จบแล้ว [FIC EXO] เพลิงรักซาตาน

ตอนที่ 36 : ตอนที่ 31 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27,352
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 129 ครั้ง
    4 พ.ค. 58

 

 

 

ตอนที่ 31

 

 

 

 

          ไม่จริง! อย่ามาโกหก!”

            คุณลียองแจตะโกนกร้าว

            เรื่องทุกอย่างเป็นความจริงครับ พี่ชายผมประสบอุบัติเหตุตั้งแต่ตอนเป็นวัยรุ่น หมอบอกว่าพี่จะไม่สามารถมีลูกได้ตลอดชีวิต แต่หลังจากแต่งงานได้เพียงหกเดือนเซฮุนก็คลอดออกมา ในตอนนั้นผมที่รู้เรื่องพี่ชายดีก็ตกใจไม่น้อยไปกว่าพี่ที่จู่ๆเด็กคนหนึ่งก็เกิดมาทั้งๆที่ยังไงแล้วพี่ก็ไม่สามารถมีลูกได้ตลอดชีวิต แต่หลังจากนั้นแม่ของเซฮุนก็สารภาพความจริงว่าเซฮุนคือลูกใคร แต่คุณรู้มั้ยว่าแทนที่ผมกับพี่ชายจะโกรธแม่ของเซฮุนแต่เปล่าเลย เรากลับรักเด็กผู้ชายคนนี้เสมือนคนของตระกูลโอจริงๆ เซฮุนเข้ามาเติมเต็มชีวิตของพี่ชายผม จากผู้ชายที่สิ้นหวังที่จะมีลูกแต่วันนึงก็เหมือนฟ้าประทานของขวัญล้ำค่านี้มาให้เรา และที่สำคัญไปกว่านั้นพี่ผมเขาไม่ต้องการให้เซฮุนกลายเป็นเด็กกำพร้าเพราะพ่อแท้ๆทำผู้หญิงคนอื่นท้อง จนแม่ของเซฮุนต้องหนีมารับแต่งงานกับพี่ชายผมทั้งที่รู้จักกันได้ไม่นาน ถ้าคุณไม่เชื่อที่ผมพูดงั้นช่วยลองอ่านจดหมายฉบับนี้ดูสักครั้งเถอะครับ

            ซองจดหมายสีหม่นตามกาลเวลาที่ผ่านมานานหลายปีถูกยื่นมาตรงหน้า คุณลียองแจมองมันด้วยแววหวาดหวั่นแต่ในที่สุดก็รับมันไปเปิดด้วยมืออันสั่นเทา เพียงเปิดจดหมายออกและไล่สายตาไปตามตัวอักษรเขาก็ถึงกับตกตะลึงตัวแข็งเพราะไม่ว่าจะผ่านมานานกี่สิบปีเขาก็จำลายมือของคนที่เขารักสุดหัวใจคนนี้ได้ไม่เคยลืม

            พี่ยองแจคะ

          ฉันไม่รู้ว่าพี่จะมีโอกาสได้อ่านจดหมายฉบับนี้ของฉันหรือเปล่า แต่ฉันก็ตั้งใจจะเขียนมันขึ้นมาเพื่อมอบไว้กับคุณทงเฮ เผื่อว่าวันใดที่ฉันต้องจากโลกนี้ไปและเซฮุนรู้ความจริงที่ฉันพยายามซ่อนลูกไว้ในวันหนึ่ง ฉันก็อยากจะให้พี่รู้ความจริงด้วยเช่นกันว่าเซฮุนคือลูกของพี่ค่ะ ฉันหนีพี่ไปแต่งงานกับคุณโอเพื่อหลีกทางให้พี่รับผิดชอบเพื่อนรักของฉันและหนูลู่หาน ฉันคิดว่าการตัดสินใจแบบนี้จะทำให้เรื่องทุกอย่างดีขึ้น เพราะฉันมีทุกอย่างเพียบพร้อมที่จะไม่ทำให้ลูกลำบาก แต่เพื่อนของฉันเป็นคนน่าสงสารเธอไม่มีอะไรเลยในชีวิตสมควรที่จะได้รับการดูแลจากพี่มากกว่าฉันดังนั้นฉันถึงเลือกที่จะเป็นคนจากไปเอง...ถึงแม้หัวใจของฉันจะรักพี่มากเพียงใดก็ตาม แต่เพื่อเพื่อนและเพื่อเด็กตัวเล็กๆอย่างหนูลู่หานฉันก็เต็มใจที่จะทำแบบนี้ค่ะ ฉันได้แต่หวังและภาวนาว่าเมื่อพี่ได้อ่านจดหมายฉบับนี้พี่จะให้อภัยในการตัดสินใจอย่างโง่เขลาของฉัน

ขอโทษพี่ด้วยหัวใจทั้งหมดของฉันค่ะ

 

            คุณลียองแจละหน้าออกจากจดหมายด้วยดวงตาแห่งความสับสนเพื่อมองสบนัยน์ตาคมของเด็กหนุ่มตรงหน้าและพินิจพิจารณาอย่างละเอียดเป็นครั้งแรก และเขาก็แทบผงะเมื่อเห็นความถือดีฉายชัดราวกับสะท้อนมาจากดวงตาของเขา ดวงตาที่เขาเคยนึกเกลียดชังว่าจองหองเหมือนพ่อแท้ที่จริงแล้วมันถอดแบบมาจากดวงตาของเขาอย่างไม่ผิดเพี้ยนต่างหาก ปืนที่จ่ออยู่บนหน้าผากเซฮุนก่อนหน้าบัดนี้ตกลงข้างตัวพร้อมร่างที่ซวนเซด้วยความตกตะลึงของคุณลียองแจ

            อาโกหก!”

            เซฮุนเองก็ลุกขึ้นมองคุณลียองแจด้วยดวงตาแดงเถือกก่อนจะหันไปตะโกนใส่อาลั่นคฤหาสน์ ร่างสูงสั่นไปทั้งร่างด้วยความโกรธเป็นที่สงสารของพี่ๆและอาหนุ่มที่มองร่างของหลานชายด้วยความสงสาร

            เซฮุน มันเป็นความจริงลูก

            คุณหมอทงเฮเอ่ยเสียงอ่อน ทั้งสงสารและเวทนาหลานชายที่ถึงแม้จะไม่ใช่หลานชายสายเลือดเดียวกันแท้ๆแต่คุณหมอก็รักหลานทุกคนเสมือนหลานแท้ๆตลอดมา

            ไม่ ผมไม่เชื่อ อาโกหก ทุกคนโกหก ผมไม่มีทางมีพ่อเลวๆแบบนี้ ไม่มีทาง! ฮึก

            เซฮุนตะโกนกร้าวก้องไปทั่วคฤหาสน์ก่อนจะทรุดร่างลงคุดคู้อยู่ตรงนั้นราวกับคนสิ้นหวังในชีวิต น้ำตาลูกผู้ชายไหลนองอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน คริสที่ทนดูความเจ็บช้ำของน้องชายไม่ได้เดินเข่ามาคุกเข่าใกล้ๆน้องก่อนจะดึงร่างนั้นเข้ามากอดไว้ในอก

            ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่นี่แล้ว

            ผู้ชายเลวๆคนนั้นไม่ใช่พ่อของผมจริงๆใช่ไหมครับ ใช่ไหมครับพี่ ฮึก

            ลำแขนหนากอดรอบร่างพี่ชายแน่นพร้อมร้องไห้สะอึกสะอื้น ครั้งสุดท้ายที่คริสเห็นน้องร้องไห้คือตอนพ่อกับแม่เสียหลังจากนั้นเซฮุนก็ไม่เคยร้องไห้ให้เห็นอีกเลย นี่นับว่าเป็นน้ำตาของลูกผู้ชายครั้งแรกนับจากเหตุการณ์สูญเสียนั้น ดูน่าเวทนาจนหัวใจของพี่ชายอย่างเขาแทบสลาย

            เพราะฉะนั้นหยุดทำร้ายเซฮุนกับลู่หานเถอะนะครับผมขอร้อง

            คุณหมอทงเฮเอ่ยขอขึ้นอีกแต่ตอนนี้คุณลียองแจไม่สนใจอย่างอื่นนอกจากใช้สายตาจับจ้องอยู่ที่ร่างเซฮุนนิ่งพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาเงียบๆ จนในที่สุดชายวัยกลางคนก็ยอมเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา

            เขาเป็นลูกฉันจริงๆใช่มั้ย เธอไม่ได้โกหกฉันใช่มั้ยหมอทงเฮ

            มีความปิติฉายชัดออกมาทางสีหน้า คุณลียองแจยิ้มทั้งน้ำตาคลอเบ้า

            ทุกอย่างเป็นความจริงตามจดหมายที่แม่เซฮุนเขียนไว้ทุกประการครับ

            งั้นฉันก็ไม่มีอะไรที่จะขัดขวาง ละ ลูก

            ชายวัยกลางคนมีท่าทีเก้อนิดๆเมื่อเอ่ยเรียกลูกชายแท้ๆครั้งแรก ความโกรธแค้นที่ฝังรากลึกมานานหลายปีเหมือนจะพังทลายลงเพียงได้รับรู้ว่าความฝันที่เขาจะมีลูกกับผู้หญิงที่เขารักที่สุดเป็นจริงขึ้นมาแล้วในวันนี้

            คุณไม่ใช่พ่อผม ไม่มีวันจะเป็น พ่อผมคือผู้ชายเจ้าของนามสกุลโอ ไม่ใช่คนชั่วร้ายอย่างคุณ

            เซฮุนหันมาตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด ดวงตาแดงเถือกจับจ้องร่างของคุณลียองแจด้วยความเกลียดชัง

            เซฮุนพ่อขอโทษ ถ้าพ่อรู้ว่าตอนแม่เขาหนีพ่อไปเขาพาลูกติดท้องไปด้วยพ่อจะไม่ทำแบบนี้ พ่อรู้ว่าพ่อมันเลว แต่เพราะพ่อรักแม่ของลูกมากพ่อถึงเป็นแบบนี้

            คุณลียองแจเอ่ยเสียงอ่อนแววตาเต็มไปด้วยความอ้อนวอนลูก แต่เซฮุนไม่สนใจที่จะมองพ่อเลยด้วยซ้ำ

            อย่ามาแทนตัวแบบนี้ คุณไม่ใช่ และไม่มีวันใช่!”

