จบแล้ว [FIC EXO] เพลิงรักซาตาน

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 28 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,601
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    20 มี.ค. 58






ตอนที่ 28

 

 

 

 

            ช่วงนาทีวิกฤติที่ทำให้ใครหลายคนถึงกับหายใจไม่ออก ไคจ้องมองประตูห้องฉุกเฉินด้วยสีหน้าเครียดจัดหลังร่างของน้องชายเพื่อนสนิทถูกเข็นเข้าไปในห้องพร้อมหมอและพยาบาล ร่างสูงเบือนหน้าหันกลับมามองสองพี่น้องที่วิ่งตามมาหยุดยืนอยู่ไม่ห่างด้วยแววตาวาวโรจน์

            ไสหัวมึงไปซะ ก่อนที่กูจะหมดความอดทน

            ไคเอ่ยเสียงต่ำจ้องร่างของปาร์คชานยอลนิ่ง ในแววตาคมมีแววโกรธขึ้งอยู่เต็มหน่วย

            ไม่ จนกว่าจะได้รู้ว่าเมียกับลูกกูไม่เป็นไรแล้ว กูจะไม่ไปไหนทั้งนั้น

            “มึงทำร้ายน้องครั้งแล้วครั้งเล่าแล้วมึงยังจะกล้าเรียกน้องว่าเมียมึงอีกเหรอ ห๊ะ! คนอย่างมึงไม่สมควรจะเป็นพ่อใครด้วยซ้ำ  ไสหัวไปซะ!”

            ไคเอ่ยเสียงกร้าว ดวงตาแดกเถือกด้วยความโกรธ เส้นเลือดขึ้นรูปตามลำคออย่างน่ากลัว

            กูไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเป็นแบบนี้

            ปาร์คชานยอลเอ่ยเสียงอ่อน คล้ายจะโทษตัวเองอยู่ในทีที่วู่วามทำอะไรตามอารมณ์

            “หึ คนอย่างมึงก็พูดได้แค่ไม่ตั้งใจเท่านั้นแหละ ความไม่ตั้งใจของมึงมันกำลังทำลายชีวิตคนๆนึงให้ย่อยยับ มึงรู้ไหมน้องมีความสุขแค่ไหนที่รู้ว่ากำลังมีลูก ถึงแม้พ่อของลูกมันจะเลวแค่ไหนก็เถอะ แกกำลัง กำลังหวังจะเห็นหน้าลูก แต่มึงกลับกำลังทำลายความหวังนั้นทิ้งไป ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ฆ่าน้องทั้งเป็นแล้ว คนอย่างมึงไม่สมควรจะเป็นพ่อใครหรอกปาร์คชานยอล

            ไคปลายสายตาเย็นชาไปยังคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆพี่ชาย

            พาพี่ชายเธอไสหัวออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ เพราะฉันไม่รับปากว่าจะอดใจไม่ชักปืนออกมายิงมันคาโรงพยาบาลซะเดี๋ยวนี้ ไสหัวไปแล้วก็ไม่ต้องกลับมาอีก

            เย็นชาไร้เยื่อใยจนคนตัวเล็กถึงกับน้ำตาคลอ สายตาคมที่ทอดมองมาแทบไม่มีคยองซูอยู่ในสายตาเขาด้วยซ้ำ

            พี่ชาย...เรากลับกันก่อนดีกว่าครับ

            คนตัวเล็กเอ่ยกับพี่ชายเสียงอ่อน รู้ดีว่าถ้ายังดื้อดึงที่จะอยู่ที่นี่เรื่องต้องบานปลายมากขึ้นกว่านี้แน่ถ้าครอบครัวของป๋ายเซียนมารวมตัวกันครบ

            ไม่ พี่จะอยู่ที่นี่

            ปาร์คชานยอลย้ำเจตนาเดิมเสียงเด็ดขาด ผู้ชายตัวสูงสองคนตรงหน้าคยองซูกำลังจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

            งั้นกูจะยิงมึงทิ้งตั้งแต่ตอนนี้ล่ะ จะได้พ้นหูพ้นตาน้องกูซะที อยู่ไปมึงก็จะมีแต่ทำให้น้องเจ็บปวด

            ปืนพกถูกชักออกมาจากสูทยกขึ้นเล็งมายังร่างปาร์คชานยอลทันที

            ไม่นะ!”

            คยองซูผวาไปกอดพี่ชายแน่นพร้อมสะอื้นด้วยความตกใจ

            ฮึก อย่าทำพี่ชายผม

            “อยากตายกับพี่ชายเลวๆนักหรือไง ถอยออกไป!”

            ไคสั่งเสียงกร้าว คนตัวเล็กส่ายหน้าจนผมกระจายกอดพี่ชายแน่นทั้งสะอื้นฮัก

            ไม่ คุณยิงเลย ยิงเราเลย เราผิดเรารู้ เราเสียใจ เราขอโทษ ฮือ

            คนตัวเล็กละล่ำละลักบอกทั้งสะอื้น กอดพี่ชายแน่นอย่างน่าเวทนา ไคมองภาพนั้นด้วยอารมณ์หงุดหงิด

            คุณไคอย่าครับ!”

