จบแล้ว [FIC EXO] เพลิงรักซาตาน

ตอนที่ 38 : ตอนที่ 33 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37,014
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 184 ครั้ง
    18 พ.ค. 58

 

 

 

ตอนที่ 33 END

 

 

 

 

 

          ตัวเล็กรู้สึกตัวแล้วเหรอ

          พี่หมอที่นี่ที่ไหนครับ

            โรงพยาบาล เมื่อคืนตัวเล็กไข้ขึ้น พี่ชายเราร้อนใจรีบพามาหาพี่ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

          คำบอกเล่าของคุณหมอลูกพี่ลูกน้องพาให้ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับมาในมโนความคิด หลังจากโดนคนใจร้ายย่ำยีคยองซูก็แข็งใจขับรถกลับมาที่บ้าน จำได้ว่าตัวเองเดินโผเผเข้าไปในบ้านและหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย

            คยองซูพี่ถามอะไรอย่างหนึ่งได้ไหม

            ท่าทีถามอย่างระมัดระวังของคุณหมอโจวมี่ทำให้คยองซูนึกแปลกใจ

            ได้สิครับ พี่หมอถามมาได้ทุกคำถามเลย

            รู้สึกว่าร่างกายตัวเองเปลี่ยนแปลงไปบ้างหรือเปล่า

            คยองซูขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ พยายามคิดทบทวนแต่ทว่าร่างกายก็ไม่มีส่วนไหนที่แปลกไปเลย หรือว่าคยองซูจะป่วยเป็นโรคร้าย

            มะ หมายความว่าไงครับพี่หมอ ผมป่วยเป็นอะไรเหรอครับ

            ตัวเล็กฟังพี่ดีๆนะ

            คยองซูกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเห็นแววกังวลในสายตาของคุณหมอลูกพี่ลูกน้อง แทบจะกลั้นใจรอฟังคำตอบ

            พี่หมอพูดมาได้เลยครับ คยองพร้อมแล้ว

            คยองซูเห็นแววปราณีในสายตาคุณหมอ รู้สึกได้ถึงความอ่อนโยนและปลอบประโลม ขณะเอ่ยตอบ

            ตัวเล็กกำลังท้อง

            ราวกับโลกหยุดหมุนคยองซูตัวแข็งทื่อมองคุณหมอลูกพี่ลูกน้องอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่คุณหมอเอ่ยบอก

            ท้องเหรอครับ

            สี่สัปดาห์แล้ว พี่เจาะเลือดเราไปตรวจ ถึงได้รู้

            ทำไมถึงไม่มีอาการอะไรเป็นสัญญานบอกเลยล่ะครับ

            บางคนก็ไม่แพ้ท้องหรอก กว่าจะรู้ท้องก็โตขึ้นมากแล้วก็มี

            พี่หมอ น้องจะทำยังไง น้องสับสนไปหมดแล้ว

            น้ำตาไม่รู้ว่ามาจากไหน มันเอ่อท้นและในที่สุดก็พังทลายลงอาบสองข้างแก้ม ถ้าลูกจะเกิดคยองซูไม่รังเกียจแกแน่ๆแต่พ่อของแกนั่นสิเขาจะรู้สึกรักลูกบ้างไหมหรือยิ่งจะชังคยองซูมากยิ่งขึ้นไปอีก เป็นคำถามที่ปวดใจที่จะคิดหาคำตอบ

            ใจเย็นๆนะ พี่จะช่วยตัวเล็กเอง ไม่ต้องเครียดไม่ต้องกดดันตัวเอง  

            พี่ชายรู้เรื่องนี้หรือยังครับ

            คยองซูถามขึ้นด้วยความร้อนใจ ถ้าพี่รู้พี่ต้องโกรธแน่ๆ คยองซูไม่อยากให้เรื่องมันบานปลาย บางทีการเริ่มคิดจะไปใช้ชีวิตที่เมืองนอกควรจะเป็นจริงเป็นจังขึ้นมาได้แล้ว

            พี่ชายเรานิสัยร้อนยังกับไฟพี่เลยยังไม่บอก คิดว่าบอกเราก่อนแล้วให้เราตัดสินใจอีกทีว่าจะเอายังไง แต่ตอนนี้ไม่อยู่หรอก เห็นวิ่งเต้นเรื่องจะไปส่งสินค้า ไหนจะห่วงเราอีก พี่เลยไล่ให้ไปทำให้เสร็จๆพี่จะดูแลเราเอง ถึงได้ออกไปกับคนสนิทเขาน่ะ

            คยองซูโล่งใจเมื่อพี่ยังไม่รู้ข่าวใหม่นี้ คนตัวเล็กยกมือขึ้นลูบท้องด้วยความรัก ถึงคนอื่นจะไม่รักแต่แม่ก็จะรักลูกเอง ถ้าพ่อของลูกไม่ต้องการคยองซูก็จะพาลูกไปให้พ้นๆเขา

            ดีแล้วล่ะครับ พี่มีเรื่องต้องกังวลมากแล้ว ทั้งเรื่องคุณป๋ายเซียนกับลูก ไหนจะเรื่องงานอีก ถ้าต้องมารับรู้เรื่องน้องอีกน้องสงสารพี่

            คยองซู บอกพี่ได้หรือเปล่า ใครเป็นพ่อของเด็ก

          คำถามของคุณหมอทำให้คยองซูน้ำตาซึมออกมาอีกครั้ง ลูกเกิดขึ้นโดยความไม่ตั้งใจของเขา คยองซูไม่กล้าเอ่ยชื่อเขาออกมาด้วยซ้ำเพราะเขาเกลียดคยองซูและยังไม่แน่ว่าจะเกลียดลูกด้วยหรือเปล่า

            น้อง ไม่อยากพูดถึงเขาอีก

            คนตัวเล็กปฏิเสธทั้งเสียงเครือ

            เอาเถอะพี่จะไม่เซ้าซี้ ไว้อยากบอกเมื่อไหร่ค่อยบอกนะ แต่ตอนนี้หยุดร้องไห้ได้แล้ว กำลังจะเป็นแม่คน ตัวเล็กต้องเข้มแข็งนะ

            ฮึก พี่หมอ

            ร่างเล็กผวาขึ้นมาจากเตียงทั้งสะอื้น กอดคุณหมอผู้พี่แน่น ซึ่งคุณหมอโจวมี่ก็โอบเอาร่างเล็กเข้ามาไว้ในอกด้วยความสงสาร

            ไม่เป็นไรนะ ปัญหาทุกอย่างมีทางแก้ อย่ากดดันตัวเอง เดี๋ยวจะกระทบกับคนในท้อง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          คนพร้อม อาวุธพร้อมนะเทา

            ครับนาย

            ดี บอกทุกคนพักผ่อนเอาแรงให้พอ คืนนี้เรามีงานต้องลุย

            ครับนาย

            จื่อเทาโค้งรับคำสั่งจากผู้เป็นนายแล้วจึงเดินออกจากห้องทำงานใหญ่บนชั้นสูงสุดของไนต์คลับ ปาร์คชานยอลคว้าเสื้อสูทมาสวมเมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ก่อนออกเดินทางเขาควรไปดูน้องให้แน่ใจว่าคยองซูไม่ป็นอะไรแน่แล้ว

            ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงรถก็พามาถึงโรงพยาบาลเจ้าพ่อใหญ่ไม่ยอมให้อะไรมาทำให้เสียเวลาตรงดิ่งขึ้นไปยังห้องที่น้องชายพักรักษาตัวอยู่ทันที

            ตัวเล็กฟื้นแล้วเหรอ เป็นไงบ้างหืม พี่ห่วงเราแทบแย่

            ปาร์คชานยอลยิ้มอ่อนโยนให้น้องชายที่กำลังนั่งดูรายการโชว์ในโทรทัศน์ พอคนตัวเล็กเห็นพี่ชายก็หันเข้าหาร่างสูงใหญ่ยกแขนขึ้นโอบเอวพี่ทันทีเช่นกัน

            มีไข้นิดหน่อยครับ แต่พี่หมอบอกว่าไม่เป็นไรแล้ว

            ทำไมปล่อยให้ตัวเองไม่สบายแบบนี้ ไม่เอาแล้วนะ พี่ไม่ให้ไปอยู่คอนโดแล้ว เห็นไหมไม่มีใครดูแลจนป่วยหนักถึงขนาดเป็นลมเป็นแล้ง

            คนตัวเล็กแอบน้ำตารื้นเมื่อเห็นความห่วงใยของพี่ชาย ไม่กล้าปริปากบอกถึงความจริงที่เพิ่งรู้วันนี้ให้พี่ชายฟัง พี่คงเสียใจมากและไม่แน่ว่าอาจจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาอย่างพี่หมอโจวมี่ว่า ไหนจะงานที่ต้องทำคยองซูไม่อยากให้พี่เก็บเอาเรื่องตัวเองไปกังวลอีก

            ขอโทษนะครับที่ไม่ดูแลตัวเองแล้วทำให้พี่ต้องกังวล พี่ชายน้องอยากไปอยู่เมืองนอกสักพักได้ไหมครับ ออกจากโรงพยาบาลแล้วน้องอยากเดินทางทันทีเลย

            ทำไมกะทันหันขนาดนั้น มีอะไรหรือเปล่าหืม

            พี่ชายผละออกเพื่อมองหน้าน้องชายตรงๆ คยองซูหลบตาพี่เพราะรู้ว่าดวงตาของตัวเองกำลังเอ่อไปด้วยน้ำตา

            เปล่าครับ น้องแค่กำลังเหนื่อย อยากไปพักผ่อนในที่ๆไม่มีใครรู้จัก

            เหมือนพี่ชายจะเข้าใจเป็นอย่างดี ร่างสูงพยักหน้ารับคำขอของน้องในที่สุด

            งั้นรอพี่กลับมาจากส่งสินค้าครั้งนี้ก่อนนะ พี่อยากไปส่งน้องด้วยตัวพี่เอง อย่างน้อยก็ต้องรู้ว่าน้องพักที่ไหน กินอยู่ยังไง หรือไม่ก็รอให้พี่ซื้อบ้านก่อน เอาที่เมกาไหมหรือที่ไหนดี น้องอยากไปไหนพี่จะได้ให้คนดูที่ทางไว้ให้ กลับมาจะได้จัดการเลย

            น้องอยากไปสวิตซ์ อยากอยู่แถวๆชนบทที่อากาศดี

            ได้เดี๋ยวพี่ให้คนดูบ้านแถวนั้นให้ แต่จริงๆไม่อยากให้น้องไปหรอกนะ พี่คิดถึง

            ถ้า...

 

            ...คลอดเจ้าตัวเล็กแล้ว

 

            ได้แต่กลืนประโยคนั้นลงในอก ไม่กล้าเอ่ยบอกพี่ชายตรงๆ จำต้องโกหกออกมาในที่สุด

            ถ้าสบายใจแล้ว น้องอาจจะกลับมาฮ่องกงก็ได้ครับ ทางข้างหน้าไม่แน่นอน พี่อย่ากังวลไปเลย

            เอาเถอะพี่ตามใจน้อง ไปอยู่ที่ๆสบายใจก็ดีเหมือนกัน สุขภาพจิตน้องจะได้ดีขึ้น

            แล้วเรื่องคุณป๋ายเซียนพี่ชายจะทำยังไงต่อไปครับ

            คยองซูเอ่ยถามพี่ชายถึงเรื่องสำคัญ เพราะแน่นอนว่ากำหนดการแต่งงานคงเร็วๆนี้แน่ เพราะคุณป๋ายเซียนออกจากโรงพยาบาลได้สักพักแล้ว ไหนจะความโกรธเกลียดของผู้ชายคนนั้นที่มีต่อคยองซูกับพี่ เขาต้องหาหนทางทำให้พี่ชายเสียใจทุรนทุรายอย่างที่เขาลั่นวาจาไว้แน่

            เอาจริงๆนะน้องเอ๋ย พี่เองก็ยังไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้แม่ของลูกเขาใจอ่อน ความเกลียดชังของเขามันมากมายเหลือเกิน มากมายจนพี่มองไม่เห็นทางออกเลยด้วยซ้ำ หรือบางทีพี่อาจต้องปล่อยเขาไป ให้เขาทำในสิ่งที่เขาต้องการ ได้แค่มองลูกอยู่ห่างๆคงเป็นสิ่งที่คนเลวๆอย่างพี่สมควรได้รับแล้ว

            พี่ชาย

            คยองซูครางเรียกชื่อพี่ด้วยความสะเทือนใจ คนที่ต้องการลูกรักแม่ของลูกแต่กลับไม่ได้รับความรักจากแม่ของลูก แต่กับบางคนที่แม่ของลูกรักเขาแทบเป็นแทบตายเขากับเกลียดแม่ของลูกเข้าไส้ กามเทพช่างเล่นกลกับหัวใจคนธรรมดาๆอย่างพวกเราจริงๆ

