จบแล้ว [FIC EXO] เพลิงรักซาตาน

ตอนที่ 37 : ตอนที่ 32 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 153 ครั้ง
    10 พ.ค. 58

 

 

 

 

ตอนที่ 32

 

 

 

 

          สองวันต่อมาแบคฮยอนก็ได้รับอนุญาตให้กลับไปพักที่บ้านได้ คนตัวเล็กร้องจะกลับเกาหลีทันทีที่ได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลแต่เพราะซูโฮยังติดงานสำคัญที่จะให้คนอื่นทำแทนไม่ได้จึงต้องเลื่อนกำหนดการกลับเกาหลีออกไปก่อน

            งานทุกอย่างพี่คงจะเคลียร์เสร็จภายในพรุ่งนี้ครับ

            ซูโฮเอ่ยบอกกับคุรหนูของตน

            ครับ เสร็จแล้วเรากลับเกาหลีกันทันทีเลยนะ บี๋ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว

            ได้ครับ เดี๋ยวพี่จะจัดการเอกสารทุกอย่างให้เรียบร้อย

            ซูโฮเอ่ยบอกแต่ท่าทางกังวลและรีบร้อนอยากจะกลับเกาหลีของคุณหนูคนเล็กก็ทำให้เขาต้องเอ่ยถามอะไรอย่างหนึ่งขึ้น

            คุณหนูไม่ได้จะหนีอะไรอยู่ใช่ไหมครับ

            เปล่า ไม่มีอะไรที่บี๋ต้องหนีซะหน่อย

            คนตัวเล็กโพล่งขึ้นมาแทบทันทีก่อนจะหลบตาลงอย่างมีพิรุธ พี่คนสนิทถอนหายใจด้วยความหนักใจ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าคุณหนูกำลังหนีใครบางคนอยู่

            คนเราน่ะหนีอะไรก็หนีได้ แต่หนีหัวใจตัวเองไม่ได้หรอกนะครับคุณหนู

            บี๋เปล่า...

            อ้อมแอ้มตอบไม่เต็มเสียง ก่อนจะคว้าเอาหูฟังไอพอดมาเสียบเข้ากับหูเหมือนไม่อยากฟังที่ซูโฮจะพูดต่อไปอีกแล้ว พี่คนสนิทยอมแพ้ไม่เซ้าซี้ถามอีก ไม่นานห้องทำงานบนชั้นสูงสุดสำหรับผู้บริหารก็ถูกเคาะ ซูโฮเอ่ยอนุญาตผู้จัดการฝ่ายที่ทำงานขึ้นตรงต่อเขาจึงเดินถือแฟ้มเข้ามาในห้อง

            รายละเอียดทั้งหมดสำหรับที่เราจะประชุมกันวันนี้ครับ ผมเอามาให้คุณเลขาดูคร่าวๆก่อน

            ขอบคุณมาก ไว้เดี๋ยวเจอกันในห้องประชุม

            ซูโฮรับแฟ้มมาเปิดดูผู้จัดการจึงโค้งลาแล้วเดินออกไปจากห้อง

            เดี๋ยววันนี้บี๋เข้าประชุมด้วยนะครับ ไหนๆก็มาบริษัทแล้ว

            คนตัวเล็กเอ่ยบอกพี่คนสนิท เป็นเพราะเบื่อที่จะนั่งๆนอนๆอยู่ที่บ้านจึงอ้อนขอติดตามมาที่บริษัทด้วย และวันนี้ก็จะมีประชุมสำคัญระหว่างผู้บริหารกับผู้ถือหุ้น ถือเป็นการพบปะแลกเปลี่ยนความคิดครั้งใหญ่ในไตรมาสที่สามของปี

            โอ อย่าดีกว่าครับคุณหนู มีแต่เรื่องเครียดๆทั้งนั้น ไม่ดีต่อสุขภาพจิตเลยครับ คุณหนูรอพี่อยู่ในห้องดีกว่า หรือว่าอยากได้หนังสือ อยากได้หนังมาดูซักเรื่องรอไหมครับ พี่จะให้เขาจัดมาให้

            โถ่ มาทำงานมันก็ต้องเครียดเป็นธรรมดาสิครับ ให้บี๋เข้าประชุมด้วยเถอะ นะๆ บี๋อยากรู้ว่าบริษัทเราเป็นยังไงบ้างตอนนี้

            ไว้หลังคลอดคุณหนูตัวน้อยดีกว่านะครับ ตอนนี้เรื่องสุขภาพจิตสำคัญที่สุด คุณหนูต้องไม่เครียดคนในท้องจะได้คลอดออกมาเป็นเด็กร่าเริงนะครับ

            แบคฮยอนทำหน้ามุ่ยแต่ก็จนในคำจะค้าน ได้แต่ยกมือลูบท้องที่กำลังป่องขึ้นทุกวันจนต้องใส่ชุดคลุมแทนกางเกงแล้วในตอนนี้ พร้อมในหัวกำลังมีแผนการซุกซนผุดขึ้น

            เอางั้นก็ได้ครับ

            ดีมากครับ

            พี่คนสนิทยิ้มพอใจเมื่อเห็นคุณหนูคนเล็กเชื่อฟังง่ายๆ โดยไม่รู้เลยว่าภายใต้สีหน้าเชื่อฟังนั้น คุณหนูของเขาได้เตรียมการทำอะไรแก้เบื่อไว้แล้ว ซึ่งหลังจากนั้นสามสิบนาทีก็ได้เวลาที่ซูโฮต้องเข้าห้องประชุม

            พี่จะไปประชุมแล้ว คุณหนูแน่ใจนะว่าไม่อยากได้หนังสือหรือว่าอย่างอื่นมาทำแก้เบื่อระหว่างรอพี่

            ครับ พี่ซูโฮไปเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงบี๋

            ตอบกลับอย่างเรียบร้อยพลางลูบมือไปมาบนหน้าท้อง ในหัวกำลังคิดถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่มักแอบป๊ากับแม่ไปบ่อยๆตอนที่มาที่ฮ่องกงและต้องมานั่งรอป๊ากับแม่ประชุมที่บริษัทนานๆเหมือนตอนนี้

            งั้นพี่ไปก่อนนะครับ

            ครับ

            แบคฮยอนรับคำโดยดีเป็นที่พอใจของพี่คนสนิท แต่ในขณะที่ซูโฮกำลังจะเปิดประตูออกไปก็ไม่วายหันกลับมากำชับเด็กดื้ออีกครั้ง

            ขอร้องว่าห้ามออกไปซนที่ไหน พี่กลับมาจะต้องเห็นคุณหนูนั่งรออยู่ในนี้นะครับ

            คร้าบบ

            ว่าที่คุณแม่ตัวเล็กตอบกลับเสียงใสเป็นที่พอใจของพี่คนสนิทและผู้ช่วยที่เดินตามกันออกไปจากห้อง แต่หลังจากนั้นสิบนาทีแบคฮยอนก็เริ่มขยับตัวลุกไปด้อมๆมองๆหน้าประตูห้อง พอเห็นว่าปลอดคนและไม่มีใครเฝ้าหน้าห้องก็รีบเดินออกไปจากห้องทันที ลงลิฟต์ไปยังชั้นล่างสุดพนักงานต่างโค้งทำความเคารพเจ้านายน้อยกันแทบทุกคนที่เดินผ่าน แบคฮยอนส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร แต่พอเดินออกไปจะพ้นหน้าประตูบริษัทยามตัวโตก็รีบเดินเข้ามาถามทันที

            ท่านจะไปไหนครับ ให้ผมเรียกคนรถให้ไปส่งดีไหมครับ

            เอ่อ ไม่ต้องวุ่นวายหรอก เราแค่จะเดินออกไปสูดอากาศตรงสวนสาธารณะใกล้ๆนี้เอง ไปทำงานต่อเถอะ

            แบคฮอยอนโกหกคำโต แต่ยามก็ยอมล่าถอยกลับไปยืนประจำตรงที่เดิมไม่ได้เซ้าซี้ถามอีก คนตัวเล็กจึงได้โอกาสเดินออกจากบริษัท ทอดน่องไปตามทางเดินเท้าเพื่อไปยังร้านไอศครีมหัวมุมถนนถัดจากบริษัทไปสี่ถึงห้าช่วงตึก

 

 

 

 

 

            ครั้งนี้เราจะไม่ส่งสินค้ากันที่ท่าน้ำเดิมแล้ว ชีคให้ผมมาเจรจานัดหมายสถานที่ส่งสินค้าใหม่กับคุณ

            ทำไมต้องเปลี่ยน เราเคยรับ-ส่งสินค้าที่ท่าน้ำนั้นมาโดยตลอด ก็ไม่เห็นมีปัญหาอะไร แล้วครั้งนี้ทำไมจู่ๆชีคถึงอยากเปลี่ยนสถานที่ขึ้นมากะทันหัน