            เซฮุนตะคอกกลับอย่างไม่ใยดีอีกด้านหนึ่งลู่หานที่รับรู้ทุกอย่างกระทันหันก็กำลังช็อคจนไม่อาจประคองร่างตัวเองไว้ได้และในที่สุดก็ทรุดลงกับอกบอร์ดี้การ์ด

            ลู่หาน!”

            เซฮุนไม่สนอะไรอย่างอื่นเมื่อเห็นร่างของคนรักทรุดลงแบบนั้น คนตัวสูงผละออกจากอ้อมกอดพี่ชายเข้าไปช้อนร่างภรรยาเข้ามาไว้ในวงแขนของตน ก่อนจะออกเดินดุ่มไปยังด้านหน้าที่รถจอดอยู่โดยไม่แม้แต่จะเหลือบแลไปยังคุณลียองแจเลยสักนิด

            ผมจะพาลู่หานไปโรงพยาบาล ถ้าใครหน้าไหนมันอยากจะยิงอีกก็ตามไปยิงที่โรงพยาบาลแล้วกัน

            คุณลียองแจได้แต่มองตามร่างของลูกชายตาละห้อย จะเอ่ยรั้งลูกไว้แกก็คงจะไม่ฟัง เขารู้ว่าความแค้นที่ฝังรากลึกมายาวนานทำให้เขากลายเป็นคนแก่ที่ไร้หัวใจ กระทำกับเด็กไร้ที่พึ่งอย่างลู่หานอย่างกักขฬะ ในทางกลับกันลูกของเขากลับได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีจากพ่อเลี้ยงอย่างคุณโอ เขาเองได้แต่รู้สึกผิดกับสิ่งที่ได้กระทำต่อลู่หานมาตั้งแต่เด็ก และก็คงไม่แปลกที่ลูกจะเกลียดเขาเมื่อคนเป็นพ่อเกือบจะทำให้ลูกของแกไม่ได้ลืมตาขึ้นมาดูโลกแล้ว...บางทีชาตินี้เขาคงจะไม่ได้ยินคำว่าพ่อดังออกมาจากริมฝีปากของเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ๆของเขากับผู้หญิงที่เขารักสุดใจด้วยซ้ำ แกคงไม่ยอมเรียกเขาว่าพ่อและคงไม่ยอมให้พบหน้าอีก

            พ่อดีใจที่รู้ว่ามีลูก แต่ลูกคงทุกข์ทรมานที่รู้ว่าพ่อเป้นพ่อของลูกใช่มั้ยเซฮุน

 

 

            เซฮุนนั่งนิ่งรอหน้าห้องตรวจมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วหลังลู่หานถูกเข็นเข้าไปด้านใน ที่นั่งข้างๆคือพี่เลี้ยงที่กำลังโอบบ่าไหล่และลูบไปมาอย่างปลุกปลอบ ในขณะที่พี่ชายก็อยู่ข้างๆกันนั้น

            ผมไม่มีวันเชื่อว่าคนเลวๆแบบนั้นจะเป็นพ่อผม

            ครับๆ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ คุณชายไม่ต้องร้องไห้แล้วนะครับคนดีของพี่

            อี้ชิงเอ่ยรับทันที ไม่อยากให้คุณชายของตัวเองต้องเจ็บปวดอีกแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้มันเกินกว่าที่ใครจะรับไหวจริงๆ แม้แต่คนที่แข็งแกร่งนักหนาอย่างคุณชายของอี้ชิงยังเสียน้ำตาร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างที่อี้ชิงไม่เคยเจอมาก่อน ไม่นานประตู้ห้องตรวจก็เปิดออกพร้อมร่างของคุณหมอทงเฮที่ย้ายจากอเมริกากลับมาประจำที่โรงพยาบาลบ้านเกิดของตัวเองและตอนนี้เขาก็คือหมอเจ้าของไข้ของลู่หานหลานสะใภ้ของเขาเอง

            ลู่หานกับลูกเป็นยังไงบ้างครับอา

            เซฮุนลุกขึ้นวิ่งเข้าไปหาอาทันทีพลางเอ่ยถามอย่างร้อนใจ

            ปลอดภัยดีทั้งแม่ทั้งลูก ดีที่ถูกตีแค่ด้านหลังเลยไม่กระทบกระเทือนถึงเด็ก อาให้ย้ายไปห้องพักฟื้นแล้วยังไงคงต้องนอนโรงพยาบาลให้น้ำเกลือก่อนกลับซักสองสามวันนะ

            เซฮุนพยักหน้ารับพร้อมสีหน้าที่คลายกังวลลงมากเมื่อรู้ว่าลูกกับภรรยาปลอดภัย

            เซฮุนเรื่องนั้น

            พอเถอะครับ ผมไม่อยากฟัง ถึงมันจะเป็นความจริงหรือไม่จริง สำหรับผม พ่อของผมคือเจ้าของนามสกุลโอคนนี้คนเดียวเท่านั้น

            เซฮุนปฏิเสธเสียงแข็ง คุณหมอทงเฮหันไปมองหลานชายคนโต คริสพยักหน้าอย่างหนักใจมาให้คุณหมอเช่นกัน คุณหมอยอมแพ้ไม่เอ่ยปากพูดเรื่องนี้กับหลานอีก ร่างที่ยังหลับไหลของลู่หานถูกย้ายไปห้องพักฟื้น คนตัวเล็กถูกจับนอนตะแคงเพราะแผลโดนไม้เรียวด้านหลังยังสดใหม่ เซฮุนยกมือเล็กๆที่มีสายน้ำเกลือเจาะอยู่ขึ้นจูบด้วยความสงสาร ผิวที่เคยเปล่งปลั่งตอนอยู่ที่ฮ่องกงบัดนี้กลับซีดเซียวอย่างน่าใจหาย

            รีบๆตื่นมารับโทษของเธอซะดีๆคนดื้อ เธอทำฉันเกือบขาดใจตายนะลู่หาน

            ท่ามกลางห้องพักที่มีเพียงเขากับคนรัก เซฮุนเอ่ยเบาๆกับคนที่ยังไม่ได้สติก่อนประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนอย่างแผ่วเบารอคอยเวลาที่คนตัวเล็กจะตื่นขึ้นมาสบตากับเขาอีกครั้ง

 

 

 

            ถ้าเป็นไปได้อาไม่อยากพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเลยนะคริส อารู้ว่าคนที่จะเจ็บปวดมากที่สุดคือเซฮุน

            หมอทงเฮปรับทุกข์กับหลานชายคนโตเมื่อกลับมาบ้านและปล่อยให้เซฮุนได้อยู่กับลู่หานตามลำพังที่โรงพยาบาล

            ผมเข้าใจดีครับ ป๊ารักพวกเราทั้งหมดเหมือนลูกแท้ๆถึงแม้ผมจะเป็นลูกที่ติดแม่มาและแบคฮยอนเองก็เป็นลูกพี่แม่กับป๊าอุปการะตั้งแต่เด็ก และตอนนี้ความจริงอีกอย่างก็คือเซฮุนเองก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆของป๊า แต่ความรักที่ป๊ามีให้พวกเรามันมากกว่าคำว่าพ่อเลี้ยงกับลูกเลี้ยงมาก

            คริสพูดถึงพ่อเลี้ยงที่ชุบเลี้ยงเขากับน้องด้วยความรักมาตั้งแต่น้อยด้วยความซาบซึ้ง ถึงแม้ว่ากว่าที่คริสจะได้ย้ายตามแม่กลับมาที่เกาหลีหลังจากที่พ่อเสียก็เป็นเวลาหลายปีแล้ว และตอนนั้นเซฮุนเองก็เริ่มโตพอที่จะจำความได้ คริสยอมรับว่าเขากดดันพอสมควรในตอนที่ต้องย้ายมาอยู่กับพ่อเลี้ยงและได้เห็นหน้าน้องชายมารดาเดียวกันเป็นครั้งแรก แต่ความรู้สึกนั้นก็มลายหายไปสิ้นเมื่อเขาเข้ามาอยู่ในอาณาจักรคิงค็อปได้แค่สามเดือน คุณโอปฏิบัติต่อเขาเหมือนลูกแท้ๆ รวมถึงแบคฮยอนน้องชายคนเล็กที่เพิ่งถูกรับมาอุปการะใหม่ๆ และตั้งแต่นั้นจนก้าวย่างสู่เด็กหนุ่มไม่เคยมีความขัดแย้งระหว่างพี่น้องเลยเพราะความรักถูกแบ่งให้กับลูกทุกคนเท่าๆกัน ถึงแม้น้องเล็กจะถูกคนในครอบครัวโอ๋มากที่สุดก็ตาม เพราะพวกเขาเองก็โอ๋น้องมากไม่ต่างกับคนอื่นๆ

            และหลังจากที่พ่อเลี้ยงกับแม่เสียหน้าที่ดูแลน้องจึงตกมาที่อาทงเฮน้องชายของป๊าและเขาที่เริ่มเข้าสู่วัยหนุ่มรวมถึงอี้ชิงคนที่เขารู้หัวใจว่ารักมาตั้งแต่แรกพบแล้ว ซึ่งหลังจากเขาจบโทอาก็ต้องไปประจำอยู่ที่ต่างประเทศหน้าที่ทุกอย่างทั้งดูแลบริษัท ดูแลบ้าน ดูแลน้องจึงตกมาที่เขาและอี้ชิงทั้งหมด โดยมีทนายเก่าแก่ของครอบครัวคอยชี้แนะและให้คำปรึกษาจนเขาเรียนรู้ซึมซับและสามารถก้าวขึ้นมาเป็นนักธุรกิจแถวหน้าอย่างทุกวันนี้ได้ ส่วนธุรกิจที่จีนที่จงแดกับมินซอกรับหน้าที่ช่วยดูแลนั้นเป็นธุรกิจของพ่อแท้ๆของเขา พ่อจงแดเป็นคนสนิทของพ่อเขาและหลังจากวางมือเพราะความชราจึงให้จงแดมาสานงานช่วยเขาต่อ มินซอกเองที่เป็นคนรักของจงแดจึงถูกดึงตัวมาช่วยอีกคน