            แต่น้องไม่ต้องเป็นกังวลกับเรื่องของพี่หรอก พักผ่อนให้สบาย ร่างกายจะได้แข็งแรงเร็วๆ พี่ไม่ชอบเลยที่เห็นน้องป่วยแบบนี้

            ครับ คืนนี้พี่หมอบอกว่าพี่ชายจะไปส่งสินค้าเหรอครับ

            ใช่ ถ้าเสร็จงานนี้แล้วพี่คงปล่อยให้เทามันดูแลแทนทั้งหมดแล้วพักยาว

            แต่ทำไมครั้งนี้พี่ต้องไปเองล่ะครับ ทุกทีก็ให้เทาเป็นคนจัดการไม่ใช่เหรอ

            ถึงคราวที่คนเป็นพี่จะชะงักบ้างเมื่อเจอคำถามของน้อง แต่ก็ตัดสินใจไม่ยอมบอกความจริงในที่สุดเพราะคงทำให้น้องเป็นกังวลกับเขาเปล่าๆ

            คู่ค้าของพี่เขาจะมารับสินค้าด้วยตัวเอง พี่เลยอยากไปเจอเขาด้วยตัวเองเหมือนกัน

            อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ว่าแต่ไม่มีอันตรายอะไรใช่ไหมครับ

            เป็นอีกครั้งที่ปาร์คชานยอลเองก็ไม่ค่อยแน่ใจในคำตอบที่จะตอบน้องนัก แต่ก็คลี่ยิ้มส่งให้น้องเพื่อไม่ให้แกเป็นกังวลมาก

            ไม่หรอก ก็เหมือนการส่งสินค้าทุกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้พี่ออกโรงเองก็เท่านั้น น้องอย่ากังวลไปเลย

            ทั้งพี่ชายน้องชายต่างมีความลับเก็บงำไว้ในใจเมื่อต่างไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องกังวลกับสิ่งที่ตัวเองกำลังจะเผชิญ

 

 

 

 

 

            เวลาเที่ยงคืนกว่าๆขบวนเฮลิคอปเตอร์ก็เคลื่อนออกจากลานจอดมุ่งหน้าสู่สถานที่นัดหมายแห่งหนึ่งซึ่งอยู่กึ่งกลางระหว่างฮ่องกงและอาหรับ

            นายอย่าลงไปดีกว่าครับ พวกมันขนคนมาเป็นกองทัพ ผมว่ามันไม่น่าไว้วางใจเลย

            ฉันรู้อยู่แล้ว แต่ฉันจะลงไป อยากรู้เหมือนกันมันจะมาไม้ไหน เห็นชีคมุสตาฟานั่นไหม สั่งพลแม่นปืนของเราให้เล็งเป้าหมายไว้ ถ้ามันตุกติกสอยกลางกบาลมันได้ทันที ส่วนฮอให้ติดเครื่องไว้ตลอดเวลาที่เราทำการเจรจา เรามีน้ำมันสำรองมาเพียงพอใช่ไหม

            ครับนาย

            ดี งั้นก็จัดการตามนั้น

            จื่อเทารีบออกไปจัดการตามคำสั่ง ปาร์คชานยอลเดินล้วงกระเป๋าท่าทางสบายใจไปยังขบวนเฮลิค็อปเตอร์ของชีคคู่ค้า เจ้าพ่อใหญ่มองฝ่ายตรงข้ามอย่างประเมินก่อนจะส่งยิ้มให้เมื่อเห็นฝ่ายนั้นเดินเข้ามา ต่างฝ่ายต่างจับมือกัน ทำราวทุกอย่างคือการส่งของปกติดังเช่นครั้งที่ผ่านๆมา

            ดีใจที่ได้พบชีคอีกครั้ง สบายดีนะครับ

            ปาร์คชานยอลทักทายขึ้นก่อนด้วยภาษาอังกฤษซึ่งฝ่ายนั้นก็ส่งยิ้มกลับมา ถ้าไอ้คนที่ไปเจรจามันซ่อนสีหน้าไม่ให้มีพิรุธแนบเนียนมากกว่านี้ปาร์คชานยอลคงเชื่อไปแล้วว่าการเจรจาครั้งนี้จะไม่มีการลอบกัดเกิดขึ้น เพราะชีคมุสตาฟาแสดงสีหน้าได้แนบเนียนเหลือเกิน

            สบายดี คุณปาร์คก็เหมือนกันใช่ไหม

            ครับ

            ตรงนี้น้ำค้างแรงมาก เข้าไปคุยกันในซุ้มดีกว่าไหม

            อีกฝ่ายผายมือเชื้อเชิญแต่ปาร์คชานยอลแค่ยิ้มเย็นก่อนจะตอบกลับอย่างคนที่รู้เท่าทันเกมส์

            ผมว่าเราคุยกันตรงนี้ดีมั้ยครับ กึ่งกลางระหว่างคนของคุณกับคนของผม

            ทำไม คุณไม่เชื่อใจผมแล้วเหรอคุณปาร์ค

            ปาร์คชานยอลอยากแค่นหัวเราะใส่หน้าท่านชีคใหญ่เสียจริง แล้วตอกหน้ากลับหนักๆว่าเขาไม่ไว้ใจท่านเพราะคนเจรจาโง่ๆของท่านต่างหากที่มันแสดงพิรุธให้เขาจับได้เสียก่อน แต่เขาก็ทำเพียงแค่ยิ้มเย็น เอ่ยตอบเสียงเนิบนาบไม่ให้ดูแข็งกระด้างผิดหูผิดตาเกินไป

            ท่านไม่มีอะไรที่ผมจะต้องไม่เชื่อใจนี่ครับ หรือท่านมีปัญหาอะไรหากเราจะคุยกันตรงกึ่งกลางของทั้งสองฝั่งแบบนี้

            ก็เปล๊า ตรงนี้ก็ได้ ไม่มีปัญหา

            ชีคมุสตาฟายักไหล่ก่อนหันไปสั่งคนให้ยกเก้าอี้มาวางตรงจุดกึ่งกลาง เช่นเดียวกับปาร์คชานยอลที่มือขวาคนสนิทอย่างจื่อเทาเป็นคนยกเก้าอี้มาให้ การเจรจาจึงเริ่มขึ้น

            ปืนM16A1 ห้าพันกระบอกสำหรับล็อตแรก ราคาตามที่ตกลงกับคนเจรจาที่ท่านส่งไป

            งั้นผมขอตรวจดูสินค้าสักหน่อย

            เทา ให้คนขนของลงมาให้ท่านชีคลอง เอาลงมาแค่ลังเดียวก่อน ไว้เราตกลงกันแล้วค่อยขนลงมาก็ยังไม่สายใช่ไหมท่านชีค

            ประโยคหลังปาร์คชานยอลเลิกคิ้วถามชีคมุสตาฟาที่เริ่มหน้าตึงขึ้นมาทันที

            ได้ ตามนั้นคุณปาร์ค

            จื่อเทาจัดการสั่งลูกน้องตามคำสั่งของผู้เป็นนาย ลังที่บรรจุสินค้าถูกนำลงมาวาง ชีคมุสตาฟาเป็นคนจับปืนขึ้นมาลองเอง แต่ทว่าเขากลับเล็งปลายกระบอกปืนมายังปาร์คชานยอล

 

            พรึ่บ!

 

            และแน่นอนว่าจื่อเทาและลูกน้องที่เตรียมตัวพร้อมอยู่แล้วก็เล็งปืนไปทางชีคและคนของชีคทันทีเช่นกัน

            ใจเย็นเทา อย่าเสียมารยาทกับชีค เอาปืนลงให้หมดเดี๋ยวนี้

            แต่ปาร์คชานยอลกลับใจเย็นสั่งให้ลูกน้องลดอาวุธลงทุกคน

            ฮ่าๆๆๆ คุณนี่มันคนจริง จริงๆคุณปาร์คชานยอล เอาล่ะพวกนายก็เอาปืนลงเหมือนกัน อย่าเสียมารยาทกับคุณปาร์ค

            ชีคมุสตาฟาหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นท่าทางสงบของปาร์คชานยอลแม้เขาจะเล็งปืนใส่ก็ตามที

            ไม่แปลกใจว่าทำไมคุณถึงได้ยิ่งใหญ่น่าเกรงขามในวงการมาเฟียทั้งๆที่อายุก็ยังน้อยอยู่แท้ๆ

            ชีคมุสตาฟาเอ่ยชม โดยปาร์คชานยอลแค่ค้อมหัวรับเท่านั้นโดยไม่ได้พูดอะไร

            เอาล่ะผมพอใจสินค้าของคุณ เฮ้ย เอาเงินมา

            ชีคมุสตาฟาหันไปสั่งคนของตน ไม่นานกระเป๋าเงินสามใบก็ถูกนำมาวางตรงหน้า โดยทั้งสามใบอัดแน่นไปด้วยแบงค์ดอลล่าร์ที่มีมูลค่าสูงสุดในจำนวนแบงค์ทั้งหมด จื่อเทาเป็นคนตรวจเช็คเงินจนเมื่อแน่ใจแล้วว่าเป็นของจริงจึงพยักหน้าให้ผู้เป็นนาย

            เทาสั่งคนของเราให้ขนของลงมาได้

            ครับนาย

            เทาหันไปสั่งลูกน้อง กว่าครึ่งล่าถอยไปทำการขนลังอาวุธลงจากเฮลิค็อปเตอร์โดยเจ้านายทั้งสองฝั่งต่างยืนประจันหน้ากันและพูดคุยเรื่องธุรกิจอื่นๆที่อยู่ในความครอบครอง แต่ยังไว้ซึ่งท่าทีหยั่งเชิงกันและกัน

            เราเจรจากันตรงกึ่งกลาง งั้นของทั้งหมดผมก็จะให้คนขนมาไว้ที่จุดกึ่งกลางนี้ หวังว่าชีคจะไม่ว่าอะไรนะครับ

            ระวังตัวแจจริงๆเลยนะคุณปาร์ค

            ชีคมุสตาฟาเอ่ยเย้า

            ผมไว้ใจชีค

            แต่ผมไม่ไว้ใจความเจ้าเล่ห์ของเสือร้ายแห่งทะเลทรายของชีค...

          แต่จุดกึ่งกลางระหว่างเราคงเป็นที่ๆเหมาะที่สุด เงินวางตรงกลาง อาวุธก็วางตรงกลางจริงมั้ยครับ

            ปาร์คชานยอลยังตอบด้วยท่าทีใจเย็นและเป็นอีกครั้งที่ชีคมุสตาฟายักไหล่

            โอเค ตามนั้น ผมไม่มีปัญหา

            หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นของก็ถูกลำเลียงลงมาวางเรียงไว้ตรงกลาง

            ยินดีที่ได้ร่วมงานกับชีคอีกครั้ง หวังว่าครั้งหน้าเราจะยังเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกันอยู่นะครับ

            ปาร์คชานยอลยื่นมือไปให้ชีคมุสตาฟาซึ่งฝ่ายนั้นก็ยื่นมือมาจับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

            ยินดีเช่นกันคุณปาร์ค ผมเองก็หวังให้มันเป็นอย่างนั้น

            งั้นผมต้องขอตัวนะครับ คงไม่ได้ช่วยเอาของไปส่งถึงฮอ

            ไม่เป็นไรคุณปาร์ค เดินทางปลอดภัย

            ปาร์คชานยอลโค้งให้อีกฝ่ายจึงโดนชีคหนุ่มตบที่บ่าไหล่เบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังเฮลิค็อปเตอร์ที่ติดเครื่องรออยู่ จื่อเทาเข้ามาขนาบข้างเจ้านายทันที พร้อมด้วยลูกน้องส่วนหนึ่งที่เดินตามมาข้างหลัง

            ระวัง มันเล่นเราแน่!”

            เจ้าพ่อใหญ่แห่งฮ่องกงเอ่ยบอกคนสนิท มือสอดเข้าไปกระชับปืนสั้นใต้ชุดสูทมั่นเตรียมพร้อม และหลังจากนั้นไม่ถึงนาที

 

            ปังๆๆๆๆ

            หลบหาที่กำบัง!”

            ห่ากระสุนสาดมาจากฝั่งของชีคมุสตาฟาเข้าใส่ขบวนของปาร์คชานยอลจนหูอื้อ ลูกน้องบางคนที่ไหวตัวไม่ทันโดนกระสุนล้มไปสี่ห้าคน ปาร์คชานยอลขบสันกรามแกร่งเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธ

            ให้ทุกคนถอยทันทีที่มีโอกาส และฮอต้องพร้อมที่จะทะยานขึ้นทุกเมื่อ

            ครับนาย

            จื่อเทารับคำก่อนจะคว้าวิทยุมาถือเพื่อจะออกคำสั่งไปตามวิทยุ

           

            วี้ด!