            ปาร์คชานยอลถามกลับเสียงเรียบนิ่งจ้องหน้าตัวแทนเจรจาธุรกิจของชีคมุสตาฟาคู่ค้าอาวุธสงครามคนสำคัญด้วยสายตาเฉียบคม อย่างจะพยายามมองให้ทะลุปรุโปร่งไปถึงพิรุธที่ซ่อนอยู่ภายใต้สีหน้าไม่น่าไว้วางใจนั้น

            ก็เพราะเราส่งสินค้ากันที่ท่าน้ำนั้นตลอด ถึงได้มีข่าวเล็ดรอดออกไปถึงทางการ สายรายงานมาว่าตำรวจเริ่มเพ่งเล็งตรงนั้นมากขึ้นและชีคของเราก็ไม่อยากเสี่ยง ถึงได้ส่งผมมาเจรจาวันนี้

            ปาร์คชานยอลเงียบ ใช้สายตาประเมินฝ่ายตรงข้ามอยู่นาน จะเล่นตุกติกกับเขาอย่างนั้นเหรอ ก็ดี เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าพันธมิตรที่ทำธุรกิจด้วยกันมายาวนานจะมาไม้ไหน ถ้าไมตรีจะต้องขาดสะบั้นลงก็ให้มันขาดเสียกับการส่งสินค้าครั้งนี้เถอะ

            ได้ งั้นไปรายงานเจ้านายของคุณว่าครั้งนี้ผมจะเป็นคนเดินทางไปส่งสินค้าด้วยตัวเอง และก็หวังว่าผมจะได้เจอเขาที่จุดนัดพบแห่งใหม่นี้เหมือนกัน

            ปาร์คชานยอลตอบรับอย่างเยือกเย็นขณะยกกาแฟดำขึ้นจิบ สายตาคมลอบมองท่าทียินดีที่ฝ่ายตรงข้ามซ่อนไว้ไม่มิด มันเล่นไม่ซื่อกับเขาแน่ เขามั่นใจ แต่เขาก็อยากแสดงให้เห็นว่าคนอย่างปาร์คชานยอลไม่ใช่คนที่ใครจะมาเหยียบจมูกเล่นได้ ถ้ามันคิดอยากจะลองดี เขาก็จะแสดงอานุภาพให้มันเห็นเอง

            งั้นมื้อนี้ก็อยู่ทานอาหารเกาหลีด้วยกันหน่อยเป็นไง ผมอยากเป็นเจ้ามือให้คุณสักมื้อ ว่าแต่คงไม่รังเกียจนะที่ผมนัดมาพบในร้านเล็กๆแบบนี้ พอดีเห็นว่ามันสงบและไม่ค่อยเป็นที่สะดุดตานัก

            ได้สิครับ เจ้าพ่อใหญ่อย่างคุณปาร์คเอ่ยปากชวนซะอย่าง ร้านไหนผมก็รู้สึกเป็นเกียรติทั้งนั้นแหละ

            ปาร์คชานยอลแอบแสยะยิ้มเมื่อเห็นความตอแหลเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย แต่เขาก็วางท่าเฉยเสีย ในเมื่อจะตลบหลังพวกลอบกัดต้องไม่แสดงพิรุธให้มันไหวตัวทัน เจ้าพ่อใหญ่หันไปสั่งมือขวาคนสนิทเมื่อมองผ่านกระจกใสแล้วพบว่าฟ้าด้านนอกกำลังครึ้มหนักอีกไม่นานฝนคงเทลงมาเป็นแน่

            นายกับพวกนั้นก็สั่งอาหารกินกันซะ กินที่ร้านนี้แหละ ข้างนอกฝนกำลังจะตก พวกนั้นมันอยากกินอะไรกันก็สั่งได้เต็มที่ มื้อนี้ฉันจ่ายเอง

            ครับนาย

            จื่อเทาถอยห่างเมื่อรับคำสั่งแล้ว ปล่อยให้ผู้เป็นนายนายพูดคุยตามลำพังกับชายต่างชาติคนนั้น

 

 

 

 

            ครืน!

 

            อื๊อ อย่าตกลงมาเชียวนะ เค้าไม่ได้เตรียมร่มมานะคุณฝน

            แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่ทะมึนไปด้วยหมู่เมฆสีดำขจุกตัวแน่นเต็มท้องฟ้า คนตัวเล็กปิดหูหนีเสียงฟ้าคำรามที่เริ่มแผดดังขึ้นเรื่อยๆอย่างน่ากลัวพลางสอดส่ายสายตาหาที่กำบัง แต่ทว่าถนนฟากนี้ส่วนมากเป็นที่ตั้งของบริษัทใหญ่ซึ่งถ้าจะหลบฝนจริงๆคงต้องวิ่งเข้าไปหลบข้างใน แต่แบคฮยอนก็กลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นจุดสนใจเมื่อย่างก้าวเข้าไปในบริษัทนั้นๆ ไหนจะเจ้าตัวเล็กในท้องที่แบคฮยอนแค่ใส่เสื้อคลุมตัวยาวปิดทับแค่นั้น ถ้ามีนักข่าวโผล่มาเห็นเข้าแบคฮยอนต้องแย่แน่ๆ ดังนั้นแทนที่จะเสี่ยงขอหลบฝนคนตัวเล็กตัดสินใจเร่งฝีเท้าเผื่อว่าจะไปถึงร้านก่อนที่ฝนจะเทลงมาซะก่อน

            อ๊ะ

            ร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเม็ดฝนขนาดใหญ่ตกกระทบลงกลางกระหม่อม และไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นฝนจก็เทกระหน่ำลงมาทันที คนตัวเล็กหันรีหันขวางอย่างไม่รู้จะตัดสินใจยังไง

            ตัวเล็กทนหน่อยนะครับ แม่จะพาหนูไปถึงร้านให้เร็วที่สุด

            เท้าเล็กๆซอยถี่ขึ้นกว่าเดิม แต่ทว่าไม่ทันแล้วเมื่อเมฆฝนก้อนใหญ่ที่ทะมึนอยู่เต็มฟ้าเมื่อสักครู่ปล่อยหยาดฝนลงมาแทบไม่ลืมหูลืมตา

            ซ่าส์!

            ในที่สุดฝนก็กระหน่ำลงมาแทบมองไม่เห็นทางแบคฮยอนจำต้องลดระดับฝีเท้าเพราะกลัวลื่นล้ม เปลี่ยนมากอดตัวเองก้มหน้าเดินอย่างระมัดระวังไปตามทางเดินแทน อีกไม่กี่ช่วงตึกก็จะถึงร้านจุดหมายแล้ว

            ในขณะที่อีกฟากถนนหนึ่งปาร์คชานยอลกำลังเพ่งมองฝ่าสายฝนไปยังฝั่งตรงข้าม จนเมื่อแน่ใจแล้วว่าร่างเล็กๆที่กำลังเดินฝ่าสายฝนไปตามทางเดินเท้านั้นคือใคร เขาก็ทิ้งช้อนลงแล้ววิ่งออกจากร้านข้ามไปยังฝั่งตรงข้ามทันที

            ทำไมมาตากฝนคนเดียวแบบนี้ครับ

            เสื้อโค้ทตัวใหญ่ยาวถูกถอดออกมากางเป็นที่กำบังให้คนตัวเล็กที่เปียกปอนไปด้วยน้ำฝน

            คุณ...

            แบคฮยอนอุทานด้วยความตกใจเมื่อเงยหน้าขึ้นมาพบว่าตัวเองถูกร่างสูงใหญ่ของใครคนหนึ่งยืนกำบังฝนให้ พร้อมๆกับที่เม็ดฝนไม่ตกลงมากระทบตัวแล้วเพราะโค้ทตัวใหญ่หนาราคาแพงของเขา คนตัวเล็กจะถอยห่างออกแต่ทว่าเขาก็ตามติดเอาเสื้อมาบังให้อย่างไม่ลดละ

            เดี๋ยวไม่สบายนะครับ คนดีจะไปไหน พี่จะไปส่ง

            เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความห่วงใย แบคฮยอนเม้มปากนิ่งก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเย็นชา

            ไม่จำเป็น เค้าไปเองได้

            เดินตากฝนไปแบบนี้น่ะเหรอครับ เดี๋ยวคนดีกับลูกจะไม่สบายเอานะครับ

            เจ้าพ่อใหญ่ไม่ถือโกรธความแง่งอนของคนตัวเล็ก แต่กลับยิ้มเอ็นดูด้วยซ้ำ อยากจะพยศใส่เขาแต่มือก็กอดลูกในท้องแน่นอย่างหวงแหน

            ไม่ต้องมายุ่ง ไปให้พ้น

            ริมฝีปากสวยเชิดขึ้นพร้อมดวงตาเรียวใสแจ๋วตวัดมองเขาด้วยแววขุ่น แต่พอเขาส่งยิ้มกลับโดยไม่ถือโทษโกรธ คนตัวเล็กกลับเสหน้าหลบตาเขาทันที

            พี่ไม่เข้าใกล้คนดีก็ได้ แต่ขอร้องว่าอย่าพาตัวเองกับลูกเดินตากฝนเลย ถ้าแม่ไม่สบายตัวเล็กในท้องก็จะไม่สบายไปด้วยนะครับ

