[Fic EXO] ใยสิเน่หา KaiSoo

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,282
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    7 ส.ค. 60


ตอนที่ 17



การชมบ้านเริ่มขึ้นหลังจากที่ทานอาหารเสร็จได้ครึ่งชั่วโมง คยองซูถูกอ้อมแขนหนาโอบพาลงลิฟต์ไปด้านล่างซึ่งจะเป็นที่แรกใในการเริ่มต้นทัวร์บ้านในครั้งนี้
"ไปเรียกทุกคนมาที่ห้องนั่งเล่น ผมมีอะไรจะประกาศ" เสียงทุ้มของเจ้าของบ้านเอ่ยสั่งสาวใช้ที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่บริเวณห้องโถงโล่งกว้างด้านล่าง หญิงสาวโค้งให้เจ้านายแล้วผละออกไปทำตามคำสั่ง "ชั้นนี้คุณหนูคงรู้แล้วใช่ไหมครับว่ามีห้องอะไรบ้าง"
"นั่นห้องกินข้าว นั่นห้องรับแขก ส่วนนั่นห้องนั่งเล่น"
"เก่ง" เจ้าของบ้านเอ่ยชมทั้งยิ้มเอ็นดู ก่อนจะโอบเอวพาเข้าไปที่ห้องนั่งเล่นแสนกว้างขวาง โดยมีโทรทัศน์เครื่องใหญ่ประดับอยู่ที่ผนังด้านหนึ่ง คยองซูหย่อนก้นลงนั่งที่โซฟาในขณะที่สายตายังกวาดมองห้องที่แสนกว้างนี้เพื่อเก้บรายละเอียด สวยเหลือเกิน ทุกอย่างถูกตกแต่งอย่างมีคลาสด้วยสีขาวและสีครีมอย่างพอเหมาะพอเจาะ
"ไม่ใช่ความคิดผมหรอก พวกอินทีเรียทั้งนั้น" เจ้าของบ้านเอ่ยบอกราวกับรู้สิ่งที่คยองซุกำลังสงสัย
"แต่สวยมากจริงๆ" คยองซูเอ่ยปากชมจากใจจริง
"ดีไปที่คุณหนูชอบ"
"ทำไมล่ะ ถ้าฉันไม่ชอบนายจะรื้อทำใหม่เหรอ"
"ก็ไม่แน่" สายตาคมทอดมองมาพร้อมรอยยิ้มลึกซึ้งที่มุมปาก คยองซูเป็นฝ่ายที่พูดไม่ออกเองเมื่อเห็นสายตาและรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความนัยนั้น ก่อนที่ห้องจะเงียบลงสาวใช้ก็ทยอยเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นและยืนกันเป็นระเบียบเรียบร้อย โดยคนที่สวมชุดแตกต่างจากคนอื่นตั้งแต่ตอนที่เอาอาหารไปเสิร์ฟยืนอยู่หัวแถว
"นี่แม่บ้านใหญ่ประจำบ้านของเรา ยอนซอ เป็นหัวหน้าแม่บ้าน ช่วยผมดูแลบ้านแล้วก็สาวๆพวกนี้ทั้งหมดอีกที" เจ้าของบ้านเริ่มเอ่ยอธิบายขณะที่ผายมือไปยังหญิงที่ใส่ชุดสีแตกต่างกับคนอื่นที่โค้งให้คยองซูทันทีพร้อมรอยยิ้ม
"ยอนซอนี่คุณหนูคยองซู เป็นคนสำคัญของผม ต่อไปจะมาอยู่ที่นี่ เป็นเจ้านายเทียบเท่ากับผม เรื่องบ้านที่ผมเคยบ่นๆกับยอนซอไว้ว่าปวดหัวน่ะ ผมจะยกให้คุณหนูดูแลไปเลยนะ ต่อไปถ้ามีปัญหาอะไรเรื่องภายในบ้านให้ขึ้นตรงต่อคุณหนูเลยไม่ต้องมาปรึกษาผม ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตามเป็นสิทธิ์ของคุณหนูทั้งหมด คำสั่งของคุณหนูคือสิทธิ์ขาด"
"ค่ะคุณไค" แม่บ้านใหญ่โค้งรับคำสั่งทันทีพลางยิ้ม เช่นเดียวกับหญิงรับใช้คนอื่นๆที่ต่างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่ต่างกัน