            คนที่เข้ามาห้ามทันเวลาพอดีคือซูโฮที่วิ่งหน้าตื่นมาพร้อมบอร์ดี้การ์ดที่ไคให้ไปตามตัว ก่อนจะดึงปืนออกจากมือหนาของคุณชายตระกุลคิมส่งให้บอร์ดี้การ์ดนำไปเก็บ

            ไสหัวไปทั้งพี่ทั้งน้อง แล้วอย่ามาให้เห็นหน้าอีก

            คนตัวสูงเอ่ยเสียงกร้าวแล้วสะบัดตัวหันหลังเดินไปพิงตัวกับผนังห้องจ้องมองประตูห้องฉุกเฉินด้วยความเครียด ปล่อยให้คนตัวเล็กที่ยังกอดพี่ชายแน่นมองตามทั้งน้ำตานองหน้า

            กลับก่อนเถอะครับ เดี๋ยวสักหน่อยคุณคริสก็จะมาแล้ว ผมคงรับรองไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกคุณยังอยู่ตรงนี้

            ซูโฮบอกเสียงอ่อนพร้อมหลบสายตาคมของจื่อเทาที่มองมาเมื่อเข้ามาสมทบกับเจ้านายเมื่อสักครู่

            พี่ชาย ฮึก เรากลับกันก่อนดีกว่านะครับ

            คยองซูเงยหน้าที่อาบด้วยน้ำตาขึ้นพูดกับพี่ชายเสียงอ่อน ซึ่งคนเป็นพี่ชายก็ทำได้แค่มองประตูห้องฉุกเฉินด้วยสายตาเป็นห่วงแต่ก็จำยอมในที่สุด คนตัวเล็กหันกลับไปมองร่างสูงของไค แต่ก็ไม่ได้รับความใยดีเลยสักนิดจนต้องเบือนหน้าหันกลับทั้งน้ำตา ก่อนจะเดินกอดพี่ชายกลับออกไปจากตรงนั้น โดยเทาเป็นคนเดินรั้งท้าย

            เอ่อ คุณครับ..ผม..

            ร่างสูงของคนสนิทปาร์คชานยอลชะงักฝีเท้าหันกลับมามองซูโฮ ก่อนจะเอ่ยถามกลับด้วยเสียงเย็นชา

            เราเคยรู้จักกันมาก่อนด้วยเหรอ

            ซูโฮสะอึกพูดไม่ออกเมื่อโดนคำถามเย็นชากลับมาแบบนั้น เงยหน้าสบตาคมก็เห็นเพียงความเหินห่าง

            คือผมอยากจะขอโทษที่...

            “หึ จำอะไรผิดหรือเปล่า เราไม่เคยรู้จักกัน ไม่จำเป็นที่เธอจะต้องมาขอโทษ

            เสียงหัวเราะต่ำนั้นเหมือนเข็มเล็กๆที่เสียดแทงหัวใจ ซูโฮรู้ว่าเขาจำซูโฮได้ ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่เย็นชาแบบนี้ ดังนั้นพอเขาจะผละไปคนตัวเล็กจึงโพล่งขึ้นเสียก่อน

            แต่เรื่องที่ไนท์คลับ เรื่องที่ทุกคนดีต่อผม ผมไม่เคยคิดจะหลอกลวงจริงๆนะครับ

            หวงจื่อเทาชะงักแต่ก็แค่เพียงครู่แล้วขายาวๆนั้นก็พาร่างสูงห่างออกไปซูโฮได้แต่มองตามเขาจนลับออกไปจากมุมอาคาร คนตัวเล็กถอนหายใจยาว รู้ว่าเขาคงโกรธมากที่ซูโฮไปหลอกเขาแบบนั้น

            ราวยี่สิบนาทีหลังจากที่กลุ่มของชานยอลออกจากโรงพยาบาลไปแล้วอี้ชิงกับคริสก็รีบวิ่งหน้าตื่นเข้ามาที่ห้องฉุกเฉิน พอมาถึงอี้ชิงก็เอ่ยถามเสียงร้อนรนทันที

            คุณหนูเป็นยังไงบ้างครับคุณไค พี่ซูโฮ

            “หมอ.ยังไม่ออกมาเลยครับ

            ซูโฮเป็นคนเอ่ยตอบ คริสรั้งร่างอี้ชิงเข้ามาซบที่อกเมื่อเห็นร่างน้อยๆนั้นกำลังโอนเอนเหมือนจะล้ม

