[Fic EXO] ใยสิเน่หา KaiSoo

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,667
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    15 มิ.ย. 60



ตอนที่ 10




ฟ้าข้างนอกเริ่มสาง เจ้าของร่างสูงใหญ่ผละลุกจากเตียงไปแหวกม่านออกดูก่อนหันกลับมามองคนที่ยังนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงพร้อมรอยยิ้มบนริมฝีปาก ชายหนุ่มเดินกลับไปดึงผ้าห่มขึ้นห่มให้มิดชิดก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดการธุระของตัวเองและกลับออกมาพร้อมหน้าตาสะอาดสะอ้านและดูสดชื่นขึ้น เชิ้ตตาหมากรุกที่มีอยู่เต็มตู้ถูกดึงออกมาสวมเร็วๆพร้อมกับกางเกงยีนส์สีเข้ม ซึ่งเป็นชุดที่ใส่ในการตรวจไร่ทุกวัน เมื่อเสร็จแล้วจึงกลับมาที่เตียงนอนอีกครั้งเพื่อโน้มตัวลงเขย่าไหล่เล็กของคนที่ยังหลับตาพริ้มอยู่
"คุณหนูครับ ตื่นเถอะ พระอาทิตย์จะขึ้นแล้วนะ"
"อือ ยังง่วงอยู่เลย ขออีกห้านาทีได้ไหม"
"ได้ครับ" ไคเอ่ยยิ้มๆขณะที่สอดมือเข้าไปในผ้าห่มแล้วช้อนเอาร่างที่ยังหลับปุ๋ยเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน
"อื้อ อย่ากวนซี่ คนจะนอน"
"ก็นอนไปสิครับ นอนลงในอกผมนี่"
แล้วคนที่ยังง่วงงุนก็ยอมโดยดีหลับตาซบลงในอกโดยไม่ขัดขืน นั่นคงเพราะง่วงและยังไม่อยากลืมตาตื่น ถ้าเกิดเป็นเวลาปกติไคคงโดนทุบไปแล้ว 
"อ้าว ทำไมได้อุ้มลงมาล่ะครับนั่น" คุณโดที่มักตื่นก่อนรุ่งสางเสมอเอ่ยถามทั้งยิ้มขำก้อนผ้าห่มในอ้อมแขนของไค 
"จะพาไปดูพระอาทิตย์ขึ้นน่ะครับ แต่บอกว่ายังไม่อยากตื่น ถ้าผมออกไปก่อนเกรงว่าจะโดนคุณเค้างอนอีก" 
"แล้วก็เลยต้องอุ้มไปทั้งอย่างนี้ น่าถ่ายรูปไว้ให้อายนัก เมื่อวานก็วีนคุณไคไปทีแล้ว" คนเป็นบิดาเอ่ยทั้งส่ายหน้า แต่ประกายตาเต็มไปด้วยความสุข แม้จะยังไม่รู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าคิดอย่างไรกับลูกตัวเอง ความแค้นแต่ครั้งก่อนมันมีอานุภาพมากแค่ไหน หรือมันจะหลงเหลือเพียงตะกอนขุ่นๆในใจเท่านั้น แต่ถ้าลูกมีความสุขและชายหนุ่มตรงหน้าดูแลอย่างดีก็คงไม่ต้องตีโพยตีพายไปก่อน มันอาจจะไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นก็ได้ มองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินไปยังโรงจอดรถสักพักก็เห็นท้ายรถจีปวิ่งลงไปยังเนินด้านล่าง
ไคเปิดประตูลงไปยืนบนพื้นเมื่อรถจีปพาไต่ขึ้นมาบนเนินหนึ่งท้ายไร่ สูดเอาอากาศเย็นแต่ทว่าแสนบริสุทธิ์เข้าเต็มปอดแล้วหันไปมองก้อนผ้าห่มที่ยังไม่ยอมขยับตัวหรือลืมตาขึ้นดูสภาพแวดล้อมรอบด้านเลยสักนิด นอกจากจะขดตัวเป็นก้อนกลมในผ้าห่มมากยิ่งขึ้นเพราะอากาศโดยรอบหนาวเย็นกว่าบนห้องนอน รอไม่นานแสงสีทองก็เริ่มโผล่พ้นสันเขา ไคเดินไปดึงผ้าห่มออกจากร่างน้อยแล้วอุ้มลงจากรถบังคับให้ยืนตัวตรงทั้งที่ยังไม่ตื่นอยู่อย่างนั้นโดยมีอกของเขาเป็นที่พิงร่างของคนที่ยังไม่ตื่นเต็มตา
"อือ ฉันบอกว่าจะนอน จะนอน ไง" เหวี่ยงใส่เสียงงัวเงีย
"เดี๋ยวค่อยนอนต่อ ดูอะไรนั่นสิครับ" ไคกระซิบชิดขมับขาว คนตัวเล็กขมวดคิ้วมุ่นเพราะขัดใจแต่ก็ยอมเปิดเปลือกตาขึ้นมามองอย่างไม่เต็มใจนัก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเพราะภาพเบื้องหน้ายกมือขึ้นขยี้ตาซ้ำเพื่อให้หายงัวเงียและเห็นภาพตรงหน้าชัดขึ้น
"กล้องๆ กล้องอยู่ไหน" ร้องถามลนลานขณะที่เดินออกไปยืนบริเวณที่สูงที่สุดของเนินเขา ไคยักไหล่แบมือออก
"ผมไม่ได้เอามาหรอกครับ แค่อุ้มคุณหนูมาก็ไม่มีมือจะถืออย่างอื่นแล้ว"
"ได้ไงล่ะ จะปล่อยให้ภาพสวยๆแบบนี้ผ่านไปง่ายๆงั้นเหรอ" โวยวายออกมาและท่าทางก็ดูหายง่วงเป็นปลิดทิ้งแล้วในตอนนี้ ก่อนจะเดินปรี่เข้ามาสอดมือลงในกระเป๋ากางเกงอย่างไม่มีปลี่มีขลุ่ยจนชายหนุ่มสะดุ้ง
"ทำอะไรครับ" ถามพลางเบี่ยงตัวออก
"ก็ค้นหาโทรศัพท์นายไง ชักช้าอยู่นั่นพระอาทิตย์ก็ขึ้นสูงกันพอดี ปริ่มๆขอบเขาแบบนี้สวยเกินกว่าคำว่าสวยอีก" เริ่มหงุดหงิดเพราะชายหนุ่มไม่ให้ความร่วมมือซึ่งนั่นเป็นสาเหตุให้พลาดช็อตสำคัญไปได้
เมื่อได้ฟังดังนั้นไคจึงถึงบางอ้อ ยอมให้อีกคนค้นเอาไปกดถ่ายโดยดี ไม่ได้ห้ามปรามแม้รูปคงจะเกลื่อนเครื่องกว่าร้อยรูปได้แล้วเพราะคนถ่ายรัวมือเหลือเกิน แถมยังไม่สาแก่ใจมีการปีนขึ้นไปนั่งบนกระโปรงรถแล้วกระหน่ำถ่ายไม่ยั้งอีกระลอกใหญ่ ไคมองทั้งส่ายหัว ท่านั่งนี่ซ่าส์ไม่เบาจริงๆ
"สวยยยยยยมากกกกกกก" และแล้วการถ่ายรูปก็สิ้นสุดลงเมื่อพระอาทิตย์โผล่พ้นสันเขาจนแสงสีเหลืองอ่อนอาบฉานไปทั่วทุกพื้นที่พร้อมอาการโหยหวนยิ้มแก้มแตกของคนตัวเล็ก อากาศหนาวคลายลงเพราะความอบอุ่นจากแสงแดด
"กลับกันไหมครับ เดี๋ยวสักหน่อยแดดคงเริ่มแรงแล้วล่ะ" ไคเอ่ยชวน คนตัวเล็กกระโดดลงจากกระโปรงรถท่าทางทะมัดทะแมง
"จอดถ่ายรูปดอกทานตะวันอีกสิ ฉันอยากถ่ายมันอีก"
"ได้ครับ ขึ้นรถเลย" ไคผายมือบอก คนตัวเล็กอ้อมไปนั่งฝั่งข้างคนขับที่เดิมแล้วชูมือถือในมือพลางเอ่ยบอกเสียงดื้อดึง
"แต่โทรศัพท์ขอยืมก่อน"
"ตามสบายครับ"
แล้วรถจีปก็ถอยหลังลงจากเนินมุ่งหน้ากลับบ้าน แต่ก่อนจะถึงจุดหมายก็ต้องหยุดลงที่แปลงดอกทานตะวันที่กำลังชูช่อหันส่วนดอกรับแสงอาทิตย์ สมกับชื่อดอกทานตะวันของมันสักครู่ เพื่อให้คนตัวเล็กวิ่งจี๋ลงไปยืนถ่ายรูปอย่างชอบอกชอบใจสักพัก ก่อนจะกลับมาขึ้นรถเมื่อได้ภาพเยอะจนพอใจ
"กลับกันเถอะ ฉันจะรีบทานข้าวเช้าแล้วไปวาดรูปที่ท้ายไร่" บอกเสียงกระตือรือล้น ไคออกรถกลับบ้านตามคำบัญชา ก่อนจะร้องสั่งให้แม่บ้านมาเอาผ้าห่มบนรถไปเก็บแล้วเดินตามร่างเล็กเข้าไปในบ้าน
"นี่มีเครื่องปริ้นท์รึเปล่า"
"มีครับ บนห้องทำงานผม"
คนตัวเล็กอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยบอกอ้อมแอ้ม "ยกลงมาที่ห้องนั่งเล่นได้หรือเปล่า ฉันขอยืม"