"เอาล่ะ ไหนคนอื่นแนะนำตัวให้เจ้านายคนใหม่ของบ้านเรารู้จักหน่อยซิ บอกด้วยว่าตัวเองมีหน้าที่อะไรในบ้าน"
แล้วการแนะนำตัวของสมาชิกทั้งหมดภายในบ้านก็เริ่มขึ้น คยองซูพยักหน้ารับฟังอย่างตั้งอกตั้งใจเพื่อที่จะจดจำให้ได้ทุกคน แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะจดจำคนทั้งสามสิบชีวิตให้ได้ในการเจอกันครั้งแรก บ้านใหญ่อลังการแล้วคนยังเยอะเว่อร์วังอีก คยองซูถอนหายใจด้วยความท้อแท้ใจ
"ไม่ต้องจำให้ได้ทุกคนภายในวันนี้หรอก ช่วงนี้ถ้าคุณหนูอยากได้อะไรสั่งผ่านยอนซอก็พอ ยอนซอจะเป็นคนจัดแจงออกคำสั่งต่อเอง เดี๋ยวอยู่กันไปนานๆคุณหนูก็จำได้หมด"
"แล้วคุณไคจำได้หมดทุกคนหรือยังคะ" แม่บ้านใหญ่ถามเย้า เจ้านายรูปหล่อยกมือขึ้นเกาหัวทั้งทำหน้าเก้อเขิน
"แค่ยังจำสลับกันสองสามคนเองยอนซอ" แล้วก็อ้อมแอ้มตอบออกมาให้สาวใช้หัวเราะขำคิกคักใส่เจ้านายหนุ่มของตน คยองซูเองก็พลอยขำตามไปด้วย "เอาล่ะ เราไปดูชั้นอื่นต่อกันเถอะ รายละเอียดยิบย่อยเรื่องในบ้านคุณหนูค่อยคุยกับยอนซอเองแล้วกัน ผมขี้เกียจจะฟังด้วย"
"ยิ่งโดยเฉพาะค่าใช้จ่ายในบ้าน เรื่องอาหารการกิน ยิ่งไม่ค่อยอยากฟังใช่ไหมคะ" แม่บ้านใหญ่เย้าอย่างรู้ทันเจ้านาย
"ถนัดเสียที่ไหนล่ะยอนซอ ทีนี้ล่ะโยนให้คุณหนูหมดเลย ผมรับผิดชอบงานที่บริษัทก็พอ" ได้ทีปลดภาระที่ไม่ถนัดเลยออกจากตัว สาวใช้ยิ้มขำก่อนจะทยอยกลับไปทำงานปล่อยให้เจ้านายเดินสำรวจบ้านตามลำพังต่อ "จะเดินหรือขึ้นลิฟต์ดีครับ"
"เดินเถอะ แค่แต่ละชั้นเองไม่เท่าไหร่หรอก" คยองซูบอกและเดินนำขึ้นบันไดไปก่อนและเพิ่งจะรู้ว่าตัวเองสบประมาทบ้านหลังใหญ่โตนี้เกินไป เพราะแค่บันไดระหว่างชั้นก็เล่นเอาหอบเหนื่อยได้เหมือนกัน "นี่ นายอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่โตแบบนี้จริงๆน่ะเหรอ" คยองซูอดถามด้วยความแปลกใจไม่ได้
"ครับ"
"บ้านหลังตั้งใหญ่ แต่อยู่คนเดียวนี่นะ ไม่คิดว่ามันกว้างเกินไปหน่อยเหรอ"
"ก็ตอนนี้มีคุณหนูมาอยู่ด้วยแล้วไง"
"ฉันหมายถึงก่อนหน้านี้ที่ฉันยังไม่มาที่นี่"
"ก็ครับ ผมอยู่คนเดียว" ตอบทั้งยักไหล่อย่างไม่คิดว่าเป็นเรื่องแปลกที่ตัวเองจะอยู่ในบ้านหลังใหญ่โตนี้เพียงลำพัง
"แล้วทำไมต้องสร้างมันให้ใหญ่โตแบบนี้ล่ะ นายไม่เหงาเหรอ"
"จะเอาคำตอบแบบน่าหมั่นไส้มากหรือน่าหมั่นไส้น้อยดีล่ะครับ" ถามทั้งทำหน้ายียวน คยองซูหยุดฝีเท้าเพื่อหันมากอดอกฉับใส่อย่างเอาเรื่อง
"ไหน ลองบอกมาหน่อยซิว่าน่าหมั่นไส้มากคำตอบเป็นยังไง น่าหมั่นไส้น้อยคำตอบคือยังไง"