            ซึ่งเขาเองก็วางแผนไว้ในใจว่าในอนาคตถ้าเซฮุนลงเอยกับลู่หานแล้วเขาอาจจะกลับไปอยู่ที่จีนและดูแลบริษัทที่นั่นกับอี้ชิง จงแดและมินซอก ส่วนธุรกิจที่นี่คงปล่อยให้เซฮุนได้ดูแลเต็มตัว สำหรับคุณคนเล็กของเขาถ้าแกตกลงปลงใจไปกับไคเขาก็คงยกอสังหาริมทรัพย์ทั้งหลายที่มูลค่าเทียบเท่ากับส่วนของพี่ๆให้แก เพราะไคมีบริษัทแล้ว และเขาคิดว่าคนเล็กของเขาคงดูแลบริษัทไม่ไหวหากเขาจะตั้งบริษัทใหม่ให้น้อง และหากแกยังให้โอกาสพ่อของลูกได้รับผิดชอบปาร์คชานยอลเองก็มีธุรกิจมากมาย เขาก็คงจะยกส่วนอสังหาริมทรัพย์นั้นให้น้องเช่นเดิม

            ป๊าเราน่ะเขาเห่อลูกทุกคนมากนะ ตอนที่เซฮุนเกิดอาเห็นแต่ประกายความสุขในตาเขา ตอนที่เขารู้ว่าหลานจะมาอยู่ที่เกาหลีด้วยก็เช่นกัน และตอนที่ตัวเล็กถูกรับมาอยู่กับเราเขาแทบกลายเป็นคุณพ่อติดลูกไม่อยากไปทำงานทำการด้วยซ้ำ

            หมอทงเฮเอ่ยถึงพี่ชายด้วยกระแสเสียงแห่งความสุขเมื่อนึกย้อนไปถึงความหลัง พี่ชายเขาเห่อลูกทั้งสามมากเที่ยวอวดคนไปทั่ววงการธุรกิจว่ามีลูกชายสามคน แถมหล่อเหลาเอาการทุกคน จนพี่สะใภ้เขาได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจทุกงาน

            ครับ ป๊าหลงคุณคนเล็กมาก

            น่าหลงมั้ยล่ะตัวแสบของเราน่ะ ถ้าป๊าพวกเราเขายังมีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้อาว่าเขาคงได้ไว้หนวดแล้วถือปืนไล่ยิงทุกคนที่เข้ามาจีบคนเล็กของเราแน่

            ทั้งคุณหมอทงเฮกับคริสต่างหัวเราะขึ้นพร้อมกันเพราะเห็นพ้องต้องกัน แบคฮยอนเป็นที่หวงของป๊ากับพวกเขามาก เพราะเหตุนั้นพอมีคนล้อน้องตอนแกอยู่มัธยมต้นและเซฮุนที่อยู่มัธยมปลายรู้เรื่องเข้า น้องชายคนกลางของเขาถึงไม่ลังเลที่จะไปเอาเรื่องเด็กคนที่ล้อคุณคนเล็กจนถึงขนาดต้องเข้าโรงพยาบาลหยอดน้ำข้าวต้มไปหลายวัน

            อาครับ ผมมีเรื่องที่อยากจะเล่าให้อาฟัง แต่อยากให้อาทำใจเย็นๆนะครับ

            คริสตัดสินใจเล่าเรื่องที่เกิดกับน้องคนเล็กของเขาให้อาฟัง เขาเห็นประกายแห่งความเจ็บปวดฉายขึ้นในดวงตาภายใต้แว่นตากรอบทรงกลมนั้น แต่อาก็ยังระงับมันไว้ด้วยท่าทีสงบสมกับเป็นคุณหมอที่ผ่านเหตุการณ์ร้อนหนาวมานักต่อนัก

            อาเองก็เคารพการตัดสินใจของคนเล็กนะ ถ้าแกอยากให้เรื่องลงเอยยังไงอาก็จะไม่คัดค้าน

            คุณอาหนุ่มเอ่ยกับหลานชายคนโตด้วยท่าทีสงบ คริสเองก็พยักหน้าเห็นด้วยกับอา

            ผมเองก็ยกการตัดสินใจทั้งหมดให้น้องเหมือนกันครับ

            แต่สำหรับเซฮุน

            คุณหมอถอนหายใจอย่างหนักใจเมื่อเอ่ยถึงหลานชายคนกลางอีกครั้ง

            ปล่อยให้น้องอยู่กับตัวเองสักพักเถอะครับ เซฮุนอารมณ์ร้อน แกหวงลู่หานกับลูกมาก แล้วไหนยังต้องมารับรู้เรื่องไม่คาดฝันแบบนี้ คงต้องให้เวลาน้องได้คิดทบทวนด้วยตัวเองดูสักพักครับ

 

 

 

 

 

 

            ในขณะที่ฮ่องกง อีกไม่กี่วันแบคฮยอนจะได้กลับไปพักฟื้นที่บ้านแล้วหลังจากไม่มีอาการอะไรน่าเป็นห่วง คนตัวเล็กนั่งดูรายการทีวีในห้องด้วยความรู้สึกเบื่อนิดๆเพราะพี่ๆต้องกลับเกาหลีกะทันหันเพื่อจัดการงานด่วนสำคัญของบริษัทตามคำบอกเล่าของพี่ซูโฮ

            โอเคแล้วล่ะ บอกให้จงแดอนุมัติแล้วก็เริ่มจัดการตามแผนงานได้เลย

            แล้วประชุมบ่ายนี้ ไม่ทราบว่าคุณเลขาจะเข้าร่วมด้วยไหมครับ

            พี่ซูโฮไปเถอะครับ บี๋อยู่คนเดียวได้

            แบคฮยอนละหน้าจากจอโทรทัศน์หันไปมองผู้ช่วยคนสนิทของพี่ชายที่กำลังคุยอยู่กับผู้จัดการฝ่ายคนหนึ่งที่หอบแฟ้มงานสำคัญมาให้ซูโฮเซ็นถึงโรงพยาบาล ก่อนจะเอ่ยปากบอกเมื่อเห็นสีหน้ากังวลของพี่คนสนิทคงเพราะห่วงแบคฮยอนมาก แต่งานที่ล้นมือจงแดกับมินซอกก็ทำให้ซูโฮต้องเข้าไปช่วยดูแล แบคฮยอนคิดว่าแค่บอร์ดี้การ์ดหน้าห้องสองคนก็คงเพียงพอแล้วที่จะรับมือกับคนๆนั้นได้

            แต่คุณหนูพี่ว่า...

            ไม่เป็นไรหรอกครับ บี๋สัญญาว่าจะไม่ออกไปไหน จะอยู่แต่ในห้อง พี่ซูโฮไปทำงานเถอะ

            คนตัวเล็กเอ่ยปากสัญญาไปอีก จนพี่คนสนิทยอมพยักหน้าให้ผู้จัดการคนนั้นในที่สุด

            งั้นบอกจงแดกับมินซอกว่าฉันจะเข้าไปประชุมด้วยตอนบ่าย

            ได้ครับคุณเลขา

            ซูโฮพยักหน้าให้ผู้จัดการจึงโค้งลาแบคฮยอนและเขาแล้วเดินออกไปจากห้อง

            คุณหนูแน่ใจนะครับว่าอยู่ได้

            ซูโฮไม่วายเอ่ยถามย้ำด้วยสีหน้ากังวล

            โถ่ หน้าห้องก็มีพี่กล้ามบึ๊กตั้งสองคนพี่ซูโฮอย่ากังวลไปเลยครับ

            แบคฮยอนเอ่ยยิ้มๆแต่ซูโฮก็ยังไม่ยอมคลายความกังวลเมื่อหัวคิ้วยังชนกันยุ่งอยู่บนหน้า

            พี่จะไม่กังวลหรอกนะครับถ้าคนคนนั้นไม่ใช่มาเฟียที่มีลูกน้องพกอาวุธครบมือเป็นขโยง ซึ่งเขาสามารถพังโรงพยาบาลนี้ได้แค่ชั่วพริบตาเดียวด้วยซ้ำ

            ก็ลองดู ถ้าเขากล้าทำแบบนั้นจริง เขาก็จะได้เห็นฤทธิ์บี๋เหมือนกัน

            คนตัวเล็กมีแววตากร้าวขึ้นเมื่อนึกถึงความป่าเถื่อนของผู้ชายคนนั้น

            เฮ้อ พี่ไม่อยากปล่อยให้คุณหนูคลาดสายตาเลยจริงๆ แม้แต่วินาทีเดียวพี่ก็เป็นห่วง

            ไม่เป็นไรหรอกครับ บี๋ไม่ใช่คนเดิมแล้ว ตอนนี้บี๋รู้ว่าต้องเข้มแข็งเพื่อลูก พี่ซูโฮไปเถอะครับ บริษัทต้องเลี้ยงดูลูกน้องหลายพันหลายหมื่นชีวิตอย่าต้องให้มันมาชะงักเพราะบี๋คนเดียวเลย

            ซูโฮจนในคำจะค้านเมื่อสิ่งที่คุณหนูเอ่ยเตือนคือความจริงว่าเขาต้องคิดถึงคนส่วนมากภายใต้การปกครองก่อน ดังนั้นหลังจากทานอาหารเที่ยงกันเสร็จและรอจนคุณหนูหลับกลางวันไปเรียบร้อยซูโฮก็ออกจากโรงพยาบาลเดินทางไปบริษัท โดยไม่รู้เลยว่ามีคนตัวเล็กๆอีกคนหนึ่งลอบสังเกตการณ์และวางแผนอะไรอย่างหนึ่งขึ้นอีกครั้ง

            หลับไปได้ชั่วโมงกว่าๆแบคฮยอนก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงร้องเรียกชื่อดังขึ้นหน้าห้อง

            คุณป๋ายเซียนครับ ขอร้องล่ะครับ ช่วยเปิดประตูให้ผมที นี่ ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยเดี๋ยวนี้ โอ๊ย ไอ้บ้า เจ็บนะ ฮึก ฮือ บอกให้ปล่อย เจ็บนะ!”