"ทำไมไม่เข้าไปใช้ในห้องผมล่ะ โต๊ะก็มีให้นั่งสบายๆ"
"ไม่" ตอบปฏิเสธสั้นๆโดยไม่ยอมขยายเหตุผล 
"ก็ได้ครับ เดี๋ยวยกมาให้" แต่ไคก็ยอมตามใจ 
คนตัวเล็กเป่าปากโล่งอก รู้ดีอยู่แก่ใจว่าทำไมถึงไม่อยากเข้าไปในห้องนั้น เพราะอะไรอย่างหนึ่งที่แขวนอยู่บนผนังนั่นมันทำให้ไม่สบายใจนัก
"ไงคนขี้เซา ตื่นทันดูพระอาทิตย์หรือเปล่า"
คนตัวเล็กทำหน้าตูมใส่บิดาเมื่อเดินเข้ามาในบ้านแล้วโดนแซว ก่อนท่านผู้อาวุโสจะเอ่ยต่อ "ขอบคุณคุณไคเขาหรือยัง อุตส่าห์หอบคนขี้เกียจลงไปดูพระอาทิตย์ขึ้นจนได้ เพราะกลัวจะโดนโกรธโดนงอน"
คยองซูปรายตามองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก่อนจะทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ "ก็ไม่ได้บอกให้อุ้มไปซะหน่อยนี่ครับ"
"ดูเอาเถอะ ทำคุณบูชาโทษแท้ๆนะครับคุณไค รู้แบบนี้น่าจะให้นอนอุตุอยู่บนบ้านซะให้เข็ด" คุณโดเอ่ยเข้าข้างชายหนุ่ม
"คุณพ่ออ่ะ"
"แต่ปล่อยไว้ก็ไม่ได้หรอก ตื่นมาก็จะอาละวาดหาว่าไม่ยอมปลุกอีก"
"ฮื้อ คุณพ่อไม่เข้าข้างลูกเลย" ทำหน้างอนตุบป่องใส่บิดา ชายทั้งสองจึงหัวเราะท่าทางเอาแต่ใจนั้นขึ้นพร้อมกัน ต่างไม่ได้รู้สึกว่าน่ารำคาญสักนิดแต่สร้างสีสันให้วันแต่ละวันไม่น่าเบื่อได้เป็นอย่างดี
หลังทานอาหารเสร็จคยองซูได้รับเครื่องปริ้นท์มาบรรณาการถึงห้องนั่งเล่นของบ้านและยังยึดโทรศัพท์มือถือของเจ้าของบ้านไว้โดยไม่ยอมคืน ซึ่งไคเองก็ไม่ได้เอ่ยปากทวง จัดแจงเอาเครื่องปริ้นท์ลงมาให้และกำชับไม่ให้คนตัวเล็กไปท้ายไร่ลำพัง แล้วขึ้นรถจีปขับลงไปที่แปลงด้านล่างที่รถไถกำลังไถเตรียมแปลงปลูกอยู่ 
คยองซูต่อโทรศัพท์ชายหนุ่มกับแล็บท็อปเพื่อจะอัปโหลดรูปเก็บไว้ ก่อนจะพบว่าในโทรศัพท์นั้นไม่มีรูปถ่ายอย่างอื่นเลยสักนิด นอกจากรูปคยองซูในทุ่งทานตะวันเมื่อวานและรูปที่คยองซูถ่ายวันนี้ นั่นยิ่งง่ายต่อการก็อปปี้ทั้งหมด เลือกรูปทั้งหมดมาลงเครื่องแล็ปท็อปแล้วลบออกจากเครื่องโทรศัพท์ของชายหนุ่ม แม้แต่รูปที่เขาถ่ายคยองซูกับดอกทานตะวันวันนั้นก็ลบออกหลังจากที่ลังเลอยู่ชั่วครู่ ถ้าวันหนึ่งที่ต้องเป็นคนอื่นก็ไม่ควรมีอะไรหลงเหลือต่อกันอีกแม้แต่นิด
แค่คิดก็ปวดตุบที่หัวใจอย่างน่าแปลก...
หลังจากทำการปริ้นท์รูปเสร็จ เตรียมอุปกรณ์วาดภาพครบก็พอดีอีกคนเดินกลับเข้ามาในบ้านอกีครั้ง คุณหนูคนเล็กผุดลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเอ่ยบอกทันที
"ฉันจะไปวาดรูปที่น้ำตก"
"แต่ผมยังไม่ว่าง ที่แปลงปลูกมีปัญหานิดหน่อย กลัวคุณหนูรอเลยขึ้นมาบอกก่อน" ไคเอ่ยปฏิเสธพลางรับน้ำเย็นมาจากแม่บ้านดื่มจนหมดอย่างกระหาย ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อที่ไหลโซมเต็มหน้า ผิวดูจะกรำแดดขึ้นอีกหลายเท่า แต่นั่นกลับดูมีเสน่ห์อย่างน่าแปลก
"ไม่เป็นไร ฉันไปคนเดียวได้"
"ไม่ได้" ชายหนุ่มปฏิเสธเสียงเด็ดขาด "ผมบอกแล้วว่ามันอันตราย ที่นั่นป่ารกเผื่อมีสัตว์ร้ายออกมาจะทำยังไง"
"แต่ฉันอยากวาดรูปนี่" ขึ้นเสียงทั้งกอดอกทำหน้าดื้อดึงใส่ "และฉันต้องไปวาดวันนี้ให้ได้ รูปก็ปริ้นท์ออกมาแล้ว"
"งั้นรอตอนบ่าย"
"ไม่เอา" เอ่ยอย่างดื้อดึง ไคทำท่าอ่อนใจ ก่อนจะเอ่ยย้ำเสียงหนักอีกครั้ง
"ผมไม่อนุญาตให้ไป ยังไงก็ไม่ให้ไปคนเดียวแน่ๆ ถ้าผมกลับมาตอนเที่ยงแล้วไม่เจอคุณหนู เราจะเห็นดีกัน" ออกคำสั่งเสียงเฉียบและคว้าหมวกมาสวมเดินกลับไปขึ้นรถที่หน้าบ้าน ไม่ยอมฟังเสียงโวยวายตามหลัง 
"ไอ้นายบ้า! ไอ้นายเผด็จการ! เหอะ คิดว่าจะห้ามฉันได้เหรอ เห็นดีก็เห็นดีสิ" ความโกรธกับความอยากเอาชนะพาสองขาเดินฉับๆออกจากบ้าน สาวใช้ที่ไปจัดการธุระที่หลังบ้านไม่ทันเห็นว่าคุณหนูออกจากบ้านไปแล้วและตอนนี้ก็กำลังเดินกระแทกเท้าไปที่โรงเลี้ยงม้า แล้วเอ่ยเรียกคนสนิทเสียงดัง
"ดงฮวานเอาเจ้าบยอลมานี่ซิ!"
"คุณหนูจะไปไหนครับ" เด็กหนุ่มเดินมาเอ่ยถามนอบน้อม
"ฉันจะไปวาดรูปที่ลำธาร"
"แล้วบอกนายหรือยังครับ" เอ่ยถามอ้อมแอ้มเพราะเห็นหน้าตาดุๆของคุณหนู
"ไม่บอก ฉันไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ ทำไมต้องบอกเจ้านายของเราทุกเรื่องด้วย!"
"แต่ว่า..."
"อ๋อ นี่เราไม่กลัวฉันใช่ไหมดงฮวาน"
"กะ...กลัวครับ" เด็กหนุ่มหงอ ใครบ้างจะไม่กลัวเมียนาย แต่ถ้าถามว่าระหว่างนายกับคุณหนูดงฮวานกลัวใครมากที่สุด แน่นอนว่าต้องกลัวนาย แต่จะไม่ให้ม้าคุณหนูก็ลำบากใจ
"งั้นไปเอาม้ามา"
"แต่..."
"ถ้าไม่เอามา เราจะได้เห็นดีกันนะดงฮวาน" ใช้คำที่เขาใช้กับคยองซูเมื่อสักครู่เอ่ยขู่คนของเขา และก็ได้ผลเจ้าเด็กดงฮวานวิ่งจี๋ไปจูงเจ้าบยอลมาให้ คยองซูปีนขึ้นไปบนหลังม้าคู่ใจทันทีแล้วกระตุ้นมันให้ออกวิ่งโดยมีนายดงฮวานคนดูแลม้ามองตามหน้าจ๋อยๆ
"นายจะฉีกอกเราก็คราวนี้ล่ะ" ว่าพลางรีบวิ่งไปเอาม้าขี่ตามคุณหนูไป อย่างน้อยถ้ามีเขาไปดูแลนายอาจจะลดโทษให้เขากึ่งหนึ่งก็ได้
อีกฟากไคทำท่าจะเดินกลับไปขึ้นรถเมื่อเห็นเจ้าบยอลพาใครคนหนึ่งมุ่งหน้าลงไปที่ท้ายไร่ แต่พอเห็นว่ามีลูกสมุนที่ไว้ใจได้ไล่กวดตามหลังไปเขาจึงเปลี่ยนเป็นยืนนิ่งใช้สายตามองตามฝีเท้าม้าของคนตัวเล็กแทน เขาน่าจะรู้อยู่แล้วว่าไม่มีอะไรห้ามคุณหนูได้ถ้าคุณหนูเอ่ยปากว่าจะทำ
"ตามไปก็ได้นะครับนาย ตรงนี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว" ลุงยูเดินมาบอกชายหนุ่มหลังจากที่มองตามสายตาแล้วเห็นว่าเจ้านายมองตามอะไรอยู่
"ไม่เป็นไรหรอก เจ้าดงฮวานตามไปแล้ว นี่คงขู่เด็กให้กลัวจนจ๋อยแน่ๆ"
"แสบไม่เบานะครับคุณหนูเนี่ย" ลุงยูเอ่ยยิ้มๆ
"อืม แสบกว่าคนพี่เยอะ" และก็ได้เห็นรอยยิ้มเล็กๆของผู้เป็นนายผุดขึ้นที่มุมปาก