            โถ่ คุณหนูของพี่ ขอให้อย่าเป็นอะไรไปทั้งคุณหนูแล้วก็คุณหนูตัวเล็กในท้องเลย

            อี้ชิงประสานมืออ้อนอวอนพระเจ้าทั้งน้ำตาคลอ

            เรื่องมันเกิดได้ยังไงไค เมื่อเช้าพี่โทรหาน้องน้องก็ยังรับโทรศัพท์ปกติดีนี่

            คริสเอ่ยถามไค

            ผมเจอน้องที่หน้าห้องเด็กอ่อน น้องคงเดินลงไปดู แล้วจู่ๆปาร์คชานยอลก็บุกเข้ามาตอนที่ผมกำลังประคองน้องตอนที่น้องเหมือนจะล้ม ไอ้หมาบ้ามันหวงน้อง เข้ามาซัดผมแบบไม่ได้ตั้งตัวเราเลยสู้กันแล้วน้องก็เข้ามาห้าม เพราะมัวแต่อารมณ์ร้อนใส่กันแท้ๆถึงไม่ได้ระวัง มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่น้องลงไปนั่งที่พื้นแล้วกุมท้องบอกว่าเจ็บท้องนั่นแหละ

            ไคเอ่ยเสียงหม่นแววตาเจ็บปวด เพราะเขารู้ดีว่าก่อนหน้านี้สภาพแบคฮยอนตอนที่เขาได้ตัวมาจากปาร์คชานยอลนั้นน้องสะบักสะบอมแค่ไหน ตอนนี้น้องกำลังดีขึ้นแต่ก็กลับมีเรื่องให้ต้องกระทบจิตใจเข้าอีกจนได้

            เพราะฉันเองที่ดูแลคุณหนูไม่ดี

            ซูโฮโทษตัวเอง

            ไม่หรอก นายอย่าโทษตัวเองเลย ฉันเป็นพี่ยังดูแลน้องไม่ได้ ถ้าจะผิดก็คงผิดที่ฉันนั่นแหละที่ทำหน้าที่บกพร่อง

            คริสเอ่ยเสียงแผ่วด้วยความเจ็บปวด คริสรู้น้องบอบบางแค่ไหนโดยเฉพาะจิตใจยิ่งบอบบางหนัก และหากน้องสูญเสียลูกจริงๆในครั้งนี้คริสยังไม่รู้เลยว่าคุณคนเล็กของเขาจะทนไหวได้อย่างไร

            ผมจะแต่งงานกับน้องจริงๆ ไม่ว่าหมอจะเปิดประตูออกมาแล้วบอกข่าวดีหรือข่าวร้าย ผมจะปกป้องน้องเอง คนอย่างปาร์คชานยอลจะไม่มีวันได้เข้าใกล้น้องอีก พี่คริสจะว่ายังไงครับ

            ไคหันมาจ้องตาคริสจริงจังอย่างจะส่งผ่านทางสายตาว่าทุกคำพูดที่เอ่ยออกมานั้นไตร่ตรองดีทุกคำแล้ว

            ถ้าคุณคนเล็กเขาโอเคพี่ก็ไม่ขัดข้อง นายเป็นคนดีพี่รู้ว่านายจะปกป้องน้องได้ แต่นายไม่ได้รักใครอยู่ใช่ไหม ถามใจตัวเองดีๆนะไค

            คริสเอ่ยเตือนเบาๆ คุณชายแห่งตระกูลคิมชะงัก ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของใครคนหนึ่งแว๊บเข้ามาในมโนความคิดแต่เขาก็สะบัดทิ้ง ไม่ยอมให้ใจตัวเองได้คิดอีก

            ผมแน่ใจครับ

            “งั้นพี่ก็ไม่ขัดข้อง ถ้าคุณคนเล็กตกลงเราก็จัดงานได้เลย เรื่องทุกอย่างจะได้จบซักที

            คริสเอ่ยบอก ไคพยักหน้ารับรู้

            ว่าแต่คุณชายเล็กรู้เรื่องนี้หรือยังครับ

            อี้ชิงถามอย่างห่วงใยเพราะรู้ว่าคุณชายคนรองอารมณ์ร้อนแค่ไหน และถ้ารู้เรื่องเข้าไม่แน่ว่าอาจจะได้มีการหนีออกจากโรงพยาบาลไปเอาเรื่องปาร์คชานยอลถึงรังของฝั่งนั้นอีกก็ได้

            ยังครับ แต่คุณลู่หานรู้แล้ว ผมเลยให้โกหกไปว่าวันนี้หมอให้น้องพักผ่อนห้ามเดินไปไหนมาไหน

            ไคเอ่ยบอก อี้ชิงจึงพยักหน้ารับรู้ด้วยความโล่งใจ นานนับชั่วโมงที่ต่างนั่งรอคนข้างในห้องด้วยหัวใจที่เจ็บปวด จนในที่สุดเมื่อผ่านชั่วโมงที่สองมาเกือบครึ่งชั่วโมงประตูห้องฉุกเฉินจึงเปิดออก ทุกคนต่างกรูเข้าไปหาคุณหมอที่เดินหน้าเครียดออกมาจากห้อง

            น้องเป็นยังไงบ้างครับคุณหมอ

            คริสเอ่ยถามขึ้นทันที คุณหมอวัยกลางคนถอดแว่นสายตาออกด้วยสีหน้าหนักใจ

            ตอนนี้ปลอดภัยทั้งแม่และเด็กครับ แต่ต่อไปคงต้องระวังให้มากกว่านี้เพราะท้องอ่อนๆสามเดือนแรกมีโอกาสแท้งได้สูงมาก ที่สำคัญร่างกายคุณแม่ไม่แข็งแรงนักหมอเกรงว่าถ้าได้รับการกระทบกระเทือนรุนแรงอีกเด็กอาจจะแท้งได้ครับ