 

            แต่เสียงหวีดก็ดังขึ้นทันทีเมื่อเปิดเครื่องมือสื่อสารแบบพกพานั้น

            สารเลว ส่งสัญญาณก่อกวนวิทยุงั้นเหรอ

            เจ้าพ่อใหญ่สบถด้วยความแค้นจัด

            ไม่เป็นไรครับนาย ผมจะเป็นคนลอบไปบอกคำสั่งเอง

            ไม่ได้มันอันตรายเกินไป พวกมันพกอาวุธหนักมาถล่มเราโดยเฉพาะ นายจะตายกลางห่ากระสุนเสียก่อน

            ปาร์คชานยอลเอ่ยห้ามคนสนิททันทีเมื่อเห็นห่ากระสุนสาดเข้ามาไม่หยุด ริมแม่น้ำอันลึกลับห่างไกลผู้คนนี้กำลังเกิดสงครามระหว่างเจ้าพ่อใหญ่แห่งอาหรับกับเจ้าพ่อใหญ่แห่งฮ่องกง ทั่วบริเวณคลุ้งไปด้วยเขม่าดินปืนและเสียงสาดกระสุนเข้าใส่กันไม่ยั้ง

            ฉันประเมินคนอย่างชีคมุสตาฟาต่ำเกินไปจริงๆ

            ปาร์คชานยอลกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ

            งั้นนายจะให้เอาไงดีครับ

            จัดการแนวหน้าพวกมันให้หมอบให้หมดแล้วค่อยล่าถอยออกไป

            สายตาคมกวาดมองไปทั่วบริเวณที่ฝั่งตรงข้ามตั้งป้อมอยู่ วิถีแห่งมาเฟียที่ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เป็นหนุ่มน้อยทำให้เขารู้ดีว่าฝ่ายตรงข้ามกำลังคิดจะจัดการเขาและคนของเขายังไง

            เตรียมตัวนะเทา 1 2 3 ยิง!”

            ปังๆๆๆๆ

            เจ้านายกับลูกน้องผลัดกันโผล่จากที่กำบังไปแลกกระสุนกับฝ่ายตรงข้าม เช่นเดียวกับลูกน้องที่หมอบหลบอยู่ใกล้ๆที่ต่างสู้ยิบตาเพื่อผู้เป็นนาย กว่าครึ่งชั่วโมงที่เสียงจากปลายกระบอกปืนยังดังสนั่นหวั่นไหว ไม่มีใครยอมใคร แต่ดูเหมือนว่าพลแม่นปืนที่เจ้าพ่อใหญ่วางแผนให้ออกไปซุ่มตามจุดต่างๆจะทำงานมีประสิทธิภาพ เพราะฝ่ายของชีคมุสตาฟาค่อยๆล้มไปทีละคนสองคน จนในที่สุดแนวหน้าที่สาดกระสุนอยู่เมื่อครู่ก็ถูกจัดการจนหมด ฝ่ายนั้นเองก็ทำท่าเหมือนจะล่าถอยเหมือนกัน

            นายครับ นายไปก่อนผมจะคุ้มกันข้างหลังให้

            จื่อเทาเอ่ยบอกผู้เป็นนาย ด้วยความที่รับใช้กันมานานถึงขั้นมองตาก็รู้ใจปาร์คชานยอลพยักหน้าให้คนสนิท ตบบ่าเบาๆแล้วเตรียมตั้งท่าถอย

            คุ้มกันนายเท่าชีวิต!”

            เสียงจื่อเทากร้าวไปทั่วทั้งบริเวณ ลูกน้องทั้งหลายต่างสาดห่ากระสุนเข้าใส่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่คิดชีวิต ปาร์คชานยอลวิ่งไปยังบริเวณเฮลิค็อปเตอร์จอดอยู่ได้อย่างปลอดภัย

            ลูกพี่จื่อตาพี่แล้วครับ

            ไม่ พวกมึงไปก่อนกูจะยิงสกัดไว้ให้

            จื่อเทาเอ่ยบอกลูกน้อง

            แต่ลูกพี่

            ลูกน้องต่างร้องขัด

            กูบอกให้ไปก็ไป พวกมึงต้องคุ้มกันนายให้ปลอดภัย ไม่ต้องห่วงกู เดี๋ยวกูตามไป   

            แต่

            นี่คือคำสั่ง ใครกล้าขัดคำสั่งไม่ต้องมาเรียกกูลูกพี่

            ลูกน้องทั้งหลายไม่มีทางเลือกต่างมองตาลูกพี่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนสาดกระสุนอีกชุดใหญ่ใส่ฝั่งตรงข้ามแล้วล่าถอยไปยังเฮลิค็อปเตอร์โดยมีลูกพี่ใหญ่คอยระวังหลังให้ จนเมื่อลูกน้องเกือบทั้งหมดล่าถอยไปแล้วจื่อเทาจึงขยับตัวออกจากที่กำบังพร้อมพลซุ่มยิงที่รู้หน้าที่ดี

            1

            ช่วงวินาทีระทึกท่ามกลางห่ากระสุนที่ยังสาดมาไม่หยุด จื่อเทาค่อยๆหลับตาลงแล้วเริ่มนับในใจ

            2

            ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะสูดหายใจเข้ามาในปอดแรงๆพร้อมสัญญาณครั้งสุดท้าย

            3

 

            สวบๆๆ

 

            หมอบต่ำหลบวิถีกระสุนแล้ววิ่งฝ่าท่ามกลางเขม่าควันขโมง พร้อมๆกับที่ด้านข้างพลซุ่มยิงต่างออกจากที่ซ่อนมุ่งตรงสู่เฮลิค็อปเตอร์เช่นกัน แต่ก็มีบางคนที่ไปไม่ถึงโดนลูกกระสุนล้มระเนระนาดตามทางที่วิ่งไปนั้น จื่อเทากัดฟันกรอดด้วยความโกรธ

            พวกบัดซบ เอาปืนกูไปแด.กซะ

            ร่างสูงใหญ่หันไปรัวลูกกระสุนใส่ฝั่งนั้นอีกชุดใหญ่ ซึ่งก็ไม่อาจรอดพ้นฝั่งตรงข้ามล้มไปหลายราย แต่ในขณะที่กำลังจะเอี้ยวตัววิ่งกลับกระสุนนิรนามที่พุ่งมาจากไหนสักที่ก็พุ่งตรงมาเจาะเข้าสู่ร่างกาย

 

 

            อึก!

 

 

            ร่างสูงใหญ่ของคนสนิทของปาร์คชานยอลเซถลาล้มกองกับที่

            เทา!”

            ปาร์คชานยอลตระโกนเรียกคนสนิทเสียงกร้าวด้วยความโกรธ

            ลูกพี่!”

            เช่นเดียวกับลูกน้องทั้งหมดที่เห็นร่างโชกเลือดของลูกพี่คนสำคัญต่างร้องเรียกกันเซ็งแซ่

            นายอย่าครับ!”

            ปาร์คชานยอลคว้าปืนกลมาถือก่อนจะสะบัดมือลูกน้องที่ร้องห้ามเสียงหลง

            ปล่อย กูจะไปช่วยคนสนิทของกู

            แต่ตอนนี้ชีวิตนายสำคัญที่สุด พวกเราต้องรักษาชีวิตนายให้ปลอดภัยตามที่พี่จื่อสั่งไว้นะครับ

            ลูกน้องกอดขาห้ามเจ้านายกันเป็นแถว

            แต่กูก็ทิ้งหมอนั่นไว้ไม่ได้เหมือนกัน ปล่อย!”

            ไม่มีใครจะรั้งไว้ได้เมื่อความโกรธเข้าครอบงำผู้เป็นนาย ปาร์คชานยอลวิ่งฝ่ากระสุนที่ไม่รู้ทิศรู้ทางพร้อมกับลูกน้องอีกจำนวนหนึ่งที่ไม่อาจทิ้งเจ้านายลงมาตามลำพังได้ ก่อนทั้งหมดจะมาถึงตัวจื่อเทาที่ร่างกำลังโชกไปด้วยเลือด

            เทาแข็งใจไว้ก่อน นายจะต้องได้กลับบ้าน

            ไม่ นะ นายกลับไป พาลูกน้องกลับไป ไม่ต้องห่วงผม ทิ้งผมไว้ที่นี่

            จื่อเทาพยายามบอกทั้งที่ปากกำลังทะลักด้วยเลือดสีแดงฉาน

            ไม่ถ้าจะกลับก็ต้องกลับด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ ฉันจะไม่ทิ้งลูกน้องคนไหนเด็ดขาด เฮ้ย มาช่วยกันประคองลูกพี่พวกมึงไปขึ้นฮอ กูจะยิงสกัดไว้ให้

            ลูกน้องที่ลงมาคุ้มกันเจ้านายใหญ่รีบกรูกันยกร่างโชกเลือดนั้นขึ้นก่อนจะหิ้วปีกลากขาลูกพี่วิ่งไปยังเฮลิค็อปเตอร์ โดยมีเจ้านายใหญ่และคนอีกจำนวนหนึ่งเป็นคนสาดกระสุนสกัดไว้ให้ เมื่อเห็นว่าร่างจื่อเทาถูกพาไปขึ้นเครื่องเรียบร้อยแล้วเจ้าพ่อใหญ่จึงออกคำสั่ง

            ทุกคนถอย!”

            ทุกคนหมอบต่ำสาดกระสุนใส่ฝั่งตรงข้ามพร้อมๆกับที่ล่าถอยกลับ

            ขึ้นไปให้หมดฉันจะระวังหลังให้เอง

            แต่นายครับ

            นี่คือคำสั่ง ไป!”

            สิ้นเสียงทรงอำนาจทุกคนวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตโดยมีเจ้านายใหญ่คอยสาดกระสุนโต้ตอบฝั่งนั้นให้ จนเมื่อเหลือเพียงเขาคนเดียวปาร์คชานยอลก็เร่งฝีเท้าบ้างโดยไม่รู้เลยว่ายังมีพวกซุ่มยิงฝั่งตรงข้ามหมายหัวเขาอยู่ และหนึ่งในนั้นก็จับเป้าหมายเขาได้ มันยกปืนขึ้นในระดับที่หมายจะเจาะกลางอก หวังจะให้เขาดับคาที่ และไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น...

 

            ปัง!

 

 

 

            นาย!”

           

 

            ท่ามกลางห่ากระสุนและเขม่าปืนร่างสูงใหญ่ทรุดลงกับพื้นพร้อมเสียงตะโกนสุดเสียงของเหล่าลูกน้อง...

 

 

 

 

 

            อูย

            คุณหนูเป็นอะไรครับ

            ซูโฮที่นั่งอยู่ข้างๆรีบเอี้ยวตัวมามองคุณหนูพร้อมเอ่ยถามทันทีเมื่อได้ยินเสียงอุทานพร้อมสีหน้าเหยเก มือบางของว่าที่คุณแม่ลูบอยู่บนท้อง

            พี่ซูโฮ บี๋คิดว่าลูกดะ ดิ้น แรงมากด้วย

            จริงเหรอครับ

            ซูโฮอุทานเสียงตื่นรีบคุกเข่าลงกับพื้นแอร์พอร์ตโดยไม่สนว่าตัวเองจะเปื้อนฝุ่นหรือไม่ การได้รู้ว่าคุณหนูตัวเล็กในท้องเริ่มดิ้นเป็นสัญญาณที่น่ายินดีเป็นอย่างยิ่ง

            อูย โกรธอะไรใครอยู่เหรอลูก ดิ้นทีแม่สะเทือนไปทั้งตัว

            แบคฮยอนเอ่ยกับคนในท้องทั้งสีหน้าเหยเกเพราะความจุก ดีใจที่เริ่มรับรู้ถึงการมีชีวิตของลูกและแปลกใจที่แกดิ้นแรงผิดปกติ

            ดิ้นแรงจริงๆด้วยครับคุณหนู

            ซูโฮที่เอาหูลงแนบกับท้องยังรับรู้ถึงแรงดิ้นของคนตัวเล็ก

            อูย ดิ้นใหญ่เลยพี่ซูโฮ

            แบคฮยอนบอกทั้งจุกทั้งมีความสุข มือบางลูบไปมาบนท้อง

            ถึงเขาจะเป็นมาเฟียแต่ลูกไม่ต้องไปเอานิสัยชอบใช้กำลังแบบนั้นมาก็ได้ลูก อูย พี่ซูโฮครับดิ้นแรงกว่าเดิมอีกครับ บี๋จุกไปหมดแล้ว