"อ้าว ตามมาทำไมดงฮวาน" คยองซูเอ่ยถามเด็กหนุ่มเมื่อขณะกำลังจัดเตรียมอุปกรณ์ออกมาจากกระเป๋าเสียงฝีเท้าม้าอีกตัวก็วิ่งมาหยุดลงใกล้ๆและหันไปเห็นว่าเป็นเด็กหนุ่ม
"ผมกลัวคุณหนูก็จริง แต่ผมก็กลัวนายด้วยครับ ถ้านายรู้ว่าผมปล่อยให้คุณหนูมาคนเดียวนายเอาผมตายแน่" เด็กหนุ่มตอบเสียงอ่อย คยองซูเอ็นดูมากกว่าจะโกรธ แน่นอนว่าใครๆย่อมต้องกลัวนายนั่นมากกว่าคยองซูอยู่แล้ว
"เอาเถอะ หาที่นั่งที่เราชอบ อย่าทำเสียงดังรบกวนฉันก็พอ"
"รับรองว่าผมจะอยู่เงียบๆที่สุดเลยครับคุณหนู" เด็กหนุ่มตอบรับแข็งขันแล้วเอาม้าไปปล่อยไว้ใกล้ๆเจ้าบยอลให้มันเล็มหญ้า ก่อนจะเดินกลับมาหาที่นั่งบนโขดหินริมลำธารห่างคยองซูเล็กน้อย 
คยองซูแปะภาพดอกทานตะวันและพระอาทิตย์ขึ้นที่ปริ้นท์ออกมาไว้ริมกระดานวาดภาพ วันนี้โจทย์ของคยองซูคือการรวมความงามสามอย่างไว้ด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็น ลำธารน้ำใส พระอาทิตย์แสนสวย และทานตะวันยิ้มแฉ่ง คยองซูคิดไว้แล้วว่าถ้าต้นตอของน้ำมาจากภูเขาที่พระอาทิตย์กำลังทอแสงจนทำให้น้ำเกิดการสะท้อนวิบวับสวยงามและที่ริมลำธารมีดงทานตะวันสีเหลืองอร่ามขึ้นอยู่ข้างๆคงให้ฟีลสวยไปอีกแบบ ดังนั้นจินตนาการจึงแรงกล้ามากถึงขนาดว่ายังไงต้องออกมาวาดให้ได้ก่อนที่จะหมดอารมณ์ไปเสียก่อน
และหลังจากนั้นงานศิลปะตรงหน้าก็เรียกความสนใจคยองซูไปหมดสิ้น จนเมื่อร่างภาพเสร็จจึงได้วางมือเพื่อบิดคอไปมาคลายความเมื่อยและได้เห็นว่าองครักษ์คนสนิทเอนตัวพิงโขดหินหลับปุ๋ยไปเสียแล้ว คยองซูส่ายหน้าให้สมุนก่อนจะเริ่มค้นสีออกมาตรียมลงภาพต่อ แต่ยังไม่ทันจะได้เอาอุปกรณ์ออกมาเตรียมครบก็ต้องชะงักก่อนเมื่อเจ้าบยอลที่เดินเล็มหญ้าอยู่ห่างๆก่อนหน้านี้ขยับเท้าเข้ามาย่ำกุบกับอยู่ใกล้ๆ
"ฮี้!!!" มันร้องขึ้นเสียงดังทั้งกระสับกระส่ายจนแม้แต่ดงฮวานยังสะดุ้งตื่น 
"คุณหนู!!!" เด็กหนุ่มร้องเรียกคยองซูเสียงหลงเมื่อมองตามสายตาเจ้าบยอล
"อย่าขยับ!!!" และเสียงดุของใครอีกคนร้องสั่ง ตอนนั้นเองที่คยองซูเพิ่งเห็นว่าไคเดินมาเกือบถึงตัวโดยที่ไม่รู้สึกตัว
"นายมาทำไม" คยองซูยังไม่รู้ตัวเอ่ยถามทั้งทำหน้ารำคาญใส่
"บอกว่าอย่าขยับไง!!!" ชายหนุ่มขึ้นเสียงสั่งจนเป็นตะคอก
"เอ๊ะ อย่ามาขึ้นเสียงใส่นะ คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของไร่แล้วจะดุยังไงก็ได้เหรอ โอ๊ย!!!" ยังไม่ทันจะได้เอ่ยจบดีคยองซูก็ร้องลั่นเพราะถูกผลักอย่างแรงจากคนที่พุ่งเข้ามาใส่จนก้นกระแทกพื้นพร้อมด้วยร่างของงูที่ห้อยหัวลงมาจากต้นไม้ปลิวหวือตามแรงตีจากไม้ในมือไคลงไปนอนกลิ้งอยู่ที่พื้น เจ้าบยอลทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยเจ้านายได้เป็นอย่างดี มันยกขาหน้าขึ้นเพื่อกระทืบกีบเท้าแข็งแรงของมันลงที่หัวงูไม่ยั้งจนส่วนหัวแตกละเอียดลำตัวดินกระแด่วเลือดกระเซ็นเหวอะหวะไปรอบๆ งูตัวร้ายจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถสมกับความเกเรของมัน
"บยอลพอแล้วบยอล ชู่วส์" ดงฮวานรีบไปดึงเจ้าบยอลไว้ให้มันสงบ แต่มันยังเดินงุ่นง่านไม่ยอมให้ดงฮวานจูงมันออกห่างง่ายๆราวกับมันยังไม่แน่ใจว่างูได้ตายแล้วและจะไม่กลับไปทำร้ายคุณหนูของมันได้อีก
"เห็นไหมผมเตือนแล้วว่าไม่ให้มา เคยจะเชื่อกันซักครั้งไหม!!!" ไคระเบิดอารมณ์ด้วยความโมโห ถ้าบยอลไม่ย่ำเท้าใส่เจ้างูจอมอันธพาลจนมันหัวเละไปแล้วอย่างนั้นเขาก็อยากจะเดินไปกระทืบซ้ำให้สมกับความโกรธบ้างเหมือนกัน
"งู งูเหรอ" คนที่ตกอยู่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเพิ่งจับต้นชนปลายเหตุการณ์ระทึกขวัญที่เกิดขึ้นเมื่อเสี้ยวนาทีก่อนได้ มองซากงูที่หัวเละเทะไปด้วยเลือดก็รู้สึกว่าตัวเองตายแล้วเกิดใหม่ รู้ได้ทันทีว่าถ้าชายหนุ่มไม่ผลักออกทันเวลาคยองซูอาจต้องตายแล้วก็ได้