            เจ้าพ่อใหญ่เอ่ยวอนขอด้วยความเป็นห่วง พยายามยื่นแขนที่กางโค้ทอยู่ออกจนสุดให้กำบังร่างนั้นมิดโดยที่เขาไม่ขยับเข้าไปใกล้ให้คนตัวเล็กรำคาญใจมากไปกว่านี้

            งั้นจะรับเสื้อโค้ทไว้ก็ได้ แล้วก็ไปซะ

            ปาร์คชานยอลยื่นโค้ทไปคลุมร่างเล็กทันทีโดยไม่ลังเล เขายิ้มกว้างไม่สนว่าฝนกำลังเทกระหน่ำใส่ตัวเขาที่มีเพียงเชิ้ตขาวบางๆตัวเดียวห่อหุ้มร่างกายเท่านั้น

            ขอเดินไปส่งหน่อยนะครับ เดินตากฝนห่างๆแบบนี้ก็ได้ จะไม่รบกวนให้คนดีรำคาญเลย

            จนแล้วจนรอดแบคฮยอนก็ใจไม่แข็งพอที่จะไล่เขาออกไปให้พ้นๆหน้า จึงออกเดินนำไปเงียบๆโดยมีโค้ทตัวใหญ่ราคาแพงทำหน้าที่เป็นร่มชั้นเยี่ยมให้ พอเดินมาถึงมุมถนนก็พบกับร้านไอศกรีมขนาดใหญ่

 

 

            ร้านวิวาโปโล ร้านโปรดของแบคฮยอน

 

 

            คนตัวเล็กสะบัดเสื้อจนตัวคลอนร้อนถึงเจ้าพ่อใหญ่ต้องรีบเข้ามาแย่งไปจัดการเองเพราะไม่อยากให้คนท้องป่องขยับตัวแรง แบคฮยอนแข็งใจทำเหมือนไม่สนใจก้าวขาเข้าไปในร้าน ซึ่งพอร่างสูงใหญ่จะก้าวตามเจ้าของร่างเล็กก็ชะงักเท้าหันกลับมาตวัดสายตาขุ่นขวางมองทันที

            ผมยอมให้มาส่งแล้ว แต่ถ้าคุณยังจะตามเข้ามาอีกผมจะเดินตากฝนกลับเดี๋ยวนี้

            ช่วงขายาวหยุดชะงักอยู่แค่หน้าร้านนั้นเมื่อเห็นสายตาขุ่นขวางพร้อมคำประกาศิตแสนเย็นชา เจ้าพ่อใหญ่หน้าหงอย ค่อยๆถอยห่างออกจากหน้าประตูนั้นแล้วหันหลังเดินกลับทั้งฝนยังกระหน่ำหนัก คนที่ทำใจแข็งใส่เขาเองก็ต้องรีบเบือนหน้าหนีภาพนั้นก่อนจะใจอ่อนเอ่ยเรียกให้เขาตามเข้ามาจนได้

            วิวาโปโลยินดีต้อนรับค่ะ คุณลูกค้าจะรับออเดอร์ไหนดีคะ

            เสียงใสๆของพนักงานเรียกให้แบคฮยอนหลุดจากภวังค์ความคิด ดวงตาเรียวเล็กมองกวาดไปตามเมนูรสต่างๆของไอศครีม ก่อนจะยกมือชี้ไปยังรูปหนึ่ง

            เอาวานิลลา ราดช็อคโกแล็ต ที่นึงครับ

            ได้ค่ะ รอซักครู่นะคะ

            พนักงานสาวเอ่ยบอกเสียงใส แบคฮยอนยืนรออย่างเหม่อลอย ลอบมองออกไปทางหน้าประตูนั้นหลายครั้ง แต่ก็ไม่เห็นร่างสูงๆนั้นแล้ว

            ได้แล้วค่ะ ทั้งหมด 10 ดอลลาร์ค่ะ

            พนักงานยื่นไอศกรีมมาวางให้ตรงหน้าเคาท์เตอร์ คนตัวเล็กล้วงลงไปในกระเป๋าชุดคลุมเพื่อหากระเป๋าตังค์ แต่ทว่าค้นไปทุกซอกทุกมุมกลับไม่มีวี่แววว่าจะเจอกระเป๋าตังค์เลย นี่ไม่ใช่ว่าแบคฮยอนลืมหยิบติดตัวมาด้วยหรอกนะ

            มีอะไรหรือเปล่าคะ

            พนักงานคงเห็นแบคฮยอนหน้าเสียและลุกลี้ลุกลนแปลกๆจึงเอ่ยถาม คนตัวเล็กทำสีหน้าไม่ถูก อายที่จะบอกว่าตัวเองไม่มีเงินและคงจะถูกมองแปลกๆ

            เอ่อ คือ...

            คะ?

            คือผม...

            นี่ครับค่าไอศครีมทั้งหมด

            ธนบัตรมูลค่าสูงสุดในจำนวนเงินดอลล่าร์ฮ่องกงถูกยื่นส่งให้พนักงาน แบคฮยอนตัวแข็งทื่อรู้ได้ทันทีว่าคนหลังที่ยื่นเงินมาจ่ายค่าไอศครีมให้นั้นคือใคร นึกโกรธตัวเองขึ้นมาตงิดๆที่ไม่รอบคอบตรวจตราให้ดีเสียก่อนว่าลืมอะไรหรือเปล่า จนต้องรับความช่วยเหลือจากเขาอีกครั้งแบบนี้

            นี่ค่ะเงินทอน

            พนักงานสาวเอ่ยเสียงเจื้อยแจ้วตอบ แบคฮยอนหันมองก็เห็นว่าพนักงานสาวคนอื่นๆกำลังให้ความสนใจเขา ส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาที่เขากันหมด คนตัวเล็กไม่สนใจเดินหลีกหนีไปนั่งที่โต๊ะมุมหนึ่งของร้าน โกรธตัวเองไม่หายที่ลืมหยิบของสำคัญมาด้วยซะได้

            นี่ครับ พี่ซื้อให้ เอากลับไปทานที่บ้านด้วยนะครับ

            ไอศกรีมรสแบบที่แบคฮยอนสั่งใส่ถ้วย แต่ถูกบรรจุในภาชนะที่สามารถเก็บความเย็นได้อย่างดีถูกวางลงบนโต๊ะ คนตัวเล็กเงียบไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ

            รสแบบเดียวกับที่คนดีกำลังทานเลย

            แม้คนตัวเล็กไม่ยอมตอบรับอะไรแต่เจ้าพ่อใหญ่ก็ยังพยายามพูด เขารู้ ทุกถ้อยคำที่เขาพูดคนตัวเล็กได้ยิน

            สงสัยลูกจะชอบไอศครีม

            ลอบมองที่หน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นชัดพลางคลี่ยิ้มมีความสุข กิริยาที่คนตัวเล็กเอนหลังพิงพนักนั้นทำให้เสื้อแนบลงกับหน้าท้องจนเห็นความนูนได้ชัด

 

 

            ท้องโตมากแล้ว ลูกเขาสามเดือนแล้วสินะ

 

 

            หึหึ

            แค่ได้มองคนตัวเล็กทานอย่างเอร็ดอร่อย ริมฝีปากเล็กๆงับเจ้าไอศครีมสีเหลืองนวลเคลือบช็อคโกแล็ตเข้าปากคำแล้วคำเล่าเขาก็มีความสุขมากแล้ว เหมือนเด็กๆที่กำลังเจอของถูกใจ ช็อคโกแล็ตที่เลอะริมฝีปากสวยทำให้เขายิ้มเอ็นดู หยิบทิชชู่ยื่นไปเช็ดให้อย่างเบามือ

            อื๊อ

            และปฏิกิริยาตอบกลับคือการผงะหนีมือเขาแทบจะทันที

            มันเลอะครับ พี่แค่จะเช็ดออกให้

            หน้างอใส่แต่ก็ยังไม่ยอมเอ่ยอะไรออกมาสักคำ ปาร์คชานยอลได้แต่ยิ้มอ่อนใจให้กับความใจแข็ง

            อร่อยมากเหรอครับ

            .......

            พี่ซื้อส่งไปให้ทานทุกวันเอามั้ย

            .......

            หลายวันก่อนคยองซูมาเล่าให้พี่ฟังใหญ่ว่าคนดีให้แกจับท้อง ลูกโตสามเดือนกว่าแล้วเหรอครับ

            .......