            แบคฮยอนรีบลุกลงจากเตียงพร้อมลากเสาน้ำเกลือไปแง้มประตูหน้าห้องดูด้วยความสงสัย ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นร่างเล็กๆของเด็กผู้ชายคนหนึ่งโดนบอร์ดี้การ์ดลากไปตามพื้นพร้อมร้องไห้สะอึกสะอื้น เจ้าตัวขืนแรงเต็มที่แต่คงเพราะตัวเล็กจึงสู้แรงคนตัวโตกว่าไม่ได้ ร่างที่ถูกลากตะเกียกตะกายไปตามพื้นอย่างน่าสงสารทำให้แบคฮยอนทนดูไม่ได้

            หยุดนะ! อย่าทำเค้า ปล่อยเค้าเดี๋ยวนี้

            ไม่เพียงตะโกนห้าม คนตัวเล็กยังเดินลากเสาน้ำเกลือไปตามทางที่ร่างนั้นโดนลากออกไป ร้อนถึงบอร์ดี้การ์ดอีกคนต้องรีบเดินตามหลังมาช่วยระวังด้วยความเป็นห่วง

            พอได้แล้ว เค้าเจ็บนะเห็นมั้ย!”

            แบคฮยอนตะโกนห้ามไปอีกเมื่อบอร์ดี้การ์ดตัวโตยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด แต่ในที่สุดก็วางมือจากเสื้อของคนตัวเล็กที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ที่พื้นจนแบคฮยอนเดินมาถึงตรงนั้น คนตัวเล็กนั่งยองๆลงใกล้ๆก่อนจะเห็นหน้าคนที่นั่งอยู่บนพื้นชัดๆว่าเป็นใคร จำได้ทันทีเพราะเป็นคนๆเดียวกับวันที่นัดแลกตัวกันที่ริมแม่น้ำวันนั้น คนคนนี้คือ น้องของปาร์คชานยอล...

            ไม่ต้องร้องไห้นะครับ ผมจะไม่ให้พวกเค้าทำอะไรคุณ

            ฮึก ขอบคุณมากนะครับ ผมแค่อยากมาคุยกับคุณป๋ายเซียน

            ถ้าจะมาพูดเรื่องพี่ชายของคุณ ผมขออนุญาตไม่คุยนะครับ ผมไม่มีอะไรที่จะอยากรับฟังถึงเรื่องของเขาอีกแล้ว

            แบคฮยอนตัดบทเสียงเรียบ ทำท่าจะลุกหนีเดินกลับไปที่ห้อง

            ขอร้องล่ะครับ ช่วยรับฟังมันเป็นครั้งสุดท้ายก็ได้ ต่อไปผมจะไม่มารบกวนคุณอีกนะครับ ช่วยรับฟังมันด้วยเถอะครับคุณป๋ายเซียน

            คยองซูคุกเข่าอ้อนวอนทั้งสะอึกสะอื้น แบคฮยอนจะหันหน้าหนีแต่ทว่าความใจอ่อนอันเป็นพื้นฐานนิสัยตั้งแต่เด็กก็ทำให้หันหน้าหนีไม่ลง ย่อตัวลงอีกครั้ง

            ลุกขึ้นเถอะครับ อย่าทำแบบนี้เลย ผมลำบากใจนะ

            กรุณาด้วยเถอะครับคุณป๋ายเซียน รับฟังมันสักครั้งนะครับ

            คยองซูยังดื้อดึงนั่งคลุกฝุ่นอยู่ที่พื้น แบคฮยอนไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำยังไงกับคนตัวเล็กเท่าๆกับเขาคนนี้ จนในที่สุดเมื่อไม่อาจทนหันหลังหนีอย่างใจร้ายได้ ก็ได้แต่เอ่ยอนุญาตเบาๆ

            ก็ได้ครับ แต่คุณรีบลุกเถอะ พื้นมันสกปรกมากเลยนะครับ

            ขอบคุณครับ ขอบคุณมากจริงๆคุณป๋ายเซียน

            คยองซูรีบผุดลุกขึ้นจากพื้นใช้มือป้ายน้ำตาออกเหมือนเด็กๆ แบคฮยอนอดอมยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นคนตรงหน้าเหมือนกับตัวเองไม่ผิดเพี้ยน ที่พี่ๆเห็นว่าแบคฮยอนยังเด็กคงเพราะแบคฮยอนชอบทำตัวแบบนี้เหมือนกัน

            เชิญครับ

            แบคฮยอนเอ่ยบอกขณะเดินนำหน้าคยองซูไปที่ห้อง บอร์ดี้การ์ดทั้งสองขยับตัวเข้ามาเอ่ยห้ามใกล้ๆ

            แต่คุณแบคฮยอนครับเด็กคนนี้เป็น...

            ฉันรู้ ไม่เป็นไรหรอก เขาไม่มีอันตรายอะไร

            แบคฮยอนเอ่ยบอกบอร์ดี้การ์ดนั่นทำให้ทั้งสองต้องล่าถอยออกไป ปล่อยให้คยองซูเดินตามแบคฮยอนเข้าไปในห้องพักฟื้น

            เชิญนั่งครับ

            แบคฮยอนเอ่ยเชิญคยองซูเมื่อตัวเองทรุดลงนั่งบนโซฟาด้านหนึ่ง เอนหลังแนบกับพนักเพราะความเมื่อยจากการนอนนานๆ คยองซูทรุดตัวลงนั่งตามอย่างว่าง่ายตากลมโตจับจ้องอยู่ที่ท้องแม่ของหลานเป็นประกาย เพราะพอแบคฮยอนเอนตัวพิงพนักโซฟาเสื้อผู้ป่วยก็แนบลงกับหน้าท้องจนเห็นความนูนเด่นชัด หลานของคยองซูอยู่ในนั้นคนตาโตมองด้วยความตื่นเต้น

            เอ่อ กี่เดือนแล้วครับ ผมหมายถึง เอ่อ ท้อง

            คยองซูเอ่ยถามทั้งกล้าๆกลัวๆ กลัวว่าคุณป๋ายเซียนจะโกรธแล้วโดนไล่ออกจากห้องเอาได้

            สามเดือนกว่าแล้วครับ

            ผิดคาด แบคฮยอนเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม ไม่มีแววความโกรธใดๆเจืออยู่บนใบหน้า แถมยกมือขึ้นลูบท้องให้เห็นขนาดเด่นชัดจนคยองซูนึกอยากเอื้อมมือไปจับบ้างสักครั้ง แต่ก็กลัวจะโดนโกรธจนต้องระงับความอยากลงในที่สุด

            ลองจับดูได้นะครับ

            ได้จริงๆเหรอครับ

            คยองซูทำตาโต แทบไม่เชื่อหูในสิ่งที่ได้ยิน เลยได้รับยิ้มกว้างๆตาหยีๆจากแม่ของหลานกลับมา

            ได้สิครับ อยากจับไม่ใช่เหรอ

            คนตัวเล็กก้มหน้าลงด้วยความเขินเมื่อโดนจับพิรุธได้

            งั้นขออนุญาตนะครับ

            พอได้รับการพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตคยองซูก็เอื้อมมืออันสั่นเทาไปสัมผัสหน้าท้องนูนนั้น วินาทีแรกที่แตะความรู้สึกเต็มตื้นก็จุกขึ้นมาที่อกทันที น้ำตาเหมือนจะออกมาคลอที่เบ้า นี่ถ้าพี่ชายมีโอกาสได้ทำแบบที่คยองซูทำอยู่แบบนี้สักครั้งเจ้าตัวคงมีความสุขมาก

            ดิ้นบ้างหรือยังครับ

            คิกๆ

            แบคฮยอนหัวเราะก่อนเอ่ยตอบอย่างอารมณ์ดี

            ตอนนี้ยังหรอกครับ คุณหมอบอกว่าจะรู้สึกได้ว่าลูกดิ้นตอนอายุครรภ์ได้ราวๆ 18-20 สัปดาห์สำหรับคนท้องแรก

            อ่า อย่างนั้นเองเหรอครับ

            คยองซูเกาท้ายทอยด้วยความเขินเมื่อรู้สึกว่าตัวเองตื่นเต้นเกินไปจนปล่อยไก่ตัวโต ไม่อยากยกมืออกจากหน้าท้องนูนนั้นเลย แต่ในที่สุดก็ต้องตัดใจยกมือออกก่อนที่จะโดนรำคาญและถูกไล่ออกจากห้องในที่สุด

            ที่จริงคุณคยองซูมาเยี่ยมผมได้ตลอดเวลานะครับ ผมจะบอกบอร์ดี้การ์ดหน้าห้องแล้วก็บอกพี่ซูโฮให้

            จริงเหรอครับ!”

            คยองซูเอ่ยถามกลับเสียงสูงด้วยความดีใจ และยิ้มกว้างมากขึ้นเมื่อแบคฮยอนพยักหน้าให้พร้อมรอยยิ้ม

            จริงสิครับ

            ความดีใจฉายชัดเต็มหน้าแต่แล้วก็หม่นเศร้าลงเมื่อคิดว่าปัญหาจริงๆสำหรับคยองซูแล้วไม่ได้มีแค่บอร์ดี้การ์ดหรือซูโฮ แต่เป็นใครอีกคนที่เกลียดคยองซูมากต่างหาก เจ้าของผิวสีแทน นัยน์ตาเย้ยหยันคนนั้น

 

 

 

            คิมไค...

 

 

 

            คนตัวเล็กถอนหายใจหน้าหม่นก่อนเอ่ยตอบกลับเสียงอ่อน

            ขอบคุณมากนะครับ ผมจะหาเวลามาเยี่ยมคุณป๋ายเซียนกับหลานอีกให้ได้ แต่ก่อนที่คุณป๋ายเซียนจะตัดสินใจอะไรลงไป ช่วยฟังสิ่งที่ผมจะเล่าสักนิดนะครับ

            แบคฮยอนเงียบลังเลอยู่ครู่แต่ในที่สุดก็ยอมพยักหน้าอนุญาต

            ตอนนี้คุณป๋ายเซียนคงเกลียดพี่ชานยอลมากใช่มั้ยครับ

            แบคฮยอนเงียบแต่ก็ยอมพยักหน้าน้อยๆออกมาในที่สุด คยองซูแอบผ่อนลมหายใจด้วยความหดหู่

            เพราะสิ่งที่พี่ผมกระทำต่อคุณป๋ายเซียนเลวร้ายมากสำหรับคนตัวเล็กๆคนหนึ่ง ผมรู้ข้อนี้ดีครับเพราะผมเองก็เคยเผชิญความโหดร้ายป่าเถื่อนแบบนั้นมาแล้ว... มาวันนี้ผมยอมรับว่าผมหวังให้คุณป๋ายเซียนยอมให้โอกาสผู้ชายที่หลงผิดคนหนึ่งอีกสักครั้ง จริงๆพี่ชายผมเขาไม่ได้เป็นคนอย่างนั้นโดยเนื้อแท้หรอกครับ เขาก็เคยเป็นเด็กผู้ชายธรรมดาที่ชอบเล่นดนตรี เป็นประธานชมรมดนตรีสากลตอนมัธยม เป็นวัยรุ่นทั่วไปที่ต้องการอิสรเสรี แต่แล้วจุดเปลี่ยนอันยิ่งใหญ่ของชีวิตก็มาถึงเมื่อบริษัทของพ่อบุญธรรมที่รับอุปการะเราตั้งแต่เด็กเกิดความผิดพลาดทางการบริหาร บริษัทอยู่ในสภาพร่อแร่ หุ้นส่วนแทบจะทั้งหมดก็เทขายหุ้นหายไปเข้ากับกลุ่มบริษัทอื่น ซึ่งก็คือ...