"ครับคุณหนู พิษร้ายแรงมาก" คำพูดของดงฮวานตอกย้ำความน่ากลัวมากยิ่งขึ้น 
"ฮึก ฉันเกือบตาย นาย ฉันเกือบถูกงูกัดตาย" ละล่ำละลักพูดปากคอสั่น ตัวยังเกลือกลั้วอยู่บนพื้น ไคที่โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงในคราวแรกอ่อนลงเมื่อเห็นน้ำตาคนตัวเล็กและร่างสั่นเทานั้น ลำแขนแข็งแรงประคองร่างอ่อนเปลี้ยให้ลุกขึ้นมาจากพื้น กอดไว้ในอกพลางเอ่ยปลอบเสียงอ่อนโยน
"ชู่วส์ ผมอยู่นี่ ผมอยู่นี่แล้ว คุณหนูปลอดภัยแล้วครับ"
"ฮึก ฮือๆๆๆๆ" คำปลอบโยนราวกับระเบิดเวลาที่ทำให้ทำนบน้ำตาที่ขึ้นมาเอ่อในคราวแรกพังทลาย คยองซูปล่อยโฮเสียงดัง กดหน้าลงกับอกของคนที่สูงกว่า สองมือกำแขนชายหนุ่มไว้แน่นจนเล็บจิกลงไปในเสื้อ ปลดปล่อยความตระหนกและความกลัวออกมากับเสียงร้องไห้และน้ำตา 
"ฮี้!!!" เจ้าบยอลเองก็ทุรนทุราย มันเดินวนไปวนมาไม่เป็นสุข ดงฮวานต้องพยายามจับเชือกรั้งมันไว้
"ไปครับ กลับบ้านกัน" ไคบอกก่อนจะช้อนอุ้มเอาร่างเล็กที่กอดเขาไว้แน่นไปขึ้นรถที่จอดซุ่มอยู่อีกทางพลางร้องสั่งคนของตน "ดงฮวานพาเจ้าบยอลกลับก่อนแล้วค่อยพาคนลงมาเอาอีกตัว"
"ครับนาย" เด็กหนุ่มรับคำสั่งเสียงอ่อย
"แล้วรออยู่ที่โรงเลี้ยงม้า เราต้องโดนทำโทษ รู้ใช่มั้ยว่าทำผิด"
"รู้ครับนาย" รับคำโดยดี ก่อนจะรีบทำตามคำสั่ง 
ไควางร่างเล็กลงที่นั่งข้างคนขับ คนตัวเล็กคู้ตัวลงกับเบาะกอดตัวเองกลมร้องไห้สะอึกสะอื้น จากที่ตัวเล็กอยู่แล้วยิ่งเล็กลงไปอีกอย่างน่าสงสาร ชายหนุ่มบึ่งรถกลับบ้านทันทีและอุ้มคนขวัญเสียขึ้นไปบนห้องนอน คุณโดเดินตามขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงร้องไห้
"คุณพ่อ ฮือ" ร่างน้อยโผเข้ากอดทันทีเมื่อคุณโดไปถึงตัว ปล่อยโฮกับอกบิดาทั้งสะอึกสะอื้นไม่หยุด
"เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ" คุณโดหันมาถามเอากับไคเพราะดูแล้วลูกคงพูดไม่รู้เรื่องในตอนนี้
"คุณหนูเกือบโดนงูกัดครับ มันห้อยตัวลงมาจากต้นไม้ งูพวกนี้มันงูป่า บางจำพวกก็ดุร้ายและเกเร นี่สงสัยคงมาไข่ไว้แถวนั้นถึงได้ดุแบบนี้"
คุณโดพยักหน้ารับรู้ด้วยสีหน้าไม่ดีนัก ก่อนจะเอ่ยปลอบลูกเสียงอ่อนโยน "ไม่เป็นไรแล้วนะลูก พ่ออยู่นี่แล้ว" 
คนตัวเล็กร้องไห้อีกสักพักจึงเงียบเสียงลงได้ แต่หน้าก็ขึ้นสีแดงจัดและดวงตาแดงช้ำ "คุณพ่อลูกกลัวมากเลยครับ"
"ปลอดภัยแล้วลูก ดีที่ไม่เป็นอะไร ขวัญเอ๋ยขวัญมานะลูกนะ"
"เจ้าบยอลครับ มันช่วยลูก มันแสนรู้มาก มันย่ำเท้าตึงๆใส่ตอนที่งูห้อยหัวลงมา แล้วก็ร้องเสียงดัง ฮึก" บอกบิดาทั้งสะอื้นขึ้นอีกครั้งเมื่อคิดถึงวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น "แล้วก็..." ดวงตากลมโตที่แดงช้ำและเอ่อคลอด้วยน้ำตาไม่ขาดสายเหลือบแลมาทางไค พลางเอ่ยเสียงสะอื้น "นายไคมาช่วยฟาดงูออกให้พ้นได้ทัน ไม่อย่างนั้น ฮึก ฮือ"
"ไม่เป็นไรลูก ไม่ต้องพูดแล้ว" คุณโดรวบร่างเล็กมากอดอีกครั้ง ไคทำท่าจะผละออกไปจากห้องปล่อยให้พ่อกับลูกได้อยู่กันตามลำพัง
"นี่นาย..." คนที่สะอื้นอยู่กับอกบิดาเงยหน้าขึ้นมาเรียก "อย่าว่าอะไรดงฮวานนะ ฉันผิดเอง ดงฮวานไม่กลัาขัดคำสั่งฉัน คนที่ผิดคือฉันทั้งหมด"
"กฎยังไงก็คือกฎ และคำสั่งผมคือกฎของคนที่นี่ ดงฮวานทำผิดที่ไม่ฟังคำสั่ง ถ้าคุณหนูเป็นอะไรไปหมอนั่นจะชดใช้ยังไงถึงจะพอ ยังไงผมต้องลงโทษ"
"แต่..."
"ปล่อยให้คุณไคจัดการตามกฎของที่นี่เถอะลูก" คุณโดปรามลูก นั่นแหละคยองซูจึงจำต้องเงียบเสียงลง ทุกคนรู้ดีรวมถึงคยองซูด้วย การขัดคำสั่งนายและโดยเฉพาะเรื่องที่ขัดคำสั่งทำให้เกิดเรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้ ยิ่งละบทลงโทษสำหรับคนที่ฝ่าฝืนไม่ได้

