานสาวไทยไปสักนิด แต่นั่นกลับส่งผลให้เธอมีรูปร่างระหง ไม่ได้เก้งก้างหรือดูบอบบางจนเกินไป

            “ตกลงขาฉันหรือกาบี้ที่ทำให้เธอประสาทเสีย” ถามกลับเมื่อเห็นเพื่อนมองตามเรียวขาของตนไม่วางตา นี่ดีนะที่เป็นผู้หญิงด้วยกันไม่เช่นนั้นล่ะก็ อย่าหวังว่าคนอย่างพราวพุธจะอยู่นิ่งๆ ให้ใครลวนลามทางสายตาเช่นนี้

            โคโน่ไม่ตอบว่าอย่างไรแต่รีบเคี้ยวอาหารแล้วเปิดน้ำดื่ม ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่มองค้อนเพื่อนตาเขียวปัด “ทั้งสองอย่างเลย เรียวขาเธอน่ะทำให้ฉันอิจฉา แต่ความมากมายของกาบี้ทำให้ฉันอารมณ์เสีย”

            “ยังไง?”

            “รู้ไหมว่าวันนี้พร่ำเพ้อถึงเธอทั้งวัน เป็นห่วงสารพัด กลัวว่าเธอจะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ บ่อยเข้าฉันก็รำคาญเลยแกล้งถามไปว่าเป็นแค่เพื่อนกันทำไมต้องเป็นห่วงขนาดนี้ รู้ไหมกาบี้ตอบว่าไง” โคโน่ชะงักคำพูดไว้ครู่หนึ่งแล้วเปิดล็อกเกอร์หยิบชุดฟอร์มพนักงานออกมา แล้วเล่าต่อเมื่อเห็นว่าเพื่อนยังมองหน้าอย่างรอคอย “กาบี้คิดว่าเธอเองก็เริ่มมีใจให้บ้างแล้วน่ะสิ”

            “เฮ้ย! คิดแบบนั้นได้ไง” พราวพุธส่ายหน้าดิก

            “ไม่รู้... ก็โม้ใหญ่เชียวว่าเธออยากเรียนภาษาอิตาเลียน”

            พราวพุธถอนหายใจเพราะไม่รู้ว่าคำพูดเพียงเท่านั้นจะทำให้กาบี้ตีความหมายผิดไปใหญ่โตเช่นนี้ “ก็อยากเรียนจริงๆ นั่นแหละ แต่แค่อยากเรียนภาษาก็ไม่ได้หมายความว่าต้องชอบกาบี้สักหน่อย”

            โคโน่พยักหน้ารับเพราะเข้าใจความรู้สึกของพราวพุธดี ผู้หญิงด้วยกันมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่ามีใจรักใคร่ชอบพอหนุ่มคนไหนบ้าง “งั้นคงถึงเวลาที่เธอต้องพูดกับกาบี้ให้เข้าใจสักที ปล่อยไว้แบบนี้ยิ่งจะเสียความรู้สึกกันไปใหญ่”

            ใช่ว่าจะไม่รู้ ไม่เห็นในไมตรีจิตที่กาบี้มีให้เกินเพื่อน ตั้งแต่เล็กจนโตหากได้ขึ้นชื่อว่าเพื่อนแล้วพราวพุธไม่เคยคิดเกินเลยกับใครสักครั้ง สมัยมัธยมก็อยู่ในโรงเรียนหญิงล้วนซึ่งตรงกันข้ามเป็นโรงเรียนชายล้วน มีบ้างที่ตามกลุ่มเพื่อนไปกรี๊ดกร๊าดหนุ่มรุ่นน้องหรือรุ่นพี่ แต่ถ้ารู้ว่าอยู่ในช่วงอายุไล่เลี่ยกันหรือกำลังเรียนระดับชั้นเดียวกันแล้วล่ะก็ ต่อให้หล่อเหลาสักแค่ไหนก็ดูไร้ซึ่งแรงดึงดูดใจต่อเธอนัก

            นี่กระมังที่เขาเรียกว่าความชอบส่วนบุคคล ยิ่งกาบี้ซึ่งเป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกัน เล่นหัว พูดจาหยอกเย้ากันมาเกือบสี่ปีเช่นนี้แล้วยิ่งไม่อาจคิดเกินเลยได้

