จบแล้ว [FIC EXO] เพลิงรักซาตาน

ตอนที่ 34 : ตอนที่ 30 100% แล้ววว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,320
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    22 เม.ย. 58





           

        

ตอนที่ 30

 

 

 

 

            คุณพ่อเข้าห้องไอซียู ตั้งแต่เมื่อไหร่!!!”

            ลู่หานเผลออุทานเสียงดังก่อนจะรีบเงยหน้ามองร่างของสามีที่นอนหลับตานิ่งอยู่บนเตียงพร้อมถอนหายใจโล่งเมื่อเซฮุนไม่มีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาได้ยิน คนตัวเล็กรีบเดินเลี่ยงออกไปคุยที่ระเบียงด้านนอก

            [ตั้งแต่เมื่อคืนครับคุณหนู]

            หมอบอกหรือเปล่าว่าอาการท่านรุนแรงแค่ไหน

            [หมอบอกว่าจังหวะหัวใจท่านอ่อนแรงมาก เกรงว่าหัวใจท่านจะหยุดเต้นเอาดื้อๆจึงย้ายเข้าห้องไอซียู แต่ก็ยังอยู่ในขั้นอันตรายครับคุณหนู]

            งั้นเหรอ

            เอ่ยได้เพียงเท่านั้นเมื่อหัวใจกำลังบีบรัดด้วยความเป็นห่วงพ่อ ลู่หานรู้ดีว่าท่านเป็นโรคหัวใจมานานต้องทานยาตลอดครั้งนี้ถึงกับหัวใจเต้นอ่อนแรงแสดงว่าอาการท่านคงหนักหนาสาหัสอยู่มาก

            ฝากดูแลท่านก่อนนะ ฉันจะรีบกลับไปให้เร็วที่สุด

            [ไม่ต้องเป็นห่วงครับคุณหนู]

            คนตัวเล็กถอนหายใจยาวเมื่อวางสายจากทางไกลก่อนจะเดินกลับเข้ามาในห้อง หย่อนตัวลงนั่งบนเตียงที่มีร่างสูงนอนหลับตานิ่งอยู่เพราะฤทธิ์ยาหลังอาหารที่ให้ทานไป ลู่หานเอื้อมมือไปกุมมือหนาแล้วคลึงเบาๆ มองร่างของสามีด้วยความรู้สึกผิดพร้อมเอ่ยวิงวอนแผ่วเบา

            คุณเซฮุนอย่าโกรธผมเลยนะครับ ผมจำเป็นจริงๆที่จะต้องทำแบบนี้

            มองร่างที่หลับนิ่งนั้นอยู่สักพักคนตัวเล็กก็เลี่ยงออกจากห้องตรงไปยังห้องทำงานของเซฮุนที่มีประจำคฤหาสน์ไว้แม้เจ้าตัวจะไม่ได้ใช้เพราะส่วนมากจะประจำอยู่ที่เกาหลี ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งหน้าแล็ปท็อปแล้วจัดการทุกอย่างที่ต้องการผ่านช่องทางออนไลน์ ไม่ถึงสามสิบนาทีสิ่งที่ต้องการก็เรียบร้อยเมื่อชื่อถูกระบุลงในที่นั่งเที่ยวบินของสายการบินชื่อดัง เส้นทางฮ่องกง-เกาหลี เดินทางพรุ่งนี้เที่ยงคืนตรง...

 

 

 

 

            เหม่ออีกแล้ว ไหนเป็นอะไรหืม

            ร่างถูกดึงลงไปนั่งตักทั้งที่ยังถือหวีค้างอยู่ในมือ ลู่หานซุกตัวเข้าหาอกกว้าง ในใจทั้งห่วงพ่อและแคร์ความรู้สึกของเซฮุน เขาเป็นคนใจร้อนถ้ารู้เรื่องทีหลังลู่หานไม่อยากจะคาดเดาเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากเมื่อทางเลือกมีไม่มากนัก

            เปล่าครับ แค่รู้สึกเพลียๆนิดหน่อย

            ลู่หานตอบเขาเสียงอ่อนก่อนจะหลับตาพริ้มรับสัมผัสจากจมูกโด่งที่กดลงมาสูดเอาความหอมจากเส้นผม ยิ่งเขาทะนุถนอมและอ่อนโยนลู่หานก็ยิ่งรู้สึกผิดต่อเขามากยิ่งขึ้น

            งั้นพรุ่งนี้ก็นอนพักมากๆไม่ต้องเดินทำนั่นทำนี่แล้ว อาหารก็ให้แม่บ้านเขาทำ อยากได้อะไรก็สั่งเขาก็พอ เข้าใจไหม หืม

            ครับ

            แนบหน้าลงกับหน้าอกเขามากยิ่งขึ้นพยายามบังคับเสียงไม่ให้เครือตอนเอ่ยตอบ

            ไปฝากท้องกันไหม ยังไม่ได้ทำเป็นเรื่องเป็นราวเลยนี่

            เสียงทุ้มเอ่ยถามชิดใบหูพร้อมวงแขนที่กอดกระชับร่างลู่หานมากยิ่งขึ้นอย่างพร้อมจะปกป้องและให้ความอบอุ่นเต็มที่

            ไปฝากที่เกาหลีดีกว่าไหมครับ

            ลืมไปว่ายังไงเราก็ต้องกลับเกาหลีกันอยู่แล้ว

            ไม่อยากกลับเหรอครับ

            ช้อนตากลมโตขึ้นมองเขาพร้อมยกมือขึ้นลูบปลายคางเจ้าของตักเมื่อเห็นเขาทำท่าไม่กระตือรือร้นที่จะอยากกลับเกาหลี มือเลยโดนดึงไปจูบติดๆกันด้วยริมฝีปากอุ่นหลายที

            อยากสิ ฉันคุ้นเคยกับเกาหลีมากกว่าที่นี่ แต่ถ้ากลับไปแล้วจะต้องไปเจอเรื่องวุ่นวายล่ะก็ อันนั้นก็ไม่อยากล่ะ

            ลู่หานนึกขอโทษเขาในใจเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น

            คุณคงเหนื่อยกับเรื่องของผมมาก

            พูดอะไรแบบนั้น ไม่มีเรื่องของฉัน เรื่องของเธอ มีแต่เรื่องของเราต่างหาก เด็กโง่

            กระหม่อมโดนริมฝีปากประทับลงมาอีกครั้งลู่หานโอบแขนรอบเอวหนาแล้วซุกหน้าลงกับอกให้แน่นขึ้นเมื่อน้ำตาทำท่าจะไหลให้ได้

            ต้องมีอะไรในใจแน่ๆใช่ไหม ทำไมวันนี้งอแง

            เปล่านะครับ

            ไหนเงยหน้ามาสบตากันหน่อยซิ

            ปลายคางถูกมือหนาเชยให้เงยขึ้นสบตาดำคมของเขา ลู่หานมองตอบดวงตาคู่นั้นด้วยความรักและความหวาดหวั่น ไม่อยากจะแอบหนีเขาไปแบบนี้เลย แต่ก็ไม่อยากรีรอเพราะพ่ออาจจะไม่รอให้ลู่หานกลับไปหาก็ได้

            คุณเซฮุน ฮึก...”

            น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลลงมาจนได้เมื่อไม่อาจกลั้น ทั้งสับสนและกดดัน ลู่หานซุกหน้าลงกับอกกว้างปล่อยให้น้ำตาไหลริน ความรู้สึกผิดกำลังจู่โจมหัวใจจนไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี

            เอ้าร้องไห้ทำไมหืม ลู่หานเป็นอะไร

            เสียงทุ้มเอ่ยถามชิดใบหูพร้อมริมฝีปากอุ่นร้อนที่ประทับลงมาที่ขมับขวา มือเขาลูบไล้ปลอบที่แผ่นหลังอย่างอ่อนโยน ความรู้สึกผิดยิ่งท่วมท้นจนต้องสะอื้นฮักอย่างไม่อาจกลั้น

            ฮึก ฮือ คุณเซฮุน...

            โอเคร้องออกมา ร้องออกมาให้หมดจะได้ไม่อัดอั้นตันใจ ไว้รู้สึกดีแล้วค่อยเล่าให้ฉันฟังนะ

            น้ำเสียงทุ้มเอ่ยปลอบประโลมอยู่ใกล้ๆหูพร้อมกับร่างที่โดนโอบเข้าไปในอกกว้างมากยิ่งขี้น ลู่หานปล่อยให้น้ำตาไหลลงเปรอะเสื้อนอนเขาอยู่อย่างนั้น เป็นนานจึงสงบลงได้ในอ้อมอกกว้าง ก่อนร่างจะโดนช้อนอุ้มขึ้น ลู่หานร้องห้ามเสียงหลงพร้อมดิ้นขลุกขลักจะลงจากอ้อมแขน

            ปล่อยผมลงเถอะครับ แผลคุณยังไม่หายดีนะ

            ไม่เป็นไรหรอกน่าตัวเธอเล็กแค่นี้เอง

            คนดื้อดึงที่ไม่ยอมฟังคำทัดทานพาร่างของลู่หานไปวางที่เตียงนอนจนได้ คนตัวเล็กย่นคิ้วเข้าหากันพร้อมมองสำรวจกล้ามเนื้อที่เพิ่งจะหายดีของสามีด้วยความเป็นห่วง

            หึหึ ห่วงขนาดนั้นเชียว เห็นไหมไม่มีตรงไหนเลือดซึมอีกแล้ว

            เสื้อคลุมที่สวมทับถูกปลดออกให้เห็นกล้ามเนื้อท่อนบนเปลือยเปล่าลู่หานเผลอมองตาโตก่อนจะก้มหน้าลงด้วยความอายโดยลืมเรื่องที่เสียน้ำตาไปเมื่อครู่เสียสนิทเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายของคนตัวสูง

            ลูกหนึ่งแล้วยังจะอายอีกเหรอ หืม

            ไวยิ่งกว่าเสือที่เตรียมตระครุบเหยื่อเมื่อเพียงเสี้ยววินาทีร่างของลู่หานก็ถูกดันลงให้นอนราบกับเตียงแล้วถูกคร่อมด้วยร่างสูงจนจมหายกับอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขา คนตัวเล็กเสหน้าออกด้านข้างเมื่อไม่อาจต่อกรกับสายตาร้ายกาจคู่นั้นได้