แล้วคืนนั้นเองที่คยองซูถูกเล่นงานด้วยพิษไข้ ทั่วชั้นบนและชั้นล่างสว่างไปด้วยแสงไฟเพราะเจ้าของบ้านเป็นกังวลในอาการของคนตัวเล็กเป็นอย่างมาก เกือบตีหนึ่งที่นายแพทย์ประจำพื้นที่เดินทางมาถึงไร่
"ทางนี้พี่หมอ"
ไคเดินนำนายแพทย์ขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านทันที ที่นั่นคุณโดกำลังเช็ดตัวให้คนตัวเล็กที่ตัวสั่นกึกเพราะพิษไข้เล่นงาน 
"หมอจุนมยอนครับคุณโด เป็นรุ่นพี่ที่ผมรู้จัก ประจำอยู่โรงพยาบาลใกล้ๆนี่"
"รบกวนคุณหมอด้วยนะครับ" คุณโดกล่าวแล้วลุกออกจากเตียงหลีกทางให้คุณหมอหนุ่มไปนั่งประจำที่แทนแล้วหยิบอุปกรณ์ออกมาตรวจอาการ ใช้เวลาสักพักคุณหมอจึงวางอุปกรณ์ลง ไครีบดึงผ้าห่มขึ้นชิดอกร่างน้อยทันที
"แค่เป็นไข้ธรรมดาน่ะ คงตกใจเรื่องที่นายเล่าให้ฉันฟังด้วย ร่างกายจึงอ่อนแอและถูกไข้เล่นงานแบบนี้ เดี๋ยวฉีดยาสักเข็มแล้วจะจัดยาไว้ให้" คุณหมอว่าพลางจัดเข็มฉีดยาออกมาแล้วดึงผ้าห่มออกจนร่นไปถึงส่วนล่างของลำตัว
"พี่หมอจะฉีดตรงไหนวะ" ไคถามขึ้นก่อนที่คุณหมอจะได้ดึงเสื้อคนป่วยขึ้นเสียอีก
"สะโพก"
"แขนก็พอมั้ง"
คุณหมอชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นมามองรุ่นน้องตัวสูงยิ้มๆ เอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ "ทำไม ถ้าฉันจะฉีดตรงสะโพกคุณคยองซูนายมีปัญหารึไง"
"เออสิ"
ประโยคต่อมาทำเอาคุณหมอต้องกลั้นยิ้มเป็นอย่างมาก แถมมองชายหนุ่มที่เป็นรุ่นน้องอย่างล้อเลียน "นายว่าอะไรนะ นี่นายเพิ่งพูดว่านายมีปัญหาที่ฉันจะเปิดเสื้อคุณคยองซูงั้นเหรอ"
"เออ" ตอบเสียงเหมือนรำคาญ 
คุณหมออมยิ้มขำแล้วเปลี่ยนเป้าหมายเอื้อมมือไปเปิดแขนเสื้อคนป่วยแทนพลางเอ่ย "ไม่คิดว่าจะได้เห็นมุมนี้จากนาย"
"มุมไหนวะ"
"มุมคนขี้หวงไง"
"พี่หมอมึงรีบๆฉีดได้มั้ย คุณหนูหนาวจนจะร้องไห้แล้วนั่น กูจะห่มผ้าให้เขา"
คุณหมออมยิ้มอีกครั้งแล้วรีบจัดการกับคนไข้ คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อยพร้อมสีหน้าเจ็บปวดเมื่อเข็มแทงผ่านเนื้อ มือใหญ่หนาวางลงบนศีรษะเล็กลูบเบาๆพลางเอ่ยปลอบ "ชู่วส์ เสร็จแล้วๆ ไม่เจ็บแล้ว"
คุณหมอจัดยาไปด้วยทั้งอมยิ้มไปด้วย ก่อนจะยื่นให้ชายหนุ่มแล้วอธิบายวิธีการให้ยาคนป่วย เสร็จภารกิจแล้วจึงเก็บของลงในกระเป๋าทั้งหันไปเอ่ยลาผู้อาวุโส
"ทานยาและก็เช็ดตัวให้ไข้ลด ไม่เกินพรุ่งนี้อาการก็คงดีขึ้นแล้วครับไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงมาก"
"ขอบคุณคุณหมอมากเลยนะครับ ดึกดื่นแค่ไหนก็มาดูอาการให้" คุณโดกล่าวอย่างซาบซึ้งกับนายแพทย์หนุ่ม
"ผมไม่มาคนแถวนี้คงไปเผาโรงพยาบาลผมกลางดึกแน่ๆครับ" คุณหมอเย้าพลางปรายสายตาไปมองรุ่นน้องหนุ่ม "ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" แล้วโค้งลาคุณโด
"เดี๋ยวไปส่ง" เจ้าของบ้านอาสา แต่คุณหมอส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอก ให้ดงฮวานมันไปส่งก็ได้ นายอยู่ดูแลคุณคยองซูเถอะ"
"งั้นเดี๋ยวเดินไปส่งข้างล่าง" 
"เอาสิ"
สองหนุ่มเดินเคียงกันลงบันไดบ้าน เป็นคุณหมอที่เปิดปากถามขึ้นก่อน "เห็นโทรมาว่ากลับมาเยี่ยมบ้าน แต่ไม่ยอมพาคุณคยองซูไปให้รู้จักเลยนะ นายนี่มันชอบหมกเม็ดกับพี่จริงๆ"
"ก็ไม่มีความจำเป็นต้องพาไปแนะนำอะไร" ตอบทั้งยักไหล่ราวกับไม่ใช่เรื่องสำคัญ
"แต่การกระทำเมื่อกี้ตรงข้ามกับที่ปากบอกมากเลยนะ ไม่สำคัญแต่ห่วงเขามากขนาดนั้น"
"พี่หมอมึงพูดมากละ ไปเลยไป กลับไปนอนไป" ดันตัวรุ่นพี่ให้เดินกลับออกไปทางหน้าบ้าน คุณหมอหัวเราะเล็กน้อยแล้วเดินออกไปขึ้นรถที่ดงฮวานยืนเปิดประตูรออยู่
"แต่ขอบคุณมากเลยว่ะ ที่อุตส่าห์มาดูอาการให้" เสียงทุ้มตะโกนบอกส่งท้าย คุณหมอหันไปยิ้มแล้วพยักหน้าให้อย่างรู้กันว่าเรื่องแค่นี้ไม่มีปัญหา 
"เดี๋ยวพรุ่งนี้มาดูอาการให้อีกทีค่ำๆ"
"เออ มากินข้าวที่นี่ดิ"
คุณหมอพยักหน้าให้ครั้งสุดท้ายแล้วขึ้นรถไป ไคยืนส่งจนรถออกไปจากไร่แล้วจึงเดินกลับขึ้นไปบนห้องนอน ที่นั่นคุณโดกำลังเช็ดตัวให้คนตัวเล็ก
"ไปนอนเถอะครับ เดี๋ยวผมดูแลเค้าต่อเอง"
"รบกวนคุณไคแย่" ผู้สูงวัยกล่าวอย่างเกรงใจ
"ไม่เป็นไรหรอกครับ ดีที่แค่เป็นไข้วางใจได้เปราะหนึ่งว่าไม่ต้องพาไปแอดมิท" เอ่ยพร้อมรอยยิ้มโล่งใจผุดขึ้นที่ริมฝีปาก "ไปพักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมจัดการเค้าต่อเอง" แล้วกล่าวย้ำอีก คุณโดยอมลุกขึ้นโดยดี
"งั้นผมฝากด้วยนะครับ"
"ไม่ต้องเป็นห่วงครับ นอนหลับให้สบาย ถ้าเขาตื่นมาแล้วเห็นว่าคุณพ่อไม่สบายไปอีกคน ผมอาจจะโดนวีนก็ได้นะครับ ที่ดูแลใครไม่ได้สักคน"
ผู้อาวุโสหัวเราะน้อยๆเมื่อได้ยินแบบนั้นออกจากห้องของคนทั้งสองไปพักผ่อนตามคำแนะนำของชายหนุ่มทันที เพื่อป้องกันไม่ให้ 'โดนวีน' กันทั้งคู่
"หนาว หนาว หนาวจัง" คนบนเตียงกระสับกระส่ายทั้งบ่นเพ้อ ไควางมือทาบบนหน้าผากก็พบว่ายังร้อนจี๋ จึงนั่งลงบนเตียงแล้วบิดเอาผ้าชุบน้ำหมาดๆมาเช็ดให้ทันที เมื่อเสร็จแล้วจึงรีบห่มผ้าให้แล้วสอดตัวเข้าไปกอดร่างที่สั่นกึกเข้ามาชิดอก ไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างน้อยทำเอาชายหนุ่มเต็มไปด้วยความกังวล