            สีหน้าครุ่นคิดของเพื่อนทำให้โคโน่ซึ่งเพิ่งแต่งตัวเรียบร้อยต้องเข้ามานั่งข้างๆ แล้วเลื่อนมือขึ้นโอบบ่าบอบบางอย่างให้กำลังใจ “เอาน่า... บางทีถ้ากาบี้ได้รู้ว่าจริงๆ แล้วเธอเห็นเขาเป็นแค่เพื่อน อะไรๆ มันอาจจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นก็ได้”

            “ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น”

            จบคำพูดของพราวพุธเสียงปรบมือของหัวหน้าพนักงานเสิร์ฟก็ดัง เรียกความสนใจของพนักงานทุกคนให้มองไปยังต้นกำเนิดของเสียง

            “เอาล่ะสาวๆ อีกยี่สิบนาที โรเซ่ วาเคชั่นคลับจะเปิดบริการแล้ว กรุณาย้ายก้นงอนๆ ออกไปทำงานของพวกคุณด้วย” นั่นคือเสียงปลุกเร้าให้พนักงานทุกคนได้กระตือรือร้น และให้บริการลูกค้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส “เร็วเข้าๆ ทิปงามๆ รอพวกเธออยู่...”

            ลูกค้าหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ที่เข้ามาใช้บริการในโรเซ่ วาเคชั่นคลับเป็นผู้ชายแทบทั้งสิ้น คงไม่มีผู้หญิงคนไหนคิดเดินเข้ามาใช้บริการคลับที่มีพนักงานเสิร์ฟสาวหุ่นเพรียวไม่ต่างไปจากนางแบบ ไล่เลียงไปจนถึงหุ่นสะบึมสุดเอ็กซ์ หรือดูโชว์ที่ทำให้ผู้ชายตาค้าง สามารถควักเงินเป็นฟ่อนๆ ให้นางโชว์บนเวที

            แม้ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าในแต่ละคืนนั้นนางโชว์รวมไปถึงพนักงานต่างถูกเลือกไปเป็นคู่นอนของหนุ่มๆ ผู้มีกำลังจ่าย ในคลับยังมีห้องซึ่งตกแต่งหลากหลายสไตล์เอาไว้บริการซึ่งคิดค่าบริการรายปีรวมในบัตรสมาชิกแล้ว หากเมามายจนไม่สามารถเดินทางกลับก็นอนค้างได้อย่างสบายใจ แล้วจะมีลูกค้าสักกี่คนที่จะใช้บริการห้องเหล่านี้ตรงตามวัตถุประสงค์ ในเมื่อว่าไม่ได้กำหนดให้นอนคนเดียวหรือต้องเมามายเท่านั้น

            เซ็กซ์หรือตัณหาราคะที่เกิดขึ้นนั้น ทางคลับยังยืนยันว่าไม่มีรายรับหรือมีส่วนรู้เห็นใดๆ ทั้งสิ้น ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นด้วยความพึงพอใจของทั้งสองฝ่าย อาจจะสองคน สามคนหรือมากกว่านั้นก็เป็นเรื่องของรสนิยมส่วนบุคคล

            ด้วยเหตุนี้จึงมีการ์ดร่างใหญ่คอยดูแลความเรียบร้อยทั้งด้านหน้าและในคลับ ความเข้มงวดนี้กระมังที่ทำให้พราวพุธกล้าเข้าทำงานในคลับนี้ แม้จะทำงานได้แค่เพียงหนึ่งสัปดาห์แต่ก็ไม่เคยเห็นการบังคับขืนใจใดๆ เกิดขึ้น อีกเหตุผลของคนขี้งกคงเป็นเพราะทิปที่ได้วันต่อวันโดยไม่ต้องแบ่งใคร

            แต่คนขี้งกกลับปิดเรื่องนี้เป็นความลับสุดยอด ต่อให้มีความปลอดภัยแค่ไหนก็ไม่อาจให้คนในครอบครัวรู้ว่าอาจหาญมาเป็นพนักงานเสิร์ฟในคลับเช่นนี้ พราวพุธรู้สึกไม่ดีเท่าไรเมื่อต้องโกหกคนทางบ้านแต่รายได้จากการบริการนั้นกลับกลบลบความรู้สึกย่ำแย่นั้นออกไปจนสิ้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

194 ความคิดเห็น

  1. #47 agronomy36 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 10:26
    งกอย่างนี้ ป๋านีลคงจะเอ็นดูเป็นพิเศษ นะค่ะไรท์ 5555555555
    #47
    0
  2. #46 แบนบาน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 08:30
    โอ้ยยอยากได้เป็นเล่มมาครองแล้ววว ไรท์สู้ๆนะคะคนอ่านให้กำลังใจ555
    #46
    0