            คิงค็อปของครอบครัวผม

            แบคฮยอนต่อให้ตามลางสังหรณ์

            ครับ ทุกคนเทไปหาคิงค็อป ทิ้งพวกเราเคว้งและจมอยู่กับความพินาศ แต่แทนที่พ่อจะโทษตัวเองที่เป็นคนบริหารผิดพลาดพ่อกลับป้อนความคิดผิดๆใส่หัวพี่ ย้ำทุกวันว่าความผิดทั้งหมดเป็นเพราะคิงค็อปที่อ้าแขนรับพวกถือหุ้นทรยศพวกนั้น หลังจากนั้นพี่ผมก็ค่อยๆกลายเป็นคนเงียบขรึมและเก็บกด ไม่ร่าเริงดังเช่นเดิม ดนตรีที่เขาเคยรักเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขากลับไม่แตะมันอีกเลยนับจากนั้น จนวันหนึ่งพ่อบุญธรรมของเราก็เสียเพราะตรอมใจ พี่ที่เพิ่งจบตรีมาหมาดๆต้องแบกรับบริษัทที่กำลังร่อแร่กับพนักงานอีกหลายพันชีวิต รวมถึงผมที่ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ เขาเองก็คงเหมือนพี่ๆของคุณป๋ายเซียนที่ยอมให้ตัวเองลำบากแต่จะไม่ยอมให้น้องต้องมีความทุกข์ใดๆทั้งสิ้น แบกรับความหนักอึ้งไว้บนบ่าเพียงคนเดียว ถ้าผมไม่บังเอิญรู้เรื่องนี้จากปากของหุ้นส่วนเก่าคนหนึ่งตอนบริษัทจัดงานเลี้ยงครั้งสุดท้ายนั้น ผมก็คงเกลียดคิงค็อปไปด้วย และถึงแม้ผมจะพยายามอธิบายความจริงกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ไม่อาจเปลี่ยนความแค้นที่มันฝังรากลึกแล้วของพี่ได้ เขาเหมือนถูกพ่อหล่อหลอมให้เติบโตขึ้นมาพร้อมความแค้นผิดๆจนกลายเป็นคนเย็นชา ไร้หัวใจ และจุดหักเหของชีวิตก็ก้าวเข้ามาอีกครั้งเมื่อวันหนึ่งเพื่อนเก่าแก่ของพ่อเดินทางมาพบพี่และชักชวนเขาให้ก้าวเข้าไปรู้จักธุรกิจด้านมืด นั่นก็คือการทำคาสิโนและค้าอาวุธเถื่อน เขาจนตรอก มองไม่เห็นทางออกที่จะช่วยให้บริษัทอยู่รอดรวมถึงพนักงานหลายพันชีวิต จนในที่สุดก็ต้องกระโจนลงไปในวงการธุรกิจโสโครกนั้นอย่างไม่มีทางเลือก

            แบคฮยอนรับฟังด้วยท่าทีสงบเพราะรู้อยู่แล้วว่าเขาทำธุรกิจมืดอะไรบ้าง

            ความดำมืดและเต็มไปด้วยอันตรายของวงการนี้ทำให้พี่ผมกลายเป็นคนเย็นชายิ่งกว่าเดิม ต้องโหดเหี้ยมเพื่อตอบโต้คนที่จะลอบกัดเรา และต้องไม่ปราณีสำหรับคนที่พร้อมแทงข้างหลังเราได้ทุกเมื่อ

            และยังชอบทำอะไรด้วยอารมณ์ ขาดเหตุผล ป่าเถื่อน ไร้หัวใจ

            แบคฮยอนแค่นเสียงเอ่ยรอดไรฟัน มือสองข้างกำผ้ากางเกงแน่นเมื่อย้อนคิดถึงอดีตที่เคยโดนเขากระทำก่อนจะรู้สึกตัวว่าอาจจะทำให้คนตัวเล็กอีกคนสะเทือนใจ

            ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ

            ไม่เป็นไรครับ ที่คุณป๋ายเซียนพูดมาทั้งหมดมันคือความจริง พี่กลายเป็นคนแบบนั้นจริงๆ

            คยองซูยอมรับความจริงนั้นด้วยหัวใจที่เจ็บปวด พี่คงคิดว่าคยองซูไม่รู้อีกด้านของพี่ แต่เปล่าเลยคยองซูรู้ทุกอย่างว่าพี่ทำอะไร เงินแค่จากธุรกิจโรงแรมไม่ได้มหาศาลมากขนาดที่จะอุ้มชูพนักงานหมื่นชีวิตได้

            เพราะความเข้าใจผิดตั้งแต่ก่อนพ่อเสียทำให้พี่ผมผูกใจเจ็บคุณคริสกับคิงค็อปมาโดยตลอด และเขาก็ได้กระทำการอันเลวร้ายกับคุณป๋ายเซียน...

            คยองซูหน้าสลดตอนที่นึกถึงสิ่งที่พี่ชายทำกับแม่ของหลาน ซึ่งไม่ต่างกับคนที่โดนกระทำที่พยายามกลั้นน้ำตาไว้จนจมูกแดงเถือก

            และกว่าจะรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำไปมันผิด สิ่งล้ำค่าก็หลุดลอยไป อยากจะยื่นมือไปคว้าไว้ แต่ของล้ำค่านั้นก็เกลียดมืออันโสโครกเปื้อนความอัปยศนั้นเสียแล้ว

            ฮึก...

            น้ำตาที่แบคฮยอนพยามกลั้นไว้ในที่สุดก็ไหลออกมาพร้อมเสียงสะอื้น คยองซูเองก็น้ำตาซึมก่อนจะเล่าต่อด้วยเสียงอันเครือจัด

            จากที่เคยคิดว่าหัวใจไม่ต้องการใคร แต่ในวันนี้รู้แล้วว่าชีวิตคงแห้งตายถ้าขาดแม่กับลูก คุณป๋ายเซียนครับจะให้ผมทำอะไรก็ได้แต่ช่วยให้โอกาสพี่ชายผมอีกสักครั้งได้ไหมครับ ผมขอร้อง

            คยองซูไถลตัวจากโซฟาลงไปคุกเข่าที่พื้นทั้งน้ำตา แบคฮยอนหันหน้าหนีไม่อยากมอง เมื่อหัวใจกำลังถูกความสับสนโจมตี และความใจอ่อนกำลังจะเข้ามาแทนที่

            ในตอนแรกที่ผมถูกปล่อยตัวออกมาจากเกาะของเค้า ผมไม่เคยนึกจะโกรธเขาเลยนะครับ ผมดีใจที่ได้กลับบ้านถึงแม้ว่ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเขาถึงต้องโหดร้ายกับผมแบบนี้ จนเมื่อได้รู้ว่าเขาทำร้ายพี่ชายผมอาการสาหัสถึงขนาดต้องเข้าไอซียู เอาตัวพี่สะใภ้ผมมาทั้งที่พี่สะใภ้ผมกำลังท้องหลานของผมอยู่ ฮึก ความผิดของเขามันมากไป ใจเขาดำมืดจนผมมองไม่เห็นแสงสว่างในตัวเขาเลยสักนิด ความทรงจำระหว่างเขากับผมมันเลวร้ายเกิน จนผมคงมองเขาในมุมใหม่ไม่ได้ ขอโทษด้วยนะครับคุณคยองซูที่ผมคงทำให้ความหวังของคุณหมดลงแค่นี้

            แบคฮยอนลุกขึ้นประคองร่างคยองซูขึ้นมาจากพื้น

            แต่ช่วยบอกเขาด้วยว่าผมเข้าใจทุกอย่างดีแล้ว ผมไม่โกรธ แต่คงให้อภัยไม่ได้ ลูกผมจะดูแลเขาให้ดีที่สุด ถ้าแกเป็นเด็กผู้ชายพี่ไคเป็นคนดีเขาจะสอนให้ลูกเป็นผู้ชายเต็มตัวและเป็นสุภาพบุรุษได้ ส่วนเค้า ผมขอให้เค้าพบทางสว่างในชีวิต

            แบคฮยอนเอ่ยทั้งเสียงเครือ แม้ในใจทั้งสับสนและอ่อนแอแต่ก็กัดฟันพูดมันทั้งหมดออกมา ข้างในเจ็บปวดอย่างหาสาเหตุไม่ได้หรือพยายามปิดกั้นไม่อยากคิดหาเหตุผล แบคฮยอนก็ไม่แน่ใจ แต่ภาพความโหดร้ายที่เขากระทำต่อแบคฮยอน ภาพพี่ชายโดนทำร้ายปางตายก็ตามเข้ามาในมโนสำนึกจนไม่อาจยกโทษให้ความเลวร้ายเหล่านั้นได้

            ผมเข้าใจครับ ผมดีใจที่คุณป๋ายเซียนเข้าใจทั้งหมดดีแม้จะไม่ยกโทษให้พี่ชายผม แต่ผมก็หวังว่าความเกลียดชังจะลดลงบ้าง วันข้างหน้าที่หลานโตขึ้นผมขออนุญาตไปเยี่ยมแกบ้างนะครับ ผมรู้คุณกับ...คุณคิมไคจะเลี้ยงแกให้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีได้แน่ๆ