เกือบรุ่งสางที่คยองซูรู้สึกตัวจากพิษไข้และอาการหนาวสั่นทุเลาลง คนตัวเล็กยกมือขึ้นลูบหน้าที่เหงื่อแตกซิกก่อนจะพลิกตัวออกจากอ้อมแขนหนา 
"ตื่นแล้วเหรอครับ"
"อืม"
"ไม่หนาวเหรอ ทำไมคุณหนูเอาผ้าห่มออกจากตัวแบบนั้น"
"ร้อน แล้วก็เหนียวตัวด้วย เหงื่อออกเต็มไปหมด" บอกเสียงอู้อี้
ไควางมือทาบลงบนหน้าผากจึงรู้ว่าไข้ลดแล้ว ชายหนุ่มถอนหายใจคลายกังวล "ไข้ลดแล้ว เช็ดตัวอีกซักครั้งแล้วผมจะหาเสื้อมาเปลี่ยนให้ดีไหม"
"อืม เอาผ้ามาจะเช็ดเอง" ลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงอย่างอิดโรยพลางยื่นมือมาขอ
ไคบิดผ้าชุบน้ำมาให้ทันทีโดยไม่ยอมขัดใจ ถ้าเป็นเวลาปกติเขาคงกวนประสาทไปแล้วโดยการขู่บังคับจะเช็ดให้ แต่เห็นอาการซึมๆแบบนี้แล้วก็สงสาร "เอาเสื้อบางๆแล้วกันนะ สร่างไข้แล้ว เอาแบบที่ระบายความร้อนได้ดีดีกว่า อุณหภูมิร่างกายจะได้ไม่สูงอีก"
"ดูนายรู้ดี" 
"หมอคนที่มาตรวจคุณหนูบอกผม"
"นี่หมอมาถึงบ้านเลยเหรอ" คยองซูชะงักมือที่กำลังเช็ดตัว เอ่ยปากถามอย่างไม่เชื่อ
"สิครับ ฉีดยาที่แขนคุณหนูด้วย"
"ไม่รู้สึกตัวเลย อะไรก็ดูเลือนลางไปหมด ไม่ได้ป่วยมานานเท่าไหร่แล้วนะ" คนตัวเล็กยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองเบาๆ ก่อนจะยกผ้าเปียกเช็ดตาม
"อย่าป่วยเลย คุณหนูเป็นแบบนี้ผมไม่ชิน" ไคว่าพลางหัวเราะน้อยๆขณะที่เดินไปดึงชุดมาจากตู้เสื้อผ้า
"ฉันเป็นแบบไหนนายถึงชินล่ะ" คนป่วยถาม
"เป็นคนขี้วีนไงครับ"
"นี่! โอ๊ย!" ยกแขนขึ้นทำท่าจะทุบอย่างทุกครั้ง แต่ทว่าก็ต้องร้องด้วยความเจ็บเพราะแผลฉีดยา
"อย่าเพิ่งซ่าส์ครับ ตอนนี้จะทำอะไรก็มีแต่แพ้กับแพ้บอกเลย คุณหนูร่างกายอ่อนแอกว่าผมมาก"
"ชิส์" ทำเสียงไม่พอใจพร้อมท่าปากคว่ำ ก่อนจะรับเสื้อไปเปลี่ยนอย่างกระแทกกระทั้น "แล้วนายทำโทษอะไรดงฮวานไปบ้าง"
"ไว้หายแล้วค่อยไปถามกันเองเถอะครับ แต่รู้ไว้เถอะว่าลูกสมุนคนโปรดคุณหนูน่ะซ่าส์ไม่ออกไปหลายเดือนแน่"
"นายมันใจร้าย ฉันบอกแล้วไงว่าฉันเป็นคนผิด ดงฮวานแค่ไม่กล้าขัดคำสั่งฉัน" แม้ไม่แข็งแรงก็ยังจะพยายามเถียงให้ลูกสมุนคนสนิทของตน
"ดีแค่ไหนแล้วที่พ่อยอดชายนายดงฮวานยังได้อยู่ในไร่นี้ นั่นถือว่าโทษสถานเบาที่สุดแล้ว เกิดคุณหนูเป็นอะไรร้ายแรงขึ้นมาหมอนั่นจะบอกคุณโดยังไง จะชดใช้ยังไงถึงจะทดแทนได้" ไคบอกหน้าตาเฉย ไม่รับรู้ว่าคนตัวเล็กจะแก้ต่างให้คนสนิทยังไง หมอนบนเตียงจึงลอยมากระทบตัวชายหนุ่มแต่ไม่แรงนัก ไคยิ้มขำคนนั่งหอบบนเตียง เขารู้ว่าถ้าอาการปกติสักหน่อยเขาคงไม่โดนเบาแบบนี้
"คนไม่มีใจเมตตา"
"ครับ ผมยอมรับ" ว่าพลางทิ้งตัวลงนอนบนเตียงแล้วคว้าเอาคนตัวเล็กให้นอนลงไปทับอก
"อื้อ ฉันไม่อนุญาตให้นายกอด คนใจร้าย คนใจดำ" คนป่วยพยายามขัดขืน แต่เพราะเพิ่งสร่างไข้จึงไม่ค่อยมีแรงนัก ไคแกล้งกอดเข้ามาแรงๆในอก พลางกระซิบบอก
"แต่ผมจะกอด และคุณหนูต้องหลับในอ้อมกอดคนใจร้ายแบบผมนี่แหละ"
"อื้อ!"