            ไร้การตอบรับ เฉยชาในระดับที่คนเคยเย็นชาไร้หัวใจมาก่อนอย่างเขายังนึกกลัว ปาร์คชานยอลไม่รู้จะทำยังไงที่จะได้รับความเห็นใจจากคนตัวเล็กๆแสนใจแข็งคนนี้ ร่างสูงใหญ่ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างๆโต๊ะท่ามกลางสายตาคนนับสิบที่หันมามองอย่างสนใจ

            ป๋ายเซียนพี่รู้ว่าพี่เลว เลวอย่างไม่น่าให้อภัย แต่ลูกต้องมีพ่อนะครับ พ่อแท้ๆที่ไม่ใช่คนอื่น พี่รู้ว่าตัวเองไม่คู่ควรกับคำว่าพ่อเลย แต่พี่ก็อยากจะขอร้อง ให้โอกาสพี่อีกสักครั้งเถอะนะครับ คนเลวๆคนนี้อยากทำอะไรดีๆเพื่อคนที่รักบ้าง ได้ไหมครับ พี่ขอร้อง

            ราวกับโลกหยุดหมุนเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวหยุดนิ่งไม่ไหวติง คนในร้านต่างเฝ้ารอคอยคำตอบจากคนตัวเล็กไม่ต่างกับปาร์คชานยอลที่ส่งสายตาวอนขอไปยังแม่ของลูก แต่ทว่า...

            ถ้าคุณยังไม่หยุดพล่ามผมจะเดินกลับเดี๋ยวนี้

            ป๋ายเซียน...

            อยากให้ผมเดินตากฝนกลับนักใช่ไหม...ได้

            ว่าจบร่างเล็กก็ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ จ้ำอ้าวออกไปทางหน้าร้านทันที ปาร์คชานยอลรีบตามไปคว้าแขนไว้

            ปล่อย!”

            ทว่าก็โดนสะบัดออกอย่างแรง แต่แรงเท่ามดตะนอยไม่ทำให้คนอย่างเขาสะเทือนสักนิด คนที่สะบัดมากกว่าที่เซจะล้มจนเขาต้องรีบคว้าเอวไว้แล้วดึงเข้ามาชิดอกตามสัญชาติญาน หน้าท้องนูนชิดกับหน้าท้องแกร่งของเขาโดยไม่ตั้งใจ

            โตมากแล้วจริงๆด้วย อีกไม่ถึงหกเดือนสินะจะได้เห็นหน้าตัวเล็กแล้ว

            คนตัวสูงพึมพำตาเป็นประกายเมื่อแอบสัมผัสหน้าท้องนูนนั้น

            ปล่อยนะ!”

            คนตัวเล็กสะบัดตัวหนีอีก เจ้าพ่อใหญ่ได้แต่ปล่อยมือออกจากเอวอวบอย่างจำใจเมื่อเห็นสายตาขุ่นขวางเอาเรื่องของแม่ของลูก พอเขาปล่อยร่างเล็กก็จ้ำอ้าวออกจากร้านฝ่าสายฝนที่ยังเทกระหน่ำเดินย้อนกลับไปทางเดิมทันที  ปาร์คชานยอลรีบวิ่งกลับเข้ามาในร้าน ล้วงเงินจำนวนไม่น้อยออกมาวางที่เคาท์เตอร์

            ขอซื้อร่มนะครับ

            พนักงานได้แต่อ้าปากค้างมองตามร่างสูงที่หยิบร่มวิ่งออกไปหน้าร้านด้วยความตกตะลึง จำนวนเงินที่เขาวางไว้แทบจะเรียกได้ว่าซื้อร่มเป็นร้อยๆคันเลยก็ยังได้

            ไม่ต้องมายุ่งเลยนะ ไปให้พ้น

            แต่ฝนมันตกหนักมากนะครับ

            ก็ช่างสิ ผมไม่ต้องการของๆคุณ

            เอ่ยเสียงแข็ง มือบางปัดร่มสีใสออกให้พ้นร่างตัวเอง มองคนตัวสูงกว่าน้ำตาคลอ ทั้งสับสน ทั้งอ่อนไหว บังคับหัวใจตัวเองให้มองเขาด้วยความชิงชังที่สุด

            ถ้าคนดีจะเกลียดพี่ พี่ก็จะรับความเกลียดชังนั้นไว้ แต่ต้องคิดถึงสุขภาพของตัวเองกับลูกนะครับ

            แบคฮยอนเม้มปากแน่นสะกดน้ำตาไม่ให้ไหล ใจมันคอยแต่จะสงสารคนใจร้ายคนนี้อยู่ตลอดเวลา ในที่สุดก็ไม่อาจทนมองหน้าสลดๆของเขาได้จำต้องรีบเดินหนี แต่เขาก็ยังตามติดถือร่มมาบังฝนให้อย่างไม่ลดละ โดยตัวเขาไม่ได้ก้าวเข้ามาอยู่ภายใต้ร่มคันโตด้วยเลยสักนิด ร่างสูงใหญ่เปียกชุ่มไปทั้งตัว

 

 

 

 

            สงสารเขาเหรอบยอนแบคฮยอน คิดถึงสิ่งร้ายๆที่เขาทำไว้กับครอบครัวสิ..

 

 

            ย้ำเตือนหัวใจตัวเองอยู่อย่างนั้น แล้วก้าวเดินไปข้างหน้าโดยไม่ยอมหันไปมองด้านหลังอีก เขาอยากเปียกฝนก็ตามใจเขาสิ แบคฮยอนไล่แล้วไม่ไป อยากทำแบบนี้ก็เชิญ แบคฮยอนจะไม่สนใจเขาอีกแล้ว แต่ในขณะที่ก้มหน้าก้มตารีบเดินให้ถึงจุดหมาย แสงไฟจากหน้ารถก็สาดมาจนต้องยกมือขึ้นบังหน้า เป็นรถบรรทุกคันหนึ่งวิ่งเซมาชิดขอบทางเท้าที่แบคฮยอนเดินอยู่ด้วยความเร็วสูง คนตัวเล็กหลับตาปี๋รอรอรับน้ำสีดำๆที่ไหลมาตามถนนสาดใส่ตัวเองอย่างยอมจำนน

 

            ซ่าส์!

 

 

            น้ำกระเซ็นตามแรงปะทะจากล้อรถ แบคฮยอนหลับตาปี๋ แต่จนแล้วจนรอดน้ำสักหยดก็ไม่กระทบตัวจนต้องลืมตาขึ้นมอง จึงได้เห็นกำแพงใหญ่หนากำบังร่างจนมิดพร้อมมือใหญ่ที่ยังถือร่มไว้มั่น ดวงตาคู่คมเต็มไปด้วยแววแห่งความห่วงใย

            ไม่เป็นไรนะครับ

            แบคฮยอนเสหน้าหนี ยิ่งเขาพยายามทำดีหัวใจมันก็เหมือนจะยอมอ่อนให้เขาทุกเมื่อ ยากยิ่งกว่าไล่เขาไปไกลๆก็คือการเมินสิ่งที่เขาพยายามทำดีด้วย ที่พยายามทำเหมือนใจแข็งอยู่ทุกวันนี้มันก็แค่การหลอกตัวเองเท่านั้น แท้จริงแล้วแบคฮยอนก็แค่คนใจอ่อนคนหนึ่ง

            ฮึก หยุดทำแบบนี้ซะทีแล้วไปให้พ้น ไม่ว่าคุณจะพยายามเท่าไหร่ก็ตาม ผมก็ยังจะย้ำคำเดิมว่าผมไม่มีวันอภัยให้คุณ สิ่งที่คุณกระทำมันเลวร้ายเกินไป คุณทำให้คนที่ผมรักต้องเจ็บปวด และตอนนี้ผมก็จะทำให้คุณเจ็บปวดทุรนทุรายเหมือนกัน

 

            ปึก!

 

            แบคฮยอนปัดร่มทิ้ง มองคนตรงหน้าด้วยดวงตาแดงเถือก ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความคับแค้นใจ ทั้งโมโหความใจอ่อนของตัวเองและโมโหที่เขาพยายามเข้ามาทำดีอยู่อย่างนั้น

            ผมจะแต่งงานกับพี่ไคทันทีที่เรากลับเกาหลี และผมจะไม่กลับมาฮ่องกงอีกตลอดชีวิต คุณจะไม่มีวันได้เจอหน้าลูก ผมจะซ่อนเขาจากคุณให้ถึงที่สุด

            ป๋ายเซียน...

            เอี๊ยด!

            รถคันหรูสองขบวนวิ่งเข้ามาจอดเทียบใกล้ๆที่ร่างสองร่างยืนอยู่ ขบวนแรกเป็นของซูโฮที่รีบวิ่งลงจากรถถอดเสื้อสูทคลุมทับร่างของคุณหนูคนเล็กทันที ในขณะที่อีกขบวนคือรถของจื่อเทากับลูกน้องที่วิ่งลงมากางร่มให้เจ้านายทันทีเช่นกัน เกิดความเงียบขึ้นปกคลุมพื้นที่ แบคฮยอนสะอื้นเบาๆแต่ไม่ยอมมองหน้าปาร์คชานยอล ในขณะที่ซูโฮเองกลับมองจื่อเทาอย่างอยากจะขอโทษกับสิ่งที่เขาได้โกหกฝ่ายนั้นไว้แต่ก็ได้รับเพียงความเฉยชาตอบกลับมา

            พี่ซูโฮพาบี๋ออกไปจากที่นี่ที

            ครับๆ กลับกันครับ

            ร่างเล็กถูกพี่คนสนิทประครองไปขึ้นรถโดยไม่ยอมมองมายังด้านหลังที่มีสายตาคมของใครคนหนึ่งทอดมองอย่างอาวรณ์  ก่อนขบวนรถจะเคลื่อนห่างไปจนลับตา ทิ้งผู้ชายคนหนึ่งให้คุกเข่าอยู่กับความผิดหวังและเจ็บปวดท่ามกลางสายฝนนั้น...