"คำตอบแบบน่าหมั่นไส้มากคือเงินเหลือ ไม่รู้จะเอามาทำอะไร เลยสร้างบ้านหลังใหญ่ๆเล่น ส่วนคำตอบน่าหมั่นไส้น้อยคือ ผมกลัวถูกคนมองว่าจนแล้วปฏิเสธความรัก" ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาชิดและโน้มลงมากระซิบแทบจมูกชนกันโดยที่คยองซูไม่ทันตั้งตัว "เพราะคนบางคนเขาก็ชอบมองคนที่ฐานะ และปฏิเสธกันดื้อๆเพราะว่าคนคนนั้นดูกระจอกจริงไหมครับ"
คำตอบของเขาทำคยองซูนิ่งอั้นและหน้าชาไปหลายวินาที ก่อนจะหันหลังกลับแล้วออกเดินนำหน้าไปเงียบๆอีกครั้ง ริมฝีปากรูปหัวใจเอื้อนเอ่ยคำพูดออกมาเบาๆ "ถ้านายกำลังแก้แค้นฉันอยู่ก็ขอบอกว่าตอนนี้ฉันสมเพชตัวเองมาก"
"เปล่าเลย ผมไม่ได้อยากให้คุณหนูรู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด" เอวถูกรั้งไว้และถูกดึงให้เข้าไปชิดอกหนา ก่อนริมฝีปากอุ่นร้อนจะโน้มลงมาอีกครั้งเพื่อกระซิบใกล้ๆหู "บอกแล้วว่าผมชอบให้คุณหนูยิ้มมากกว่า"
"ได้ ถ้านายสั่งฉันจะยิ้ม ตอนนี้นายเป็นเจ้าชีวิตฉันแล้วนี่" เอ่ยออกมาอย่างขมขื่น
"ถ้าผมสั่งคุณหนูจะยิ้ม แต่ในใจจะเกลียดผมขึ้นอีกพันเท่าใช่มั้ยครับ หึหึ ไม่หรอก ผมไม่อยากให้คุณหนูยิ้มให้ผมทั้งที่ดวงตามีคำด่าเป็นพันๆคำให้ผม มา เราไปสำรวจห้องกันดีกว่า" แล้วคยองซูก็ถูกเขาจูงมือไปที่ห้องที่มีประตูเป็นไม้สีน้ำตาลเข้มขัดเงาวับ บอกความเรียบแต่หรู พอเห็นด้านในจึงรู้ว่าเป็นห้องทำงานของเขานั่นเอง คอมพิวเตอร์จอใหญ่และแฟ้มสีดำวางพะเนินอยู่บนโต๊ะถึงสามตั้ง
"นั่นไงครับเหตุผลที่ทำไมผมไม่อยากรับผิดชอบเรื่องในบ้าน เพราะเรื่องนอกบ้านมันก็เยอะมากพออยู่แล้ว" มือหนาชี้ไปที่แฟ้มตั้งใหญ่สามตั้งบนโต๊ะ คยองซูเดินไปใกล้ เปิดออกดูแฟ้มหนึ่งที่อยู่ด้านบนสุด เอกสารด้านในมีตัวเลขเต็มไปหมด เป็นค่าใช้จ่านต่างๆในโครงการและความหนาอยู่ในระดับที่รู้สึกขยาดมากกว่าจะใคร่รู้
"ปกติผู้บริหารเขามีเลขาสรุปสั้นๆมาให้ไม่ใช่เหรอ ทำไมงานนาย..." 
"อ๋อ ช่วงนี้คนสนิทผมเขาไม่อยู่ ผมใช้เขาไปจัดการงานอื่น ก็เลยต้องพึ่งตัวเอง คนอื่นผมไม่ค่อยไว้ใจ"
คยองซูพยักหน้าหงึกหงักเข้าใจ เรื่องการตัดสินระดับร้อยล้านพันล้านแน่นอนว่ามันไม่ควรทำอย่างสะเพร่า หมดความสนใจกับตั้งแฟ้มแล้วจึงเดินเลียบเคียงไปอีกด้านของโต๊ะทำงานตัวใหญ่จึงได้เห็นอะไรอย่างหนึ่งที่ทำให้ตกใจตาโตขึ้นมาทันที
"นี่มัน!"
"ครับ รูปคุณหนู" ตอบรับทันทีราวกับรออยู่ก่อนแล้ว
คยองซูมองรูปตัวเองที่กำลังยิ้มแฉ่งท่ามกลางทุ่งทานตะวันที่ไร่ในกรอบไม้สีน้ำตาลเข้มสลักลวดลายสวยงามอย่างไม่เชื่อสายตา เพราะคิดว่าตัวเองได้ลบมันออกจากครื่องเขาอย่างถาวรแล้ว แต่กลับมีมันอยู่บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของเขา ยิ่งรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก "ทำไมมันมาอยู่บนโต๊ะทำงานนาย"
"ผมเอามาวางเอง"
"แล้วทำไมถึง..."