เหมือนจะเป็นเช้าแรกตั้งแต่ที่เดินทางมาที่ไร่นี้ที่คยองซูตื่นขึ้นมาหลังจากหลับไปอีกครั้งแล้วพบว่าไม่ได้อยู่ลำพังบนเตียงนอน ใครอีกคนนอนพิงหัวเตียงรอแม้จะตื่นนานแล้วก็ตามต่างจากทุกวันที่คนตัวสูงจะต้องหายออกไปจากห้องนอนตั้งแต่ยังไม่ทันรุ่งสางโดยปล่อยให้คยองซูนอนต่อได้จนกว่าจะพอใจ และกลับมาอีกครั้งตอนทานอาหารเช้า 
"อือ กี่โมงแล้วนาย" คยองซูถามทั้งกระชับผ้าห่มขึ้นมาปกปิดตัวเพราะยังรู้สึกหนาว
"แปดโมงแล้วล่ะครับ ไปล้างหน้ามั้ย จะได้ลงไปทานข้าว" เอ่ยบอกพลางยกมือขึ้นมาอังหน้าผาก คยองซูหลับตาลงอีกครั้ง รับรู้ได้ถึงความสากของฝ่ามือพร้อมๆกับรับรู้ถึงความแข็งแรงของมันด้วยเช่นกัน "หรือจะทานบนนี้"
"ไม่เอา ลงไปทานข้างล่างดีกว่า"
"เข้าห้องน้ำเองได้ไหม"
"ได้ซี่ ไม่ได้พิการซะหน่อย" ทำเสียงขัดใจ ชายหนุ่มหัวเราะแล้วเดินไปหยิบเสื้อมาสวม ก่อนหันมาบอก
"งั้นผมจะเดินลงไปบอกให้เขาเตรียมข้าวต้มไว้ให้นะ เสร็จแล้วคุณหนูตามลงไป"
"อื้ม" ว่าพลางลุกขึ้นจากที่นอนทั้งผมยุ่งเหยิง
"อ้อ สวมเสื้อหนาวด้วย อาการยังไม่น่าไว้ใจ เดี๋ยวไข้กลับอีก ยาผมถือลงมาด้วยแล้ว" 
ร่างสูงกำชับแล้วเดินออกไปจากห้อง คยองซูมองตามแผ่นหลังกว้างในเสื้อยืดอยู่บ้าน ก่อนจะถอนหายใจแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้งเพื่อลืมตาโพลงมองเพดานอย่างสับสน แม้ตัวยังร้อนเพราะพิษไข้แต่ก็รู้ว่าความรู้สึกอุ่นซ่านกำลังแผ่ขยายทั่วหัวใจ การดูแลราวกับห่วงใยแบบนี้คืออะไรกันนะ ยิ่งอยากรู้ความรู้สึกยิ่งถลำ จากวันนั้นที่คยองซูสงสัยในความรู้สึกว่าอาจชอบเขาเข้าให้แล้ว แล้วถ้าตอนนี้มันลึกซึ้งลงไปมากกว่านั้นล่ะ มากไปถึงคำว่ารัก...
ไม่เสี่ยงเกินไปหรอกเหรอ...โด คยองซู