 

 

 

 

 

 

            เดี๋ยวพี่เช็ดผมให้นะครับ เดี๋ยวคุณหนูจะไม่สบายเอา

            หลังกลับมาถึงบ้านและแบคฮยอนถูกต้อนให้เข้าไปอาบน้ำ พี่คนสนิทก็เข้ามาดูแลทันทีด้วยความเป็นห่วงว่าคุณหนูคนเล็กอาจจะไม่สบายเอาได้

            ขอโทษนะครับ บี๋ก่อเรื่องให้พี่ซูโฮปวดหัวอีกแล้ว

            คนตัวเล็กเอ่ยขอโทษเสียงอ่อน ซูโฮยิ้มบางไม่ได้นึกโกรธคุณหนูเลยแม้แต่น้อย

            ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณหนูปลอดภัยก็ดีแล้ว

            ถ้าบี๋ไม่ดื้อ คงไม่ต้องไปเจอเขาแบบนั้น

            พี่คนสนิทเอ่ยอะไรไม่ออกเมื่อเห็นคุณหนูคนเล็กทำหน้าเศร้า ดวงตาคู่สวยมีน้ำคลอขึ้นมาอีกครั้ง

            แต่ช่างเถอะครับ ต่อไปบี๋จะไม่เจอเค้าอีก บี๋จะไม่มาที่ฮ่องกง ถ้าแต่งงานบี๋จะขอพี่ไคอยู่ที่เกาหลี

            คุณหนูคิดดีแล้วเหรอครับเรื่องที่จะตกลงแต่งงานกับคุณไค

            ซูโฮถามด้วยความหนักใจ เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่มากเพราะมันหมายถึงการตัดสินใจทั้งชีวิตของคนถึงสี่คน หมายรวมถึงคนในท้องด้วยว่าจะมีพ่อเป็นคนไหน

            บี๋...

            เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะเมื่อสิ่งที่กำลังจะเอ่ยออกมาคืออนาคตชั่วชีวิตของตัวเองกับลูก แต่ทว่าฑิฐิก็เอาชนะทุกสิ่ง คนตัวเล็กเอ่ยกับพี่คนสนิทเสียงเยือกเย็น

            ครับ บี๋คิดดีแล้ว บี๋จะแต่งงานกับพี่ไค

 

 

 

 

 

 

 

 

                        เพียงดันประตูห้องทำงานของพี่ชายเข้ามาด้านในกลิ่นนิโคตินก็ปะทะเข้ากับจมูกอย่างรุนแรงทันที ห้องทั้งห้องมืดสนิทมีเพียงประกายไฟแดงวาบจากปลายบุหรี่และควันที่พวยพุ่งออกมาจากริมฝีปากหนาของเจ้าของห้องเท่านั้นที่เป็นสัญญานบอกว่าเจ้าของห้องอยู่ในห้องนี้...พี่ชายสูบบุหรี่จัดอีกแล้ว

            คยองซูคลำมือไปตามผนังห้องก่อนจะพบเข้ากับสวิตซ์ไฟจึงแตะเปิด และพอห้องสว่างคนตัวเล็กก็ต้องตกใจเมื่อพบกับจำนวนก้นบุหรี่ที่ล้นออกมาจากที่เขี่ยและอีกจำนวนหนึ่งที่นอนแอ้งแม้งอยู่ข้างๆที่เขี่ยนั่น บ่งบอกได้ว่าตั้งแต่กลับมาบ้านพร้อมเนื้อตัวเปียกโชกพี่ชายเขาก็หมกตัวอยู่ที่นี่กับบุหรี่หลายซองพร้อมขวดเหล้าที่เรียงรายอยู่เต็มโต๊ะนั่น คนตัวเล็กเดินเข้าไปดึงบุหรี่ออกจากมือหนาก่อนจะปาลงพื้นอย่างแรงแล้วใช้เท้าขยี้ทั้งหน้างอ

            พอได้แล้ว พี่จะทำร้ายตัวเองไปถึงไหน

            น้องมาแล้วเหรอ หืม

            พี่ชายไม่ได้ว่าอะไรที่บุหรี่ถูกดึงออกจากมือแบบนั้น แต่กลับเอ่ยถามน้องชายคนเดียวน้ำเสียงห่วงใย คยองซูน้ำตารื้นขึ้นมาทันทีเมื่อสบสายตาคู่คมของพี่แล้วพบว่าดวงตาที่เคยแข็งกร้าว เย็นชา ไม่แยแสอะไรทั้งสิ้นแต่ก่อนนั้น บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอ่อนล้าและสิ้นหวัง พี่ชายเขากำลังอ่อนแอ...

            พี่อย่าเป็นแบบนี้สิ ฮึก

            คนตัวเล็กสะอื้นเสียงดังเมื่อไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้ ยิ่งเห็นสภาพหมดอาลัยตายอยากของพี่ชายหัวใจก็เหมือนโดนบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก

            คนดีอย่าร้องไห้ ไหนมาใกล้ๆให้พี่กอดหน่อยซิ

            พี่ชายเอ่ยเสียงอ่อนอ้าแขนออกเหมือนตอนเด็กๆที่ชอบทำตอนคยองซูโดนคนอื่นแกล้งจนร้องไห้มาหาพี่ คนตัวเล็กเดินไปทรุดลงนั่งบนตักพี่ชายก่อนจะซบหน้าลงกับอกแล้วสะอื้นหนักยิ่งกว่าเดิมแขนเรียวเล็กโอบกอดพี่ชายแน่นด้วยความสงสาร ไม่อยากให้พี่ชายเป็นแบบนี้เลย ไม่อยากให้คนที่เคยเข้มแข็งอ่อนแอแบบนี้ คยองซูไม่ต้องการ...

            เอ้าร้องไห้ใหญ่เชียว เป็นอะไร หืม

            น้ำเสียงปราณีเอ่ยถามใกล้ๆหูนั่นยิ่งทำให้คนตัวเล็กสะอื้นหนักยิ่งกว่าเดิม เพราะรู้ดีว่าเนื้อแท้แล้วพี่ชายของตัวเองไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรเลย แค่โชคชะตาต่างหากที่มันบังคับให้เขาต้องสร้างตัวเองให้เป็นคนแบบนั้น ในวงการมาเฟียหากใครอ่อนแอก็จะถูกรังแกจากคนที่แข็งแกร่งกว่า พี่ก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่จำเป็นจะต้องเข้มแข็งเพื่อน้องและคนในปกครองอีกหลายพันชีวิต จนบางครั้งก็ถูกมองว่าเป็นคนแข็งกระด้าง จิตใจเย็นชา

            ฮึก คยองรักพี่ ไม่อยากให้พี่เป็นแบบนี้เลย ฮึก พี่อย่าสูบบุหรี่เยอะๆแบบนี้อีกนะ อย่ากินเหล้าด้วย ฮึก ฮือ

            ทั้งสะอึกสะอื้นทั้งกดหน้าลงกับอกพี่น้ำตานอง สองแขนกอดรอบเอวหนาพี่อย่างแสนรัก สงสารพี่และสงสารโชคชะตาของตัวเองที่ต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ ต้องมาเจอกับผู้ชายคนหนึ่งที่เย็นชาไร้หัวใจ เขาไม่สนคยองซูด้วยซ้ำว่าจะรู้สึกยังไง

            ตาบวมหมดแล้ว ไหนเงยหน้ามามองพี่หน่อยซิ

            ร่างเล็กเงยหน้ามองพี่ทั้งน้ำตาอาบหน้า คยองซูสงสารพี่ สงสารผู้ชายโชคชะตาเลวร้ายคนนี้ ถึงคนจะว่าพี่ร้ายแต่สำหรับคยองซูแล้วพี่คือผู้ชายที่ดีที่สุดเสมอ

            หยุดร้องไห้ได้แล้วคนดี

            เอ่ยบอกเสียงอ่อนโยนพร้อมกับเช็ดน้ำตาออกให้อย่างเบามือ

            ฮึก...