            พี่ๆทั้งหมดเมื่อได้ยินแบบนั้นแล้วถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอกไปตามๆกัน อี้ชิงถึงกับยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ซึมออกมาจากหัวตาด้วยความดีใจ

            “แต่ยังไงหมอคงจะให้คุณแม่อยู่ในห้องไอซียูก่อนนะครับ ตอนนี้ให้ใช้สายอ็อกซิเจนควบคู่ไปก่อน แล้วหลังจากนั้นสามวันหมอจะแจ้งอีกทีว่าจะเคลื่อนย้ายไปห้องพักธรรมดาได้หรือไม่

            “ครับคุณหมอ

            “งั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ

            “ขอบคุณครับคุณหมอ

            ทั้งหมดก้มหัวขอบคุณคุณหมอที่โค้งรับคำขอบคุณแล้วเดินผละออกไป อี้ชิงเข้าไปถามพยาบาลทันที

            ถ้าจะขอเข้าไปเยี่ยมคุณหนูข้างในตอนนี้จะได้ไหมครับคุณพยาบาล

            “เชิญค่ะ

            พยาบาลผายมือเชิญทั้งหมดจึงเดินตามพยาบาลเข้าไปในห้อง ร่างของคุณหนูคนเล็กของคิงค็อปหลับตานิ่งอยู่บนเตียงสีขาว ที่จมูกมีเครื่องให้ออกซิเจนคลุมอยู่ คริสเดินเข้าไปใกล้ร่างน้อยก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปบีบมือเล็กๆนั้นอย่างแผ่วเบา ผิวที่ปกติขาวอยู่แล้วซีดเซียวลงจนน่าปวดใจสำหรับคนเป็นพี่ชาย

            คุณหนู...

            อี้ชิงครางเสียงแผ่วน้ำตาคลอขณะลูบมือไปตามลำแขนเล็กอย่างระมัดระวัง

            ยังโชคดีที่เรายังไม่เสียหลานไป ถ้าเกิดเรื่องร้ายนั้นขึ้นน้องคงทนไม่ได้แน่ๆ

            คริสเอ่ยบอกสีหน้าเครียด

            ต่อไปเราคงต้องช่วยกันระมัดระวังให้มากขึ้น

            คริสเอ่ยบอกทุกคนในนั้นซึ่งก็ต่างพยักหน้ารับกันทั่วหน้า หลังจากนั้นไม่นานทุกคนก็ต้องออกจากห้องเพราะห้องนั้นไม่อนุญาตให้ญาติอยู่เฝ้า

            เราไปห้องเซฮุนกันเถอะ เดี๋ยวถามหาน้องขึ้นมาแล้วซักลู่หานจนความแตกจะแย่

            พี่ชายคนโตที่รู้จักนิสัยน้องดีเอ่ยชวนซึ่งทั้งหมดก็เดินตามคริสไปทันที และพอเปิดประตูเข้าไปก็ไม่ผิดคาด ลู่หานกำลังบังคับคนป่วยให้นอนราบลงกับเตียงอย่างยากลำบาก

            คุณเซฮุนอย่าดื้อสิครับ เดี๋ยวแผลก็ปริหรอก นอนลงดีๆเลยนะครับ

            “ฉันอยากไปหาน้อง วันนี้แกเงียบไปเลย

            “ไม่ได้ครับ คุณหมอไม่ให้ขยับตัวมาก ฮื้อ นี่ฟังกันหน่อยได้มั้ยครับ

            “เกเรอะไรอีกครับคุณชายเล็ก

            อี้ชิงเอ่ยถามคนป่วยที่กำลังปลุกปล้ำอยู่กับภรรยาเพราะลู่หานไม่ให้เซฮุนลงจากเตียง

            ผมอยากไปหาน้อง วันนี้แกเงียบไปเลย ปกติแกต้องมาหาที่ห้อง

            “คุณหนูแกมีไข้นิดหน่อยคุณหมอเลยให้นอนพักห้ามรบกวนครับ ตอนนี้พี่ซูโฮเฝ้าอยู่ อย่าเพิ่งเข้าไปดีกว่าครับ คุณชายเล็กเองแผลก็ยังไม่หายดี ขยับบ่อยๆเดี๋ยวปริอีกจะหายยากนะครับ

            อี้ชิงเอ่ยตะล่อมเกลี้ยกล่อมเสียงอ่อนโยนนั่นทำให้คุณชายของบ้านต้องนอนราบลงบนเตียงแต่โดยดีแม้สีหน้ายังขัดใจอยู่เพราะยังรู้สึกห่วงน้อง

            แต่น้องไม่เป็นไรมากจริงๆใช่มั้ยครับ ไม่ใช่ทุกคนจะปิดบังอะไรผมนะ

            เซฮุนกวาดสายมองรอบห้องอย่างจับผิด จนพี่ชายคนโตต้องรีบเอ่ยออกมา

            ไม่มีอะไรหรอกน้องอย่าห่วงไปเลย คุณหมอแค่ไม่อยากให้เรารบกวนเพราะอยากให้คนเล็กพักผ่อนให้เต็มที่ ร่างกายแกไม่ค่อยแข็งแรงสักเท่าไหร่น่ะ