100%

#ใยสิเน่หาไคซู

............................................................................................................................
Talk โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

2,765 ความคิดเห็น

  1. #2758 Pinkuplatong (@kimozetsu) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:14
    น่ารักจัง

    แหม

    หวงสุดขีดไปเลยพี่ไค

    คยองซูตอนหมดฤทธิ์นี่ดีจัง

    งื้อออ

    หวานกันแล้ว
    #2758
    0
  2. #2606 AlwaysChanBaek (@baekhyunn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 19:37
    ไรท์เตอร์ดูงงๆกับสรรพนามที่ใช้เรียกนะ เดี๋ยวเราเดี๋ยวนาย เจ้านายก็เรียกนาย เราไม่กลัวฉันเลยหรอ งงแมะ นี่งงนะ
    #2606
    0
  3. #2130 chachanityns (@chachanityns) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 11:42
    รักเถอะ ถ้าใจมันเรียกร้อ
    #2130
    0
  4. #1915 famiri*-*19 (@famiri) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 18:54
    กลัวใจคุณคิมไคจริงๆ
    #1915
    0
  5. #1119 hh_9094 (@9094_hh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 12:54
    คยองชัดเจนแล้วนะว่าคิดยังไง คุณไคนี่สิ น่าเป็นห่วงน้องอ่าา
    #1119
    0
  6. #1091 Som-O^^ (@bb24-7) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 22:56
    ตอบให้ก็ได้เลยค่ะว่ามันเสี่ยงมากเลยค่ะคุณหนู กับอีกฝ่ายที่ไม่ยอมเผยอะไร ได้แต่คอยหลอมใจเราไปเรื่อยๆแบบนี้ แต่นี่ก็รู้ว่ามันเกินต้านทานมากๆเลยใช่มั้ยคะ อุ้มขึ้นรถไปดูพระอาทิตย์ขึ้นอะ ปกป้องคุ้มภัยยามมีอันตราย ดูแลยามเจ็บไข้ คุณหนูจะเอาอะไรไปสู้ รักไปเถอะค่ะ ห้ามใจไม่ให้รักมันก็คงทรมาน รักแล้วทรมานก็ยังน่าจะดีกว่า อย่างน้อยก็ได้รัก เอาใจช่วยคุณหนูให้ไม่ต้องเจ็บมากนะคะ ฮือออ
    #1091
    0
  7. #1028 _tangkwajiya (@_tangkwajiya) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 10:40
    ไคก็รักคยองทั้งๆที่คิดจะแก้แค้นสินะ
    #1028
    0
  8. #1002 chicken (@tiwly30039) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 14:27
    เราจะไว้ใจคิมไคแล้วนะ คนที่ไม่รู้สึกดีๆต่อกันเค้าไม่ห่วงขนาดนี้หรอก แงงงง
    #1002
    0
  9. #940 Airr Rzsl (@airrrzsl1994) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 01:10
    สามีดีอะ แต่ก็ระเวงแทนคยองซูอยากให้เปิดใจกันจริงๆงะ
    #940
    0
  10. #857 Gigss (@kikdame) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 18:30
    น่ารักอ่ะ ดูแลทุกอย่าง เป็นห่วงเป็นใย
    #857
    0
  11. #584 CBshipper_ (@mygarin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 14:44
    จริงๆก็อยากให้คุณหนูลองเสี่ยง ไม่รู้สิ พออ่านตอนนี้แล้วเรารู้สึกว่าจริงอยู่แหละที่ตอนแรกไคต้องการจะแก้แค้นอ่ะ แต่เราว่าความรู้สึกที่เขามีให้คยองซูก็ไม่ใช้เรื่องโกหกนะ ก็ไม่รู้อ่ะ เดาใจไม่ถูก แต่มันอาจจะไม่ร้ายแรงก็ได้นาา
    #584
    0
  12. วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 07:29
    พอคยองยอมรับว่ารุ้สึกรักแร้ววววมันก้อหน่วงเตมอกเลออออออ แร้วยิ่งมาดูแลดีแบบอ่านไม่ออกขนาดนี้ โอยยยยยยย แต่พิเค้างานดีจิมนะมีความทั้งห่วงทั้งหวงขุ่นนุอ่ะ บางทีก้อสงสัยว่าเค้ารักขุ่นนุบ้างมั้ย ที่ทำไปแผนการเพียวๆจิงอ่อออออ กัวจัยยยยยยหราเกิวววว
    #321
    0
  13. #294 annie2011 (@beebamboo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 12:52
    พี่ไคสู้ๆๆๆ
    #294
    0
  14. #290 bloodog (@bloodog) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 18:36
    ตอนนี้คือไม่สนิทใจกับคุณไคเลยอ่ะ
    #290
    0
  15. #289 miikie (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 15:58
    ตอนนี้น่ารักมากกกก

    แต่ยังกลัวใจคุณไคอยู่ค่ะ ฮือออ

    อิพี่ไม่เอา ไม่แก้แค้นนน
    #289
    0
  16. #288 Kk19199 (@Kk19199) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 15:15
    สารภาพเลยว่าไม่เคยไว้ใจพระเอก ถึงพี่เค้าจะดีแค่ไหนแต่ก็ระแวงอ่ะฮือออเพราะพี่เค้าได้พูดไว้แล้วว่าจะแก้แค้นก็กลัวว่าจะทำให้รักแล้วทุกข์ทรมานแต่การกระทำทุกอย่างมันก็เหมือนมาจากใจ เป็นความใส่ใจที่น่ารักอ่ะ แบบหวานในแบบของมัน สรุปคุณไคเค้าเป็นคนยังไงกันแน่ที่ทำอยู่นี่ไม่ได้แก้แค้นใช่มั้ยคะ เนี่ยขนาดพ่อคยองซูที่อยู่ด้วยทุกวันยังมิรู้เลยยย รอคิดตามค่ะชอบมากๆๆๆ อยากให้เค้ารักกันไปเลยไม่ต้องแก้แค้นแล้ว
    #288
    0
  17. #287 WTK10 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 10:52
    ฟินมากกกก แต่ก็กลัวใจคุณไคมาก อย่าทำร้ายหัวใจคุณหนูเลยนะคะ น้องตัวเล็กนิดเดียว น่ารักมากด้วย นอนกอดเค้าทุกคืน ทำร้ายเค้าลงจริงๆเหรอคะคุณไค อย่าเลยนะ
    #287
    0
  18. #286 EXO MyLove (@iounn8412) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 10:15
    ยิ่งอ่านยิ่งกลัวใจพระเอก คือไม่รู้ใจจริงๆคุณไคเค้าเลย
    #286
    0
  19. #285 Kaitui (@kataibie) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 06:31
    เรากลัวจัง กลัวว่าคุณหนูจะหลงรักเขาไปแล้วเขากลับมาทำร้ายคุณหนู ฮือออ ถ้าเป็นแบบนั้นเราได้ร้องไห้แน่
    #285
    0
  20. #284 MAPRANG_NR (@maprangnr) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 03:27
    คุณไคคค
    #284
    0
  21. #283 onepage (@mammypatcha03) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 00:04
    กลัวใจงอินจังเลยอะกลัวหักหลังน้องอย่าทำไรน้องนะ
    #283
    0
  22. #282 mbd (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 23:38
    มีความหวงด้วยอ่ะ คุณคิมไค น่ารักจัง คยองนี่รักคุณไคแล้วล่ะสินะ
    #282
    0
  23. #281 ktyf (@fktngp) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 23:32
    เหมือนว่าจะรักกันแล้วแต่ก็กลัวใจจงอินเหมือนกันอะ
    อย่าทำคยองซูเสียใจนะจงอิน
    ขอมาดีๆได้ไหมแงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    มีพี่หมอมาช่วยจุดไฟแล้วนะคะ จงอินหึงแล้วววววววว
    #281
    0
  24. #280 BBLD.O. (@BBLDO) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 23:10
    รักเค้าไปแล้วววว คุณไคนี่ทำดีกับคุณหนูแบบนี้ เป็นห่วงเค้าขนาดนี้คงจะรู้สึกดีกับคยองบ้างแหละ แต่อาจจะยัอนแย้งตัวเองว่าต้องแก้แค้นเอาคืนงี้ หวานกัน ตีกันไปแบบนี้นานๆนะ ยังไม่อยากดราม่าเร็วๆเลย
    #280
    0
  25. #279 areeyaa (@areeya-pn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 22:57
    ละมุนและเอาใจใส่ขนาดไหนถึงกับอุ้มไปดูพระอาทิตย์ เขิน^^ คุณคิมไค
    แล้วนี้ไงดื้อจนได้เรื่องเลยคุณหนู ไม่พอแถมป่วยอีก แต่มีคนที่เป็นห่วงและหวงหนักมาก พี่หมอจะฉีดยายังให้ฉีดที่แขน โอ้ย หวงมากจริงๆ55555
    แล้วตกลงว่าอย่างไงคะ รัก ละมุน เอาใจใส่ ห่วงใย หรืออยากสอน อยากแก้แค้น คุณไคขาาาาา
    เป็นกำลังใจให้ไรท์เสมอ สู้สู้ค่ะ^^
    #279
    0