"คุณหนูยิ้มสวย" ร่างสูงใหญ่เดินมาซ้อนหลังจนได้กลิ่นโคโลญจน์อ่อนๆและรู้สึกถึงแรงกอดรัดรอบเอว "และถึงจะไม่อนุญาตให้เอามาตั้งในห้องทำงานแต่ผมคงถือวิสาสะนะครับ เพราะรูปนี้คุณหนูอนุญาตให้ถ่ายแล้วและผมถือว่าเป็นสมบัติของผม"
"แต่วันนั้นฉันลบรูปนี้ออกจากโทรศัพท์นายแล้ว" คยองซูชี้นิ้วไปที่กรอบรูป น้ำเสียงงงงวยไม่หาย
"แต่ก็ยังช้ากว่าที่ผมส่งเข้าอีเมล์ตัวเอง เสียใจด้วยนะครับ เพราะผมสำรองไฟล์รูปของคุณหนูไว้หลายที่มาก ตามลบยังไงก็คงไม่หมดหรอก"
"ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย" ตอบอ้อมแอ้มทั้งแก้มร้อน ความรู้สึกหดหู่ใจเมื่อไม่กี่นาทีก่อนจากคำพูดเขาแทบมลายหายไปหมดสิ้น มีเพียงใจที่กำลังเต้นตึกตักบอกความรู้สึกแปลกใหม่ที่เกิดขึ้นในอกเท่านั้น
"แสดงว่าอนุญาต"
"ก็คิดว่าคงห้ามอะไรนายไม่ได้อยู่แล้วนี่"
"หึหึ"

 40%

"ว่าแต่ห้องทำงานนายทำไมทำจากไม้ทั้งหมดล่ะ"
"มันจะได้คล้ายห้องทำงานที่บ้านไร่"
"อ๋อ แล้วห้องอื่นๆล่ะ"
"ถัดไปห้องเก็บเอกสาร ห้องสมุด ห้องน้ำชาไว้รับรองแขกที่มาคุยงาน ส่วนข้างๆห้องทำงานผมถัดมาอีกด้านคือห้องทำงานคุณหนู"
"ฉันมีห้องทำงานที่นี่ด้วยเหรอ" คยองซูหันมาถามด้วยสีหน้าแปลกใจหนัก
"สิครับ ไว้ให้คุยงานกับสาวๆในบ้าน เป็นที่นัดปรึกษาหารืออะไรเกี่ยวกับปัญหาในบ้านก็ว่าไป หรือคุณหนูจะเข้ามาใช้ห้องทำงานเดียวกับผม"
"ไม่" คยองซูปฏิเสธรัวเร็วทันที แค่ที่ทำงานด้วยกันเวลาปกติก็ทะเลาะกันไม่เว้นแต่ละวันอยู่แล้ว ถ้าวันหยุดอยู่บ้านแล้วต้องนั่งทำงานในห้องเดียวกันอีกคยองซูคงต้องไมเกรนขึ้นเป็นแน่
"หึหึ ตามใจ ไปดูกันไหมครับ" ยังไม่ทันได้ตอบรับหรือปฏิเสธมือก็ถูกดึงออกไปจากห้องทำงานเขาเพื่อไปยังห้องข้างๆทันที ด้านในเป็นห้องกว้างโทนสีขาวสว่างโล่ง ยังไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรแม้แต่ชิ้นเดียว "ผมยังไม่ได้ให้เขามาตกแต่งให้ รอคุณหนูมาออกความเห็นเองว่าจะเอาแบบไหนจะได้ถูกใจ เผื่อเอาตามใจผมคุณหนูไม่ชอบก็จะได้รื้อกันเท่านั้น"
"ฉันอยู่ยังไงก็ได้"
"อย่าเลย เอาแบบที่คุณหนูชอบไปเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องตามช่างมาแก้อีก คุณหนูจะตกแต่งยังไงก็ได้ ไม่ต้องไปสนงบหรอก" คยองซูเชื่อแล้วว่าเงินไม่ใช่ปัญหาของผู้ชายคนนี้จริงๆ เขาพูดเหมือนทุกอย่างง่ายเท่าพลิกฝ่ามือ แม้มันหมายถึงเงินมหาศาลต้องเสียไปก็ตาม คนอะไรรวยจนน่าหมั่นไส้
"เกิดแต่งไปตามใจฉันแต่นายมีคนใหม่มาอยู่ด้วยและฉันต้องออกไปก็ต้องรื้อใหม่กันเท่านั้นเหมือนกัน สู้เอาแบบที่เจ้าของบ้านชอบไม่ดีกว่าหรือไง"
"ผมไม่คิดว่าคุณหนูจะได้ไปไหนนะ" ตอบเรียบๆขณะที่เดินไปรอบๆห้องและไม่ยอมให้คยองซูได้มองค้นในดวงตาว่าที่พูดเมื่อสักครู่จริงจังกับมันระดับไหน
"อ๋อ นั่นสินะ หนี้ฉันมันเยอะนักนี่ ใช้กี่ชาติถึงจะหมดก็ไม่รู้" คยองซูบ่นพลางถอนหายใจยืดยาวเมื่อแปลความหมายของคำพูดเขาอย่างนั้น เสียงหัวเราะทุ้มดังขึ้นเบาๆ ก่อนเขาจะหันมาสอดนิ้วเข้ากับนิ้วมือคยองซูพาเดินออกจากห้องว่างเปล่าที่จะต้องเป็นห้องทำงานในอนาคตของคยองซูเพื่อจะเดินขึ้นไปยังชั้นต่อไป ชั้นนี้บานประตูเป็นสีขาว ลูกบิดเป็นสีทองสวยงามทั้งชั้น ที่แปลกไปคือหน้าห้องมีเครื่องให้กดเลขรหัสทุกห้อง พอเข้าไปด้านในจึงรู้ว่าทำไมจึงต้องเพิ่มความปลอดภัยมากกว่าชั้นอื่นๆแบบนั้น เพราะภายในมีตู้เซฟเต็มไปหมด
"เซฟพวกนี้..."