            ไหน บอกได้หรือยังว่าทำไมวันนี้งอแง ใครทำอะไรให้หนูของป๋าร้องไห้ หืม

            ลู่หานกลั้นขำเมื่อได้ยินสรรพนามแบบนั้นจากปากของเขาอีกครั้ง คนตัวเล็กมองสบดวงตาดำคมพร้อมรอยยิ้ม

            ไม่มีอะไรครับ แค่อยู่ๆก็อยากร้องไห้ สงสัยอารมณ์ผมคงแปรปรวน

            เห็นเขาอารมณ์ดีแล้วลู่หานก็ไม่อยากให้เขาต้องกังวลกับลู่หานอีก คนตัวเล็กซ่อนความเศร้าไว้ใต้รอยยิ้มสวย

            ปากแข็ง อย่างนี้สงสัยต้องจูบให้ปากอ่อนซะก่อนถึงจะยอมพูดออกมา

            ฮื้อ ไม่เอานะครับ ผมง่วงแล้ว จะนอนแล้ว

            ลู่หานดันเสี้ยวหน้าคมที่โน้มลงมาใกล้ออกห่าง แต่พอเขาไม่ได้ปากเขาก็จัดการมือด้วยการระดมจูบจนทั่ว

            อื๋อ พอเลยนะ ลูกบอกง่วงแล้วจะนอน ห้ามปะป๊ารบกวน

            ลู่หานเอาคนในท้องมาอ้าง ได้ผลเมื่อคนตัวโตชะงักการรุกราน แต่ทว่าไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น

            ปะป๊าไม่เชื่อหรอก ไหนขอเจรจาหน่อย หวงแม่ตั้งแต่อยู่ในท้องเลยเหรอเจ้าเสือน้อย

            เสื้อคลุมแบบคนท้องที่ลู่หานต้องใส่เพราะกางเกงเริ่มอึดอัดถูกเลิกขึ้น คนตัวเล็กจะกระถดตัวหนีแต่ลำแขนใหญ่ที่กักตัวไว้ก็ทำให้ไม่อาจหนีไปไหนได้

            อื๊อ คุณเซฮุนอย่านะครับ

            ลู่หานพยายามดันหน้าเขาออกแต่คนตัวโตก็รวบมือลู่หานหนีก่อนจะฝังใบหน้าลงกับหน้าท้องนูน ไล่ริมฝีปากไปตามผิวเนื้อเนียน

            ไหนมาเจรจากันซิเจ้าตัวดื้อ ถ้าไม่ยอมมาเจรจากับป๊าแม่ของลูกโดนป๊าจับกินแน่

            ลู่หานเผลอหัวเราะเมื่อได้ยินเขาพูดกับคนในท้องที่ยังไม่รู้ความด้วยซ้ำ คนตัวเล็กเลิกขัดขืนมองเขาคุยกับลูกอย่างอารมณ์ดี อย่างน้อยก่อนจะทำเขาโกรธลู่หานก็อยากให้เขามีช่วงเวลาดีๆต่อกันให้มากๆ

            ไม่เห็นว่าไงเลย สงสัยอนุญาต

            คนเจ้าเล่ห์ทึกทักเอาเองจนลู่หานแอบขำ

            ลูกยังไม่ว่าไงเลย

            ไม่รู้ล่ะ ลูกเงียบแสดงว่าลูกยอม

            คนเจ้าเล่ห์ทึกทักเสร็จก็เคลื่อนตัวขึ้นมาด้านบน ลู่หานยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นสายตาคมจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปาก ก่อนจะเป็นฝ่ายยกมือขึ้นโอบลำคอแล้วโน้มหน้าเขาลงมาเสียเอง

            ยั่วเหรอ

            ให้แค่จูบนะครับ

            หึหึ

            ริมฝีปากเคลื่อนเข้าหากันด้วยความยินยอมโดยดี ลู่หานพริ้มตารับสัมผัสที่ประทับลงมาบดเบียดกลีบปาก เขาเลาะลิ้มชิมรสทั้งริมฝีปากล่างและริมฝีปากบนจนพอใจ ก่อนจะสอดลิ้นเข้ามาควานหาความหวานด้านใน ลู่หานเปิดปากรับลิ้นร้อนๆนั้นโดยดีทั้งร้องครางอื้ออึงเมื่อลิ้นถูกเกี่ยวกระหวัดรัดรึงครั้งแล้วครั้งเล่า ลู่หานกำลังเมารสจูบทั้งที่เคยโดนเขาจูบมานับครั้งไม่ถ้วนแต่ดูเหมือนว่าเขาจะมีวิธีการหลอกล่อให้ลู่หานตกหลุมพรางแบบไม่ซ้ำกันตลอด ไม่เคยจะตามคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาทันเลยสักครั้ง

            ปากเจ่อหมดแล้ว

            หึหึ

            นอนนะครับมาพี่จะกล่อม

            ลู่หานแกล้งว่า คนตัวโตเลิกคิ้วมองด้วยความประหลาดใจคงเพราะไม่คิดว่าจะได้ยินลู่หานพูดแบบนี้

            ทำไมครับ

            ลู่หานแกล้งถามขึ้นอีก

            รู้รึเปล่าว่าโคตรน่าฟัดเลยตอนนี้

            ไม่รู้ ไม่อยากรู้ด้วย

            ลู่หานพลิกตัวหนีสายตาคนเจ้าเล่ห์ ยกมือขึ้นดึงเสื้อคลุมท้อง ก่อนจะรู้สึกว่าข้างๆตัวยวบลงพร้อมวงแขนที่เอื้อมมาดึงรั้งลู่หานไปชิดอกเขา

            ฮื้อ ทำไมไม่ใส่เสื้อล่ะครับเดี๋ยวก็ไม่สบาย

            หันหน้าเข้าหาเขาแล้วเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

            เดี๋ยวกอดเธอก็อุ่น

            เนื้อตัวถูกดึงเข้าไปกอดกระชับพร้อมกระหม่อมที่ถูกจมูกโด่งกดลงมาประทับ ลู่หานขดตัวเข้าหาไออุ่นจากเขา

            ใหญ่ขึ้นจริงๆด้วย

            อะไรใหญ่เหรอครับ

            นม

            คนลามก!”

            จากที่หันหน้าเข้าหาเขาลู่หานรีบพลิกหนีทันทีโดยไม่รู้เลยว่านั่นยิ่งเป็นการเปิดโอกาสให้คนฉวยโอกาสสอดมือเข้ามาในเสื้อได้

            เอามือออกไปเลยนะคนลามก           

            หึหึ ยอมๆ

            มือถูกถอนออกจากใต้เสื้อโดยดีแต่ซอกคอของลู่หานกลับโดนรุกรานแทน คนตัวเล็กพยายามย่นคอหนีแต่ก็โดนจมูกโด่งๆตามมาซุกไซร้

            หอมจัง

            ทำไมวันนี้เกเรจัง อยู่โรงพยาบาลไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย

            ลู่หานทั้งบ่นทั้งขำคนที่แอบจับนั่นซุกไซร้นี่

            ก็อยาก

            พูดแต่เรื่องนี้ไม่พูดด้วยแล้ว

            ลู่หานยกมือข้ามตัวมาดันหน้าของคนที่ไซร้คอออกพร้อมกระเถิบตัวหนีอีก แต่ท่วา

            อื๊อ

            ตัวก็โดนดึงเข้าไปแนบอกกว้างอีกครั้ง

            ยอมๆนอนกอดเฉยๆก็ได้

            คนเกเรยอมแต่โดยดีลู่หานแอบยิ้มในความมืด นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เขายอมลู่หานคงเพราะกลัวกระทบกระเทือนลูกด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

            อ้าวแต่งตัวหล่อกันทั้งคู่จะไปไหนเหรอครับ

            เซฮุนเอ่ยถามจงแดกับมินซอกที่อยู่ในชุดสูทภูมิฐานดูดีทั้งคู่ในเย็นวันถัดมา

            มีงานเลี้ยงน่ะครับคุณชายเล็ก สนใจไปด้วยกันมั้ยครับ

            มินซอกเป็นคนเอ่ยบอกพร้อมกับหันไปจัดเน็กไทด์ของจงแดให้เมื่อเห็นมันบิดเบี้ยวไม่เข้าที่

            บอกว่าจะผูกให้ๆทำไมไม่เคยฟังนะรู้ก็รู้ว่าตัวเองชอบทำอะไรลวกๆ แล้วผมนี่เมื่อไหร่จะตัดยาวจนจะแสกกลางได้อยู่แล้ว

            ทั้งผูกทั้งบ่นหน้ายุ่ง จงแดเหล่หัวคิ้วไปทางเซฮุน

            อยู่กันนานๆไปเดี๋ยวคุณชายเล็กก็จะได้ทั้งแม่ทั้งเมียแบบนี้แหละครับ

            ฮ่าๆๆๆ

            เซฮุนระเบิดขำ ในขณะที่จงแดโดนทุบอกไปที

            ที่บ่นก็เพราะว่าเป็นห่วงหรอกครับคุณจงแด ใช่ไหมครับคุณมินซอก

            ลู่หานแก้ต่างให้มินซอกซึ่งหันมายิ้มให้ทันที

            ใช่ครับคุณลู่หาน ชอบทำแต่งานไม่ดูแลตัวเอง ปล่อยปละละเลยทั้งสุขภาพทั้งบุคลิกภาพ

            คนนี้ก็เหมือนกันครับ กาแฟนี่ดื่มแทบจะทุกชั่วโมง ข้าวปลานี่ไม่ค่อยจะทานหรอก

            ลู่หานชี้มือมายังสามีของตัวเองพร้อมทำหน้าทำตาเห็นด้วยกับมินซอก

            แม่บ้านเจอกันแล้วเป็นอย่างงี้กันทุกคนใช่มั้ย

            เซฮุนแซวขึ้นพร้อมอมยิ้มขำ

            ดูๆ ดูพูดเข้าคุณมินซอก

            ลู่หานหันไปหาพวกยิ่งทำให้สองหนุ่มทั้งจงแดแล้วก็เซฮุนหัวเราะขำคนของตัวเองมากขึ้น เพราะยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนแม่บ้านบ่นเรื่องสามี