            คุณหนูใจเย็นๆครับ เดี๋ยวเอาหมอนอิงหลังไว้ก่อนนะครับ ค่อยๆลูบปลอบ เผื่อคุณหนูในท้องกำลังตกใจอะไรอยู่

            ซูโฮกุลีกุจอไปหยิบหมอนที่พกติดตัวมาอิงหลังให้คุณหนูคนเล็กที่ยังโดนคุณหนูในท้องอาละวาดถีบท้องปึงปังไม่หยุด

            ปกป้องเค้าเหรอลูก แม่พูดถึงเขาแค่นี้ลูกอาละวาดเลยเหรอ หืม

            แบคฮยอนหน้างอเมื่อพอเอ่ยถึงพ่อคนในท้องก็ถีบรัวทันทีราวกับเข้าข้างกัน ในขณะที่พี่คนสนิทกำลังยิ้มเอ็นดูทั้งว่าที่คุณแม่และคุณหนูในท้อง

            เข้าข้างกันตั้งแต่อยู่ในท้องเลยนะ แม่แตะเขาไม่ได้เลยใช่มั้ย อูย ดิ้นใหญ่เชียวพี่ซูโฮ อีต้าบ้ามาเฟีย แม้แต่ลูกก็ยังเข้าข้างน่าโมโห

            แบคฮยอนประชดออกมาด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าสวยงอง้ำแต่ในที่สุดก็ต้องหลุดยิ้มออกมา

            ดูเอาเถอะอยู่ในท้องเรามาตั้งสี่เดือนไม่ยอมเข้าข้างเรา ไปเข้าข้างคนใจร้ายแบบนั้นซะได้ อูย ถีบแม่ใหญ่เลยทีนี้ ลูกมาเฟียนี่ร้ายแบบนี้เหรอลูก หืม

            แบคฮยอนทั้งขำทั้งโกรธที่คนตัวเล็กในท้องทำท่าจะเข้าข้างพ่อของแก เพราะยิ่งเอ่ยถึงพ่อคนตัวเล็กก็ดิ้นรับแรงๆทันทีอย่างน่าหมั่นเขี้ยว โดยไม่รู้เลยว่าที่เจ้าตัวเล็กอาละวาดเพราะพ่อของแกกำลังอยู่ในช่วงระหว่างความเป็นความตายต่างหาก สายเลือดครึ่งหนึ่งที่ได้มาจากพ่อผูกร้อยสองชีวิตเข้าด้วยกันจนใจสื่อถึงกันได้

            ใจหายแปลกๆนะครับพี่ซูโฮ บี๋รู้สึกไม่ดียังไงไม่รู้วันนี้

            หลังเจ้าตัวเล็กสงบลงได้แบคฮยอนก็ปราภขึ้นกับพี่คนสนิท รู้สึกโหวงๆในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

            หรือว่าเราจะยกเลิกเที่ยวบินก่อนดีครับ

            ไม่ครับ ยังไงบี๋ก็จะบินกลับเกาหลีวันนี้ให้ได้

            คุณหนูแน่ใจแล้วเหรอครับที่จะทำแบบนี้ คุณหนูกำลังหนีหัวใจตัวเองอยู่รึเปล่าครับ

            แบคฮยอนเงียบเมื่อคำถามที่ถูกถามจี้ใจดำ ใช่แบคฮยอนยอมรับว่าในหัวใจมันอ่อนให้เขาเต็มที่แล้ว ถึงต้องหนีเขาไปให้ไกลแบบนี้ไงล่ะ ถ้าอยู่ที่นี่และเขาตามตอแยทำดีด้วยตลอดเหมือนอย่างวันนั้นแบคฮยอนกลัวตัวเองใจอ่อนเข้าสักวันและยอมอภัยให้เขาจนได้

            หัวใจบี๋ บี๋ไม่อนุญาตให้รักคนไม่ดีแบบนั้น ถ้าสั่งให้เกลียดก็ต้องเกลียด

            แต่ลูกล่ะครับ คนในท้อง คุณหนูไม่สงสารเหรอ ถึงคนอื่นเขาจะรักก็จริงแต่ก็คงไม่มากเท่าพ่อแท้ๆหรอกนะครับ

            ก็ใครให้เขาร้ายกับคนที่บี๋รักก่อน บี๋ทำให้เขาเสียใจบ้างมันก็เท่าเทียมกันแล้วไม่ใช่เหรอครับ ทำไมทุกคนต้องพยายามเข้าข้างคนไม่ดีแบบนั้นด้วย

            หัวใจคุณหนูน่ะรักคุณปาร์คชานยอลเข้าแล้วแต่แค่ทิฐิมันทำให้คุณหนูไม่อยากยอมรับหัวใจตัวเอง เขารู้ว่าเขาผิดและกำลังเปลี่ยนแปลงตัวเองคุณหนูจะไม่ให้โอกาสคนผิดได้แก้ตัวใหม่อีกสักครั้งเลยเหรอครับ ตอนนี้คุณชายเล็กกับคุณลู่หานก็เข้าใจกันดีแล้ว ไม่มีอะไรที่คุณหนูต้องถือโทษโกรธเคืองเขาอีก ลองให้โอกาสเขาดูอีกสักครั้งดีไหมครับ

            ไม่ บี๋จะไม่ยอมใจอ่อนให้เขา ไม่ว่ายังไงก็ตาม เขาอยากร้ายเอง เขาก็ต้องรับผลที่ตัวเองทำไว้สิ คนไม่ดีก็ต้องเจอแบบนี้ก็สมควรแล้ว

            พูดจบก็หันหนีไม่ยอมรับฟังสิ่งที่ซูโฮจะเกลี้ยกล่อมอีก พี่คนสนิทได้แต่ถอนหายใจด้วยความหนักใจยอมจำนนไม่เอ่ยอะไรออกมาอีกเพราะเกรงว่าจะทำให้คุณหนูโกรธมากขึ้นกว่าเดิมเปล่าๆ การเป็นน้องเล็กที่ถูกพี่ชายตามอกตามใจมาตั้งแต่เล็กทำให้คุณหนูรั้นอยู่ไม่น้อยและครั้งนี้ซูโฮก็ได้เห็นฤทธิ์ความรั้นของคุณหนูชัดๆแล้ว ทั้งรั้นทั้งใจแข็งทั้งที่หัวใจก็รักพ่อของลูกออกอย่างนั้นแต่ทิฐิที่มีอยู่มากถึงกับหอบลูกหนีไม่ยอมให้พ่อได้เข้าใกล้ หัวใจดวงเล็กๆใครจะรู้ว่าจะแกร่งดังหินผาขนาดนี้

            เสียงเจ้าหน้าที่ประกาศให้ผู้โดยสารเข้าสู่เกทเตรียมขึ้นเครื่อง ซูโฮเดินเคียงไปกับคุณหนูคอยระวังทุกย่างก้าวโดยด้านหลังมีบอร์ดี้การ์ดตามมาดูแลสองคน กำลังจะพ้นเข้าสู่เกทแต่ทว่า...

 

            คุณป๋ายเซียนครับ ได้โปรดหยุดก่อนครับ

            เสียงเล็กๆปนหอบที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้ทั้งคณะหยุดชะงักพร้อมหันไปมองผู้มาใหม่

            คุณคยองซูมีอะไรหรือเปล่าครับ

            แบคฮยอนเอ่ยถามด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นร่างเล็กของคยองซูวิ่งเข้ามาหยุดยืนทั้งกระหืดกระหอบ ใบหน้าเล็กซีดเซียวตาลึกโบ๋ราวกับคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน

            ผมจะมาขอร้อง ช่วยไปโรงพยาบาลกับผมตอนนี้ได้ไหมครับ พี่ชายผมถูกยิง!”

 

 

 

            ปึก!

            กระเป๋าสะพายที่คล้องอยู่บนไหล่บางหล่นลงมาทันทีเมื่อร่างกายรู้สึกอ่อนแรงคนตัวเล็กเซน้อยๆคล้ายจะเป็นลม ซูโฮรีบเข้าประคองร่างคุณหนูเข้ามาไว้ในอกทันที

            เมื่อไหร่ครับ

            ซูโฮเป็นคนเปิดปากถาม

            เมื่อคืนครับ

            แล้วเอ่อคุณจื่อเทา

            อาการสาหัส อยู่ในไอซียูทั้งคู่เลยครับ

            คยองซูเอ่ยบอกกับซูโฮก่อนจะหันไปทางพี่สะใภ้ที่ยังเบิกตาค้างพร้อมเอ่ยอ้อนวอน

            พี่เสียเลือดมาก ยังไม่รู้ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไง ถ้าเขาจะต้องเป็นอะไรไปจริงๆ ผมขอให้วินาทีสุดท้ายที่เขายังมีลมหายใจขอให้เขาได้เห็นหน้าคุณป๋ายเซียน ได้สัมผัสลูกในท้องสักครั้งได้ไหมครับ

            ท่ามกลางความวุ่นวายของแอร์พอร์ตคนกลุ่มหนึ่งกำลังรอคอยคำตอบจากริมฝีปากบางของคนตัวเล็กที่กำลังสับสน หัวใจดวงเล็กๆทั้งห่วงทั้งกังวลทั้งหนักอึ้ง ไม่อยากให้เขาเป็นอะไรไปทั้งนั้น แต่อีกใจก็สั่งให้ตัวเองหันหลังแล้วเดินเข้าเกทไปซะ แบคฮยอนกับเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว ถึงเขาจะเจ็บปางตายแบคฮยอนก็ไม่จำเป็นที่จะต้องสนใจ และในที่สุดทิฐิก็เอาชนะทุกสิ่ง

            ขอโทษนะครับ ผมกับเค้าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน และผมกำลังจะกลับเกาหลีเที่ยวบินนี้

            คุณหนู

            ซูโฮอุทานชื่อคุณหนูคนเล็กแทบไม่เชื่อหูในสิ่งที่ได้ยิน ประจักษ์ชัดแจ้งถ่องแท้แล้วว่าหากได้ใจแข็งหินผาก็ไม่อาจเทียบได้กับหัวใจดวงเล็กๆนี้

            คุณแบคฮยอนได้โปรดเถอะครับ ผมขอร้อง

            คยองซูพยายามอ้อนวอน

            ผมขอโทษจริงๆครับคุณคยองซู แต่ผมต้องไปขึ้นเครื่องแล้ว

            มือเล็กๆสัมผัสกับมือคยองซูแผ่วเบาก่อนจะผละออก หันไปเอ่ยกับพี่คนสนิท

            เราไปกันเถอะครับพี่ซูโฮ

            แล้วก็เดินประคองท้องนำหน้าไปทิ้งให้คนตัวเล็กอีกคนมองตามทั้งน้ำตาคลอ

            ขอโทษด้วยนะครับ คุณหนูของผมถ้าได้ลองใจแข็งแล้วหินผาที่ว่าแกร่งยังไม่อาจสู้ได้เลยครับ ขอให้คุณปาร์คชานยอลปลอดภัย และ เอ่อ ฝากบอกคุณจื่อเทาว่าขอให้ปลอดภัยเช่นกันนะครับ

            ซูโฮเอ่ยอย่างสุภาพก่อนจะรีบเดินตามร่างของคุณหนูคนเล็กเข้าไปในเกท ปล่อยให้คนตัวเล็กอีกคนทรุดตัวลงนั่งกับพื้นแอร์พอร์ตทั้งน้ำตานอง ยกมือข้างที่ยังติดสก๊อตเทปปิดแผลเจาะน้ำเกลือขึ้นปิดหน้า พี่ชายของคยองซูกำลังอยู่ระหว่างความเป็นความตายในขณะที่แม่ของลูกก็กำลังจะขึ้นเครื่องกลับเกาหลี คยองซูไม่สามารถช่วยอะไรพี่ได้เลยแม้ในตอนนาทีวิกฤตอย่างเช่นตอนนี้

 

 

 ต่อตรงนี้

 

            ฮึก อึก ฮือ

            คุณหนูพอเถอะครับอย่าทำแบบนี้เลย

            ซูโฮรั้งต้นแขนของคุณหนูคนเล็กที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นตั้งแต่เดินผละจากคยองซูมา หัวไหล่บางสั่นสะท้านไปด้วยแรงสะอื้นจนคนที่เดินผ่านต่างมองตามด้วยความแปลกใจ

            อย่าหลอกหัวใจตัวเองอีกเลย ถ้านี่จะต้องเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้พบเจอกัน คุณหนูจะไม่เสียใจเหรอครับที่จะไม่ได้พูดในสิ่งที่รู้สึกออกมาให้เขาได้ยินสักครั้งก่อนที่เขาจะไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว

            ฮึก พี่ซูโฮ บี๋ ฮือ บี๋รักเค้า บี๋ไม่อยากให้เขาตายเลยพี่ซูโฮ ฮือ

            ในที่สุดร่างเล็กๆของว่าที่คุณแม่ก็ทรุดลงกับพื้นร้องไห้โฮปานจะขาดใจ แบคฮยอนเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้ว่าความรู้สึกของคนที่กำลังจะสูญเสียคนรักไปมันเป็นยังไง หัวใจบีบรัดแทบหายใจไม่ออก มันหวิวเหมือนยืนอยู่ปากเหวและพร้อมจะจมดิ่งลงไปได้ทุกเมื่อ ในขณะที่หัวสมองนึกย้อนไปถึงวันที่เขามาตามง้อ พูดจาอ่อนโยน คุกเข่าอ้อนวอนโดยไม่สนว่าเขาเป็นถึงผู้ทรงอิทธิพลใหญ่ และนอกเหนือจากเหตุผลทั้งปวง เขา...คือพ่อของลูก

           

 

 

 

 

 

            คุณหนูครับ ทานอะไรซักหน่อยดีไหมครับ

            บอร์ดี้การ์ดผู้ติดตามเอ่ยถามเจ้านายน้อยด้วยความเป็นห่วง ผิวซีดเซียว ใต้ตาลึกโหล และท่าทางอ่อนแรงทำให้ลูกน้องรู้สึกห่วงเจ้านายตัวเล็กของเขา

            เราไม่หิว นายหิวก็ไปกินเถอะ เราจะนั่งรอหมออยู่ตรงนี้แหละ

            คนตัวเล็กตอบกลับเสียงระโหย สายตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตาและบางทีก็ไหลลงมาเงียบๆทอดมองประตูห้องฉุกเฉินอย่างมีความหวัง หลายชั่วโมงแล้วที่คุณหมอลูกพี่ลูกน้องของคยองซูเข้าไปในห้องนั้นเพื่อช่วยชีวิตพี่ชาย พร้อมคำบอกเล่าว่าพี่ชายเสียเลือดมาก อาการย่ำแย่ความเป็นความตายเท่ากัน

            แต่คุณหนูยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เช้าเลยนะครับ

            ช่างเถอะ เราไม่หิว

            คุณหนูป่วยยังไม่หายดี กินอะไรซักหน่อยเถอะครับ ผมขอร้อง ตอนนี้สุขภาพคุณหนูเองก็สำคัญนะครับ

            คำเตือนของบอร์ดี้การ์ดทำให้คยองซูนึกขึ้นได้ยกมือขึ้นลูบท้องที่มีอีกคนฝังตัวอยู่ในนี้ ถึงคยองซูไม่หิวแต่เขาก็คงหิว คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน เอ่ยกับบอร์ดี้การ์ดเสียงแผ่ว

            ข้าวกล่องกับนมอุ่นสักแก้วแล้วกัน ฝากหน่อยนะ

            ได้ครับคุณหนู รอสักครู่นะครับ

            ชายในชุดสูทสีดำโค้งให้คุณหนูคนเล็กแล้วรีบไปจัดการโดยเร็ว คยองซูถอนหายใจอีกครั้ง รู้สึกการรอคอยยาวนานราวครึ่งชีวิต อยากรู้ว่าข้างในเป็นยังไงบ้าง พี่หมอโจวมี่จะช่วยพี่ชายกับเทาได้ไหม ทุกอย่างยังดำมืดและยังไม่มีใครสามารถให้คำตอบได้ คำบอกเล่าจากลูกน้องที่อยู่ในเหตุการณ์และรอดกลับมาได้คือ

            ที่ตรงนั้นมืดมาก พวกเรามองอะไรไม่เห็นเลยนอกจากประกายไฟจากปลายกระบอกปืนที่รัวมาราวกับห่าฝน ในสถานการณ์วุ่นวายควบคุมอะไรไม่ได้นั้นลูกพี่จื่อโดนยิงนายกลับไปช่วย ไล่ให้พวกเรารีบไปขึ้นฮอนายจะเป็นคนระวังหลังให้ จังหวะที่พวกเราเองไม่ทันระวัง ท่ามกลางความมืดและความโกลาหลลูกกระสุนจากที่ซุ่มยิงที่ไหนซักที่ก็แหวกอากาศพุ่งใส่ร่างนายโดยไม่ทันระวังตัว ร่างนายทรุด เลือดทะลักออกมานองเต็มพื้น และกว่าที่จะพากลับมาที่นี่นายก็เสียเลือดมากแล้วครับคุณหนู...

            ไม่มีคำพูดหลุดออกมาจากปากสักคำนอกจากน้ำตาและเสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจ บนโลกนี้คยองซูมีพี่และพี่หมอโจวมี่เท่านั้นที่เป็นญาติพี่น้องที่เหลืออยู่ ถ้าชีวิตนี้ไม่มีพี่คยองซูไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าจะอยู่ด้วยตัวเองได้อย่างไร จะหันไปหาเขาคนนั้นก็คงจะได้รับแค่ความเกลียดชัง ขยะแขยงกลับมา ไหนจะลูกที่กำลังจะลืมตามาดูโลกในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้ ถ้าลุงของแกไม่อยู่ใครจะช่วยคยองซูดูแลแกไปจนเติบใหญ่ได้

            จัดการตามที่ผมบอกและเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด ผมจะออกไปคุยกับน้องสักหน่อย

            คยองซูแทบกระโจนจากที่นั่งโผเข้าหาหมอโจวมี่ที่ผลักประตูห้องผ่าตัดออกมาพร้อมสั่งอะไรอย่างหนึ่งกับผู้ช่วยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คนตัวเล็กคว้ามือคุณหมอมากุมเอ่ยถามทั้งน้ำตาไหลอาบแก้ม หัวใจพร้อมจะสลายได้ทุกเมื่อหากคำบอกเล่าของคุณหมอเป็นไปในทางที่แทบจะไม่มีหวัง

            พี่หมอครับ พี่ชายเป็นยังไงบ้าง

            คยองซูใจเย็นๆนะแล้วฟังพี่ เรายังมีหวัง และพี่อยากให้เราพักผ่อนบ้าง เดี๋ยวเราจะทรุดไปอีกคน พี่เป็นห่วง

            คุณหมอบีบมือของน้องชายคนเล็กด้วยความเป็นห่วง

            น้องนอนไม่หลับหรอกครับ แค่หลับตาลงก็กลัวไปหมดว่าพอลืมตาขึ้นมาอีกทีพี่จะไม่อยู่แล้ว พี่หมอช่วยพี่ชายให้ได้นะครับ อย่าให้พี่เป็นอะไรไป ถ้าพี่ไม่อยู่คยองก็ไม่อยากอยู่บนโลกนี้แล้วเหมือนกัน

            ชู่ว คนดีไม่เอาไม่พูดแบบนี้ครับ ตอนนี้น้องไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว มีอีกคนที่กำลังจะลืมตามาดูโลกในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า คิดถึงชีวิตเล็กๆนั้นให้มาก ไม่ต้องห่วง ยังไงพี่ก็จะช่วยพี่เราให้ถึงที่สุด

            คุณหมอเอ่ยปลอบโยน ยกมือขึ้นซับน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุดให้ด้วยความสงสาร

            แล้วเทา

            อาการสาหัสไม่ต่างกัน เพื่อนพี่ก็กำลังช่วยอย่างสุดความสามารถ ไม่ต้องห่วงนะ

            คุณหมออธิบายเสียงอ่อน แต่ในขณะนั้นผู้ช่วยก็เข้ามารายงานหน้าเครียด

            คุณหมอคะ เลือดที่เรามีสำรองไม่พอกับจำนวนคนไข้ค่ะ

            คุณหมอมีสีหน้าเครียดขึ้นมาทันที แต่ทว่า...

 

 

 

 

 

            เอาเลือดผมไปได้นะครับ

            คุณป๋ายเซียน!”

            การปรากฏตัวของผู้มาใหม่ในสถานการณ์บีบรัดหัวใจแบบนี้ถึงกับทำให้คยองซูยิ้มทั้งน้ำตาออกมาได้        

            ได้ยินว่ากำลังต้องการเลือด เอาของผมไปเถอะครับคุณหมอ แค่อย่าให้เขาเป็นอะไรไปก็พอแล้ว ผมขอร้อง

            แบคฮยอนเอ่ยอ้อนวอนคุณหมอโจวมี่ทั้งน้ำตาคลอ ระหว่างที่นั่งรถมาถึงโรงพยาบาลสัญญากับตัวเองแล้วว่าจะเข้มแข็ง จะไม่ร้องไห้ และจะเชื่อมั่นว่าเขาจะต้องไม่เป็นอะไร คนบ้ารักลูกคนนั้นต้องฟื้นขึ้นมาอยู่กับลูก มองลูกโตไปพร้อมๆกับแบคฮยอน

            ใช่ครับ เอาของน้องไปด้วย เอาไปเยอะๆเลยครับพี่หมอ

            คยองซูร้องขึ้นอีกคน แต่คุณหมอโจวมี่ก็ส่ายหน้าให้ทั้งสองทันที พร้อมเอ่ยอธิบาย

            ทั้งคยองซูแล้วก็คุณป๋ายเซียนกำลังตั้งครรภ์บริจาคเลือดไม่ได้ครับ อาจมีผลกระทบกับตัวเล็กในท้องได้

            คำบอกเล่าของคุณหมอทำให้แบคฮยอนตกใจกับข่าวใหม่ ในขณะที่คยองซูหลบตาพี่สะใภ้

            แต่ผมไม่ได้ท้อง เอาเลือดผมไปได้นะครับ

            ซูโฮที่ยืนฟังเงียบๆเอ่ยขึ้น ดึงความสนใจจากทุกคนในที่นั้น

            รวมทั้งสองคนนี้ด้วย

            ซูโฮชี้ไปยังบอร์ดี้การ์ดสองคนที่ตามมาดูแลคุณหนูคนเล็กด้วย

            โอเค งั้นตามผมมาเลยครับ เราต้องทำงานแข่งกับเวลาแล้วล่ะ ส่วนคนท้องสองคนสุขภาพต้องมาก่อน ทานอาหารให้อิ่มซึ่งถ้าจะให้ดีที่สุดต้องพักผ่อนให้เพียงพอ พี่หมอสัญญาว่าจะช่วยชานยอลกับเทาอย่างสุดความสามารถ

            คุณหมอเอ่ยกำชับคนตัวเล็กทั้งสองอย่างห่วงใย แล้วจึงผายมือเชิญซูโฮกับบอร์ดี้การ์ดอีกสองคนให้เดินตามไปด้านหนึ่ง เหลือผู้ชายสองคนยืนอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง แบคฮยอนเป็นคนหันสายตามามองคนตัวเล็กอีกคนก่อน พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

            คนในท้องกี่เดือนแล้วครับ

            คยองซูกลืนก้อนแข็งๆลงคอ ไม่แน่ใจว่าพี่สะใภ้รู้ตื้นลึกหนาบางเกี่ยวกับคยองซูและผู้ชายคนนั้นแค่ไหน กลัวว่าคำตอบอาจจะไปกระทบจิตใจอีกคนได้ ถ้าพี่สะใภ้รักผู้ชายคนนั้นเข้าจริงๆ

            สี่สัปดาห์แล้วครับ

            แพ้มากไหมครับ เราไปนั่งคุยกันดีกว่า

            เอ่ยถามพลางดึงมือคยองซูไปนั่งที่เก้าอี้หน้าห้องพักสำหรับให้ญาตินั่งรอ ที่เดิมที่คยองซูเคยนั่งก่อนหน้านี้

            ตอนผมนะครับ อ้วกจนแทบคลานออกจากห้องน้ำ พี่ชายคุณคยองซูเขาเปิดประตูเข้าไปหิ้วผมออกมานอนบนเตียงยังกะซากศพ เรี่ยวแรงจะเดินยังไม่มี ขมคอ ขมน้ำลายไปหมด อยากกินแต่อะไรที่เปรี้ยวๆ

            รื้อฟื้นความทรงจำสั้นๆที่มีต่อกันทั้งน้ำตาคลอ แบคฮยอนจำได้ดีทุกเหตุการณ์ที่ผ่านมา ในความโหดร้ายนั้นเขาก็ยังมีมุมดีๆอยู่บ้าง ที่คุณคยองซูเล่าว่าเนื้อแท้แล้วเขาไม่ใช่คนเลวร้ายมาแต่กำเนิดก็คงเป็นความจริง

            ของผม ไม่มีอาการอะไรเลยครับ ถ้าไข้ไม่ขึ้นแล้วโดนพี่หมอเจาะเลือดไปตรวจวันนั้น ป่านนี้คงยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท้อง