"ไม่นะ ฉันไม่เก็บกุญแจห้องนี้ไว้แน่ๆ ยังไงก็ไม่เก็บ ไม่ขอมีส่วนร่วมรับรู้กับมูลค่าข้างในของเซฟ" คยองซูปฏิเสธเป็นพัลวันตั้งแต่ที่เขายังอธิบายไม่จบ และยืนกรานหนักแน่นทั้งน้ำเสียงและแววตา รู้ได้ทันทีว่าภายในตู้เซฟนั้นต้องมีของมีค่ามหาศาลบรรจุอยู่แน่ๆ
"ก็ โอเค ตามใจคุณหนู" เจ้าของบ้านไม่เซ้าซี้จนน่าแปลก ดึงออกจากห้องแล้วพาเดินไปยังห้องถัดไป หลังเขาใส่รหัสความอลังการชนิดที่คยองซูต้องเบิ่งตาโตค้างหลายนาทีก็ปรากฏตรงหน้า คยองซูไม่รู้ว่าห้องเซฟเมื่อสักครู่มันใส่อะไรไว้บ้าง แต่ที่แน่ๆห้องนี้เต็มไปด้วยตู้เครื่องประดับ ที่เรียกว่าเป็นพิพิธภัณฑ์ขนาดย่อมเลยยังได้
"ห้องนี้ฉันก็ไม่..."
"ห้องนี้คุณหนูไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธครับ ต้องเป็นคุณหนูเท่านั้นที่เป็นคนดูแลมัน"
"แต่มันเกินตัวฉันเกินไป เกิดอะไรหายขึ้นมาสักชิ้นฉันตายแน่ นายก็รู้สถานะการเงินของครอบครัวฉันมันติดลบอย่างเลวร้ายมานานแล้ว"
"หายก็ช่างเถอะ อันที่จริงมันก็ไม่ใช่ของสำคัญสำหรับผมหรอก ผมไม่จำเป็นต้องใส่สร้อยเพชร กำไลเพชรพวกนี้ แต่จะทิ้งไปก็กะไร เขาให้มาแล้ว เลยมารวมๆกันไว้ในห้องนี้" เจ้าของบ้านเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ทุกข์ร้อนตามที่เอ่ยออกมาเมื่อสักครู่จริงๆ
"ให้ ใครให้มา" คยองซูถามอย่างงงงวย มีด้วยเหรอโลกนี้ที่ใครจะให้ของใครด้วยของมูลค่ามหาศาลแบบนี้
"คู่ค้าผม  แถบๆดูไบ คูเวต พวกชีค พวกแขกขาว โซนนั้น "
"ให้เพชรเลยเหรอ" คยองซูกวาดตามองแต่ละเส้นในตู้โชว์ด้วยความตื่นตะลึง มูลค่าไม่ใช่เล่นๆแน่ๆ
"เทียบไม่ได้กับบ่อน้ำมันมหาศาลของพวกเขาหรอกครับ"
ดวงตาคยองซูที่เบิกโตอ่อนแสงลงและออกจะเห็นด้วยขึ้นมาทันที ลืมไปเสียสนิทว่าคนแถบนั้นเขามีอะไรที่ให้มูลค่ามากกว่าเพชรหลายเท่า
คยองซูมองตามร่างสูงของเขาที่เดินไปเปิดลิ้นชักตู้หนึ่งก่อนจะส่งเสียงเรียก "คุณหนูมานี่สิครับ"
เดินไปใกล้ในขณะที่สายตายังกวาดมองห้องขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยตู้เพชรเต็มไปหมดด้วยความตื่นตะลึงไม่หาย ไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาใช้ทีเผลอคว้ามือไปกุมและสวมอะไรอย่างหนึ่งเข้ากับนิ้วนางข้างซ้าย พอดิบพอดีจนนึกว่าเจ้าของคนก่อนกะขนาดนิ้วมือให้พอดีกับเจ้าของคนใหม่
"เอ๊ะ นี่นายเอามาใส่ให้ฉันทำไมเนี่ย" คยองซูหันมามองเมื่อรู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมบนนิ้วมือ มองแหวนเพชรที่ถูกสวมเข้าไปในนิ้วนางข้างซ้ายอย่างพอดิบพอดีราวกับวัดด้วยความรู้สึกตื่นตะลึง และทำท่าจะรูดออกทันที แต่เขาก็คว้ามือไว้
"ห้ามถอดครับ"
"ไม่เอา ฉันไม่อยากได้"
"ถือว่าเป็นกฎข้อบังคับ ถ้าใครดูแลของมีค่าพวกนี้ต้องเป็นคนครอบครองและสวมใส่แหวนวงนี้ไว้"
"มีกฎแบบนี้ด้วยเหรอ"
"มีสิครับ" รอยยิ้มกริ่มผุดขึ้นที่ริมฝีปากหยัก คยองซูถามคำถามออกไปอีกด้วยความไม่ไว้ใจ
"คนก่อนที่ใส่แหวนวงนี้คือใคร"
"แม่ผม"
คยองซูเบิกตาโตเมื่อได้ยินแบบนั้น
"อยากรู้ไหมครับว่าใครใส่ให้ท่าน"
พอเขาบอกแบบนั้นคยองซูก็รู้สึกไม่อยากได้เลยสักนิดเพราะคิดว่ามันเป็นแหวนแห่งความทรงจำและมีความสำคัญมากต่อตัวเขา ในฐานะของตัวเองคยองซูรู้ดีว่าไม่คู่ควรกับมัน แต่ทว่าเจ้าของบ้านก็ยังอธิบายต่อแม้ไม่ได้ตอบรับที่จะอยากรู้ก็ตาม
"พ่อผมใส่ให้ ในวันที่ขอแม่หมั้น"
"ฉันรับไว้ไม่ได้หรอกของสำคัญขนาดนี้ นายควรเก็บไว้ให้คนสำคัญของนาย"
"เรื่องนั้นให้ผมตัดสินเองดีกว่าว่าใครสำคัญไม่สำคัญ ตอนนี้คุณหนูใส่ไว้ก่อนแล้วกัน เก็บไว้ในนี้ก็ไม่มีประโยชน์"
"แต่ว่า..."