            คยองซูมองการกระทำที่อ่อนโยนนั้น มองหน้าอันอิดโรยและเศร้าหมองของพี่ แล้วก็ได้แต่สะอื้นฮักด้วยความสงสาร ท่าทีสิ้นหวังที่ไม่เคยเห็นมาก่อนของพี่ทำให้หัวใจเจ็บหนึบแทบจะหายใจไม่ออก

            ยิ่งน้องร้องไห้ พี่ก็ยิ่งปวดใจนะ

            รอยยิ้มปราณีถูกส่งมาพร้อมมือหนาที่ยกขึ้นเช็ดน้ำตาออกให้ คยองซูโถมตัวเข้ากอดพี่แน่นอีกครั้ง ร้องไห้ปานจะขาดใจ ไม่อยากให้พี่เป็นแบบนี้ อยากให้ผู้ชายตรงหน้านี้ได้รับความสุขบ้าง คยองซูรู้ว่าชั่วชีวิตของพี่ที่ผ่านมายี่สิบกว่าปี ไม่มีคืนไหนที่พี่ชายข่มตาหลับสนิท เขาต้องอยู่กับฝันร้าย ต้องต่อสู้กับอดีตที่ขมขื่น และแบกรับภาระอันหนักอึ้งโดยมีชีวิตความเป็นอยู่ของลูกน้องอีกหลายพันชีวิตเป็นเดิมพันรวมถึงบริษัทที่ต้องประคับประคองให้อยู่ได้มาจนถึงทุกวันนี้ ถ้าเลือกได้คยองซูก็เชื่อว่าพี่คงไม่อยากสร้างตัวเองให้เป็นคนเย็นชา ไร้หัวใจ ให้คนประณาม ตราหน้าว่าเป็นคนเลวระ.ยำแบบนี้หรอก

            พี่ชายอย่าพึ่งหมดหวังยอมแพ้ง่ายๆนะครับ

            แต่พี่เป็นคนไม่ดี ไม่มีใครอยากให้คนไม่ดีไปเป็นพ่อของลูกหรอก

            ริมฝีปากหนายกยิ้มสมเพชตัวเอง จนคยองซูปวดใจที่เห็นพี่เป็นแบบนั้น

            แต่คยองมีความรู้สึกว่าระหว่างพี่ชายกับคุณป๋ายเซียนยังมีเส้นใยบางๆเกี่ยวร้อยกัน คยองยังไม่อยากให้พี่หมดหวัง

            ไม่หรอก แม่ของลูกเขาเกลียดพี่จริงๆ เขาย้ำทุกครั้งที่เรามีโอกาสเจอกัน แถมมีคนรับจะเป็นพ่อให้ด้วย พี่ไม่มีอะไรไปสู้กับเขาได้เลย ทำเลวไว้ก็มาก ถ้าเขาจะเกลียดก็คงไม่แปลกหรอกน้องเอ๋ย

            คนเป็นพี่ยิ้มอ่อนก่อนจะยกมือลูบหัวน้อง สำหรับคยองซูเสียงของพี่ที่เปล่งออกมาทั้งล้าและสิ้นหวังมากอย่างที่พี่ไม่เคยเป็นมาก่อน

            แต่ยังไงพี่ก็เป็นพ่อจะดีจะเลวพี่ก็เป็นพ่อนะครับ

            น้องชายพยายามย้ำด้วยเสียงหนักๆ แต่คนเป็นพี่ก็ทำได้แค่ยิ้มที่มุมปาก มีความเหนื่อยเจืออยู่ในนั้นเต็มที่

            พ่อที่แม่ของลูกไม่ต้องการ มันไม่มีความหมายหรอกคยองซู พี่เป็นสิ่งเลวร้ายในชีวิตของเขาที่เขาไม่อยากพบเจออีก ไม่มีอะไรเลยที่จะเหนี่ยวรั้งเขาไว้ได้ และเขาก็เลือกแล้ว เขาเลือกคิมไค

 

 

 

            เขาเลือกคิมไค...

 

 

            ฮึก

            อย่าร้องไห้เพราะพี่อีกเลยคนดี ความผิดของพี่มันคู่ควรกับสิ่งที่เขาลงโทษพี่แล้ว

            คยองซูสะอื้นขึ้นหนักกว่าเดิม ไม่เพียงแต่สงสารพี่แต่สมเพชตัวเองด้วยต่างหากที่เอาแต่คิดถึงเขาอยู่อย่างนั้นทั้งๆที่เขากำลังจะกลายเป็นพ่อของหลานคยองซูในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ แต่ทว่าหัวใจมันกลับไม่เคยรักดี วนเวียนแต่จะคิดถึงเขาให้เจ็บช้ำอยู่อย่างนั้น

 

 

 

           

            ในเมื่อไม่ว่าจะทำยังไงคยองซูก็คงไม่ใช่คนดีในสายตาของเขาอยู่แล้ว ดังนั้นถ้าจะตัดสินใจทำอะไรอย่างหนึ่งเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อพี่ชายและหลานแม้คงจะถูกสายตาเขาเย้ยหยันเพิ่มขึ้นอีกร้อยเท่าพันเท่า ก็คงไม่มีอะไรที่จะทำให้เจ็บปวดมากกว่าที่เป็นอยู่นี้อีกแล้ว ดังนั้นวันต่อมาเจ้าของร่างเล็กจึงไปปรากฏตัวหน้าบริษัทเรือเดินสมุทรใหญ่ของตระกูลคิม

            ผมมาขอพบคุณคิมไคครับ

            ไม่ทราบว่าจะให้เรียนท่านว่าใครมาขอพบคะ

            โด คยองซู น้องชายของปาร์คชานยอล

 

70.99%

            รอสักครู่นะคะดิฉันจะเรียนถามท่านให้

            เลขาสาวเอ่ยบอกเสียงสุภาพ คยองซูบีบมือเข้าหากันแน่นเพื่อระงับความตื่นเต้นที่กำลังพลุ่งพล่านพอๆกับความกลัวในใจ รอเลขาสาวกรอกเสียงโต้ตอบกับเจ้านายอยู่สักครู่จึงได้รับรอยยิ้มพร้อมกับที่เธอลุกขึ้นผายมือเชิญ

            เชิญค่ะ

            เดินตามร่างของเลขาที่เดินนำไปเปิดประตูให้ก่อนจะก้าวข้ามผ่านประตูเข้าไปด้วยความประหม่า ทันทีที่ประตูปิดลงความเงียบก็แทรกผ่านเข้ามาทันทีราวกับด้านนอกและด้านในนี้คือโลกคนละโลก คยองซูตัวสั่นอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อเงยหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับผู้ชายตัวสูงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่และกำลังใช้สายตาคมของเขาจ้องมองมายังคยองซูเขม็ง

            กล้าดีนี่มาถึงที่ทำงานฉัน สมเป็นน้องชายมาเฟียใหญ่ปาร์คชานยอลจริงๆ

            คยองซูเม้มปากนิ่งหลุบตาลงต่ำเมื่อได้ยินเขาเอ่ยประโยคประชดประชันด้วยน้ำเสียงเย็นชา

            แล้วมาทำไม ฉันจำได้ว่าไม่ได้เรียกใช้บริการอะไรจากเธอ

            ความจุกแล่นขึ้นอกเมื่อถูกเขาดูถูกแถมมองมาด้วยแววเย้ยหยันเต็มที่ คนตัวเล็กได้แต่สะกดกลั้นน้ำตาที่ทำท่าจะพังออกมาทุกนาทีแล้วเชิดหน้าขึ้นทั้งน้ำตากลบตา

            ผมจะมาขอร้องคุณ

            เขาแสยะยิ้มร้ายทันทีที่คยองซูเริ่มต้นเอ่ย ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินล้วงกระเป๋าตรงมายังด้านหน้าโต๊ะทำงานที่คยองซูยืนอยู่ ก่อนจะโน้มร่างลงมาใกล้หูเพื่อเอ่ยคำเย้ยหยันให้บาดหัวใจอีกครั้ง

            มาขอร้องงั้นเหรอ คนอย่างไอ้คิมไคนี่ชาติก่อนมันคงทำบุญไว้เยอะจนน่าอิจฉา คุณหนูโดคยองซูผู้เย่อหยิ่งถึงได้ม้าอ้อนวอนขอความเห็นใจถึงที่

 

            อึก!

 

            มือหนาบีบเข้าที่ปลายคางอย่างไม่ออมแรง คยองซูเม้มปากแน่นไม่ยอมให้เสียงร้องเล็ดลอดออกมาแม้จะเจ็บเท่าไหร่ก็ตาม

            ไหนบอกมาซิครับว่าคุณหนูคยองซูต้องการให้ไอ้คิมไคคนนี้ทำอะไรให้ จะมาขอร้องอ้อนวอนอะไรมัน แต่บอกไว้ก่อนว่าไม่เคยให้อะไรใครฟรีๆ ทุกอย่างย่อมมีข้อแลกเปลี่ยน

            เจ็บในหัวใจเมื่อได้ยินคำประชดประชันหลุดออกมาจากปากเขาทุกประโยค เขาร้ายอย่างที่คยองซูไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้เห็นเขาเป็นแบบนี้ ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะเขาคิดว่าคยองซูเห็นดีเห็นงามกับสิ่งที่พี่ชายกระทำต่อคุณป๋ายเซียน เขาถึงได้โกรธเกลียดคยองซูมากขนาดนี้

            หรือถ้าไม่พอใจจะเดินกลับไปฟ้องพี่ชายให้ยกพวกมายิงกบาลผมก็ได้นะครับ ถนัดไม่ใช่เหรอใช้กำลังทำร้ายคนอื่น