            ป่ะ ไปได้แล้วเดี๋ยวจะยาว ความผิดผมมันจะทับถมกองเต็มบ้านอีก

            จงแดพูดยิ้มๆก่อนจะจับมือมินซอกมาควงที่แขนแล้วทำท่าจะเดินออกจากบ้าน แต่ก็หันกลับมาเอ่ยกับเซฮุนอีกครั้งเสียก่อน

            คุณคริสโทรมาบอกคุณชายเล็กแล้วใช่ไหมครับว่าจะค้างที่โรงพยาบาลกับคุณอี้ชิง ส่วนพี่ซูโฮน่าจะนอนที่บริษัทครับ

            โทรมาแล้วครับ ขอบคุณพี่มาก ขับรถกันดีๆนะ

            เซฮุนเอ่ยบอกมองตามจนร่างสองร่างลับออกไปขึ้นรถหน้าบ้าน

            งั้นทั้งบ้านก็เหลือเราสองคนสิครับเนี่ย

            ลู่หานเอ่ยขึ้นเบาๆพร้อมในหัวกำลังปรับเปลี่ยนแผนการเล็กน้อยเพราะก่อนหน้านี้ลู่หานไม่รู้ว่าทุกคนจะพร้อมใจกันออกจากบ้านแบบนี้

            เธอหิวหรือยังหืม

            คนตัวสูงละหน้าจากหนังสือพิมพ์ธุรกิจมาเอ่ยถาม

            หิวแล้วครับ เราทานข้าวกันดีมั้ย

            เอาสิเดี๋ยวบอกแม่บ้านตั้งโต๊ะ

            ไม่ต้องหรอกครับเดี๋ยวผมทำเองดีกว่าแค่ข้าวต้มคนละชามเอง

            ลู่หานอาสา

            จะดีเหรอ เดินบ่อยๆมันไม่ดีนา

            โถ่ แค่ไม่กี่ก้าวเองไม่เป็นไรหรอกครับ นะๆ

            เอาๆตามใจ

            ลู่หานรีบลุกไปยืนรอคนตัวสูงที่พับหนังสือพิมพ์แล้วจึงลุกขึ้น เดินไปเกาะแขนเขาด้วยท่าทีกุลีกุจอ

            วันนี้ดูแปลกๆ

            ไม่นี่ครับ ผมก็ปกตินี่

            ลู่หานรีบเอ่ยแก้ พร้อมมองคนตัวสูงด้วยตากลมๆใสแจ๋วกลบเกลื่อนพิรุธ

            อย่าให้รู้นะว่าปิดอะไรอยู่

            ผมเปล่าซะหน่อย ไปกินข้าวเถอะครับมาจับผิดกันอยู่นี่ลูกหิวแล้ว

            ลู่หานรีบดันคนตัวสูงเข้าไปในห้องอาหารพร้อมกับกุลีกุจอไปยกชามข้าวต้มกุ้งหอมกรุ่นมาวางตรงหน้า เดินกลับเข้าไปในครัวอีกครั้งเพื่อรินน้ำดื่มมาเสิร์ฟ

            คุณเซฮุนผมขอโทษนะครับ

            ยานอนหลับชนิดอ่อนถูกผสมลงไปในน้ำดื่มลู่หานมองแก้วน้ำนั้นด้วยความรู้สึกผิดท่วมท้นหัวใจ แต่ในที่สุดก็ตัดใจยกออกไปเสิร์ฟพร้อมกลบเกลื่อนสีหน้าไว้ภายใต้รอยยิ้ม

            ทานเยอะๆ เมื่อเช้ากับช่วงเที่ยงก็ทานไปนิดเดียว

            กุ้งตัวโตๆถูกตักจากถ้วยเขาลงมาวางในชามของลู่หาน คนตัวเล็กทอดสายตามองคนเป็นสามีด้วยความรู้สึกผิด น้ำตาคลอขึ้นมาที่หน่วยตาจนต้องเสหน้าออกด้านข้างแล้วเงยหน้าให้มันกลับลงไปที่เดิม

            ลู่หานเป็นอะไร

            ปละ เปล่าครับ เหมือนจะมีฝุ่นเข้าตานิดหน่อย

            ไหนดูซิ

            แม้เรื่องเล็กๆน้อยๆเขาก็ไม่ยอมให้ปล่อยผ่านลุกขึ้นมาดูให้ ลู่หานไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ปล่อยให้มันไหลรินลงมาในที่สุด ถ้าเขารู้เขาต้องโกรธลู่หานมากแน่ๆ

            เจ็บมากเหรอทำไมร้องไห้

            ผมด้านหน้าถูกเสยไปไว้ด้านบนพร้อมปลายคางที่ถูกเชยขึ้นเพื่อที่เขาจะได้มองตาของลู่หานได้ชัดเจน มือใหญ่ยกผ้าเช็ดหน้าสีขาวขึ้นมาซับน้ำตาให้พร้อมเอ่ยถาม

            ไหน หายเคืองหรือยัง

            ฮึก หายแล้วครับ

            ลู่หานยกมือขึ้นรวบเอวหนาเข้ามากอด ซบหน้าลงกับหน้าท้องเขาพร้อมน้ำตาซึม ถ้าหลังจากนี้แล้วโดนเขาโกรธลู่หานก็คงจะไม่โทษใครนอกจากตัวเองคนเดียว

            เอ้าขี้แยอีกแล้ว เป็นอะไรหืมลู่หาน

            คุณเซฮุน ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไงขอให้รู้ไว้นะครับว่าผมลู่หานรักคุณมาก

            ลู่หานเป็นอะไร เธอกำลังทำให้ฉันรู้สึกกลัวนะ

            ฮึก ผมรักคุณ รักคุณจริงๆนะ

            ฉันรู้แล้ว ฉันก็รักเธอ มีอะไรในใจไหนบอกมาซิ

            ปลายคางถูกเชยขึ้นอีกครั้งพร้อมมือหนาที่ยกผ้าเช็ดหน้าซับน้ำใสออกจากแก้มให้

            ไม่มีครับ แค่อยากบอก ผมรู้ว่าไม่ค่อยได้บอกคุณบ่อยเท่าไหร่ อยากย้ำว่าผมรักคุณมากนะครับ

            ฉันก็รักเธอมากเหมือนกัน เลิกร้องไห้ได้แล้วใช่ไหม ถ้าไม่หยุดจะจูบละนะทีนี้ ข้าวเขิ้วไม่ต้องกินมันละ

            ครับ

            ลู่หานพยายามยิ้มทั้งน้ำตาก่อนจะพยายามกลั้นสะอื้นลงในที่สุด มองเขาเดินไปนั่งเก้าอี้แล้วตักอาหารขึ้นทานเงียบๆ พอเขาจะยกน้ำดื่มลู่หานก็เผลอย่นหัวคิ้ว อยากจะห้ามแต่ก็ต้องห้ามใจตัวเองไว้ก่อนจนในที่สุดมื้อเย็นก็ผ่านไปพร้อมความรู้สึกผิดเต็มหัวใจของลู่หาน

            ฮ้าว วันนี้ทำไมง่วงเร็วจังเพิ่งจะสามทุ่มเอง

            เซฮุนยกมือขึ้นปิดปากหาวพร้อมพยายามปรือตาจ้องรายการโชว์ในโทรทัศน์

            ฮ้าว

            ขึ้นข้างบนไหมครับคุณ

            ลู่หานเอ่ยชวน สังเกตอาการแล้วคิดว่าอีกไม่นานเขาคงหลับแน่ๆ

            ก็ดี ง่วงรุนแรงมากเหมือนจะหลับมันซะตรงนี้ให้ได้

            และตามคาดพอเซฮุนอาบน้ำแล้วล้มตัวลงนอนได้ไม่ถึงสิบนาทีดีลู่หานก็ได้ยินเสียงลมหายใจผ่อนเข้าออกสม่ำเสมอ คนตัวเล็กทรุดลงนั่งบนเตียงยกมือสามีขึ้นมาจรดริมฝีปาก

            ขอโทษจริงๆนะครับ ผมจำเป็นต้องทำแบบนี้จริงๆ ถ้าคุณรู้แล้วคุณจะโกรธผมผมก็พร้อมจะรับโทษทุกทัณฑ์ทุกอย่างจากคุณ แต่ขอให้รู้ไว้ว่าผมรักคุณมากนะครับคุณเซฮุน

            จรดริมฝีปากลงบนมือหนาครั้งสุดท้ายก่อนจะรีบแต่งตัว หยิบเอากระเป๋าที่เตรียมซ่อนไว้ตอนเซฮุนเผลอออกมาถือพร้อมเอกสารสำคัญยัดใส่กระเป๋า มองร่างที่หลับใหลของสามีเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะตัดใจเดินออกไปจากห้อง

            เรียกคนรถมาให้ทีครับผมจะเอาของไปให้คุณคริสที่โรงพยาบาล

            ลู่หานเอ่ยเรียกสาวใช้แถวนั้นที่โค้งรับคำแล้วรีบวิ่งไปเรียกคนขับรถมาทันที ไม่นานรถก็มาจอดรอลู่หานรีบขึ้นนั่งเพราะกลัวว่าจงแดกับมินซอกจะกลับมาเสียก่อนแล้วทำทีเอ่ยบอกให้คนรถขับไปส่งที่โรงพยาบาล

            ไม่ต้องรอรับนะครับ ผมจะนั่งรถกลับกับคุณอี้ชิง

            คนรถโค้งรับแล้วแล่นรถออกไปจากหน้าโรงพยาบาลลู่หานรีบเดินไปโบกแท็กซี่ให้พาไปยังสนามบินทันที เที่ยงคืนกว่าๆเครื่องก็เคลื่อนออกจากสนามบินมุ่งสู่ปลายทางประเทศเกาหลี และหลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงจุดหมาย พอลงจากเครื่องและได้สัมภาระลู่หานก็เรียกแท็กซี่ตรงดิ่งกลับบ้านทันที พอไปถึงบ้านสาวใช้และคนของพ่อก็พากันแตกตื่น

            คุณพ่ออยู่โรงพยาบาลไหนครับ

            ลู่หานเอ่ยถามคนสนิทของพ่อที่ออกมารับที่หน้าห้องโถงทันที แต่ทว่าเขากลับหลบตาลู่หานจนน่าแปลกและในวินาทีต่อมาลู่หานก็แทบจะทรุดลงตรงนั้นเมื่อเห็นร่างของพ่อเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านโดยไม่มีทีท่าว่าจะมีอาการป่วยแต่อย่างใด ดวงตาคมดุจ้องเขม็งมาที่ลู่หานพร้อมตะคอกเสียงดังก้องไปทั้งคฤหาสน์

            กลับมาแล้วเหรอลูกไม่รักดี!!!”