"ไซส์พอดีกับนิ้วคุณหนู อย่างกับวัดไว้" มือหนาคลึงมือของคยองซูเล่น ตาคู่คมมองเพชรบนนิ้วนางที่ส่องประกายล้อกับแสงไฟด้วยรอยยิ้มน้อยๆ คล้ายกับตกอยู่ในภวังค์คยองซูเผลอมองค้างที่ดวงหน้าคมแลอ่อนโยนและไร้ความยียวนตอนนี้ของเขา เวลาเขาใจดี เขาเอาอกเอาใจ เหมือนใจคยองซูจะหลอมละลายและอ่อนยวบพร้อมที่จะยอมเขาทุกอย่าง อย่างเช่นตอนนี้ ตอนที่เขาทำเหมือนคยองซูสำคัญและกำลังจะเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเขา เขากำลังคิดอะไรอยู่นะ ทั้งสงสัยและไม่อยากรู้ในคราวเดียวกัน
"จริงๆวันนั้นคุณพ่อท่านบอกรักคุณแม่ด้วย คุณหนูอยากให้ผมบอกรักด้วยไหมล่ะ จะได้ครบสูตรเหมือนวันที่เจ้าของคนก่อนได้รับมันวันแรก"
คยองซูสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเขาทั้งหน้างอ บอกเสียงขึ้นจมูก "ถ้าไม่ได้รักกันจะต้องบอกทำไม ฉันกับนายเราเกลียดกันออก"
"แน่ใจเหรอว่าคุณหนูเกลียดผม" ร่างสูงใหญ่เบียดตัวเท่าตึกเข้าหา คยองซูถอยร่นด้วยหน้าบูดบึ้ง เกลียดการเล่นกับความรู้สึกกันแบบนี้ของเขา เพราะคยองซูไม่เคยอ่านเขาออกเลยสักครั้ง ในขณะที่เขาเหมือนจะรู้จักคยองซูทะลุปรุโปร่งทุกซอกทุกมุม
"มากที่สุดเลยล่ะ รู้เอาไว้ด้วย" ว่ากระแทกใส่หน้าหวังให้เขาโกรธแต่อีกคนกลับแหงนหน้าหัวเราะงอหงายราวกับไม่เชื่อ
"เด็กโกหก" นอกจากนั้นยังกล่าวหาคยองซูอย่างร้ายกาจ
"ไม่ได้โกหก!" กระทืบเท้าด้วยความขัดใจ อีกคนยิ่งยิ้มจนน่าหมั่นไส้ ราวกับเขาเข้ามาอยู่ในใจและรู้ว่าคยองซูแอบซุกซ่อนความรู้สึกลุ่มหลงและพึงใจเขาไว้ในส่วนลึก ความเกลียดชังแต่ครั้งก่อนถูกความไม่ชัดเจนแสนใจดีที่เขากำลังทำอยู่นี้ทลายลงทีละนิด
"หึหึ แล้วจะพิสูจน์"
"พิสูจน์อะไร!"
"เดี๋ยวก็รู้" เขาบอกสั้นๆแค่นั้นแล้วก็หันกลับไปเลื่อนลิ้นชักปิด คยองซูกัดปากจนริมฝีปากแทบห้อเลือดด้วยความโกรธและโมโหที่เขาดูจะนำหน้าไปหมดทุกอย่าง
"ชั้นนี้ทั้งชั้นก็จะเป็นของมีค่า ซีกนั้นที่มีตู้เซฟเยอะๆที่คุณหนูไม่ยอมเข้าไปคือพวกเงินสดแล้วก็โนดที่ดิน ส่วนครึ่งนี้ก็เครื่องประดับทั้งหมดที่คุณหนูเห็นอยู่ ชั้นต่อไปคือห้องนอนของเรา คุณหนูอยากให้ผมรีวิวไหมครับ" สายตากรุ้มกริ่มหันมามองสบจนคยองซูเผลอแก้มร้อน 
"ไม่ต้อง ฉันรู้แล้ว!" ปฏิเสธเสียงสะบัดใส่
"แต่ผมอยากรีวิวเตียงคิงไซส์ของเราที่..."