            คยองซูเอ่ยประโยคสุดท้ายออกมาทั้งน้ำตานอง ในที่สุดแบคฮยอนก็เลือกเขาให้เป็นพ่อของลูก ทั้งๆที่คยองซูไม่ควรไปหวังอะไรจากผู้ชายที่เกลียดชังคยองซูขนาดนั้นแต่ข้างในกำลังรู้สึกเจ็บ เหมือนเป็นคนไร้ค่าที่เขาไม่แม้แต่สละหางตามามองด้วยซ้ำ

            ได้สิครับ ผมจะบอกแกว่าคุณคยองซูคือคุณอาของแก

            ขอบคุณครับ ขอบคุณจริงๆคุณป๋ายเซียน

            คยองซูกระชับมือเล็กๆนั้นด้วยความดีใจ เป็นความรู้สึกดีใจปนกับความหน่วงลึกๆในใจ เมื่อคิดว่าได้เล่าในสิ่งที่อยากเล่าให้แม่ของหลานฟังหมดแล้วคยองซูก็ควรจะกับเสียที แต่ในขณะกำลังจะเอ่ยอำลา ประตูห้องพักก็ถูกเปิดเข้ามาพร้อมเสียงคุ้นหูของใครคนหนึ่ง

            แบคฮยอนพี่ซูโฮบอกว่าน้องอยู่คนเดียวพี่ก็เลยมาอยู่เป็นเพื่อน

            ร่างที่โผล่เข้ามาในห้องทำให้คยองซูผงะ ต่างฝ่ายต่างชะงักมองกันด้วยความตะลึง

            นี่เธอ! เข้ามาในห้องของน้องฉันทำไม จะมาเป่าหูอะไรน้องฉันอีกล่ะ ห๊ะ!”

            เสียงตะวาดดังก้องไปทั้ง ดวงตาคู่คมเต็มไปด้วยแววตาเกรี้ยวโกรธ คยองซูสะดุ้งด้วยความกลัว ก่อนจะรีบวิ่งไปหลบหลังแบคฮยอนทั้งตัวสั่นงันงก

            ออกมาเดี๋ยวนี้นะ อย่าเอามือสกปรกโสโครกของเธอไปแตะตัวน้องฉัน ออกมา ฉันบอกให้ออกมา!!!”

            เหมือนเสือที่คำรามก้องพร้อมที่จะขย้ำเหยื่อตัวน้อยได้ตลอดเวลา คยองซูเกาะเสื้อแบคฮยอนแน่น ปากสั่นตัวสั่นด้วยความกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

            ได้ ไม่ยอมออกมาใช่มั้ย งั้นฉันจะลากเธอออกไปโยนข้างนอกเอง!”

            ร่างสูงก้าวอาดๆเข้าหา คยองซูกอดแบคฮยอนแน่น น้ำตาไหลอาบหน้าสะอึกสะอื้นด้วยความกลัวจับใจ

            ฮึก คุณป๋ายเซียนช่วยผมด้วย ผมกลัวแล้ว กลัวแล้วจริงๆ ฮือ

            พี่ไคอย่าทำแบบนี้ครับ คุณคยองซูเค้าแค่มาคุยกับบี๋ เค้าไม่ได้ทำอะไรครับ

            คนพวกนี้ตอแหลมารยาเยอะจะตาย น้องตามไม่ทันหรอก ส่งตัวมาให้พี่เดี๋ยวนี้พี่จะจัดการเอง

            ไคตามมาจะดึงคยองซูออก แต่ทว่าคนตัวเล็กก็กอดแบคฮยอนไว้แน่น

            ฮือ ผมกลัวแล้ว คุณป๋ายเซียนช่วยด้วย ฮือ

            พี่ไคอย่านะครับ ถ้าพี่ไคทำเค้าบี๋จะโกรธจริงๆด้วย

            เป่าหูอะไรน้องฉันอีกล่ะ พวกเธอนี่มันอสรพิษจริงๆ

            พอแล้วครับ พี่ไคถอยออกไปเลย บี๋จะไปส่งคุณคยองซูข้างล่าง แล้วพี่ไคห้ามตามมานะครับ

            แบคฮยอนยุติสงครามและออกคำสั่งเสียงเข้มกับพี่ชายที่เสยผมตัวเองแรงๆด้วยความหงุดหงิดอย่างทำอะไรไม่ได้ คนตัวเล็กลากเสาร์น้ำเกลือด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็จับแขนของคนตัวเล็กที่กอดรอบตัวแบคฮยอนไว้แน่นให้เดินออกไปจากห้องด้วยกัน

            ห้ามตามมานะ ไม่งั้นบี๋โกรธจริงๆด้วย

            แบคฮยอนหันมาทำปากบู้ใส่เพื่อนสนิทพี่ชาย ไคได้แต่ส่งสายตาอาฆาตไปยังคยองซูก่อนจะหันไปสั่งบอร์ดี้การ์ดเสียงเข้ม

            ตามคุณแบคฮยอนไป แล้วถ้ามีใครมันตุกติกยิงมันโดยไม่ต้องลังเล!”

            ครับนาย

            แบคฮยอนออกเดินไปพร้อมคยองซูบอร์ดี้การ์ดเดินตามไปเข้าลิฟต์ แบคฮยอนกดลงไปยังชั้นล่างสุดพร้อมเอ่ยปลอบคนตัวเล็กที่ยังเกาะแจทั้งสะอึกสะอื้น จนเมื่อถึงด้านล่างจึงลากสายน้ำเกลือพร้อมทั้งจูงมือคยองซูให้เดินออกมาที่ด้านหน้าโรงพยาบาลด้วยกัน และเหมือนฟ้าแกล้งที่ด้านหน้านั้นปาร์คชานยอลกำลังสอดส่ายสายตาหาน้องด้วยความร้อนใจหลังจากเห็นข้อความที่คยองซูส่งไปบอกในโทรศัพท์ และต่างคนก็ต่างชะงักเมื่อดวงตาสบเข้าหากันอย่างจัง แบคฮยอนเป็นคนหลบตาก่อน ยกมือขึ้นกอดท้องอัตโนมัติราวกับจะซ่อนอีกคนในนั้นให้พ้นสายตาเขา

            ผมส่งคุณคยองซูเท่านี้นะครับ

            แบคฮยอนหันหน้าเข้าหาคยองซูเอ่ยบอกเสียงอ่อน ตบลงที่มือเล็กๆที่จับกันมาอย่างปลุกปลอบพร้อมรอยยิ้ม

            เดินไปส่งอีกสักนิดได้ไหมครับ

            คยองซูวอนขอ อยากให้พี่เห็นหน้าแม่ของลูกชัดๆอีกสักครั้ง และอยากให้ได้มองใกล้ๆว่าลูกของพี่โตแค่ไหนแล้ว

            ขอโทษนะครับ ผมคงส่งได้แค่นี้ โชคดีนะครับ

            แบคฮยอนปฏิเสธอย่างสุภาพ แม้รู้ว่าเขาจ้องมองมาตลอดแต่แบคฮยอนก็ไม่ยอมหันไปมองเขาอีก คนตัวเล็กยิ้มอ่อนโยนให้คยองซูเป็นครั้งสุดท้าย เขาทำท่าจะก้าวเข้ามาหาบอร์ดี้การ์ดทั้งสองก็เตรียมชักปืนขึ้นมาทันที คยองซูส่ายหน้าห้ามพี่ ปาร์คชานยอลจึงทำได้แค่มองมาด้วยสายตาเว้าวอนอยู่ด้านหน้าประตูทางเข้าโรงพยาบาลเท่านั้น จนร่างเล็กเดินประคองท้องกลับเข้าไปในโรงพยาบาลจนลับเข้าไปในลิฟต์

            ลูกกับเมียเขาอยู่แค่ปลายมือเอื้อมแต่เขาก็ทำได้แค่มองโดยไม่สามารถทำอะไรได้เลย เพราะเลวกับเขาไว้เยอะ สุดท้ายจึงต้องเป็นแบบนี้ น่าสมเพชตัวเองแท้ปาร์คชานยอล

          คนตัวสูงนึกแค่นความเลวของตัวเองในใจ...

70%

 

 

 

            พี่บอกแล้วว่าไม่ให้น้องมาที่นี่อีก พี่หมอโจวมี่บอกว่าหน้าห้องมีบอร์ดี้การ์ดเฝ้าตลอด24ชั่วโมง ถ้ามันทำรุนแรงกับน้องพี่จะทำยังไง หืม

            หลังจากขึ้นมาบนรถเรียบร้อยแล้ว พี่ชายก็เอ่ยเสียงเครียดขึ้นมาทันทีขณะเลิกแขนเสื้อน้องเพื่อตรวจดูตามร่างกายด้วยความเป็นห่วง คนตัวเล็กส่งยิ้มให้พี่ชาย

            เจ็บตัวเล็กน้อยแต่ก็คุ้มครับ นี่พี่ชายรู้มั้ยคุณป๋ายเซียนเขาให้น้องลองจับท้องดูด้วย ท้องโตมากแล้วนะครับ สามเดือนกว่าแล้ว

            สามเดือนแล้วงั้นเหรอ

            ปาร์คชานยอลทวนคำน้องตาเป็นประกาย

            ครับ น้องถามว่าแกดิ้นบ้างรึยัง คุณป๋ายเซียนบอกว่าราวๆ 18 – 20 สัปดาห์ถึงจะเริ่มดิ้นเพราะท้องแรกครับ

            คยองซูเอ่ยตอบพี่ชายเสียงเจื้อยแจ้วอย่างมีความสุข แต่แล้วก็หน้าสลดลงเมื่อนึกถึงถ้อยคำที่แบคฮยอนเอ่ยฝากมา

            แต่น้องทำให้คุณป๋ายเซียนยกโทษให้พี่ชายไม่ได้

            น้ำตาคลอเบ้า เล่าให้พี่ฟังต่อทั้งเสียงเครือ

            คุณป๋ายเซียนบอกว่าไม่โกรธพี่ชายแล้ว แต่ก็คงให้อภัยไม่ได้ และจะ...