 

 

 

 

 

 

            คุณๆนอนกันหมดแล้วเหรอ

            จงแดเอ่ยถามแม่บ้านที่มายืนรอรับสูทหลังกลับมาจากงานเลี้ยงในช่วงเกือบจะเที่ยงคืน คุณชายเล็กน่าจะเข้านอนแล้วค่ะ แต่คุณลู่หานเอาของไปให้คุณชายใหญ่กับคุณอี้ชิงที่โรงพยาบาลยังไม่กลับมาเลยค่ะ

            จงแดกับมินซอกหันมองหน้ากันแทบจะทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่แม่บ้านเอ่ยรายงาน รู้สึกสังหรณ์แปลกๆในใจ

            ผมว่ามันแปลกๆแล้วล่ะ ปกติคุณชายเล็กไม่น่าจะปล่อยคุณลู่หานให้คลาดสายตา

            จงแดเอ่ยกับมินซอกหน้าเครียดพร้อมกับที่มือล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายถึงประมุขสูงสุดแห่งคิงค็อปทันที

            คุณชายใหญ่ครับหลับหรือยังครับ

            [ยัง ว่าไงจงแด]

            เอ่อ เด็กที่บ้านบอกว่าคุณลู่หานเอาของไปให้คุณชายใหญ่กับคุณอี้ชิงที่โรงพยาบาล ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณลู่หานยังอยู่ที่นั่นหรือเปล่าครับ เด็กบอกว่ายังไม่กลับมาถึงบ้านเลย

            [ลู่หานไม่ได้มาที่นี่นะ ฉันยังไม่เห็นเขาเลย]

            ท่าจะไม่ดีแล้วครับคุณชายใหญ่

            [เซฮุนล่ะจงแดไปไหน ทำไมปล่อยให้ลู่หานมาคนเดียว]

            เด็กบอกว่าคุณชายเล็กเข้านอนแล้วครับ...

            คุณชายเล็กหลับสนิทเลยคุณ ผมเขย่าปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่น

            ยังไม่ทันที่จงแดจะได้ตอบคริสเต็มประโยคมินซอกก็วิ่งหน้าตื่นลงมาจากชั้นบนของบ้าน พร้อมเอ่ยบอกเสียงกระหืดกระหอบ

            ไม่ได้การณ์แล้วครับคุณชายใหญ่ ผมว่าต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับคุณลู่หานแน่ๆ

            [งั้นพวกนายสองคนหาทางปลุกเซฮุนให้ตื่น ฉันกับอี้ชิงจะรีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้ ทางนี้จะโทรบอกซูโฮให้มาเฝ้าคนเล็กต่อ]

            ได้ครับคุณชายใหญ่

            จงแดรับคำสั่งก่อนจะวางสาย แล้วหันไปสบตากับคนรัก

            คุณผมกลัวจริงๆว่าจะมีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น

            มินซอกเอ่ยบอกจงแดหน้าเสีย ใจคอเริ่มไม่ดีแล้วในตอนนี้

            ไม่เป็นไรหรอก ทุกอย่างต้องเรียบร้อย เรารีบไปปลุกคุณชายเล็กกันดีกว่า

            จงแดลูบหลังบางของมินซอกก่อนจะโอบเอวกันขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านตรงไปยังห้องของเซฮุนกับลู่หาน

            คุณชายเล็กครับ คุณชายเล็ก

            จงแดพยายามเขย่าตัวเซฮุนแต่ก็ไร้ปฏิกิริยาใดๆตอบรับ

            แปลก ทำไมคุณชายเล็กหลับลึกขนาดนี้ คุณผมว่าเราคงต้องใช้น้ำเย็นแล้วล่ะ

            จงแดหันไปบอกมินซอกซึ่งก็เข้าใจกันแทบจะทันที มินซอกวิ่งออกไปหน้าห้องตะโกนบอกสาวใช้ด้านล่างให้เตรียมผ้ากับน้ำเย็นขึ้นมา พอทุกอย่างถูกเตรียมขึ้นมาด้านบนจงแดก็เป็นคนคว้าชามมาจัดการเองทั้งหมดโดยการชุบผ้ากับน้ำเย็นแล้วเช็ดไปตามหน้าเซฮุน แต่ทว่าเซฮุนก็ยังคงหลับสนิทไม่มีทีท่าว่าจะตื่น

            คงไม่ได้ผลแล้วล่ะ คุณมาช่วยผมหน่อยเราคงต้องใช้ไม้หนักกว่านี้

            จงแดเงยหน้าขึ้นมาบอกมินซอกที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

            คุณจะทำอะไร

            มินซอกถามด้วยความไม่เข้าใจ

            เดี๋ยวก็รู้ มาเถอะช่วยผมพยุงคุณชายเล็กเข้าไปในห้องน้ำที

            คะ...ครับ

            แม้ยังไม่เข้าใจแจ่มแจ้งแต่มินซอกก็กุลีกุจอเข้าไปช่วยพยุงเซฮุนขึ้นจากเตียงเข้าไปในห้องน้ำ และมินซอกก็ถึงบางอ้อทันทีเมื่อร่างสูงๆของเจ้านายคนกลางโดนพยุงให้ยืนอยู่ใต้อุปกรณ์ชนิดหนึ่งในห้องน้ำ

            ถอยออกไปก่อนเดี๋ยวตัวจะเปียก

            จงแดเอ่ยบอกอย่างห่วงใย มินซอกรีบถอยออกตามคำบอกทันที จงแดเอื้อมมือไปหมุนสวิตซ์น้ำไหลลงกลางหัวเซฮุนทันทีเมื่อฝักบัวเหนือหัวเริ่มทำงาน ซึ่งกินเวลานานพอสมควรที่เซฮุนเริ่มรู้สึกตัว

            แค่กๆ

            น้ำบางส่วนที่ไหลเข้าตามจมูกและปากทำให้คนตัวสูงไอโขลกออกมา

            คุณไปเตรียมผ้าเช็ดตัวมาไป

            จงแดเมื่อเห็นเจ้านายเริ่มรู้สึกตัวรีบหันมาบอกคนรักซึ่งมินซอกก็รีบเดินออกไปหยิบให้ทันที

            คุณชายเล็กๆ ตื่นหรือยังครับ

            จงแดตบหน้าเจ้านายเบาๆ เซฮุนปรือตาขึ้นมามอง คนตัวสูงยกมือขึ้นลูบน้ำออกจากหน้าพร้อมสะบัดหัวแรงๆไล่ความง่วง

            พี่ผมเป็นอะไร แล้วทำไมผมมายืนอยู่ใต้ฝักบัวแบบนี้

            เซฮุนเอ่ยถามด้วยความแปลกใจเมื่อเริ่มได้สติ

            พี่ต่างหากที่ต้องเป็นคนถามคุณชายเล็กว่าเป็นอะไร คุณชายเล็กหลับลึกมากพี่ปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่น

            ผมเหรอหลับลึก

            เซฮุนชี้มือเข้าหาตัวเอง

            ครับ พี่กับมินซอกไม่รู้จะทำไงเลยต้องพยุงเข้ามาในห้องน้ำ เอาน้ำรดทั้งตัวให้เปียกแบบนี้

            แปลก ปกติผมไม่ใช่คนหลับลึกขนาดนี้ ว่าแต่ลู่หานล่ะครับ ไปไหน เขาเห็นผมผิดปกติเหรอถึงให้พวกพี่มาช่วยกันปลุกผมแบบนี้

            ดวงตาคู่คมสอดส่ายสายตามองไปทั่วห้องน้ำ จงแดถอนหายใจด้วยความอึดอัดใจเมื่อเห็นท่าทางเป็นห่วงเป็นใยของคุณชายเล็กที่มีต่อภรรยา เขาเอื้อมมือไปปิดน้ำก็พอดีมินซอกเดินเข้ามาด้านในยื่นผ้าเช็ดตัวส่งให้คุณชายคนกลางของบ้าน

            ว่าไงครับ ลู่หานไปไหน

            เซฮุนซับน้ำไปตามตัวปากก็เอ่ยถามย้ำอีกครั้ง จงแดมองหน้ามินซอกด้วยความลำบากใจที่จะเอ่ยเรื่องหนักอกออกมา แต่ในที่สุดก็สูดอากาศเข้าเต็มปอดก่อนจะเริ่มเอ่ย

            คุณลู่หานหายออกไปจากบ้านครับ เด็กในบ้านบอกว่าราวๆสี่ทุ่มคุณลู่หานเรียกหาคนขับรถให้พาไปส่งที่โรงพยาบาลบอกจะเอาของไปให้คุณชายใหญ่กับคุณอี้ชิง แต่เมื่อสักครู่พี่โทรไปถามแล้วคุณชายใหญ่บอกว่าคุณลู่หานไม่ได้ไปที่นั่น

            ลู่หานหายไปเหรอ...

            จงแดหันไปสบตากับมินซอกเมื่อเห็นคุณชายคนกลางครางเรียกชื่อภรรยาพร้อมหัวคิ้วที่ขมวดมุ่น

            จงแด มินซอกเป็นไงบ้าง

            ยังไม่ได้พูดอะไรกันอีกร่างของคริสกับอี้ชิงก็พรวดพราดเข้ามาในห้อง พี่ชายคนโตมีอาการหอบเล็กน้อยเพราะความรีบเช่นเดียวกับอี้ชิง

            น้องตื่นแล้วเหรอ

            คริสเอ่ยถามน้องชายซึ่งเซฮุนก็พยักหน้าให้พี่เป็นเชิงตอบรับ

            ตกลงเจอลู่หานหรือยัง

            ยังครับคุณชายใหญ่

            จงแดเป็นคนตอบคำถามคริส

            เดี๋ยวนะ ผมพอจะคิดออกแล้วล่ะว่าเขาน่าจะไปไหน

            เซฮุนเอ่ยบอกเสียงเย็นเดินไปกระชากประตูตู้เสื้อผ้าออกกวาดสายตาคมพิจารณาเสื้อผ้าที่แขวนอยู่ในนั้น

            ปัง!