            คยองซูยืนนิ่งรับฟังสิ่งที่เขาพรั่งพรูออกมาประชดประชันโดยไม่โต้ตอบ เพราะสิ่งที่เขาพูดมันก็มีความจริงผสมอยู่ในนั้นด้วย พี่ชายคยองซูเป็นมาเฟีย มาเฟียที่ต้องใช้กำลังเข้าแก้ปัญหา

            ว่าไง เสด็จลงมาจากบัลลังก์ทอง จะมาอ้อนวอนอะไรก็รีบๆพูดมา จะได้บอกข้อแลกเปลี่ยน ถ้าไม่ทำ ก็อัญเชิญกลับไป

            สะกดกลั้นความน้อยใจ ความเสียใจที่คับแน่นในอก ก่อนจะเอ่ยออกมาทั้งเสียงเครือ

            ผมมาขอร้องให้คุณอย่าแต่งงานกับคุณป๋ายเซียน ขอร้องให้หลานได้อยู่กับพ่อแท้ๆของแก

            หึ! เลวแบบนั้นยังกล้าเรียกตัวเองว่าพ่อคนอีกเหรอ

            เขาแค่นเสียงใส่อย่างดูแคลนคยองซูเม้มปากทั้งกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

            ตอนนี้พี่สำนึกแล้ว ยอมรับผิดทุกอย่างแล้ว ขอแค่คุณป๋ายเซียนให้โอกาส พี่ผมก็พร้อมจะพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง

            หึ กว่าจะสำนึกได้ไม่คิดว่ามันสายไปหน่อยเหรอ ทำลายชีวิตคนๆนึงให้มีมลทินติดตัวไปทั้งชีวิต ทั้งที่พี่ชายเขาเลี้ยงอย่างทะนุถนอมยังกับไข่ในหิน

            ทุกอย่างมันเกิดขึ้นแล้ว เราย้อนกลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ เพราะถ้าแก้ไขได้ผมก็คงเลือกที่จะไม่รู้จักคนใจดำแบบคุณเหมือนกัน!”

            โดคยองซู!”

            คยองซูก้าวถอยหลังหนีเมื่อเขาตวาดใส่เสียงดังพร้อมกับย่างสามขุมเข้าหาหลังจากที่คยองซูเผลอระเบิดเสียงใส่เขาไปด้วยความน้อยใจเมื่อสักครู่

            ปากเก่งนักนะ อยากให้ฉันโมโหใช่มั้ย ได้ งั้นก็มาอ้าขาให้ไอ้คนเลวๆคนนี้อีกซักครั้งเป็นไง เดี๋ยวจะย้ำรอยเดิมให้ลืมไม่ลงไปทั้งชาติ!”

                        คยองซูตกใจเมื่อเห็นท่าทางเขาโกรธจัด สันกรามแกร่งบดเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคมแดงเถือกราวกับเสือร้ายที่จ้องจะจัดการเหยื่อให้ย่อยยับลงตรงหน้าทุกเมื่อ

            อย่าคิดจะทำอะไรบ้าๆนะ ผมไม่ขอร้องคุณแล้ว ผมจะกลับ

            หึ! คิดว่าเข้ามาแล้วจะออกไปได้ง่ายๆอย่างงั้นเหรอ เก่งให้ได้ตลอดรอดฝั่งสิ

 

 

            กริ๊ก!

 

            คยองซูเบิ่งตาโตด้วยความตกใจเมื่อเขาเดินไปล็อคประตูห้องแล้วเริ่มปลดกระดุมเสื้อสูทก่อนจะเหวี่ยงมันลงพื้นอย่างไม่แยแส ริมฝีปากหนาแสยะยิ้มเหี้ยมอย่างน่ากลัว

            ไม่นะ คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้

            ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ เธอมันนางบำเรอเบอร์หนึ่งของฉัน จำไม่ได้เหรอว่าครั้งแรกของเรามันเป็นยังไง อ้อ หรือต้องให้ทวนความจำ

            ร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้าหาอย่างไม่ลดละด้วยสีหน้าสะอกสะใจทำให้คยองซูต้องถอยหลังหนีด้วยความตระหนก แต่ก็ถอยไปได้ไกลสุดแค่มุมห้องเมื่อขาชนเข้ากับโซฟาหนังแล้วเซล้มลงในที่สุด หมดหนทางที่จะถอยหนี

            ถ้าคุณเกลียดผมก็ปล่อยผมไปสิ จะมาทำแบบนี้ทำไม ที่ทำอยู่แบบนี้ผมจะคิดว่าคุณพิศวาสในตัวผมนะคุณคิมไค

            คยองซูเอ่ยตอบโต้ทั้งน้ำตาคลอ

            พิศวาสเหรอ ฝันไปเถอะ แต่ถ้าเกลียดน่ะมีให้แน่ๆ แล้วที่ทำอยู่นี่ไม่ได้จะชอบอะไรหรอก เห็นว่าเธอมันง่าย อยากได้จนตัวสั่นไม่ใช่เหรอถึงได้ดิ้นรนมาหาฉันถึงที่ อย่ามาทำมารยาว่าไม่ต้องการอย่างงั้นอย่างงี้ อ้าขารอก็พอ เดี๋ยวจะจัดให้

            ผมเกลียดคุณ คุณมันคนใจร้าย ไม่มีหัวใจ

            เกลียดให้ได้อย่างปากพูดแล้วกัน อย่าให้ได้ยินว่าหลุดครางออกมาตอนฉันช่วยกระแทก

            คยองซูเม้มปากแน่นไม่อยากร้องไห้แต่ทว่าน้ำตากลับไหลออกมาเป็นสาย หัวใจเหมือนถูกเขาเฉือนด้วยมีดคมๆครั้งแล้วครั้งเล่า เจ็บแล้วเจ็บอีก แต่ถ้าหากถามว่ายังรักเขาไหมคำตอบมันเป็นอย่างนั้นมานานแล้ว โดยที่ไม่แม้แต่จะต้องหยุดคิด

 

 

            คนโง่เง่าอย่างโดคยองซูรักคนใจร้ายคนนั้นมาตลอด ทั้งที่เคยทำเชิดใส่เขาตอนสมัยมหาลัย ทำเหมือนไม่สนใจเขาแต่รู้ดีว่าไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลยแค่เพียงไม่อยากยอมรับหัวใจตัวเองว่าสนใจเด็กหนุ่มประธานชมรมฟุตบอลคนนี้ พยายามปฏิเสธมาตลอดแต่ทว่าตอนนี้ความรู้สึกมันกลับท่วมท้นมากขึ้นทุกที การหนีคงเป็นหนทางเดียวที่หัวใจจะเจ็บน้อยลงกว่าที่เป็นอยู่ แต่ครั้งนี้คยองซูจะยอมให้เขาทำลายเท่าที่เขาพอใจ

 

            เกลียดผมนักใช่ไหม อยากทำลายผมนักใช่ไหม เชิญ

            กางเกงผ้าเนื้อดีเลื่อนหลุดลงไปกองที่พื้นพร้อมร่างเล็กที่ทรุดนั่งลงบนโซฟา อ้าขาออกอย่างที่เขาสั่ง ไม่ขัดขืน ไม่หนี คยองซูจะยอมให้เขาทำร้ายเท่าที่ใจเขาเกลียดชัง ถ้าเขาอยากเห็นคยองซูย่อยยับ คยองซูก็จะยอมให้เขากระทำทุกอย่าง

            หึ คนอย่างเธอนี่มันง่ายยังไงก็ง่ายอย่างนั้น ถ้าจะถอดก็ถอดออกให้หมด จะได้สนองตอบให้เสร็จๆไป ฉันยังมีงานที่ต้องทำ

            คนตัวเล็กลุกขึ้นถอดอาภรณ์ทุกชิ้นออกจากร่างกาย ตากลมโตมองคนตัวสูงตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา คนอย่างโดคยองซูช่างโง่เง่า โง่เง่าจริงๆที่มาให้เขาทำร้ายจิตใจ ย่ำยีร่างกายครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งที่ควรรู้ว่าคนอย่างเขาเป็นคนไม่มีหัวใจ ไม่มีวันจะทำตามที่คยองซูขอร้องแน่ๆ

            ร่างเล็กถูกผลักลงไปนอนบนโซฟาอีกครั้ง ราวกับตุ๊กตาที่ไร้ชีวิต แม้ในขณะที่ร่างสูงกำลังปลดเข็มขัดคยองซูก็ยังนั่งนิ่งๆมองเหมือนคนไร้ชีวิต

            ห้องนี้เก็บเสียง รับรองว่าไม่มีคนรู้หรอกว่าเธอมาเสนอตัวให้ฉันเอาถึงที่

            รีบๆเข้าสิ รีบๆทำลายผม ทำลายให้ย่อยยับอย่างที่คุณพอใจ

            ดี ท้าทายฉันนักใช่ไหม ได้

 

 

 

 

Cut scene ตอนที่ 32

ตามหาลิ้งค์ได้ที่ไบโอทวิต @By2ble หรือเพจเฟซบุ๊คหน้าแรกของฟิค หรือหากใครไม่อ่าน NC ก็เข้าใจเหมือนกันค่ะ

           

 

 

           

            ปึก!