            คยองซูตอบกลับพี่สะใภ้เสียงเบา ถ้าเกิดวันนั้น ที่เขาทำป่าเถื่อนกับคยองซูจนทำให้ลูกเป็นอะไรไป คยองซูจะไม่มีวันให้อภัยเขาไปตลอดชีวิตแน่ๆ

            คุณพ่อคงดีใจมากใช่ไหมครับ ดูจากพี่ชายคุณตอนรู้ความจริงเถียงพี่ชายผมคอเป็นเอ็นเรียกร้องจะเป็นพ่อโง้นงี้

            คยองซูถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ด้วยความปวดร้าวใจ เขาคงไม่ดีใจเพราะเขาเกลียดแม่ของลูกออกอย่างนั้น แม้แต่หางตายังไม่อยากจะมองคยองซูเลยด้วยซ้ำ

            คุณคยองซูผมพูดอะไรผิดไปรึเปล่าครับ ขอโทษนะครับ

            แบคฮยอนรีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่เมื่อเห็นคยองซูร้องไห้สะอึกสะอื้น

            ฮึก คุณแบคฮยอนไม่ได้พูดอะไรผิดหรอกครับ แค่ผมไม่อยากพูดถึงเขาอีกแล้ว ทุกอย่างเกิดขึ้นจากความผิดพลาด เขาไม่ได้รักผม ไม่ได้ต้องการให้ลูกเกิดมา และมากไปกว่านั้นคือเขาเกลียดผม

            คุณคยองซู ไม่เป็นไรนะครับ ยังไงตอนนี้ลูกคือสิ่งสำคัญที่สุด คิดถึงลูกให้มากๆ ถึงเขาไม่ต้องการก็ช่างเขา เลี้ยงเองก็ได้ เดี๋ยวอีกซักหน่อยอีตาลุงมาเฟียก็ฟื้นขึ้นมาช่วยเลี้ยงหลานแล้ว

            คยองซูยิ้มทั้งน้ำตาเมื่อได้ยินประโยคยาวๆจากแม่ของหลาน รู้แน่เดี๋ยวนั้นว่าพี่สะใภ้คงไม่หนีพี่ชายคยองซูไปไหนอีกแล้ว ในดวงตาใสมีแววความหวังเจืออยู่ในนั้นเต็มที่ คยองซูภาวนาให้พี่ฟื้นขึ้นมาเห็นด้วยตนเอง ฟื้นขึ้นมาเพื่อพบว่าแม่กับลูกกลับมาหาพี่แล้ว

            ขอบคุณครับ คุณป๋ายเซียนกลับมาหาขนาดนี้ พี่ต้องฟื้นขึ้นมาแน่ๆ เพราะเคยมีชีวิตวัยเด็กที่ผิดพลาดเขาถึงอยากเลี้ยงลูกให้มีชีวิตที่ดีกว่าที่เขาเคยพบเจอมา พี่รักคุณป๋ายเซียนกับลูกมากเลยนะครับ

            ผมก็เชื่อว่าเขาต้องฟื้นขึ้นมาครับ ถ้าเขายังกล้าหลับอุตุอยู่อีก ผมจะให้ลูกงอนเขาเลยคอยดู

            แบคฮยอนพยายามพูดติดตลกเพื่อสร้างบรรยากาศให้ผ่อนคลาย พยายามไม่เครียดและเชื่อใจว่าเขาจะต้องปลอดภัย อีกอย่างคุณหมอโจวมี่เป็นคุณหมอที่เก่ง ฝีมือการรักษาเลื่องลือในฮ่องกง คุณหมอจะต้องช่วยเขาได้แน่ แบคฮยอนคิดอย่างมีความหวัง แต่ทว่า...

            คุณหมอคะ เลือดที่เราต้องการยังไม่พอและคนไข้อีกคนก็ต้องการเลือดเช่นกันค่ะ

            เสียงผู้ช่วยเอ่ยรายงานคุณหมอดังมาตามทางที่ทั้งสองเดินกลับมาที่ห้องผ่าตัด

            กระจายข่าวไปตามสื่อต่างๆขอรับบริจาคเลือดด่วน

            แต่เกรงว่าอาจจะช้าไป คนไข้อาจช็อคได้ทุกเมื่อนะคะ

            เราไม่มีทางเลือก ยังไงเราต้องรอ

            คุณหมอเอ่ยด้วยสีหน้าเครียดขึ้นกว่าเดิมมาก นาทีแห่งความเป็นความตายคืบคลานเข้ามาอีกครั้ง แบคฮยอนและคยองซูที่ฟังอยู่เงียบๆถึงกับตัวแข็งชาด้วยความกลัว ก่อนแบคฮยอนจะล้วงมือลงไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครต่อใครหลายคน และคนแรกคือ

            พี่ไคมาที่โรงพยาบาล...ด่วนครับ บี๋ต้องการความช่วยเหลือ

            และต่อมาคือจงแดกับมินซอก คยองซูเองก็โทรเรียกลูกน้องของพี่ชายเช่นเดียวกัน แต่เพราะคนเหล่านั้นต่างก็ได้รับบาดเจ็บและเสียเลือดไปไม่น้อยเหมือนกัน ทำให้มีเฉพาะบางส่วนเท่านั้นที่สามารถบริจาคเลือดให้ได้

            และหลังจากนั้นคนสองกลุ่มก็เดินทางมาถึงโรงพยาบาล กลุ่มของแบคฮยอนเดินตรงมายังคุณหนูคนเล็กของคิงค็อปเช่นเดียวกับคนของคยองซูที่เข้าไปยืนตรงอยู่ด้านหน้าคุณหนุคนเล็กรอรับคำสั่งเช่นกัน

            ทำไมน้องถึงมาอยู่ที่นี่ น้องจะบินกลับเกาหลีไม่ใช่เหรอ

            คนที่ถามขึ้นคือไคที่ไม่วายปรายสายตาเย็นชาไปมองคนตัวเล็กอีกคน ซึ่งก็หลบตาคมร้ายของเขาทันทีเช่นกัน

            น้องยังกลับไม่ได้ พี่ไคครับช่วยผู้ชายคนนั้นด้วย เค้ากำลังจะตาย ช่วยเค้าด้วยนะครับบี๋ขอร้อง เขากำลังต้องการเลือดมาก

            คนตัวเล็กเอ่ยอ้อนวอนพี่ชายตัวโตด้วยน้ำเสียงเครือ คิมไคปรายสายตาไปมองคนตัวเล็กอีกคนเอ่ยประชดประชันขึ้นด้วยความหงุดหงิดที่น้องของเขาดูกำลังจะใจอ่อนจากท่าทีเป็นเดือดเป็นร้อนนี้

            ทำไมไม่ช่วยกันเอง พี่ชายกำลังจะตายไม่ใช่เหรอ เทิดทูนเข้าข้างกันอย่างกับอะไร สละเลือดให้พี่ซะบ้างสิ

            ไม่ได้นะครับ คุณคยองซูกำลังมีน้อง คุณหมอห้ามไม่ให้บริจาคเลือดเด็ดขาดกลัวว่าจะกระทบกับเด็กในท้อง

            น้องว่าไงนะ

            คิมไคเอ่ยถามย้ำราวกับไม่เชื่อหูในสิ่งที่ได้ยิน ทั่วบริเวณนั้นเงียบสนิทราวกับรอฟังคำตอบย้ำอีกครั้งของคนตัวเล็ก

            คุณคยองซูกำลังท้อง คุณหมอห้ามเราสองคนเด็ดขาดไม่ให้บริจาคเลือดครับ

            พอได้ยินน้องย้ำชัดๆคิมไคก็เบือนหน้ากลับไปมองคนตัวเล็กอีกคนที่ก้มหน้านิ่งอยู่ พร้อมๆกับสองขาก้าวเข้าไปหาร่างนั้น บอร์ดี้การ์ดเข้ามากันด้านหน้าเขาอย่างรู้หน้าที่

            หลีกไป ฉันมีเรื่องจะคุยกับเจ้านายของพวกแก

            ชายชุดดำยังปักหลักนิ่งไม่ขยับเขยื้อน คิมไคถึงกับสบถด้วยความหัวเสีย สายตาคมมองฝ่ากำแพงชายชุดดำไปมองคนตัวเล็กที่ก้มหน้านิ่ง

            ท้องกับใคร ลูกฉันหรือเปล่า

            คำถามที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากหนาทำให้ทุกคนในที่นั้นชะงักไปตามๆกัน แม้แต่คนถูกถามยังตัวแข็งทื่อเมื่อเจอคำถามตรงๆแต่เสียดแทงเข้าไปถึงขั้วหัวใจ

            ว่าไง ลูกฉันหรือเปล่า หรือต้องรอตรวจเลือดตอนคลอดอีกทีว่าลูกใคร

            คยองซูเม้มปากแน่นทั้งน้ำตากลบตา ฟังเขาดูถูกเงียบๆโดยไม่ยอมตอบโต้ ปล่อยให้เขาพูดร้ายๆเท่าที่เขาอยากทำให้คยองซูเสียใจ คยองซูจะรับมันไว้ทั้งหมดเอง

            เป็นใบ้หรือไง ฉันถาม ก็ตอบ

            พี่ไคพูดดีๆสิครับ คุณคยองซูกำลังใจเสีย อย่าพูดไม่ถนอมน้ำใจกันแบบนี้สิ

            แบคฮยอนที่หายช็อคและเริ่มจับต้นชนปลายเรื่องทุกอย่างได้แล้วเอ่ยเตือนพี่ชายตัวสูง

            งั้นฉันจะถามดีๆ ในท้องน่ะลูกฉันหรือลูกใคร

            ไม่เห็นจะดีตรงไหนเลย พาลพาโลออกอย่างนี้ เป็นบี๋นะถ้ามาถามแบบนี้ ชาติหน้าก็อย่าหวังจะได้รู้ความจริงเลย

            คนตัวเล็กเอ่ยประชดประชันพี่ชาย เริ่มสงสารคยองซูขึ้นมาเพราะก่อนหน้านี้คยองซูบอกแบคฮยอนเองว่าพ่อของลูกเกลียดคยองซู และท่าทีของทั้งสองตอนนี้รวมถึงวันที่คยองซูบุกมาหาแบคฮยอนถึงโรงพยาบาลก็ทำให้แน่ใจได้โดยไม่ต้องสงสัยว่าพ่อของเด็กคือพี่ไคแน่นอน

            ไหนคะคนที่จะมาบริจาคเลือด ทั้งหมดเลยใช่ไหมคะ จะมีมาอีกไหมคะ เราคงต้องการเลือดปริมาณมาก

            ยังไม่ทันจะได้คำตอบกลับพยาบาลก็เข้ามาถามด้วยท่าทางรีบร้อน แบคฮยอนเป็นคนเอ่ยตอบพร้อมถามคำถาม

            ทั้งหมดเลยครับคุณพยาบาล เอ่อ คนไข้ด้านในอาการเป็นยังไงบ้างเหรอครับ

            ยังทรงตัวค่ะ แต่ก็คงบอกได้แค่ว่าโอกาสรอดห้าสิบห้าสิบ เพราะคนไข้เสียเลือดมากและมาถึงมือหมอค่อนข้างช้า ยังไงเชิญท่านที่สามารถบริจาคเลือดได้ตามดิฉันมาทางนี้เลยค่ะ

            ชายทั้งหมดเดินตามพยาบาลไปจะเหลือก็แต่ชายเจ้าของผิวสีแทนที่ยืนอยู่ที่เดิมจ้องคนตัวเล็กที่กำลังเม้มปากนิ่งอยู่ไม่วางตา

            ว่าไง จะบอกหรือไม่บอก ถ้าไม่บอก ฉันไม่ช่วยหรอกนะพี่ชายเธอ

            คยองซูตวัดสายตาที่คลอไปด้วยน้ำตาเต็มหน่วยมองคนใจร้ายตรงหน้าที่เอ่ยเรื่องความเป็นความตายออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีความทุกข์ร้อนใดๆ

            การที่จะยืนยันว่าเธอนอนกับฉันแค่คนเดียวนี่มันยากนักหรือไง ห๊ะ! หรือสมองจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่านอนกับใครบ้าง

            เพี๊ยะ!