            ก่อนประตูตู้เสื้อผ้าจะถูกกระแทกปิดอย่างแรงจนอี้ชิงกับมินซอกสะดุ้ง

            เรียกคนขับรถคนนั้นขึ้นมานี่ที ผมอยากถามอะไรเขาสักหน่อย

            ได้ครับคุณชายเล็ก

            มินซอกเป็นคนเดินออกไปจากห้องเพื่อตะโกนเรียกหาคนขับรถให้ สักพักชายร่างท้วมคนขับรถประจำบ้านก็เดินเข้ามาประสานมือนอบน้อมยืนอยู่ต่อหน้าเซฮุน

            เขาให้ไปส่งที่ไหน

            เซฮุนซักเสียงเย็น

            ที่โรงพยาบาลที่คุณหนูเล็กพักรักษาตัวอยู่ครับ

            คนขับรถตอบเสียงนอบน้อม

            แล้วทำไมไม่รอรับกลับมาด้วย

            คุณลู่หานบอกว่าจะกลับมาพร้อมคุณอี้ชิงให้ผมกลับมาก่อนได้เลยครับ

            กล้าโกหกถึงขนาดนี้เลยเหรอลู่หาน

            มือสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนขึ้นเส้นเลือดชัดเจน เซฮุนกำลังโกรธขึ้นมาแล้วทุกคนรู้ดี สันกรามแกร่งบดเข้าหากันจนเป็นสันนูนอย่างน่ากลัว

            น้องรู้แล้วเหรอว่าลู่หานอยู่ที่ไหน

            คริสเอ่ยถามน้องอย่างใจเย็น

            เมื่อไม่กี่วันก่อนเค้าบอกกับผมว่าพ่อเค้าป่วย อยากกลับไปดูแล แต่เพราะผมบอกว่าผมจะกลับด้วยเค้าเลยยังรีรอเพราะกลัวแผลผมกระทบกระเทือน คิดไม่ถึงว่าจะกล้าโกหกแบบนี้

            เซฮุนขบฟันเข้าหากันด้วยแรงโกรธจนอี้ชิงต้องรีบเข้ามาโอบเอวหนาลูบหลังปลอบ

            ใจเย็นๆครับคุณชายเล็ก คุณลู่หานคงทำไปเพราะเป็นห่วงคุณพ่อ และก็คงไม่อยากให้คุณชายเล็กมีเรื่องกับคุณพ่อด้วย คงไม่มีเจตนาจะหลอกลวงแบบนี้

            แต่เค้าควรจะรู้ว่าทำแบบนี้ยิ่งจะทำให้ผมคลั่ง ผมทั้งรักทั้งหวงเค้ากับลูกแค่ไหนเค้าก็รู้ แล้วหนีไปแบบนี้อยากจะให้ผมกลายเป็นคนบ้างั้นเหรอ

            โถ่ ใจเย็นๆก่อนนะครับ

            อี้ชิงครางด้วยความสงสารเมื่อเห็นแววตาแห่งความโกรธของคุณชายคนกลาง

            จงแด มินซอก ให้คนเช็คข้อมูลซิว่าลู่หานจองตั๋วเครื่องบินไปไหนหรือเปล่า

            ครับคุณชายใหญ่

            จงแดกับมินซอกรับคำสั่งแล้วรีบออกไปจัดการทันที

            คุณชายเล็กเปลี่ยนชุดก่อนเถอะครับเดี๋ยวไม่สบาย

            อี้ชิงเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง เซฮุนยอมถอดเสื้อเปียกๆออก แต่หน้าตายังบึ้งตึงและไม่ยอมเอ่ยอะไรอีก พี่เลี้ยงต้องเข้ามาเช็ดผมให้ด้วยความเป็นห่วง ไม่นานจงแดกับมินซอกก็วิ่งเข้ามาในห้องหน้าตื่น

            คุณลู่หานจองตั๋วไปเกาหลีจริงครับ เครื่องออกเที่ยงคืน

            เซฮุนเหลือบมองนาฬิกาข้างผนังซึ่งบอกเวลาเที่ยงคืนกว่าๆ นั่นแสดงว่าเครื่องลู่หานอาจจะออกไปแล้ว

            ผมจะกลับเกาหลีคืนนี้พี่อี้ชิงหาพาสปอร์ตให้ที พี่จงแดหาตั๋วเครื่องบินเที่ยวที่เร็วที่สุดให้ผมเดี๋ยวนี้

            เซฮุนเอ่ยสั่งพร้อมกับหยิบเสื้อเชิ้ตสีดำขึ้นมาสวม

            ได้ครับคุณชายเล็ก

            จงแดรับคำสั่งจะเดินออกไปแต่ทว่าคริสก็เรียกไว้ก่อน

            จงแดจัดการให้ฉันด้วย ฉันจะไปกับน้อง

            พี่ไม่ต้องไปหรอก ผมไปคนเดียวได้

            เซฮุนเอ่ยบอกพี่ชาย

            พี่ต้องไปสิ พี่เป็นพี่ ถ้าคุณลียองแจเขาต้องการอะไรจากน้องเพื่อแลกกับลู่หาน พี่จะเป็นคนจัดการให้เองทั้งหมด

            เซฮุนนิ่งมองพี่ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตามพี่จะต้องจัดการให้พวกเขาเสมอ ไม่เคยบ่นว่าเหนื่อยทั้งที่ต้องแบกรับอะไรหลายๆอย่างไว้บนบ่าคนเดียว

            งั้นผมไปด้วยครับ อยู่ที่นี่ก็ไม่สบายใจเปล่าๆ

            อี้ชิงพูดขึ้นคริสพยักหน้าอนุญาต อย่างน้อยถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับลู่หานอี้ชิงจะช่วยดูแลได้

            งั้นจัดการตั๋วมาสามใบจงแด เอาเที่ยวบินที่เร็วที่สุด

            ครับคุณชายใหญ่

            เดี๋ยวผมไปเตรียมพาสปอร์ตให้ครับ

            อี้ชิงที่เป็นคนเก็บเอกสารสำคัญของคนในครอบครัวไว้รีบบอก คริสพยักหน้าให้คนรัก อี้ชิงจึงเดินออกไปจากห้อง หลังจากนั้นคริสก็เดินออกไปจากห้องเพื่อโทรหาซูโฮฝากให้ดูแลคนเล็กของเขาด้วย เซฮุนเองก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาลู่หานเช่นเดียวกันแต่ทว่าก็ไม่มีสัญญานตอบรับ

          อยากจะให้ฉันบ้าจริงๆใช่มั้ยลีลู่หาน

         

 

 

 

 

         

            เพี๊ยะ!

            ฉันไม่น่าเลี้ยงคนแบบแกให้เสียข้าวสุกเลยจริงๆ ไม่เคยทำอะไรตอบแทนบุญคุณที่ฉันชุบเลี้ยงแกมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ปล่อยตัวให้ท้องโย้กับไอ้ลูกของคนที่ฉันเกลียดเข้าไส้แล้วยังจับคุณชานยอลไว้ไม่ได้อีก แกมันคนเนรคุณ

            ลู่หานนั่งกุมซีกแก้มที่ถูกฝ่ามือของพ่อตบอย่างไม่ออมแรงที่พื้นบ้าน คนตัวเล็กรับฟังคำด่าทอทั้งน้ำตานอง พ่อไม่ได้ป่วยแต่แค่จะล่อลู่หานกลับมาที่บ้านเท่านั้น

            ฉันอุตส่าห์ใจดีให้แกเก็บไอ้มารหัวขนไว้ในท้องได้ แต่ผัวแกมันกลับทำให้งานแต่งล่ม ธุรกิจของฉันพังไม่เป็นท่า หึ ก็ดี พ่อมันรนหาที่ให้ลูกมันเดือดร้อนเอง คนที่จะได้รับโทษก็คือลูกมันนั่นแหละ

            ไม่นะครับคุณพ่อ อย่าทำอะไรลูกผมเลย

            ลู่หานยกมือขึ้นกอดหน้าท้องด้วยความกลัว ทั้งสะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร

            มันไม่ใช่หลานฉัน ถ้าฉันจะไม่ให้มันเกิด มันก็จะไม่มีโอกาสลืมตามาดูโลกนี้ จัดการนัดหมอพรุ่งนี้ฉันจะพามันไปเอาเด็กออก!”

            คุณลียองแจหันไปสั่งคนสนิทเสียงเหี้ยม

            ไม่นะครับคุณพ่อ ฮือ...

            ลู่หานร้องไห้ปานจะขาดใจเมื่อได้ยินคำสั่งของพ่อแบบนั้น คนตัวเล็กจะลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไปจากตรงนั้นแต่ทว่าบอร์ดี้การ์ดของพ่อก็ตามไปจับตัวไว้ได้ซะก่อน

            เอามันไปขังไว้บนห้อง พรุ่งนี้ฉันจะพามันไปเอาไอ้มารหัวขนออกจากท้องเอง

            ไม่นะครับคุณพ่อ ได้โปรดอย่าทำอะไรลูกผม คุณพ่อ

            ลู่หานพยายามอ้อนวอนแต่ร่างก็โดนบอร์ดี้การ์ดลากขึ้นไปขังไว้บนห้องโดยไม่ได้รับความเมตตาจากคุณลียองแจเลยสักนิด

            ในเมื่อฉันให้แกจับคุณชานยอลไว้ไม่ได้ ฉันก็จะยกแกให้คนอื่น แกจะไม่มีวันได้อยู่กับไอ้ผู้ชายคนที่ฉันเกลียดพ่อมันเข้าไส้คนนั้นหรอก ไม่มีวัน

            คุณลียองแจกำมือแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยเพลิงแห่งความเกลียดชังที่มันสุมแน่นมาเป็นเวลานาน

            ในขณะที่เรื่องวุ่นวายทั้งหมดกำลังก่อตัวขึ้นจนถึงจุดใกล้แตกหัก บนเที่ยวบินหนึ่งจากแดนไกลก็กำลังพาใครคนหนึ่งกลับแผ่นดินเกิดหลังจากไม่ได้กลับมานานหลายปี ใครคนนั้นคือคนสำคัญของทายาททั้งสามแห่งคิงค็อป...