            พอพี่ชายเอ่ยอธิบายน้องชายจึงสงบลงได้

            อยากออกจากโรงพยาบาลเต็มทีแล้ว เบื่อ

            คริสยิ้มเมื่อเห็นท่าทางหงุดหงิดของน้อง

            ก็เราเล่นไม่อยู่นิ่งแบบนี้เมื่อไหร่แผลจะหายล่ะ เห็นทีจะต้องให้ลู่หานหยอดยานอนหลับใส่อาหารให้กินซะละมั้ง

            พี่ชายเอ่ยแซวขึ้นทำให้บรรยากาศรอบด้านดูผ่อนคลาย ทุกคนพยายามกลบเกลื่อนสีหน้าแม้ในใจจะห่วงคุณหนูอีกคนมากก็ตาม

            ดีเลยครับคุณคริส คนอะไรดื๊อดื้อ ห้ามไม่ค่อยจะฟังหรอก

            ลู่หานเอ่ยรับคำคริสทันที นั่นทำเอาคนบนเตียงมองตอบด้วยสายตาคมกริบ

            พูดไรไว้จำให้ได้นะเดี๋ยวไปเอาคืนตอนหายแล้ว ระวังจะลุกจากเตียงไม่ได้

            คนทั้งห้องต่างหัวเราะในขณะที่ลู่หานต้องค้อนควั่กทั้งหน้าแดงๆ

            พี่กลับไปเกาหลีนี่ผมจะจัดงานแต่งละนะ ลูกโตขึ้นทุกวันแล้วผมอยากให้ลู่หานมาใช้นามสกุลผมซะที

            น้องชายเอ่ยกับพี่ชายคนโต คริสวางมือลงบนไหล่น้องพร้อมพยักหน้ารับเบาๆ

            ได้ เดี๋ยวพี่จะจัดการให้

            “ส่วนเรื่องพ่อตาถ้าเขาไม่อยากรับผม ผมก็ไม่แคร์เหมือนกัน ลูกกับเมียผมผมก็ไม่ยอมคืนให้เหมือนกันล่ะ

            น้องชายเอ่ยเสียงเด็ดขาด คริสหันไปมองลู่หานที่นั่งทำตาปริบๆพูดไม่ออก ก่อนเซฮุนจะโพล่งขึ้น

            ไม่ต้องมาทำตาปริบๆ กลับไปนี่อย่างแรกที่ฉันจะทำกับเธอคือไปจดทะเบียนสมรส และอย่างที่สองคือไปขอเธอกับพ่อ และถึงเขาไม่ยอมฉันก็ไม่สนหรอกจะจัดงานแต่งให้ใหญ่คับประเทศเลยคอยดู เอาให้รู้กันทั่วว่าเธอน่ะของฉัน พ่อเธอจะเอาไปยกให้ใครอีกไม่ได้ แล้วตอนนี้ก็กำลังท้องลูกของฉันอยู่

            ทุกคนในที่นั้นต่างพากันอมยิ้มกับคำพูดของคนป่วยไม่เว้นแม้แต่ไคที่ยอมใจเพื่อนตัวเอง เรื่องกวนประสาทห่ามไม่เลือกต้องยกให้เซฮุนจริงๆ เขายอมเพื่อนเขา

            แต่ถ้าพ่อจะตัดพ่อตัดลูกกับผม...

            “ตัดก็ตัดสิ ถ้าเธอไปจากฉันเธอก็เท่ากับตัดฉันกับลูกเหมือนกันนั่นแหละ ซึ่งคนอย่างฉันไม่มีวันยอมเด็ดขาด ลูกมีสิทธิ์ใช้นามสกุลเดียวคือนามสกุลโอ จะปาร์ค จะคิมอะไรก็ไม่ให้ใช้โว้ย

            พี่ๆต่างพากันกลั้นขำเอ็นดูคนหวงลูกหวงเมียที่โวยวายไม่หยุดแม้จะขยับตัวลำบาก

            แล้วนามสกุลกูนี่ไปเกี่ยวไรวะ ไอ้กวน

            จงอินแซวเพื่อนรัก

            กูยกตัวอย่าง จริงๆจะพูดแค่นามสกุลปาร์ค สรุปถ้าคนอย่างลีลู่หานจะเปลี่ยนนามสกุล มีสิทธิ์เปลี่ยนมาใช้แค่นามสกุลเดียว คือนามสกุลโอ