            เกินใจจะอดทนมือเล็กตวัดลงบนใบหน้าคมคายทั้งน้ำตานอง คยองซูรักคนใจร้ายคนนี้ลงได้ยังไงกัน คำพูดคำจาประชดประชันทำร้ายจิตใจแทบตลอดเวลาที่เจอหน้ากัน

            ผมไม่เคยสำส่อน ไม่เคยหลายใจ ร่างกายนี้ จิตใจนี้มันก็มีแค่คนอย่างคุณนั่นแหละที่ทำร้ายมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ลูกคนเดียวผมเลี้ยงได้ ไม่ต้องกลัวว่าจะเป็นภาระนามสกุลของคุณ

            หัวใจรวดร้าวทุกคำที่เปล่งออกมา พยายามทำใจแข็งราวกับไม่แคร์แต่ทั้งที่ข้างในเจ็บปวดกับคำพูดเขาจนแทบไม่อยากอยู่บนโลกนี้ให้เขาเกลียดชังด้วยซ้ำ

            ฝันไปเถอะ ลูกฉันเหมือนกัน แล้วที่ตบหน้านี่จะมาคิดบัญชีทีหลัง

            พูดจบด้วยเสียงแข็งๆแล้วก็หันหลังเดินไปยังทางที่พยาบาลกับคนอื่นๆเดินไปเมื่อสักครู่ ทิ้งคยองซูให้ยืนอึ้งสับสนอยู่ตรงนั้น

            คุณคยองซูไหวนะครับ

            มือเย็นเฉียบถูกอุ้งมืออุ่นของคนตัวเล็กอีกคนดึงไปกระชับ คยองซูมองพี่สะใภ้ผ่านม่านน้ำตา

            คุณป๋ายเซียนจะโกรธจะเกลียดผมก็ได้นะครับที่ทำให้เรื่องมันเป็นแบบนี้

            โถ่ ผมจะโกรธทำไมล่ะครับ เป็นเรื่องดีซะอีก

            แบคฮยอนบีบมือเล็กๆปลอบก่อนจะเอ่ยอธิบายเสียงอ่อน

            จริงๆพี่ไคไม่ใช่คนเลวร้ายเลยนะครับ เป็นคนอ่อนโยนมากด้วยซ้ำ

            กับคนอื่นคงเป็นแบบนั้น แต่กับผมคงไม่ใช่

            คยองซูปฏิเสธน้ำเสียงหม่น

            ไม่หรอกครับ เขาแค่กำลังเข้าใจผิด จำได้ไหมครับวันที่เราถูกแลกตัวกันที่ริมแม่น้ำ คนที่มารับผมก็คือพี่ไค และคนที่เห็นสภาพยับเยินของผมคนแรกก็คือเขาด้วยเช่นกัน เราโตมาด้วยกันและค่อนข้างสนิทสนมกันมาก เขาก็เหมือนพี่ชายคนหนึ่งของผม พอเขาเห็นสภาพนั้นของผมเขาถึงได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟนักหนา เขาโกรธพี่ชายคุณคยองซูและก็คงพาลมาถึงน้องอย่างคุณคยองซูด้วย แต่ไม่เป็นไรนะครับผมจะอธิบายเรื่องทั้งหมดกับเขาเอง

            คุณป๋ายเซียนกับเขาไม่ได้กำลังรักกันหรอกเหรอครับ

            แบคฮยอนส่ายหน้าพร้อมยิ้มอ่อนโยนให้อีกฝ่าย

            ไม่เลยครับ ผมนับถือพี่ไคเป็นพี่ชาย และเขาก็เอ็นดูผมเป็นน้องชายมาโดยตลอด   

            คยองซูไม่อยากยอมรับเลยว่าดีใจแค่ไหนที่ได้ยินแบบนั้น เหมือนความหนักอึ้งส่วนหนึ่งถูกยกออกจากอก จะเหลือก็แต่ความรู้สึกที่บอกว่าเขาเกลียดคยองซูเข้าไส้

            เขาเกลียดผมยังกะกิ้งกือไส้เดือน

            ไม่หรอกครับ จากที่สนิทสนมกันมาตั้งแต่เล็กจนโต นิสัยเขาผมรู้จักดี ปากแข็ง ปากไม่ตรงกับใจ ถ้าเขามีปฏิกิริยากับใครมากๆนั่นหมายถึงเขาให้ความสำคัญกับคนๆนั้น ได้ยินไหมครับเขาพูดอะไรเมื่อกี้ก่อนเดินผละไป

            คยองซูมองตาพี่สะใภ้กลั้นใจรอฟังว่าอีกคนจะพูดอะไร

            ความหมายในประโยคนั้นคือเขาจะไม่มีวันปล่อยคุณคยองซูกับลูกให้หลุดมือไปเด็ดขาด

            ไม่จริงหรอกครับ เขาเกลียดคนอย่างผมจะตาย

            สำหรับคนปากไม่ตรงกับใจแล้วก็ปากแข็งแบบนั้น ปักใจเชื่อท่าทางและคำพูดร้ายๆไม่ได้หรอกครับ ถ้าคุณคยองซูไม่เชื่อลองใจดูสักยกก่อนจะตัดสินใจดูก็ได้ครับ ดูซิยังจะปากแข็งได้มั้ย

            คยองซูคิดตาม ปัญหาส่วนหนึ่งถูกปลดเปลื้องออกจากอกเมื่อพี่สะใภ้เอ่ยอธิบายความสัมพันธ์ที่เป็นแค่พี่น้องและปัญหาใหญ่อีกส่วนหนึ่งกำลังรอการพิสูจน์เพื่อจะตัดสินใจเป็นครั้งสุดท้ายว่าจะอยู่ตรงหนีหรือจะหนีเขาไปให้พ้นๆ

 

 

 

            ราวสามชั่วโมงที่อยู่กับความไม่แน่นอนของคนข้างในประตูห้องผ่าตัดก็ถูกเปิดออก คุณหมอโจวมี่เดินออกมาพร้อมสีหน้าอิดโรย ทั้งแบคฮยอนและคยองซูต่างรีบเข้าไปถามอาการจากคุณหมอทันที

            เป็นยังไงบ้างครับคุณหมอ

            คุณหมอหนุ่มส่งยิ้มเล็กๆให้สองหนุ่มที่มีสีหน้ากังวล

            อาการยังทรงตัว รอดูวันนี้ถ้าผ่านไปได้ก็คงไม่มีปัญหาแล้ว ทั้งชานยอลทั้งเทาใจสู้มาก

            คุณหมอหนุ่มยิ้มให้คนตัวเล็กสองคนที่ดูท่าจะเบาใจลงกว่าเดิมมากพร้อมความหวังที่งอกงามขึ้นในใจ

            เข้าเยี่ยมได้ไหมครับ

            แบคฮยอนเอ่ยถาม แต่คุณหมอก็จำต้องส่ายหน้าให้

            อย่าพึ่งเลยครับให้ผ่านวันนี้ไปก่อนดีกว่า

            คนตัวเล็กพยักหน้าเบาๆด้วยความเข้าใจ

            เอาล่ะพี่หมอคงต้องขอตัวไปพักสายตาสักหน่อยล้ามาทั้งวันทั้งคืน ซึ่งคุณแม่เองก็ต้องไปพักด้วยเหมือนกัน ตอนนี้คนในห้องมีพยาบาลดูแลอย่างใกล้ชิดแล้ว แต่คนด้านนอกต้องอย่าลืมดูแลตัวเองเหมือนกันนะครับ

            คุณหมอเอ่ยเสียงอ่อนโยนให้ว่าที่คุณแม่ทั้งสองก่อนหันไปหาลูกพี่ลูกน้องตัวเล็ก

            ส่วนเราพี่ว่าหลับสักหน่อยเถอะ ร่างกายเรายังไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะ

            คุณหมอบอก คยองซูพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง

            ดีมาก มาพี่หมอจะพาไปเอง

            คุณหมอโอบเอวเล็กเดินไปพร้อมกันซึ่งใครคนหนึ่งก็ขยับตัวจะตามไปแต่ทว่าโทรศัพท์ก็ดังขัดขึ้นซะก่อน ไคหัวเสียนิดหน่อยที่พ่อเรียกตัวกลับด่วนเรื่องงาน ไม่งั้นเขาคงได้ตามคนตัวเล็กไปแล้ว

            พี่มีงานด่วนต้องรีบกลับ น้องจะให้พี่ไปส่งที่บ้านไหม หืม

            ไคเอ่ยถามคนตัวเล็ก แบคฮยอนส่ายหน้าปฏิเสธ

            บี๋จะไปพักโรงแรมใกล้ๆโรงพยาบาล พี่ไคกลับไปทำงานเถอะครับ ไม่ต้องห่วงบี๋ บี๋มีพี่ซูโฮดูแลแล้ว

            ไคพยักหน้ารับ ยื่นมือไปยีผมน้องเบาๆแล้วจึงเอ่ยเย้า

            อย่าเอาแต่ร้องไห้ล่ะเรา ดูแลสุขภาพบ้าง ไอ้นั่นมันไม่ตายง่ายๆหรอกกำลังใจล้นหลามออกอย่างนี้

            แบคฮยอนอมยิ้มให้พี่ชาย

            เรายังมีเรื่องต้องคุยกันอยู่นะครับ แต่วันนี้จะปล่อยให้ไปหาคุณลุงก่อน ไว้คุยกันวันหลัง เตรียมหูชาไว้ให้ดี

            แบคฮยอนคาดโทษพี่ ซึ่งก็ได้ท่าทีตอบรับเป็นการยักหัวคิ้วขึ้นกวนๆอย่างน่าหมั่นไส้

            จองคนในท้องไว้ก่อนได้ไหมล่ะ เผื่อจะได้มาเป็นลูกสะใภ้หรือว่าลูกเขยตระกูลคิม ยกสมบัติทั้งหมดให้เป็นสินสอดเลยเอ้า

            แบคฮยอนย่นจมูกใส่ด้วยความหมั่นไส้

            แม่เขาจะให้เห็นหน้าลูกหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ ทำเป็นมั่นอกมั่นใจ เชอะ

            พี่ไม่กลัวหรอก น้องอยู่ข้างพี่อยู่แล้วนี่ ใช่ไหม

            ใครบอก บี๋ไม่ช่วยคนใจร้ายหรอก

            คนตัวเล็กปฏิเสธแล้วเดินไปกอดแขนซูโฮด้วยท่าทางงอนเล็กๆ

            ไปเถอะครับพี่ซูโฮ

            ไคส่ายหัวยิ้มๆกับท่าทางของน้อง

           

           

 

 

 

 

            พอพากลับมาหาพ่อนี่นิ่งเลยนะลูก รักเขามากเหรอ หืม

            แบคฮยอนลูบมือไปมาบนท้องขณะเอ่ยคุยกับคนข้างในอย่างอารมณ์ดี ซูโฮที่กำลังปิดม่านให้ถึงกับพลอยอมยิ้มไปด้วย

            น่าน้อยใจ พ่อตัวเองใจร้ายจะตาย เข้าข้างแต่พ่อ

            แบคฮยอนบ่นหงุงหงิงกับคนในท้องไม่จริงจังนัก ทำนองหยอกลูกมากกว่า

            ถ้ารักพ่อลูกต้องเป็นเด็กแข็งแรงนะ ตอนนี้พ่อเขาก็กำลังสู้เหมือนกัน เดี๋ยวแม่ตื่นแล้วจะพาไปหาพ่ออีก

            คนตัวเล็กยังพูดกับลูกไม่หยุดซูโฮต้องเดินมากำชับ

            พักก่อนทั้งคุณแม่คุณลูกเถอะครับ ค่ำๆเราต้องออกไปอีกนะ

            นั่นแหละแบคฮยอนจึงล้มตัวลงนอนอย่างว่าง่าย และหลับไปอย่างง่ายดายในเวลาต่อมา ซูโฮเดินออกจากห้องคุณหนูมาทิ้งตัวลงนอนที่โซฟาด้านนอก แม้โรงแรมจะมีอีกห้องพักแต่เขาก็ขี้เกียจพาตัวเองไปนอนที่นั่น ในหัวเขากำลังวุ่นวายเพราะห่วงใครคนหนึ่งอยู่ไม่ต่างกับคุณหนูของเขา เขายังไม่ได้เอ่ยขอโทษอีกฝ่ายเป็นจริงเป็นจังซักครั้ง ได้แต่สัญญากับตัวเองว่าถ้าเขาฟื้นขึ้นมาครั้งนี้ยังไงต้องขอให้เขายกโทษให้ได้ ถึงเขาจะไม่อยากฟังซูโฮก็จะหน้าด้านขอโทษเขาอยู่ตรงนั้นแหละ จนกว่าเขาจะยกโทษให้

          คุณจื่อเทา...ได้โปรดฟื้นขึ้นมารับฟังคำขอโทษของผมด้วยเถอะ ผมจะยอมทำทุกอย่างตามที่คุณต้องการ...