"ไม่อยากรู้ๆๆ คนบ้า คนลามก!" คยองซูกระทืบเท้าใส่ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่ประตู เสียงหัวเราะทุ้มร้องถาม
"นั่นจะไปไหนครับ"
"ไปไกลๆจากคนบ้ากามอย่างนาย"
"หึหึ อยากแต่งห้องทำงานวันนี้เลยรึเปล่าผมจะโทรเรียกอินทีเรียให้"
"ดี! ฉันจะได้อยู่ห่างๆคนอย่างนาย เจอกันตอนกินข้าวเที่ยง ไม่ต้องตามมานะฉันจะไปคุยกับแม่บ้านใหญ่"
"ครับคุณแม่บ้าน" เสียงทุ้มเอ่ยล้อเลียน คยองซูทำตาขวางใส่หน้ายิ้มๆของเขาก่อนจะเดินกระแทกส้นออกจากห้อง โดยมีสายตาคมมองตามจนร่างเล็กลับตา 
"รอก่อน ไม่นานหรอก แล้วเราจะได้รู้กันคุณหนู" รอยยิ้มลึกผุดขึ้นที่ริมฝีปากหยักอีกครั้ง!



100%
#ใยสิเน่หาไคซู

.....................................................
Talk สั้นไปหน่อย แต่คิดว่าการทัวร์บ้านน่าจะประมาณนี้เดี๋ยวยืดเยื้อไปค่ะ ขอโทษที่มาช้านะคะไวไฟหอพังอย่างร้ายกาจ แล้วเมื่อวานคือปั่นเสร็จดึกกว่าจะได้นอนคือตีห้า เลยตื่นบ่ายโน่นเลย ตื่นมาไวไฟพังอีกเลยนอนยาว ผลคือตื่นตอนดึกๆตอนนี้และมานั่งลงส่วนที่เหลือเพราะไวไฟใช้ได้แล้ววว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

2,765 ความคิดเห็น

  1. #2613 ChanDio (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 08:49
    คุณคิมจะไม่ร้ายไปกว่านี้ชั่ยมั่ยชั่ย ฉันกลัวใจแกกกกกก
    #2613
    0
  2. #2612 ChanDio (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 08:48
    คุณคิมจะไม่ร้ายไปกว่านี้ชั่ยมั่ยชั่ย ฉันกลัวใจแกกกกกก
    #2612
    0
  3. #2434 Airr Rzsl (@airrrzsl1994) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 00:24
    มันคือกลัวใจคิมไคอะ อ่านไปก็คิดตามคำพูดไคตลอดว่าจริงใจแค่ไหนแต่ไหนเรียกจริงใจ?55
    #2434
    0
  4. #2289 m ma ri (@may-mm111) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 15:56
    ถ้าได้หลุดไปเดินเอาเท้าแตะบนพื้นบ้าน(?)คุณคิม ไค สักครั้งคงรู้สึกดีไม่น้อย จะรู้สึกเป็นบุญเท้าอย่างสูง
    #2289
    0
  5. #2145 chachanityns (@chachanityns) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 12:04
    คือแบบว่าพี่พระเอกรวยมากกกกก พี่คิดอะไรอยู่กันแน่นะ
    #2145
    0
  6. #1918 famiri*-*19 (@famiri) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 00:58
    โอ้ยย กลัวใจเหลือเกิน ขอทั้งชั้นนั้นให้กระผมดูแลเเทนก็ได้ 5555
    #1918
    0
  7. #1512 aehun94 (@aehun94) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 20:59
    ฟินไม่สุด กลัวใจพี่ไคเหลือเกินนน
    #1512
    0
  8. #1417 5506510014 (@5506510014) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 07:58
    เกลียดคำว่า เดี๋ยวก็รู้ ของคิมไคมากโอ้ยยยยจะยิ้มแบบเต็มที่ก็กลัวใจคิมไคอ่ะนายมีแผนอะไรในหัวอ่ะ
    #1417
    0
  9. #1126 hh_9094 (@9094_hh) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 16:32
    ขอให้รักน้อง ขอให้หลงน้อง
    #1126
    0
  10. #1099 Som-O^^ (@bb24-7) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2560 / 00:50
    โว้ยอิตาคุณไคโว้ยยยยยยยย หมั่นความรวยยังไม่พอ
    ตอนนี้หมั่นความขี้อ่อย ชอบให้ความหวัง ชอบให้คนดีของเราคิดไปเองอีก เกลียดอะ ชอบนักใช่มั้ยได้ปั่นหัวคยองซูเนี่ย
    ละดูให้ใส่แหวนหมั้นของแม่ตัวเองงี้ เป็นใครๆก็คิดป้ะ เมื่อไหร่จะถึงเวลาเฉลยทุกอย่างซักทีนะ อึดอัดแทนคยองซู อยากรู้ว่าจะเอาไงกันแน่ ที่เหมือนจะดีอยู่ทุกวันนี้ มันดีจริงๆใช่มั้ย แงงงง 
    #1099
    0
  11. #1034 _tangkwajiya (@_tangkwajiya) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 16:58
    คุณหนูไม่ได้ไปไหนแน่ คุณไคพูดจริงใช่มั้ย
    #1034
    0
  12. #1015 chicken (@tiwly30039) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 11:59
    ทิ้งท้ายแบบนี้อีกแล้ว ขอให้เราวางใจกับคิมไคสักตอนได้มั้ยคะ 55555