 

 

 

            คุณชายเล็กครับกลับบ้านเราก่อนเถอะครับ ไปลุยแบบนี้มีแต่จะเสียเปรียบกับเสียเปรียบนะครับ

            อี้ชิงดึงรั้งแขนของคุณชายตัวเองไว้เมื่อเซฮุนทำท่าจะเดินออกจากสนามบินโดยไม่ยอมฟังอะไรทั้งสิ้น

            แต่ผมร้อนใจ อยากไปบ้านลู่หานตอนนี้เลย

            ไปมือเปล่าตัวคนเดียวแบบนี้คุณชายเล็กอาจจะไม่ได้ย่างก้าวเข้าแม้แต่หน้าประตูนะครับ

            กลับบ้านเราก่อนเถอะ อย่างน้อยเราคงต้องเตรียมคนไปด้วย

            พี่ชายเอ่ยเตือนอีกคนเซฮุนจำต้องยอมในที่สุด ทั้งสามก้าวขึ้นรถที่มารอรับมุ่งกลับคฤหาสน์ใหญ่ใจกลางกรุงโซล

            ไปเตรียมคนมาให้พร้อมฉันจะไปบ้านคุณลียองแจ พกอาวุธครบมือบางทีอาจจะต้องมีงานให้ลุย

            คริสสั่งคนสนิทตัวเองทันทีที่ก้าวถึงบ้าน ข้างๆคืออี้ชิงที่โอบเอวหนาของคุณชายคนกลางให้เดินเข้าไปในบ้าน เป็นเวลาเช้าตรู่พอดีที่ทุกอย่างถูกเตรียมการเสร็จทายาทลำดับที่หนึ่งและที่สองของคิงค็อปพร้อมพี่เลี้ยงจึงเดินทางไปยังบ้านตระกูลลีของคุณลียองแจ

            มาหาใครครับ

            ยามหน้าบ้านสอบถาม

            ฉันมาพบคุณลียองแจ

            คริสเป็นคนตอบและพอยามเห็นหน้าคริสก็จำเขาได้ทันที

            คุณท่านไม่อนุญาตให้คนของคิงค็อปคนไหนเข้าบ้านทั้งนั้น กลับไปเถอะครับ

            ยามรีบปฏิเสธ คนสนิทที่นั่งอยู่ด้านหน้าตัวรถหันมามองคริสซึ่งเขาก็พยักหน้าให้ทันที

            จะเปิดดีๆหรือจะเปิดด้วยลูกปืน

            ปืนสีดำเงาวับที่ยื่นออกจากรถจ่อไปยังยามหน้าบ้านทำให้ชายวัยกลางคนถึงกับตัวสั่นด้วยความกลัว

            ปะ เปิดครับ

            รีโมทถูกหยิบออกมากดเปิดอัตโนมัติรถจึงเคลื่อนเข้าไปในตัวบ้านด้วยความเร็วสูงและพอรถพ้นไปแล้วยามหน้าบ้านก็รีบวิทยุไปบอกบอร์ดี้การ์ดในบ้านทันที

            กล้าดียังไงบุกมาถึงบ้านฉัน พวกมันคิดว่าพวกมันเป็นใคร ไปเตรียมคนมาให้พร้อมฉันจะสั่งสอนเด็กอ่อนหัดอย่างพวกมันเอง!”

            คุณลียองแจที่รับรู้การมาของทายาทคิงค็อปออกคำสั่งเสียงกร้าวด้วยความโกรธ ดวงตาที่ผ่านประสบการณ์มาครึ่งค่อนชีวิตกำลังลุกโชนไปด้วยไฟแห่งโทสะ

            เอี๊ยด!

            ไม่กี่นาทีต่อมาเสียงเบรกรถก็ดังสนั่นหน้าบ้านพร้อมชายฉกรรจ์เดินลงมาจากรถ และแน่นอนว่าบอร์ดี้การ์ดของคุณลียองแจก็เล็งปืนทุกกระบอกไปยังคณะของคริสทันที

            คุณลียองแจผมรู้ว่าคุณรู้การมาของพวกเราแล้ว ผมแค่อยากเจรจากับคุณด้วยสันติ อย่าทำให้เรื่องเล็กต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่เลยครับ ออกมาคุยกันดีๆเถอะ

            คริสเป็นคนเปิดปากพูดในขณะที่อี้ชิงรวบเอวของคุณชายคนกลางไว้มั่น อารมณ์ของเซฮุนกำลังเดือดและพร้อมระเบิดเต็มที่

            มาทางไหนก็พาน้องสารเลวของคุณไสหัวกลับไปทางนั้นซะ ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกคิงค็อปและฉันก็ไม่มีอะไรที่จะเจรจากับคุณ

            คุณลียองแจปรากฏตัวขึ้นพร้อมเอ่ยเสียงเหี้ยม จ้องดวงตากร้าวไปยังเซฮุนที่มองสบกลับมาอย่างไม่เกรงกลัวเช่นกัน ต่างคนต่างมองอีกฝ่ายด้วยแววชิงชัง

            แต่ลู่หานกับหลานผมอยู่ที่นี่และผมอยากจะมาเจรจาสู่ขอให้น้องชายผม

            คริสพยายามเอ่ยอย่างใจเย็น

            หึ สู่ขอเหรอ ฟังให้ชัดๆทั้งพี่ทั้งน้องแล้วกันเพราะฉันจะไม่พูดซ้ำ คนอย่างลีลู่หานไม่มีสิทธิ์เลือกใครทั้งนั้นนอกจากคนที่ฉันอนุญาต และแน่นอนว่าคนๆนั้นจะต้องไม่ใช่น้องชายของคุณ ไสหัวกลับไปซะ

            ทำไม คนอย่างผมมันทำไมเหรอคุณถึงได้จงเกลียดจงชังผมนัก ผมมันไม่รวยหรือทำให้คุณมีอำนาจเหมือนปาร์คชานยอลตรงไหน

            เซฮุนตะโกนถามเสียงกร้าวด้วยความโกรธ ดวงตาคมจ้องร่างพ่อตาเขม็งอย่างไม่มีใครยอมใคร

            จริงๆแกก็ไม่ได้ผิดอะไรนักหนาหรอก แต่ถ้าจะโทษก็คงต้องโทษพ่อแกที่ทำให้ความเกลียดชังมันเผื่อแผ่มาถึงลูกอย่างแกด้วย แกรู้มั้ยว่าถ้าไม่มีพ่อแกในวันนั้นฉันก็จะได้แต่งงานกับแม่แกแล้ว แต่พ่อแกมันก็เข้ามาเป็นมารขวางความสุขฉันจนได้

            ทั้งคริสและเซฮุนที่ไม่เคยรู้เรื่องราวความหลังนี้มาก่อนต่างพากันตกตะลึง

            และวันนี้ฉันก็จะทำให้ลูกมันเสียใจไม่ต่างจากฉันในวันนั้น ลีลู่หานมันต้องแต่งกับคนที่ฉันเลือกให้เท่านั้น ส่วนลูกในท้องไม่ต้องห่วงว่ามันจะมีพ่อเลี้ยงใจร้ายหรอกเพราะพรุ่งนี้ฉันจะจัดการมันให้พ้นจากโลกนี้เอง

            แก ไอ้สารเลว!”

            เซฮุนเดือดจัดจะเดินเข้าหาคุณลียองแจแต่อี้ชิงก็กอดเอวไว้มั่นเมื่อปืนฝ่ายนั้นก็เล็งพร้อมจะยิงได้ทุกเมื่อ

            ฉันเลวได้กว่านี้อีกโอเซฮุน แกรอดูชะตากรรมลูกกับเมียแกได้เลย

            นั่นลูกคุณ แล้วนั่นก็หลานคุณ ทำไมคุณไม่มีจิตสำนึกของการเป็นพ่อเลยสักนิดคุณลียองแจ

            เซฮุนตะโกนถามเสียงกร้าวพยายามแกะมืออี้ชิงออกแต่อี้ชิงก็กอดเอวคุณชายคนกลางของตัวเองไว้มั่น ในขณะที่คริสเปลี่ยนจากยืนนิ่งๆเป็นควักปืนออกมาถือในมือ พร้อมที่จะยิงมันทุกคนที่กล้ายิงน้องชายเขา

            ทำไมน่ะเหรอ...

            คุณเซฮุนช่วยผมด้วย!”

            ยังไม่ทันที่คุณลียองแจจะได้พูดจบลู่หานก็วิ่งหนีบอร์ดี้การ์ดลงมาจากชั้นสองของบ้านพร้อมร้องเรียกเซฮุนเสียงดัง

            ลู่หาน!”

            เซฮุนร้องเรียกชื่อคนรักด้วยความเป็นห่วง ตามองตามร่างเล็กๆนั้นทุกฝีก้าว เขากลัวว่าลู่หานจะหกล้มเอาได้

            ฤทธิ์เยอะนักนะแก มานี่!”