            ก้อนแข็งๆแล่นมาจุกที่อกเมื่อนึกถึงคำบอกเล่าถึงการตัดสินใจของแม่ของหลานกับผู้ชายคนนั้น คนอย่างคยองซูทำเชิดเหมือนไม่สนใจใครมาทั้งชีวิต แต่กลับคิดคำนึงถึงแต่เขาอยู่อย่างนั้น เขาเกลียดแสนเกลียดก็ยังไม่สำนึก น่าหัวเราะเยาะสิ้นดี

            ไม่เป็นไรคนดี ไม่ต้องโทษตัวเอง พี่รู้ว่าพี่เลวกับเขามาก เขาจะโกรธขนาดนี้ก็คงไม่แปลก ต่อไปน้องไม่ต้องไปที่นั่นอีกแล้ว พี่จะจัดการทุกอย่างเองนะครับ

            ร่างเล็กถูกพี่ชายดึงเข้าไปกอดแนบอกพร้อมเสียงทุ้มเอ่ยปลุกปลอบ คยองซูสะอื้นฮักอย่างห้ามไม่อยู่ สงสารพี่ คนที่ไม่เคยสัมผัสคำว่ารักมาตลอดชีวิต พอจะรู้หัวใจตัวเองทุกอย่างกลับสายไปเสียแล้ว

            บางทีน้องอาจจะไปอยู่ต่างประเทศสักพักนะครับ

 

          ถ้าวันแต่งงานระหว่างคุณป๋ายเซียนกับเขามาถึงจริงๆ...

 

            ดีเหมือนกัน อยู่ที่นี่น้องก็จะเครียดเรื่องพี่เปล่าๆ

            หรือบางทีน้องอาจจะย้ายไปอยู่ที่โน่นถาวรแล้วไม่กลับมาที่นี่อีก

            หนีความเจ็บปวดไปให้ไกล ไม่ต้องรับรู้อะไรอีก ทำให้เหมือนอยู่กันคนละโลกกับเขา อาจจะทำให้หัวใจไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้ก็ได้ ในเมื่อเขาเกลียดชังเข้าไส้ก็คงไม่มีอะไรให้ต้องหวังอีกต่อไปแล้ว ไปให้ไกลสายตาเขาเสียคงดีกว่า...

            พี่เคารพการตัดสินใจของน้อง ไปเถอะถ้าที่นั่นจะทำให้น้องสบายใจ

            ถ้าหัวใจยังคิดถึงเขาอยู่แบบนี้คงไม่มีวันที่คยองซูจะสบายใจได้ แต่การเดินออกไปให้ห่างเขามากที่สุด ให้พ้นหูพ้นตาเขา คงทำให้คนไม่มีหัวใจคนนั้นพอใจได้...และคยองซูก็ควรจะทำ

           

 

 

 

 

            ไม่รู้ว่าพาตัวเองมาหยุดยืนริมหน้าต่างห้องพักนานเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีก็เมื่อขบวนรถคันหรูลับออกไปจากหน้าโรงพยาบาลและมือข้างหนึ่งยกขึ้นมากุมอยู่ที่หน้าอกด้านซ้ายพร้อมกับก้อนเนื้อข้างในนั้นกำลังเต้นรัวโดยไม่สามารถควบคุมได้

            แค่สายตาเขาที่มองมาแบคฮยอนไม่ควรปล่อยให้มันมีอิทธิพลมากขนาดนี้...ต้องอย่าลืมว่าเขาทำอะไรกับพี่ชาย พี่สะใภ้ไว้บ้าง อย่าใจอ่อนเชียวนะบยอนแบคฮยอน

            มองอะไรอยู่ หืม พี่ว่าวันนี้น้องเดินบ่อยมากไปแล้วนะครับ มานั่งดีกว่ามั้ย

            น้ำเสียงทุ้มที่เอ่ยเตือนทำให้แบคฮยอนละหน้าออกมาจากช่องหน้าต่าง เดินกลับเข้ามานอนบนเตียงอย่างว่าง่าย เงยหน้าขึ้นมองพี่ชายตัวสูงตัดสินใจอย่างเด็ดขาดเดี๋ยวนั้นว่าจะไม่ยอมให้หัวใจตัวเองอ่อนไหวอีกต่อไปแล้ว

            พี่ไคยังอยากทำตามที่เคยพูดไว้ว่าอยากดูแลบี๋กับลูกอยู่มั้ยครับ เรา...แต่งงานกันดีมั้ย

 

 

 

           

 

 

             คุณพ่อลูกขอโทษ อย่าทำอะไรลูกเลย ฮึก ลูกกลัวแล้ว

            เซฮุนขยับตัวลุกจากเก้าอี้ทันทีเมื่อคนตัวเล็กเริ่มรู้สึกตัว  ริมฝีปากสีซีดละเมอคำอ้อนวอนผู้เป็นพ่ออย่างน่าสงสาร...ลู่หานกำลังฝันร้าย

            ลู่หานๆ ฉันอยู่นี่แล้ว ลืมตาขึ้นมามองฉันลู่หาน

            คุณพ่ออย่าตีลูกเลย ลูกกลัวแล้ว ฮึก ลูกเจ็บ ฮึก ทำไมคุณพ่อไม่รักลูกเลยครับ

            ลู่หาน นี่ฉันเซฮุนไง ลืมตามามองฉันสิ ฉันอยู่ตรงนี้

            เซฮุนเขย่าที่หัวไหล่บางด้วยความระมัดระวังกลัวว่าจะกระทบกระเทือนแผลที่โดนตีด้านหลัง ในขณะที่อีกมือก็บีบมือเล็กๆด้วยความร้อนใจเมื่อลู่หานยังละเมอพูดไม่หยุด แถมมีทีท่าว่าจะสะอื้นแรงขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ

            ลู่หาน เซฮุนของเธออยู่ตรงนี้ไง ตื่นขึ้นมามองตาฉันสิ

            ท่าทางส่ายหน้าไปมาและดิ้นรนทั้งน้ำตาไหลลงอาบสองแก้มของคนรักทำเอาเซฮุนร้อนใจ ลู่หานกำลังกลัวความฝันและจมลึกเข้าไปในห้วงของมัน

            ฮึก ถึงคุณพ่อไม่อยากให้ลูกเป็นลูก ลูกก็ยังรักคุณพ่อ ฮึก คุณพ่ออย่าเกลียดลูกเลยนะครับ ลูกขอร้อง ฮือ

            ลู่หาน! ตื่นขึ้นมามองฉันเดี๋ยวนี้ นี่คือคำสั่ง!”

            ไม่อาจจะทนได้อีกต่อไป เซฮุนเขย่าตัวคนตัวเล็กจนตัวคลอน พร้อมทั้งตะคอกเสียงดัง

 

 

            เฮือก!

 

 

 

            ลู่หานสูดหายใจแรงก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย น้ำตาไหลอาบหน้า เพ่งมองอยู่นานกว่าที่ภาพด้านหน้าจะชัดขึ้น และเห็นสีหน้ากังวลของใครคนหนึ่ง

            คุณเซฮุน ฮือ คุณเซฮุนช่วยผมด้วย

            โผเข้าหาอกกว้างทั้งขวัญเสีย ลู่หานปล่อยโฮในอกของคนเป็นสามีทันที

            ฉันอยู่นี่แล้ว ไม่เป็นไรนะ เธอแค่ฝันร้าย

            เซฮุนเอ่ยปลุกปลอบก่อนจะกดริมฝีปากลงบนกระหม่อมบางอย่างแสนรัก เห็นร่างเล็กๆร้องไห้ตัวสั่นเทิ้มอยู่ในอ้อมอกแล้ว หัวใจเซฮุนเองก็ปวดร้าวตามไปด้วย

            พ่อตีผม พ่อด่าผม ฮึก

            มันก็แค่ฝันร้ายลู่หาน ตอนนี้ฉันอยู่นี่แล้วจะไม่ยอมให้ใครทำอะไรเธอกับลูกอีกเด็ดขาด ฉันสัญญา

            เอ่ยปลุกปลอบทั้งจูบย้ำลงไปบนขยับชื้นเหงื่อนั้นด้วยความสงสาร ตัวก็เล็กแค่นี้กลับต้องแบกรับความรู้สึกผิดหวังครั้งใหญ่ ตั้งแต่เล็กจนโตต้องอยู่กับความเกลียดชังของคนที่เข้าใจว่าเป็นพ่อแท้ๆมาโดยตลอด แล้วภรรยาเขาจะรับมันไหวได้ยังไง เซฮุนคิดด้วยความสงสาร

            คุณเซฮุนครับ

            หืม

            ผมไม่เหลือใครแล้ว พ่อไม่ใช่พ่อแท้ๆของผม ท่านเกลียดผมมาโดยตลอด ผมเป็นคนตัวคนเดียวบนโลกนี้ ฮือ

            น้ำตาไหลอาบแก้มเป็นสาย เซฮุนแทบขาดใจเมื่อเห็นคนตัวเล็กร้องไห้ทั้งสะอึกสะอื้นจนตัวโยน เขากอดกระชับร่างนั้นเข้ามาในอก กอดแน่นอย่างที่จะทำให้ลู่หานรู้สึกว่าเขาอยู่ตรงนี้เสมอ

            คนดี ทูนหัวของฉัน ห้ามคิดว่าตัวเองโดดเดี่ยวอยู่บนโลกนี้เด็ดขาด เธอยังมีฉันกับลูกที่จะอยู่ข้างเธอเสมอไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน

            คุณเซฮุน ฮือ

            พ่อของลูกจะปกป้องเธอเอง เซฮุนจะปกป้องลู่หานจากความเกลียดชังทั้งหมด เชื่อใจฉันนะ

            เซฮุนผละออกจากร่างเล็กเพื่อก้มหน้าสบตากับดวงตากลมโตสวยที่กำลังเปียกชุ่มด้วยหยาดน้ำตา มือหนาเช็ดออกให้อย่างเบามือพร้อมส่งยิ้มอ่อนโยน

            ไหน บอกฉันให้ชื่นใจหน่อยว่าเธอรักฉันหรือเปล่าลู่หาน

            เอ่ยถามคนตัวเล็กที่ยังสะอื้นอยู่อย่างน่าสงสาร

            รักครับ รักคุณเซฮุนที่สุดของหัวใจ

            แต่ฉันเคยเป็นคนไม่ดี ใจร้าย ทำกับเธอสารพัดนะ

            ลู่หานยิ้มออกมาได้เมื่อได้ยินคนเป็นสามีพูดอย่างนั้น

            ผมคงเป็นคนบ้าที่ชอบคนใจร้าย

            เซฮุนยิ้มเมื่อได้รับคำตอบอันน่าพอใจ มือหนาล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบของสิ่งหนึ่งที่เขาเตรียมไว้นานแล้วว่าจะมอบให้คนตัวเล็ก และโอกาสนี้ก็คงจะเหมาะที่สุดที่จะบอกความในใจและยึดเอาคนตัวเล็กๆน่าสงสารคนนี้มาเป็นของเขาอย่างถาวร

            งั้นเธอจะแต่งงานกับผู้ชายร้ายๆคนนี้ได้หรือเปล่าลู่หาน ฉันอาจจะไม่ใช่ผู้ชายที่ดีที่สุด แต่ฉันกล้าพูดได้เต็มปากว่าฉันรักเธอกับลูกเหนือสิ่งอื่นใดบนโลกนี้

            คุณเซฮุน...