            ลู่หานแสร้งเบะปากใส่คนเอาแต่ใจซึ่งเขาก็เห็นพอดี เจ้าตัวกวักมือเรียกเสียงกวนทันที

            ไหน เบะปากเหรอ มาใกล้ๆดิ๊จะจูบให้ปากแตก มา มาทำใกล้ๆนี่

            ลู่หานรีบเดินไปซ่อนข้างหลังอี้ชิงแล้วกระซิบกระซาบ

            ตอนเด็กๆเกเรแบบนี้ไหมครับคุณอี้ชิง

            อี้ชิงหัวเราะขำ

            อย่าคิดว่าหลบหลังแม่แล้วจะรอด

            เซฮุนขู่ลู่หานแถมเรียกอี้ชิงว่าแม่จนคนในห้องพากันขำไปอีก

            ถ้าลูกเป็นผู้ชายผมคงปวดหัวน่าดูเลยครับคุณอี้ชิง

            ลู่หานบ่นกับอี้ชิง

            เธอไม่ต้องห่วงฉันจัดให้ครบทีมฟุตบอลแน่

            ลู่หานต้องค้อนควั่กไปอีกหลายครั้งกว่าที่ว่าที่คุณพ่อจะเลิกกวนประสาท บรรยากาศในห้องดูผ่อนคลายโดยทุกคนยังปิดความลับกับคนอารมณ์ร้อนของบ้านได้เป็นอย่างดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ว่าไงนะครับพี่หมอ ได้จริงๆเหรอครับ ขอบคุณมากนะครับ

            คยองซูวางโทรศัพท์ลงแล้วหันมายิ้มกว้างกับพี่ชายที่นั่งกุมหัวคิดหนักอยู่บนโซฟา คนตัวเล็กรีบวิ่งเข้าไปกอดเอวพี่ชายแน่นเอ่ยเสียงกระตือรือร้น

            พี่ชาย คุณป๋ายเซียนกับหลานคยองปลอดภัยแล้ว พี่หมอโจวมีโทรมาบอกเมื่อตะกี้

            “น้องพูดจริงเหรอ!”

            ปาร์คชานยอลอุทานเสียงดัง จับตัวน้องสั่นไปมาด้วยความดีใจจนคยองซูถึงกับต้องหัวเราะ

            จริงสิครับ แล้วพี่หมอ.ยังบอกอีกว่าให้พี่เลิกทำตัวเหมือนคนอกหักใกล้ตายได้แล้ว เพราะคืนนี้พี่หมอจะหาทางให้พี่เข้าไปเยี่ยมคุณป๋ายเซียนให้ได้

            ปาร์คชานยอลมีสีหน้าอึ้งเพราะไม่คาดคิด คนตัวสูงทำหน้าไม่ถูกใส่น้องชายจนน้องชายต้องหัวเราะคิกออกมา

            คิกๆ ตะลึงเลยล่ะสิ คยองเก่งใช่มั้ยล่า

            น้องชายคนเดียวเอ่ยเสียงแจ้วใส่พี่ด้วยความดีใจไม่ต่างกัน ปาร์คชานยอลยีหัวเล็กๆนั้นด้วยความเอ็นดูก่อนรวบตัวน้องมากอด

            คนดีของพี่เก่งที่สุด

            “แต่เดี๋ยวก่อน เรามาเกี่ยวก้อยทำสัญญากันว่าพี่จะไม่ใจร้อน จะไม่วู่วามอีก หรือถ้าโดนฝั่งนั้นด่าหรือไล่พี่จะต้องไม่โกรธ ได้ไหมครับ สัญญากับน้อง

            น้องชายยื่นนิ้วก้อยเล็กๆมาตรงหน้า ปาร์คชานยอลถอนหายใจยาวก่อนจะเกี่ยวก้อยตัวเองเข้ากับนิ้วก้อยเล็กๆนั้นในที่สุดพร้อมส่งยิ้มเอ็นดูน้อง

            ถ้าพี่ฟังเราสักนิดเรื่องทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้

            คนตัวสูงพูดอย่างสำนึกผิด

            ไม่เป็นไรนะครับ ตอนนี้พี่รู้ตัวว่าผิดแล้ว ยอมรับผิด ขอโทษ และตามง้อ แค่นี้พี่ต้องทำให้ได้ แม้คยองจะไม่รู้ว่าคุณป๋ายเซียนเป็นคนยังไง แต่คยองเชื่อว่าไม่มีใครอยากให้ลูกไปใช้นามสกุลอื่นที่ไม่ใช่นามสกุลพ่อจริงๆหรอกใช่ไหมครับ

            น้องชายปลอบใจพี่ชายเสียงอ่อน

            แต่พี่ก็กลัวใจแม่ของลูก เขาเกลียดพี่มาก หน้ายังไม่อยากจะมองพี่ด้วยซ้ำ

            พี่ชายทำหน้าห่อเหี่ยวจนคยองซูนึกสงสาร มาดผู้ทรงอิทธิพลถูกกลบด้วยคำว่าเมียกับลูกโดยแท้

            งั้นต้องง้อให้หนักๆนะครับ คยองจะช่วยพี่เอง ไหนบอกคยองหน่อยซิว่าพี่รักคุณป๋ายเซียนเขาหรือเปล่า