            แต่ยังไม่ทันจะได้วิ่งออกไปหาเซฮุนคุณลียองแจก็ดึงผมด้านหลังของลู่หานเอาไว้ได้ซะก่อน คนตัวเล็กทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ

            โอ๊ย คุณพ่อ ลูกเจ็บครับ

            มาก็ดีฉันมีอะไรอย่างหนึ่งจะบอกแกเอาบุญ

            คุณลียองแจแสยะยิ้มเหี้ยมมองไปที่ลู่หาน

            จริงๆแล้วแกไม่ใช่ลูกแท้ๆของฉันหรอก แกมันลูกติดท้องแม่แกมา แม่แกมันร้ายหลอกให้ฉันรับผิดชอบทั้งที่คืนนั้นที่ฉันเมา ฉันไม่ได้มีอะไรกับแม่แกสักนิด แต่ความใจดีของฉันในวันนั้นมันก็ทำให้ฉันต้องได้รับชะตากรรมแบบนี้ คนที่ฉันแอบรักมานานไปแต่งงานกับคนอื่น ในขณะที่ฉันต้องรับรู้ความจริงในวันที่แม่แกจะตายว่าแกไม่ใช่ลูกแท้ๆของฉัน พ่อแกเป็นใครน่ะเหรอ แม่แกมันไม่ยอมบอกฉันหรอก ฉันรู้แค่ว่าเป็นคนแซ่ลู่ แกถึงได้ชื่อลู่หานไงล่ะ แม่แกมันร้ายแอบตั้งชื่อแซ่พ่อแกในชื่อด้วย ในขณะที่หลอกฉันมาหลายปีว่าแกเป็นลูกแท้ๆของฉัน ทีนี้เข้าใจแล้วใช่ไหมว่าทำไมฉันไม่เคยรักคนอย่างแกเลย ในทางกลับกันฉันชังน้ำหน้าคนอย่างแกด้วยซ้ำที่มาเป็นมารขัดขวางความรักของฉัน และวันนี้ก็ถึงเวลาที่ฉันจะเอาคืนทั้งแกและผัวแกแล้ว ไปเอาไม้เรียวมา ฉันจะซ้อมมันให้ผัวมันดูต่อหน้านี่ ดีเหมือนกัน บางทีลูกมันจะได้ลาโลกซะตั้งแต่ตอนนี้ไม่ต้องลำบากถ่อไปให้หมอเอามันออก

            คุณลียองแจหันไปบอกคนสนิทเสียงเหี้ยมก่อนจะหันมามองเหยียดที่เซฮุน

            คุณพ่อ ไม่จริงใช่มั้ยครับ ฮึก ผมเป็นลูกคุณพ่อจริงๆใช่มั้ยครับ

            ลู่หานครางในลำคอด้วยความเจ็บปวด เคยน้อยใจว่าทำไมพ่อไม่รักแต่ก็ไม่คาดคิดว่าความจริงจะเจ็บปวดมากมายขนาดนี้

            จริงเสียยิ่งกว่าจริง แกมันไม่ใช่ลูกฉัน เพราะฉะนั้นสำเหนียกข้าวแดงแกงร้อนที่ชุบเลี้ยงแกมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยของฉันซะ

            ถ้าคุณไม่รักลู่หานก็คืนให้พวกเราเถอะ เราจะดูแลลู่หานเอง แล้วเด็กก็เป็นผู้บริสุทธิ์ แกไม่รู้เรื่องของความแค้นอะไรทั้งนั้น ผมขอร้องอย่าทำแบบนี้เลยครับคุณลียองแจ

            คริสเอ่ยขออย่างใจเย็น แต่นั่นก็ได้รับรอยยิ้มหยันตอบกลับมาจากคุณลียองแจ

            ถ้ามันเกิดมาจากเลือดเนื้อของคนที่ฉันเกลียด มันก็เป็นสิ่งที่น่ารังเกียจสำหรับฉันทั้งนั้น ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่เด็กที่รอวันลืมตาดูโลกก็ตาม

            คุณลียองแจพูดเสียงเหี้ยมพร้อมรับไม้เรียวจากคนสนิทมาถือในมือ

            เพี๊ยะ!

            ไม้เรียวถูกฟาดลงที่หลังของลู่หานเสียงดังสนั่น

            โอ๊ย คุณพ่อ

            ลู่หานร้องขึ้นด้วยความเจ็บ

            หยุดเดี๋ยวนี้นะ ฉันบอกให้แกหยุด

            เซฮุนร้องห้ามเสียงหลงด้วยความสงสารภรรยา

            ได้ อยากให้ฉันหยุดงั้นเหรอ

            เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

            ไม้เรียวถูกย้ำลงไปอีกหลายครั้งหัวใจคนเป็นสามีแทบขาดเมื่อเห็นร่างเล็กๆนั้นจะทรุดลงพื้นแต่เพราะมีมือของพ่อที่จิกผมด้านหลังไว้ ลู่หานจึงทำได้แค่ร้องไห้พร้อมอ้อนวอนให้พ่อหยุดตีตัวเอง แต่คุณลียองแจก็ยังคงย้ำไม้เรียวลงบนเนื้อตัวเล็กๆนั้นโดยไม่มีท่าทีว่าจะยุด

            พอได้แล้ว! ถ้าคุณอยากทำร้ายนักก็มาทำผมนี่ ผมเป็นคนทำให้ลูกเกิดมา ลู่หานไม่ผิด ผมเองนี่แหละที่เป็นคนขืนใจเขา

            เซฮุนประกาศกร้าวนั่นทำให้คุณลียองแจชะงักมือแล้วหันมามองเขาด้วยความโกรธจัด

            แกนี่มันได้เชื้อเลวๆมาจากพ่อจริงๆ ดี เสนอตัวมารับแทนมันนักใช่มั้ย งั้นฉันจะสงเคราะห์ให้ เอาปืนมา!”

            คุณลียองแจสั่งคนสนิท ปืนสีตะกั่วถูกยื่นมาให้ตรงหน้าเขารับมาขึ้นไกทันที

            ชีวิตแลกชีวิต ลูกกับเมียแกรอดถ้าแกยอมมาตายต่อหน้าฉันเดี๋ยวนี้

            ไม่นะครับคุณเซฮุนอย่าทำแบบนี้

            ลู่หานร้องห้ามเสียงหลง ทอดสายตามองสามีอย่างวอนขอไม่ให้เขาตัดสินใจแบบนั้น

            ตกลง ถ้าผมตายลู่หานกับลูกต้องอยู่ในความดูแลของพี่ชายกับพี่สะใภ้ผม

            เซฮุนตอบตกลงทันที น้ำเสียงและสีหน้าเยือกเย็นและแน่วแน่

            ไม่นะครับคุณชาย/ไม่นะครับคุณเซฮุน ได้โปรดอย่าทำแบบนี้ ฮึก

            ทั้งอี้ชิงทั้งลู่หานต่างร้องห้ามเสียงหลง แต่เซฮุนก็ปลดมือพี่เลี้ยงออกจากตัวจนได้

            เซฮุนอย่า...

            พี่ชายจะห้ามแต่ทว่าเซฮุนก็หันมาสบตากับพี่ด้วยแววตาแน่วแน่

            นั่นลูกกับเมียผม ผมต้องปกป้องเขา พี่ครับถ้าผมไม่อยู่แล้วฝากดูแลเขาด้วยนะครับ ช่วยเลี้ยงเขาให้เติบโตและเป็นผู้ชายที่ดีแบบพี่ด้วย

            พี่เป็นพี่ ให้พี่รับโทษนั้นแทนเถอะ

            ไม่ครับ พี่ต้องดูแลอีกหลายคน ทั้งคนเล็ก ทั้งพี่อี้ชิง และตอนนี้ก็มีลู่หานกับลูกด้วย ผมรู้ว่าทุกคนต้องการพี่ และคนที่จะทำหน้าที่นั้นได้สมบูรณ์ที่สุดก็คือพี่เท่านั้น

            เซฮุนส่งยิ้มบางให้พี่ชาย เดินไปลูบแก้มพี่เลี้ยงที่กำลังร้องไห้ในอกกว้างของพี่ชาย

            คุณชายเล็กอย่าทำแบบนี้เลยครับ พี่ขอร้อง อย่าทำแบบนี้ ฮึก

            รักพี่นะครับ ขอบคุณที่เป็นแม่ที่ดีของผมมาโดยตลอด ผมรู้ถ้าไม่มีพี่ผมก็คงไม่ใช่เซฮุนที่เติบโตมาดีแบบนี้

            หัวใจคนที่ดูแลมาเหมือนพ่อแม่ตั้งแต่น้อยแทบจะขาดเมื่อเห็นร่างสูงเดินเข้าไปคุกเข่าลงตรงหน้าคุณลียองแจที่จ่อปืนลงกลางหน้าผากเซฮุนด้วยดวงหน้าเหี้ยมเกรียมทันที ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสะใจที่กำลังจะได้ทำลายลูกของศัตรูคนสำคัญให้สมกับความแค้นที่สั่งสมมานานหลายปี

            ขอให้เธอรู้ไว้ว่าฉันรักเธอกับลูกมากนะลู่หาน ฝากดูแลลูกด้วย ฝากบอกเขาด้วยว่าพ่อรักเขามาก

            เซฮุนหันไปเอ่ยอ่อนโยนกับลู่หานที่ถูกบอร์ดี้การ์ดของคุณลียองแจจับตัวไว้ใกล้ๆ สายตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ก่อนจะหลับตาลงรอรับชะตากรรม คุณลียองแจสอดนิ้วชี้เข้าไปพร้อมที่จะลั่นไก

            ไม่!”

            ลู่หานกรีดร้องแทบจะขาดใจ อี้ชิงซบหน้าลงกับอกสามีร่ำไห้ปานจะขาดใจไม่ต่างกัน คริสหลับตาลงยอมจำนนในโชคชะตาและการตัดสินใจของน้องชาย

 

 

ตายซะเถอะแกโอเซฮุน!”

            คุณพ่อไม่ อย่าทำเค้า คุณพ่อ!”

            คุณชายเล็ก ฮือ คุณชายเล็ก

            เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจดังระงมไปทั่วคฤหาสน์ใหญ่แต่กลับไม่ซึมผ่านเข้าไปในจิตสำนึกของผู้ชายที่ผูกติดอยู่กับความแค้นมาทั้งชีวิตอย่างคุณลียองแจ มือเขาแตะไกปืนและออกแรงกดมันลงโดยไร้ความรู้สึกผิดบาปในใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            แต่ในจังหวะที่กำลังจะลั่นไกและเสียงหวีดร้องดังอื้ออึงไปทั่วบริเวณก็ปรากฏร่างของใครคนหนึ่งที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในบ้าน ด้านหลังเป็นยามที่วิ่งไล่กวาดตามมาไม่ห่างนัก

            หยุดฟังผมสักนิดก่อนเถอะครับคุณลียองแจ ผมมีอะไรอย่างหนึ่งอยากจะบอกคุณ!”

            ทุกคนที่อยู่ในสถานการณ์ตึงเครียดเบนสายตาไปมองผู้มาใหม่ทันที

            อา!”