            ได้โปรดให้ฉันได้ดูแลเธอกับลูกไปตลอดชีวิตด้วยเถอะลู่หาน

            คุณเซฮุนผม...

            ลู่หานน้ำตานองทั้งรอยยิ้มมองผู้ชายตัวสูงที่คุกเข่ายื่นแหวนอยู่ด้านหน้าอย่างแสนรัก เขาไม่ใช่คนโหดร้ายเลยสักนิด เขาเป็นผู้ชายที่แสนอบอุ่นสำหรับลู่หาน และจะเป็นพ่อที่ดีของลูกแน่ๆ ลู่หานมั่นใจในตัวเขา แทบไม่ต้องหยุดคิดเลยสักนิด ลู่หานยื่นมือไปให้เขาพร้อมเอ่ยรับด้วยความเต็มอกเต็มใจอย่างยิ่ง

            ช่วยดูแลผมกับลูกด้วยนะครับ ปะป๊า

            สัญญาว่าจะดูแลหม่าม๊ากับเจ้าตัวเล็กให้ดีที่สุดครับ

            แหวนวงเล็กถูกสวมเข้ากับนิ้วนางข้างซ้ายอย่างพอดิบพอดี ริมฝีปากหนาประทับจูบลงบนนิ้วอย่างอ่อนโยน ลู่หานมองภาพเขากระทำทุกอย่างด้วยความตื้นตันใจ

            ฉันรักเธอลู่หาน

            ขอบคุณนะครับ ลู่หานก็รักคุณเซฮุนเหมือนกัน

            แม้หัวใจยังเจ็บปวดกับความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งผ่านพ้นมาหมาดๆ แต่ความรักที่มีให้กันจะช่วยเติมเต็มจิตใจอันบอบช้ำนั้นให้บรรเทาความเจ็บปวดลง และไม่นานแผลนั้นก็จะจางหายตามกาลเวลาที่ความรักระหว่างคนสองคนงอกงามและผลิบานขึ้นเต็มหัวใจ

..........................................................................................................................

Talk1 จากตอนก่อนหน้ามีคนงงเยอะมาก ทำไมงงอ่ะตัวเอง เราว่าเราพลาดแค่เรื่องช่วงเวลาที่แม่ลู่หานท้องนะ แต่อย่างอื่นเราว่าเราได้อธิบายไว้ในเนื้อเรื่องแล้วนะ ฮือออ แล้วอันที่สะเทือนใจมากคือทำไมคิดว่าพี่คริสกับเซฮุนไม่ได้เป็นพี่น้องกันอ่ะ TT แม่เดียวกันนะแต่แค่คนละพ่อ มีแค่แบคฮยอนที่เป็นลูกคนละพ่อละแม่กับคริสแล้วก็เซฮุน TT และย้ำตรงนี้ชัดๆเลยว่าลู่หานไม่ได้เป็นน้องพี่คริสค่ะ TT เราขอโทษนะถ้าเราทำให้ทุกคนงง อยากให้ย้อนกลับไปอ่านตอนเก่าๆจริงๆนะ เราว่าทุกคนจะเข้าใจมากขึ้น บางทีอาจจะมีความผิดพลาดของช่วงเวลาแต่เนื้อหาความเชื่อมโยงของตัวละครมันน่าจะมีครบนะ TT

           

 

Talk2 ฮุนฮานก็คือฮุนฮาน ไม่ว่าจะอีกกี่ปีฮุนฮานก็จะยังเป็นฮุนฮานที่อยู่เคียงข้างกันแบบนี้ตลอดไป

           

           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 129 ครั้ง

5,746 ความคิดเห็น

  1. #5720 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 23:42
    ร้องไห้เลย
    #5720
    0
  2. #5684 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 10:59
    สงสารชานจัง สงสารคยองด้วย แต่รักกับความถูกต้องมันห้ามกันไม่ได้
    คนที่ทำร้ายเซคือยองแจ ไม่ใช้ชาน แม้ต้นเหตุจะมีชานอยู่ในนั้นด้วย สงสารทั้ง 3 คน
    #5684
    0
  3. #5652 Taeny (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 11:34
    เข้าใจทุกตอนค่ะ ไม่มีงงแน่นอน แต่อยากอ่านตอนคลัทมากกกกกกก
    #5652
    0
  4. #5650 Heybible (@Heybible) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 17:08
    ชานแบค ไคซู ทำปวดหนึบในหัวมาก ร้องไห้จนไม่รู้จะร้องยังไงแล้ว!!!!
    #5650
    0
  5. #5601 Kimji_sag (@Kimji_sag) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 18:11
    ชานแบคนี่หน่วงจนปวดหมับ มันจะจบไงเนี่ยยย
    #5601
    0
  6. #5520 DreamBH (@DreamBH) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 19:54
    กินใจมากค่ะ ฮืออออ
    #5520
    0
  7. #5470 HunpraeHanprae (@HunpraeHanprae) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 17:45
    รอสมน้ำหน้าคิมไคค!! #ไคโด้

    ไคแบค เย่ๆ ไคแบค สนนอิชัน ทำกับเค้าไว้เยอะ ไงล่ะเมิงงง หึหึ

    #เดี๋ยวๆชั้นจะสนนไคหรือจะหนับหนุนไค #คนละคู่อย่างงๆ55555555555 
    #5470
    0
  8. #5447 @_KaiXoniZ8813 (@KelvinZee0013) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 18:44
    อร๊ายยยยย สะใจอีช้อยนัก! ฮึฮึ เป็นไงล่ะแก ทำกับเขาไว้เยอะนัก ไม่ต้องได้พบได้เจอลูกเลย!! ปาร์คชานยอล!! แต่ ณ จุดจุดนี้....สงสารคยอง TT-TT
    #5447
    0
  9. #5433 Tusmin-12345 (@Tusmin-12345) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 19:37
    สงสารคยองหนักมากกกTAT
    #5433
    0
  10. #5396 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 09:39
    สงสารพี่ลู่อ่ะ แต่พี่มีเซฮุนกับลูกแล้วนะ แต่แบคอ่ะคิดดีๆแล้วเหรอ
    #5396
    0
  11. #5277 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 09:53
    รู้สึกว่าช่วงหลังๆมาเนี่ยจะเริ่มสงสารคยองหนักมากขึ้นเลยนะ คิมไคนายมันใจร้ายย!!!
    #5277
    0
  12. #5140 พุดแชง (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2558 / 19:07
    สงสารคยอง มากเลย ฮือ!!!!!
    #5140
    0
  13. #5122 Nong Praewchiczz (@5615120005) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 00:08
    ทำไมตอนนี้มัน มันนนนน ตะเตือนใต ฮือออออ สงสารอะ ดราม่าน้ำตาไหลพราก
    #5122
    0
  14. #4760 Asa_Danger (@Asa_Danger) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 13:37
    บี๋ คิดดีๆนะเว้ย!!
    #4760
    0
  15. #4729 Boonchira Dangdee (@asdfnim) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 14:05
    สงสารคยองอ่า
    #4729
    0
  16. #4728 Boonchira Dangdee (@asdfnim) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 14:05
    สงสารคยองอ่า
    #4728
    0
  17. #4240 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 07:26
    ฮือดราม่ากนักหน่วงมากข่าาา;_;
    #4240
    0
  18. #4206 romeo (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 23:32
    ม่ายยยยยยแล้วโด้ละไค โด้ละ

    ฮุนฮานได้อยู่ด้วยกันสักทีเฮ้ออออออ
    #4206
    0
  19. #4203 Theaum'zzz (@aumaumza4u) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 22:46
    ใจแข็งมากกกกกกกกกกกอ่ะ
    #4203
    0
  20. #4175 paamai (@paamai) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 16:20
    คยองจะหนีไปอยู่ต่างประเทศแล้ววหนีอะไรก็หนีได้แต่หนีใจตัวเองต่อให้ไปไกลแค่ไหนมันก็หนีไม่พ้นหรอก จะแต่งจริงอ่อพี่ชานคงเสียใจแย่
    #4175
    0
  21. #4174 Kasalongkham (@kasalongkham) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 16:00
    ไมานะบี๋อย่าแต่งงานกับไคเลย สงสารชานกับคยองซูมากอ่ะ ไคแกก็รีบรู้ใจตัวเองสักที
    #4174
    0
  22. #4173 Kasalongkham (@kasalongkham) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 15:58
    ไม่นะยี๋อย่าแต่งงานกับไคเลย สงสารชานกับคยองซูมากอ่ะ ไคแกก็รีบรู้ใจตัวเองสักที
    #4173
    0
  23. #4172 Micky P.bear (@soen) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 14:21
    ฮุนฮานหวานที่สุดแล้วค่ะ รักเลยค่ะคู่นี้รักไม่เปลี่ยนเลย ฮุนฮานก็คือฮุนฮานค่ะ รอตอนต่อนะคะไรต์ ^^
    #4172
    0
  24. #4171 Khaoniao (@khaoniao) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 09:04
    ฮือสงสารคยองซู
    #4171
    0
  25. #4169 กายศิ (@siwanguy) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 05:15
    โอ้ยคือสงสารทุกคนเลย จะร้องไห้ สงสารชานนะบี๋รีบใจอ่อนนะ ส่วนไคนี้ก็รีบรู้ตัวเองสักที คยองกำลังจะหนีไปละนะ ทำไมโง่งี้อ่ะ โอ้ยย
    #4169
    0