            พี่ชายยิ้ม เป็นยิ้มที่คยองซูคิดว่าอ่อนโยนมากที่สุดตลอดชีวิตตั้งแต่เด็กจนโตของพี่

            พี่พยายามหลอกตัวเองมาตลอดว่าไม่ได้รักเขา ไม่ได้รักคนตัวเล็กๆคนนั้น แต่ความจริงมันก็ตามรบกวนจิตใจพี่ว่าเด็กคนนั้นพิเศษ พิเศษกว่าใครหลายคนที่ผ่านเข้ามา พี่ไม่รู้เลยว่าหัวใจมันเปิดรับความบริสุทธิ์นั้นเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ จนเมื่อจะเสียเขาไปหัวใจมันถึงได้แน่ชัดว่ารักเขา แล้วยิ่งมารู้ว่ากำลังท้องลูกของพี่ด้วย พี่บรรยายไม่ถูกเลยจริงๆว่าความรู้สึกที่อัดแน่นในอกนี้มันบรรจุไปด้วยความรู้สึกดีใจขนาดไหน หัวใจพี่ไม่เคยเต้นแรงและคิดจะรักใครเลยนอกจากน้องแต่ตอนนี้มันเพิ่มคนตัวเล็กๆคนนั้นเข้ามาจนเต็มอก พอเห็นคนอื่นมาตอแยพี่ถึงรู้สึกคลั่ง กลัวว่าเขาจะไม่ให้พี่รักและตอนนี้ก็ยังกลัวอยู่

            คยองซูถึงกับยิ้มกว้างเมื่อเห็นน้ำเสียงและแววตาที่เต็มไปด้วยคำสารภาพที่จริงใจของพี่ชาย คนตัวเล็กเอนตัวไปกอดพี่แน่นก่อนจะเอ่ยปลอบเสียงอ่อนโยน

            พี่ต้องบอกคุณป๋ายเซียนเขาให้ได้นะ บอกความรู้สึกทั้งหมดของพี่ บอกว่าพี่รักเขามากแค่ไหน และต้องยอมเขาให้ถึงที่สุดด้วย

            “ถึงตรงนี้แล้วแค่ได้เขากับลูกมาเป็นของพี่ พี่ยอมทุกอย่าง แม้แต่ชีวิตก็ยอม ทิฐิความแค้นทุกอย่างพี่จะหยุดมันลงตรงนี้ ไม่มีอีกแล้วอะไรที่เลวร้ายแบบนั้น

            คยองซูยิ้มมีความสุขเมื่อได้ยินพี่พูดแบบนั้นออกมา แม้หัวใจข้างในจะเจ็บหนึบ แต่หากได้หลานตัวเล็กๆมาเยียวยาคยองซูรู้ว่าหัวใจคงจะแค่ชาและจะไม่เจ็บอีกต่อไป ชีวิตจะอุทิศให้หลานและจะไม่ยอมเปิดใจรักใคร...

 

 

 

 

            เวลาห้าทุ่มเศษคือเวลานัดหมายจากลูกพี่ลูกน้องปาร์คชานยอลเดินเข้าไปในโรงพยาบาลด้วยหัวใจพองโต

            อยู่ได้ไม่นานเพราะพี่เห็นพี่น้องคุณป๋ายเซียนเขาเดินมาส่องน้องเขาอยู่บ่อยๆ ยี่สิบนาทีมากสุดเข้าใจนะ

            “ครับ ขอบคุณพี่มาก

            ปาร์คชานยอลเอ่ยขอบคุณคุณหมอลูกพี่ลูกน้องอย่างจริงใจ

            เออ สงสารหรอกกลัวตรอมใจตายเลยช่วย แต่อะไรร้ายๆที่ทำกับเขาไว้พี่ไม่ลืมนะ ถ้าวันไหนตัวเล็กอาละวาดใส่นายล่ะก็พี่จะไม่สงสารนายเลยนอกจากสะใจ

            “อาละวาดสิดี นี่ผมกลัวว่าเขาจะไม่ยอมมองหน้าผมด้วยซ้ำนะพี่

            “ก็แต่ละอย่างที่นายทำไว้กับเขา ไหนจะพี่เขา พี่สะใภ้เขาอีก ไม่โดนพี่ชายคนโตเอาปืนเป่ากบาลก็ดีเท่าไหร่แล้ว เออๆ บ่นไปเดี๋ยวยาว เข้าไปไป๊เดี๋ยวดูต้นทางให้

            คุณหมอหนุ่มดันตัวปาร์คชานยอลให้ผลักประตูเข้าไป คนตัวสูงรีบทำตามผลักประตูบานหนาแล้วเดินเข้าไปยังเตียงผู้ป่วยที่มีร่างเล็กผิวซีดเซียวนอนหลับตาพริ้มอยู่ มือหนาช้อนมือบางขึ้นมากุมอย่างทะนุถนอมพลางเอ่ยเสียงทุ้ม

           ป๋ายเซียนฉันมาเยี่ยม

            คนตัวสูงทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงแล้วยกมือบางขึ้นแนบแก้ม ริมฝีปากที่เคยร้ายตอนนี้เกลี่ยไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเมื่อทอดสายตามองร่างเล็กของภรรยา

            หมอบอกว่าลูกของเราปลอดภัยแล้ว แกยังอยู่กับเรา

            ยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นบนริมฝีปากพลางเอ่ยต่อแม้คนบนเตียงจะไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมารับฟังด้วยซ้ำ