            คริสร้องเรียกผู้มาใหม่ด้วยความตกใจระคนแปลกใจเมื่อเห็นร่างของอาหนุ่มผู้ซึ่งอาศัยอยู่ต่างประเทศมานานหลายปีปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่คาดคิด ร่างสูงเดินไปดึงอาเข้ามาอยู่ในวงล้อมของลูกน้องเมื่อเห็นยามของตระกูลลีวิ่งเข้ามาจะจับตัวอาของเขา

            ดี ยกขโยงมาให้หมดจะได้มาช่วยกันหามศพมันกลับ พร้อมหรือยัง หรือจะเรียกใครมาเป็นสักขีพยานก็รีบๆเรียกมา ก่อนที่มือฉันมันจะลั่นไกออกไปซะก่อน

            ผมมีความจริงอย่างหนึ่งอยากจะบอกและอยากขอร้องไห้คุณรับฟังมันสักนิด และหลังจากนั้นถ้าคุณยังอยากจะฆ่าหลานผม ผมก็จะไม่ห้าม

            คุณหมอทงเฮเอ่ยบอกคุณลียองแจด้วยความใจเย็น สายตาภายใต้แว่นตากรอบทรงกลมมองผู้อาวุโสกว่าด้วยแวววอนขอ

            ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น ความจริงในตอนนี้มีอยู่แค่อย่างเดียวคือฉันควรจะส่งมันไปลงนรกได้แล้ว

            ปืนกระบอกนั้นแนบลงกับหน้าผากของเซฮุนอีกครั้ง คุณลียองแจเหมือนคนเสียสติ เขาสอดมือเข้าไปในไกปืนพร้อมแสยะยิ้มเหี้ยม ก่อนนิ้วนั้นจะกดลงบนไกปืน

            แต่เซฮุนเป็นลูกคุณ คุณกำลังจะฆ่าลูกของคุณอยู่นะคุณลียองแจ!”

 

 

100%

 

#ฟิคพรซต

 

............................................................................................................................................

Talk  รีดเดอร์เก่งอ่ะ เดาออกหมดเลย 55555555 ที่จริงมันไม่ได้ 20%หรอกเบิ้ลว่า มันน่าจะแค่ 5% เท่านั้น สั้นขนาดนี้ 5555555555

 ***ผิดพลาดเรื่องการตั้งท้องของแม่ลู่หานนิดหน่อยอันนี้น้อมรับความผิดค่า 5555 คือคิดได้เมื่อคืนตอนที่พิมพ์อีก20% งั้นขอชี้แจงตรงนี้เลยนะคะ ตอนที่แม่ลู่หานมาบอกคุณลียองแจว่าท้องตอนนั้นลู่หานคลอดแล้วค่ะ เดี๋ยวไปแก้ตอนนั้นอีกที ขอโทษในความผิดพลาดจริงๆค่า

 

ฝากถึงใครคนหนึ่งที่กำลังขโมยจินตนาการคนอื่นไปใช้ คุณกำลังดูถูกตัวเอง และดูถูกความเป็นนักเขียนของตัวเอง คุณภูมิใจเหรอคะที่คนอื่นชอบงานของคุณแต่แท้ที่จริงคือคุณขโมยจินตนาการคนอื่นเขาไปใช้ ถึงโลกไม่รู้ รีดเดอร์ไม่รู้ แต่คุณรู้ตัวเองอยู่แก่ใจ เรารู้คุณอ่านเรื่องของเราอยู่ ฝากไว้ให้คิดค่ะ

 

 

 

 

 

เปิดให้โอนฟิคเพลิงรักซาตานแล้วค่ะ รายละเอียด คลิ๊ก 
http://writer.dek-d.com/sirinart134/writer/viewlongc.php?id=1159363&chapter=35

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

5,746 ความคิดเห็น

  1. #5683 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 09:10
    พลิกล็อกกกกกก โอ้ววววว แสดงว่าแม่เซท้องกับยองแจ ??? หรือสลับลูกกัน อะไรยังไง
    #5683
    0
  2. #5630 Meannie Sirichon (@meannie2543) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 20:57
    พีคคคคคคคคคคคคคคคคคคค
    #5630
    0
  3. #5519 DreamBH (@DreamBH) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 18:00
    น้ำตาไหลลลลลลลลลลลลบลบลบลลลลลล
    #5519
    0
  4. #5518 DreamBH (@DreamBH) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 17:59
    โอ๊ย หนังฮอลลีวูดชัดๆ ตบมือออ
    #5518
    0
  5. #5478 BBY04 (@BBY04) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 22:26
    เก่งอ้ะไรท์นอกจาก_ภาษาที่สละสลวยแล้วนะ คือเเบบไรท์ไม่งงออ หลายคนมาก เก่งมากกกก????????????????????????????????
    #5478
    0
  6. #5439 SomsaiSunisa (@SomsaiSunisa) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 00:11
    พีคสุดไรสุด คือดีดีมากจริงๆ อ่านไปน้ำตาไหลตามไปด้วย
    ไรท์เก่ง ไรท์ดี ไรท์เยี่ยมสุดยอด จุ๊บ?????
    #5439
    0
  7. #5395 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 08:21
    อะไรจะพลิกแพลงขนาดนั้น สุดยอด
    #5395
    0
  8. #5276 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 20:41
    เจ็บแทนตอนที่ลู่หานโดนไม้เรียวฟาดอ่ะ ลียองแจมันไม่ใช่คนจริงๆว่าแล้วว่าลู่หานต้องไม่ใช่ลูกแท้ๆของมัน แต่กลับเป็นเซฮุน O_o อึ้งมากบอกเลย ไม่คาดคิดมาก่อนเลย มันจะเป็นยังไงต่อไปหล่ะทีนี้ ตอนหน้ามันจะเกิดอะไรขึ้น???
    #5276
    0
  9. #5223 knack (@knack) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 12:46
    ตอนลู่โดนไม้เรียวฟาดนี่ เสียวหลังเลยจ้า ยองแจใจด็อกมาก คนท้องมันก็ยังทำได้ลงคอ
    #5223
    0
  10. #5121 Nong Praewchiczz (@5615120005) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 23:42
    เงิบ เซฮุนเป็นลูกลียองแจ โอ้ มายกอด !!!!!!!! คดีพลิก คุณอาโผล่มาตอนสำคัญจริงๆ นี่ปรับอารมณ์กับฟิคเรื่องนี้ไม่ทันชริงๆ น่าจะเอามาทำเป็นละครหลังข่าวนะ สนุกมากอะ ปรบมือรัวๆๆๆๆๆ ไรท์เจ๋ง แดบัก!!
    #5121
    0
  11. #5097 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 21:14
    ฉากยอลกำลังยิงแวบมา. จะใจอ่อนไหมฟะ(แต่ยองแจไม่เข้าคุกก็น่าจะไปรพ.มั่ง)
    #5097
    0
  12. #4727 Boonchira Dangdee (@asdfnim) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 13:44
    เอาแล้วไง จะเปงไงต่อเนี่ย
    #4727
    0
  13. #4238 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 07:01
    ช็อคแรง... หักมุมมาก
    #4238
    0
  14. #4170 Khaoniao (@khaoniao) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 08:48
    พีคมากกก!!!
    #4170
    0
  15. #4102 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 03:16
    ความจริงมีอยุ่เพียงหนึ่งเดียว อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก พลิกล็อกโฮกกกกกก คือไรท์ ดีอะ งานดีมากเลย ชอบชอบ
    #4102
    0
  16. #3908 MoojuM (@moojumm) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 13:30
    ก็ว่าอยู่ทำไมเซฮุนนิสัยไม่เหมือนคนอื่น 
    #3908
    0
  17. #3907 natteen (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 01:27
    อ้าวพี่ลู่ จากพ่อตัวเองกลายมาเป็นพ่อสามีซะงั้น โธ่ชีวิต!!
    #3907
    0
  18. #3906 infishi (@way-yo) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 00:20
    ทำให้อึ้งได้ภายในประโยคเดียว "เซฮุนเป็นลูกของคุณ" ตั้นมาก ช็อค 5555555555555
    #3906
    0
  19. #3905 Minzy Warattaya (@minzywrty) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 23:17
    ฮุนเป็นลูก อึ้งมาก ๆ
    #3905
    0
  20. #3904 mer (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 18:29
    เฮ้ย! นี่เดาไว้ว่าลู่ต้องไม่ใช่ลูกตานี่แน่ มันตะหงิดๆมานาน พ่อไรวะโหดกับลูกขนาดนี้ เลี้ยงไว้เหมือนไม่ใช่ลูก ไรงี้ แต่ที่ปังคือไม่คิดว่าฮุนจะเป็นลูกยองแจนี่ดิ เออเว้ย แต่อีตายองแจก็เลวจริง จะแค้นไรขนาดนั้น แล้วบอกจะฆ่าลูกฆ่าหลานเค้า เด็กไม่เกี่ยวป้ะ คือแบบ ใจหมามากจริมๆ อ้อ แล้วเราก็ได้รู้ซักทีว่าคุณอาของสามพี่น้องคือใคร พี่ทงนั่นเองง
    #3904
    0
  21. #3903 nonglak (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 19:09
    อึ้งเลย เซฮุนเนี่ยนะเป็นลูกของคนเลวนั้นนะ
    #3903
    0
  22. #3902 PinSunanta (@pintong25) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 17:33
    ตื่นเต้นอ่ะ ลุ้นมาเลยค้าไรท์ รอน้าาา ตกใจอ่ะ
    #3902
    0
  23. #3900 NuMuE (@NuMuE) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 08:03
    ห๊ะ!!!! อะไรน่ะ-0- อึ้งไปหลายรอบแล้วครับ
    #3900
    0
  24. #3899 robinpan (@rimkai88) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 06:43
    งงๆไปเลย อ้าวใครพ่อพี่ลู่ แล้วคนที่ยองแจบอกเป็นพ่อเซฮุนก่อนหน้านี้ล่ะเขาคือใครไองงไปหมดล่ะมาไขปริศนาด่วนเลยนะค่ะอืมชอบมาก
    #3899
    0
  25. #3898 asppure (@apisara-mnpp) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 13:05
    พลิกอ้ะพลิกเลย แง่ง ลูกยองแจ ฮื่ออ
    #3898
    0