 

 

 

 

 

 

 

หกโมงเย็นในวันเดียวกันนั้น

            อาหารบนโต๊ะล้วนเป็นของที่มีประโยชน์สำหรับคนท้องเป็นอย่างยิ่ง คุณหมอโจวมี่ยิ้มพอใจเมื่อกล่องอาหารที่บ้านนำมาส่งเป็นไปตามที่เขาเอ่ยสั่งแม่ครัวให้ทำเมนูพิเศษบำรุงคนท้องทั้งสอง อาหารถูกวางบนโต๊ะในห้องพักฟื้นที่คุณหมอให้ลูกพี่ลูกน้องตัวเล็กใช้เป็นที่พัก แต่วันนี้บนโต๊ะอาหารมีบุคคลเพิ่มขึ้นสองคน

            อาหารน่าทานมากเลยครับ

            แบคฮยอนเอ่ยชมทั้งรอยยิ้ม

            พี่หมอให้คนที่บ้านทำมาให้บำรุงทุกคนโดยเฉพาะ ต้องทานกันเยอะๆนะครับ

            คุณหมอเอ่ยยิ้มๆก่อนหันไปหาคนเล็กของเขาอีกคน

            โดยเฉพาะคนนี้ เมื่อวานทานข้าวไปกี่ครั้งเอง

            คยองซูยิ้มมุมปากให้คุณหมอ

            คุณซูโฮเองก็ทานเยอะๆนะครับ ผมทำมาเผื่อเยอะเลย

            ขอบคุณครับคุณหมอ

            ซูโฮกล่าวขอบคุณ คุณหมอหนุ่มกำลังหยิบกล่องข้าวมาเปิดก็เป็นจังหวะที่ห้องถูกเปิดเข้ามาอย่างแรง

 

            ผลั๊วะ!

 

            พร้อมสีหน้าตระหนกของพยาบาล

            แย่แล้วค่ะคุณหมอ คนไข้ชื่อคุณปาร์คชานยอลหัวใจเต้นอ่อนแรงมาก อัตราหัวใจลดลงอย่างน่าเป็นห่วงค่ะ

            เพล้ง!

            เสียงช้อนตกลงกระทบขอบจานพร้อมสีหน้าตระหนกของผู้ชายตัวเล็กๆสองคน ไม่รอช้าร่างเล็กผุดลุกแทบจะวิ่งออกจากห้องตามหลังคุณหมอไปทันที ซูโฮต้องคอยระวังให้ทั้งสองกลัวว่าจะพากันหกล้มเอาได้ คล้อยหลังคุณหมอที่หายเข้าไปในห้องฉุกเฉินแบคฮยอนทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างหมดแรง น้ำตาไหลลงมาอาบสองแก้ม ดวงตาพร่าไปด้วยหยาดน้ำตาไม่ต่างกับคยองซูที่ร้องไห้เงียบๆอยู่อีกุมมหนึ่ง

            ถ้าหัวใจหยุดเต้นนั่นแปลว่าเขาจะไม่มีลมหายใจอีกต่อไปแล้ว...

            ห้ามตายนะคนบ้า ไหนบอกว่ารักลูก ฮึก นี่ไงลูกอยู่ตรงนี้ บี๋ก็อยู่ตรงนี้ฟื้นขึ้นมาสิ ฟื้นขึ้นมา อยากเห็นหน้าลูกไม่ใช่เหรอ      

            แบคฮยอนร่ำไห้ปานจะขาดใจ หัวใจราวกับจะปลิดปลิวตามเขาไปให้ได้ รสชาติของความสูญเสียมันเป็นแบบนี้นี่เอง

            ไหนบอกว่าจะซื้อไอศกรีมให้บี๋กินทุกวัน  จะไปรับลูกที่โรงเรียนกับบี๋ อยากเลี้ยงลูกด้วยกันไปจนเขาโต ไหนคำสัญญาทั้งหมด คนโกหก คนไม่รักษาสัญญา

            แบคฮยอนพร่ำคำพูดทั้งสะอื้นอยู่ตรงพื้นนั้น มองประตูห้องฉุกเฉินผ่านม่านน้ำตา ภาวนาให้ทุกอย่างเป็นเพียงแค่ความฝัน

 

 

 

            แต่ทว่า...

 

            หยดน้ำตาที่ไหลลงเปียกหลังมือก็ย้ำเตือนว่าทุกสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นคือความจริง...

           

 #ฟิคพรซต

100%

.........................................................................................................................

Talk  ...............

 

 

เจอกันต่อที่แช็ป 33.1 ไม่นานคับ ตอนหน้าจบแน่นอน ทุกอย่างมาถึงบทสรุปแล้ว

 

 

ปล.1 หากมีอะไรผิดพลาดเกี่ยวกับทางการแพทย์คอมเม้นท์แนะนำได้นะคะ เบิ้ลเองมีความรู้น้อยนิดทางด้านนี้ ยินดีน้อมรับทุกคำแนะนำค่ะ

ปล.2 มีคนถามงงเกี่ยวกับสถานที่นัดหมายระหว่างชีคกับชานยอล จริงๆเบิ้ลไม่ได้ให้ความสำคัญกับตรงนั้นเลยไม่ได้ให้รายละเอียดว่าคือตรงไหน เอาเป็นว่าเป็นที่สมมติที่อยู่กึ่งกลางระหว่างแดนอาหรับกับฮ่องกงแล้วกันค่ะ อาจจะไม่สมจริงเท่าไหร่ แต่ขอบคุณสำหรับทุกคำติชมค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 184 ครั้ง

5,746 ความคิดเห็น

  1. #5686 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 15:45
    โอ้ยยยยย บีบหัวใจ ไม่น๊าาาาา ฮือออออออ
    #5686
    0
  2. #5603 Kimji_sag (@Kimji_sag) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 18:33
    ....ได้โปรดเถอะะะ
    #5603
    0
  3. #5522 DreamBH (@DreamBH) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 21:01
    น้ำตาไหล
    #5522
    0
  4. #5473 Fahbchkn (@Fahbchkn) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 17:39
    หมอโจวมี่ : พ่อคือใครครับ
    คยองซู : ไคครับ
    หมอโจวมี่ : ผมถามว่าพ่อคือใครครับ
    คยองซู : ก็ผมบอกว่าไคไงครับ
    5555555555 ชาตินี้ก็ไม่จบ ???????? //ไม่รับรองเท้า
    #5473
    0
  5. #5471 HunpraeHanprae (@HunpraeHanprae) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 22:48
    ไงล่ะคิมไคทำกับคยองไว้เยอะ ชั้นไม่ยอมหรอกนะ เชอะะ! นายปาร์คนายต้อมมปรน้าาฮึกฮืออออออออออ
    ตกใจหม้ดดนึกส่าจบละแต่มีอีกตอนเห้อมมม
    #5471
    0
  6. #5448 @_KaiXoniZ8813 (@KelvinZee0013) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 19:28
    อยากถอนคำที่ด่าพี่ปาร์คไป...อย่าเป็นไรนะ T-T
    #5448
    0
  7. #5440 SomsaiSunisa (@SomsaiSunisa) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 07:47
    เหมือนหัวใจถูกบีบอ่ะไรท์ เศร้าแทน ชานยอลต้องไม่เป็นไรนะ
    #5440
    0
  8. #5398 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 10:32
    ชานยอลต้องไม่เป็นอะไรนะ
    #5398
    0
  9. #5279 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 12:39
    คยองซูท้องแล้ว ^^ แต่เสียดายที่ไคมันรู้เรื่องเร็วเกินไป เชอะ พี่ปาร์คอย่าเป็นอะไรไปนะฟื้นขึ้นมาสิบี๋กับลูกรออยู่ TT
    #5279
    0
  10. #5063 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 23:21
    ชอบตอนบี๋คุยกะน้องอะ น่ารักอะ งื้ออออออฟิน แต่ไรท์ลุงมาเฟียไม่ตายช้ะ
    #5063
    0
  11. #5052 Very sad (@neem-cm) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 20:31
    ชานยอลตื่นมาเร็วๆ บี๋ให้อภัยแล้วนะ เร็วเข้าๆ// คิมไคนี่ก็ยังปากเสียอยู่วันยังค่ำ
    #5052
    0
  12. #4980 Tam_Nattaya (@nattaya-29996) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 13:56
    โอยยตกใจหมดนึกว่าจบแล้ว ที่จริงมีต่ออยู่-0- น้ำตาคลอไปด้วยเลยยT T ชานยอลต้องไม่เป็นอะไรนะะT T จื่อเทาด้วยยยย ไม่โอเคกับคิมไค พอรู้ว่าเค้ามีลูกนี่จะมาดีด้วยง่ายๆเลยเหรอ ทีตอนทำร้ายเค้าล่ะไม่คิดดด คยองซูงอนหนักๆเลยนะ ไรท์สู้ๆนะค้าา
    #4980
    0
  13. #4978 Asa_Danger (@Asa_Danger) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 08:33
    ไรท์ขาาาาา มาอัพต่อเถอะนะคะ คนรอใจจะขาด สู้ๆนะคะ
    #4978
    0
  14. #4975 KaamTuiMooTui (@kaam_tui) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 22:43
    ต้องการ ต้องการ ต้องการ มาต่อเถอะค่ะไรท์
    #4975
    0
  15. #4974 เฟยเฟยลี่ปี้พี่คริสกิ๊กพี่ชาน (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 22:26
    อ่านแล้วน้ำตาจะไหล ฮื่อๆน่าสงสารทุกคนเลยโดยเฉพาะคยองกับพี่ปาร์คโอยยชีวิตแบบรันทดปายยยย ถ้าเราเป็นคยองนะเราจะไม่ไปตามบี๋แล้วปล่อยให้พี่ตายเลยแต่แบบว่าก็พี่ป่ะ สุดท้ายก็ต้องทำอ่ะ อยากให้อิเสี่ยใจขาดดิ้นรอนๆเลยค่ะ หมั้นไส้แม่งทุกตอนเลย
    #4974
    0
  16. #4972 fon (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 20:01
    จะรอเพียงไรต์ เมื่อไหร่ไรต์จะมาอัพอ่ะ รอทุกวันเลยนะคะ สงสารคนรอเถอะค่ะ ใจจะขาดรอนๆแล้วค่ะ
    #4972
    0
  17. #4970 jjtk (@bebiejaney) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 12:33
    ม่ายน้า า า า พี่ชาน อย่ามาอ่อนแองี้เด่ บี๋อุตส่ายกโทษให้แล้วนะเว้ย ย ย ย น งื้อ อ อ
    #4970
    0
  18. #4968 primaholic (@ppim16) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 21:18
    ว้ากกกกกพี่เบิ้ลจะจบแล้วหรอไม่นะอรั่ย ปาร์คห้ามเป็นอะไรนี้คือคำสั่งห้ามมมมม ลูกคนแรกเวลาดิ้นน่าจะช่วงเดือน3-4นะค่ะ
    #4968
    0
  19. #4967 janemera (@janemera) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 19:18
    ชานยอลอย่าเป็นอะไรไปน๊าาาาาโฮกกกกก
    #4967
    0
  20. #4966 Fernn (@fernpenguin) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 18:31
    นี่กดเข้ามาโดยไม่ตั้งใจ อ่านมาตั้งแต่สิบโมง ตอนนี้6โมง รู้ตัวอีกทีก็ตอนสุดท้ายแล้ว รอ33.1นะคะ
    #4966
    0
  21. #4965 คนของอี้ฟาน*- (@lovel0801) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 17:55
    ฮรึกกม่ายยยยยยพี่ชานนนนม่ายยยน้าาาาอย่าทิ้งบี๋ ไม่อาววววว
    #4965
    0
  22. #4964 คนของอี้ฟาน*- (@lovel0801) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 17:55
    ฮรึกกม่ายยยยยยพี่ชานนนนม่ายยยน้าาาาอย่าทิ้งบี๋ ไม่อาววววว
    #4964
    0
  23. #4963 Phoenix (@phoenix0069) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 11:50
    รอพี่เบิ้ลลลลล
    #4963
    0
  24. #4961 Tamiw_fifilove_snow (@sureechai_1997) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 08:06
    ไรท์คร๊าาาาา
    รอตอนที่ 33.1  ทุกวันเลยน่ะ
    เค้าเข้ามาเช็คทุกวันเลยน่ะ 
    เมื่อไหร่ไรท์จะมาาาาาา 
    นี่เค้ารอจนใจจะขาด รอนๆๆ  
    สรุปไรท์ค่ะ ขอร้องมาต่อเถอะน้ะ 
    สงสารเด็กตาดำๆโหน่ยยนนยย
    ไรท์แต่งสนุกชอบๆ
    #4961
    0
  25. #4960 cheche' (@chechekrata-ii) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 04:19
    ตกจายยยยยย นึกว่าจบแบบนี้ โหยยยยยยน
    #4960
    0