    #1015
    0
  13. #954 eegeeg (@tkrainbow) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 01:50
    ไค คิดอะไรอยู่

    อย่าใจร้ายนักสิ


    #954
    0
  14. #925 Gigss (@kikdame) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 07:41
    นี่ต้องกลัวใจน้องไครึไรเตอร์
    #925
    0
  15. #806 min-politic (@min-politic) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 23:43
    จงอินหลอกให้ตายใจป่ะ
    #806
    0
  16. #743 W. YM (@titimuta) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 23:31
    ตกลงจงอินเป็นคนยังไงกันแน่นะ
    #743
    0
  17. #740 MYHH412 (@MYHH412) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 12:32
    กลัวใจคุณไค อย่าทำร้ายน้องเลย แงงงงง
    #740
    0
  18. #739 น้องดื้อ (@wc1226) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 21:42
    คุณไคต้องการอะไรกันแน่ ทำเหมือนจะรักแต่ก็ไม่รักคืออะไรร อย่าเล่นกับความรู้สึกคยองซูมากเลย ฮืออ /บอกตัวเองอย่าอินเกินอย่าอินเกิน
    #739
    0
  19. #738 wrkiiy (@wrkiiy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 18:35
    ยอมคุณไคแล้วค่ะ ทำขนาดนี้จะรักคยองซูจริงๆ ใช่มั๊ย ใจนึงก็เชื่อหมดใจ อีกใจก็กลัวคุณเขา ไรท์ช่วยทำให้ไว้ใจคุณไคหน่อยเถอะค่ะ
    #738
    0
  20. #737 Hannie_Kim (@Hannie_Kim) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 16:36
    รอยยิ้มลึกของคุณไค นายคิดจะทำอะไรกัน???????? =_=
    #737
    0
  21. #736 หนูคยอง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 12:12
    มาถึงขนาดนี้แล้ว คิดว่าคุณไคเราคงจะแอบรักคุณหนูมมานานแล้วใช่ไหมคะ เจ้าแผนการขนาดนี่

    ก็คงเพื่อพิชิตใจคุณหนูใช่ไหมคะ รักเขาขนาดนั้น ฮื่ออออ ให้ฟีลเป็นพ่อเลี้ยงใจร้ายแต่ปล่าเลย อบอุ่นยิ่งว่าใครๆ แค่ปากร้ายกับคุณหนูไปเท่านั้นเอง
    #736
    0
  22. #735 ktyf (@fktngp) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 02:28
    โอ้ย ให้แหวนนี่ไม่แผนแล้วปะ
    นอกจากไม่ใช่แหวนแม่จริงๆ
    แต่ก็ไม่น่าหลอกกันขนาดนี้ปะ
    โอ้ย ทำไมชอบยิ้มเนี่ย!
    จะกลับมากลัวอีกแล้วนะ
    คุณไคคนบ้า ฮือ คุณหนูสู้เค้านะคะ
    #735
    0
  23. #731 PrakN (@orawannameorw12) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 11:34
    โอ้ยยย เขินแทน นี่คิมไครักคยองซูจริงๆใช่ไหม แถมยอมให้ใส่แหวนไปอีก(เรื่องท้องก็ยังไม่ลืมนะ อิอิ) แต่ถ้านี่เป็นแผนให้ตายใจ คยองซูคงเจ็บปวดมากๆ ตอนนี้ฉันก็ยังไม่ไว้ใจคิมไคคนลึกลับอยู่ดี
    #731
    0
  24. #730 Dodyonuna (@mymiinty) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 00:08
    ออหอ พาแนะนำตัวกับคนในบ้าน จัดสรรหน้าที่รับผิดชอบนี่มันหน้าที่ภรรยา หน้าที่นายหญิงชัดๆ ไหนจะรูปบนโต๊ะทำงาน ไหนเรื่องแหวนหมั้นของแม่อีก จะแอบหมั้นน้องไว้หรออ จริงจังใช่ไหมเนี่ย มีแหวนแทนใจให้ไปอีก ฮืออออล้องห้าย คิมไครักคุณหนูจริงๆได้ไหม ใจฟูกับสิ่งที่คิมไคทำให้คุณหนูแต่ก็ไม่สุด มีความระแวง555
    นี่มันมากเกินไปของคนที่จะแก้แค้นแล้วค่ะ แก้แค้นจำเป็นต้องขนาดนี้มั้ย ยอมยกให้หมดทุกอย่างตามใจอะไรเบอร์นี้ ถ้าไม่มีเรื่องแก้แค้นนี่นะคุณหนูโคตรโชคดี คิมไคคือดูทั้งรักและเอ็นดูคุณหนูมากๆ ให้เกียรติให้ความสำคัญ ทะนุถนอมดูแลไม่ห่าง อบอุ่นยิ่งกว่าไมโครเวฟ ที่สำคัญคือรวย555555 ผู้ชายแบบนี้มีอีกไหม อยากได้;-;/แต่ถ้านี่เป็นเกม ยอมเลย..เป็นการแก้แค้นที่โหดร้ายเล่นกับความรู้สึกที่โคตรเจ็บปวด// ยังวนเวียนกับการเดาใจเดาความรู้สึกคิมไคทุกตอน555555 ไรท์ได้โปรดดดดมาเฉลย
    #730
    0
  25. #729 cloud_fate (@thunray) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 23:11
    เดาจงอินไม่ออกเลย น่ากลัวมาก 55555
    #729
    0