            กล่องทิชชู่ถูกโยนลงมาปะทะร่างอย่างหยาบคาย คยองซูหยิบมันขึ้นมาถือด้วยความน้อยใจ

            เช็ดซะแล้วก็ออกไปให้พ้น ฉันช่วยสนองให้แล้วแต่ถ้าอยากได้มากกว่านี้ก็ไปหาเอากับคนอื่น กับเธอสำหรับฉันครั้งเดียวก็เอียนพอแล้ว

            หัวใจก็แค่ก้อนเนื้อก้อนเล็กๆ บอบช้ำเพราะคำของผู้ชายคนเดียวมากี่ครั้งต่อกี่ครั้งแต่ทำไมไม่เคยจำ โกรธหัวใจตัวเอง ทำไมไม่เกลียดเขาให้ได้อย่างที่ปากพูดใส่หน้าเขา ทำไมเขายิ่งร้ายหัวใจกลับยิ่งรัก คนอย่างโดคยองซูช่างโง่เง่าสิ้นดี

            อ้อ แล้วที่มาขอร้องฉันน่ะ ไม่ต้องห่วง เพราะฉันแต่งงานกับแบคฮยอนแน่ เอาให้พี่ชายเธอมันขาดใจตาย ให้หลานเรียกฉันว่าพ่อ ใช้นามสกุลคิมของฉัน ส่วนเธอ คงจะยากหน่อยนะที่จะให้ฉันสนองให้แบบนี้ เพราะถ้าฉันแต่งงานแล้ว ฉันก็จะซื่อสัตย์ต่อแบคฮยอน

            แต่งทั้งๆที่ไม่ได้รักกันงั้นเหรอ คุณทำได้ยังไงกัน

            ก็ดีกว่าแต่งกับคนที่เกลียด เพราะอยู่กันไปก็คงมีแต่ความเกลียด

            คยองซูเม้มปากแน่นรู้ดีว่าคำว่าเกลียดของเขาหมายถึงตนเอง กลืนก้อนสะอื้นลงคอแล้วเช็ดคราบขาวที่เลอะออกจากตัวเงียบๆ เม้มปากสะกดกลั้นความเจ็บทุกครั้งที่ขยับตัวแล้วแข็งใจหยิบเสื้อผ้าที่กระจายอยู่บนพื้นมาสวมใส่ ทอดสายตามองแผ่นหลังกว้างที่หันหลังให้แล้วจึงก้มหน้าเดินออกจากห้องทั้งเขยกเพราะช่องทางด้านหลังระบม สุดท้ายแล้วคยองซูก็แค่คนโง่ที่ช่วยอะไรพี่ชายไม่ได้เลย แถมยังมาเป็นที่รองรับอารมณ์เขาราวกับคนไร้ค่า

            ด้านนอกเงียบเชียบเพราะพนักงานเลิกงานกลับบ้านกันหมดแล้ว คยองซูเดินกอดตัวเองไปลงลิฟท์ ใบหน้าโชกไปด้วยเหงื่อที่ผุดขึ้นมาพร้อมอาการร้อนผ่าวไปทั้งตัวเหมือนไข้จะขึ้น โดยไม่รู้เลยว่ากิริยาเดินโผเผแทบล้มของตัวเองอยู่ในสายตาของใครคนหนึ่งที่ลอบมองด้วยความเป็นห่วง

            ส่งคนตามดูห่างๆ ถ้าหนูคนนั้นจะไม่ไหวให้รีบช่วยพาไปโรงพยาบาล

            ครับท่าน

 

 

#ฟิคพรซต

100%

.....................................................................................................................................

Talk  ขอโทษทุกท่านมากเลยนะคะที่มาช้า เบิ้ลไมเกรนขึ้นมาสองวันแล้วลืมตาแทบไม่ได้  เกิดมาไม่เคยเป็นไมเกรน ปวดตั้งแต่กระบอกตาไปถึงสมองซีกขวา ทรมาณเหมือนจะตายเลย

 

 

ตอนหน้าบทสรุปแล้วค่ะ จะไคแบคหรือไคซู รู้กันตอนหน้าค่ะ ถ้าไมเกรนไม่ถามหาอีกคงได้เจอกันเร็วๆนี้ค่ะ TT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 153 ครั้ง

5,746 ความคิดเห็น

  1. #5738 PHXXH_ (@MYHH412) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 09:12
    กลับมาอ่านอีกแล้วววววววว
    #5738
    0
  2. #5733 mymy250645 (@mymy250645) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 20:38
    ชานยอลว่าร้ายแล้วตอนนี้ต้องยกให้ไคเลยจิงๆ
    #5733
    0
  3. #5728 PHXXH_ (@MYHH412) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 17:18
    คิมไค คนบ้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #5728
    0
  4. #5685 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 14:10
    ใจร้ายยย ใจร้ายมากกกก
    #5685
    0
  5. #5651 Heybible (@Heybible) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 11:21
    คิมไคคนเลวววววว
    #5651
    0
  6. #5631 Meannie Sirichon (@meannie2543) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 00:03
    คยองลูกแม่ ฮืออออ
    #5631
    0
  7. #5610 โดโด้ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 23:29
    ไรท์จ๋าาา เค้ากลับมาอ่านฟิคครั้งที่.... เค้าอยากได้ncไคโด้อ่าาาาา อยากอ่านๆมันคาใจมากๆเลย ฮืออออ
    #5610
    0
  8. #5602 Kimji_sag (@Kimji_sag) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 18:21
    คิมไคร้ายมากอ่ะ ร้ายกว่าชานด้วยซ้ำนะเนี่ย
    #5602
    0
  9. #5547 Momay_310 (@0852042007) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 23:53
    เริ่มเซ็งกับแบค ไค ละ????
    #5547
    0
  10. #5521 DreamBH (@DreamBH) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 20:21
    โอ๊ย ปวดใจกับพาทชานยอลมากค่ะ มันหน่วงแบบสุดๆ ตอนที่กลางร่มให้นี่ ร้องหนักเข้าไปอีก
    #5521
    0
  11. #5486 WIFE_ENGINEER (@WIFE_ENGINEER) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 08:52
    ถึงกูจะร้ายกูก็รักไม่น้อยกว่าเขา - ปาร์คกล่าว
    #5486
    0
  12. #5438 HEART A. (@viivyz) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 23:02
    ชั้นเกลียดคิมไค
    #5438
    0
  13. #5424 ดาวเคียงดิน (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 20:43
    เริ่มไม่ชอบเเบคฮยอนขึ้นมาก็ตอนนี้ล่ะ555555(ล้อเล่น)
    #5424
    0
  14. #5410 ้ีhunhun (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 19:39
    เริ่มสงสารพิชานกับคยอง หมั่นไส้คิมไค เมื่อไรจะรู้ใจตัวเอง
    #5410
    0
  15. #5397 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 10:05
    พ่อไคเหรอ?
    #5397
    0
  16. #5278 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 10:48
    จะโหดร้ายเกินไปแล้วนะคิม จงอิน สงสารคอยงซูอ่ะ อยากให้คยองซูท้องบ้างอ่ะแล้วพาลูกหนีบ้างคิมไคมันจะได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดบ้าง ชานยอลตอนนี้ก็น่าสงสารนะยอมใจจริงๆคงจะสำนึกผิดแล้วแต่สิ่งที่ทำไว้กับบี๋มันก็สาหัสเกินไป TT

    #5278
    0
  17. #5241 WIFE_ENGINEER (@WIFE_ENGINEER) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 20:40
    คิมไคแอบเป็นห่วงคยองอยู่ร้ะสิ ฮืออออออ..
    #5241
    0
  18. #5098 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 22:01
    พวกเล่นไม่ซื่อน่าเกลียดนัก แบคมาเติมกำลังหน่อยเร็ว. คิมไคพอเถอะ
    #5098
    0
  19. #5060 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 22:44
    ชายปาร์ค โอ๊ยยยย โค.ตรหล่ออ่ะ
    #5060
    0
  20. #4761 Asa_Danger (@Asa_Danger) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 14:07
    คายองงงงT-Tน่าสงสารอ่า :'(:'(:'(:'(:'(:'(:'(:'(:'(:'(:'(
    #4761
    0
  21. #4730 Boonchira Dangdee (@asdfnim) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 14:19
    ไคา ทำร้ายคยองอีกแล้ว
    #4730
    0
  22. #4582 Saaaaiy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 21:18
    คยองท้องสักทีเถิดดด T/T
    #4582
    0
  23. #4531 pag22 (@chonratree) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 12:15
    ไคซูซิคะไรท์
    #4531
    0
  24. #4530 paerkam (@paerkam) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 11:22
    ตะไมคะยองไม่ท้อง????
    #4530
    0
  25. #4529 blak forest cake (@dada-naja24) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 09:10
    ไรท์หายไวๆๆๆน้าค่า อิไคแกเลวมากกกกก คยองท้องซักทีเถอะ อยากเหนอิไคเจ็บปวด
    #4529
    0