            คงเป็นเพราะแม่ของแกเข้มแข็งมากแน่ๆ ลูกถึงยังอยู่กับแม่

            แต่แล้วรอยยิ้มก็เลือนออกไปจากใบหน้าเมื่อประโยคถัดมาถูกส่งออกจากริมฝีปากหนา

            แต่แกคงเกลียดพ่อ เพราะพ่อทำให้แม่แกเจ็บมาหลายครั้งแล้ว

            รอยยิ้มเยาะผุดขึ้นที่ริมฝีปากอย่างสมเพชในตัวเอง

            มันก็สมควรแล้วล่ะที่คนเลวๆอย่างพ่อจะโดนเกลียด

            เขาเว้นระยะเพื่อจะยกมือบางขึ้นแนบริมฝีปาก จูบแผ่วที่นิ้วมือสวยอย่างทะนุถนอม

            ป๋ายเซียน...เธอจะยกโทษให้ไอ้คนโง่เง่าอย่างฉันได้ไหม ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตไม่ใช่การแก้แค้นอีกต่อไป แต่คือเธอกับลูกต่างหากคือสิ่งที่ฉันต้องการ ฉันมันคนโง่ เพิ่งรู้ว่ารักเธอก็เมื่อวันที่มันสายไปแล้ว เธอคงทั้งโกรธและขยะแขยงคนอย่างฉันมาก ขอโทษที่ฉันมันร้าย ไม่สมควรจะเป็นพ่อของลูกอย่างที่พี่ๆเธอพูดไว้จริงๆ แต่ได้โปรดให้ฉันได้เห็นเขาเติบโตทุกย่างก้าวและได้ดูแลเธอด้วยเถอะ ฉันขอร้อง

            ชานยอลวอนขอคนตัวเล็ก่อนจะลุกขึ้นประทับริมฝีปากลงบนขมับสวยอย่างแผ่วเบา แล้วเคลื่อนตัวลงมาจูบบนหน้าท้องผ่านเสื้อผู้ป่วยแล้วยิ้มอ่อนโยน ลูบมือบนหน้าท้องพลางยิ้มอ่อนโยน

            ฉันยอมเธอ ยอมเธอหมดทุกอย่างแล้ว คนอย่างปาร์คชานยอลยอมเธอหมดทุกอย่าง แม้แต่ชีวิตถ้าเธออยากได้ ฉันก็พร้อมที่จะยกให้

            ชานยอลมองร่างเล็กนิ่งเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะผละออกจากตรงนั้นเมื่อเวลาผ่านเลยมามากกว่ายี่สิบนาทีตามที่หมอโจวมี่อนุญาตแล้ว โดยไม่รู้เลยว่าหลังจากที่ผละออกไปจากเตียงนิ้วมือเรียวบางที่เคยวางนิ่งกำลังขยับไปมาคล้ายจะรับรู้ถึงสัมผัสและคำสารภาพ...

            เป็นไง สบายใจขึ้นล่ะสิ

            “ยังหรอกพี่ เขายังไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำ คงไม่รับรู้สิ่งที่ผมพูดไป แต่แค่ได้เห็นว่าเขากับลูกปลอดภัยผมก็พอใจแล้ว ว่าแต่มีใครเดินมาบ้างหรือเปล่าครับ

            “ยังหรอก...นั่นไง ถามถึงก็มาพอดี หลบเร็ว

            คุณหมอหนุ่มดึงร่างของปาร์คชานยอลหลบที่มุมอาคารเมื่อเห็นร่างของไคกับซูโฮเดินตรงมาที่หน้าห้องฉุกเฉิน

            ทำไมต้องหลบด้วย ผมก็มีสิทธิ์มาหาลูกหาเมียผมเหมือนกันนั่นแหละ

            ปาร์คชานยอลจะเดินออกจากมุมอาคารที่หมอโจวมี่ดึงมาซ่อนตัว

            หยุดเลยๆ จำไม่ได้หรือไงเพราะความวู่วามและใจร้อนของนายมันทำให้เกิดอะไรขึ้นบ้าง

            คุณหมอหนุ่มรั้งลำแขนลูกพี่ลูกน้องไว้สุดแรงก่อนจะพยักหน้าไปทางห้องฉุกเฉินอย่างจะเตือนสติ

            ทบทวนดีๆถึงสิ่งที่ตัวเองทำไว้กับครอบครัวเขา นายจะรู้ว่านายไม่มีสิทธิ์ไปทำโมโหโกรธาใส่ฝ่ายนั้นเลย ยิ่งพี่ชายเขานายก็ยิ่งต้องยอมให้มากๆ นายจะได้ไม่ได้น้องเขาก็ขึ้นอยู่กับพี่ชายทั้งสองเขานั่นแหละ ถ้าเขาไม่ยอมยกน้องให้ซะอย่างแม้แต่ปลายนิ้วนายก็จะไม่ได้สัมผัสน้องเขา

            ปาร์คชานยอลถอนหายใจแรงก่อนจะพยายามระงับอารมณ์ตามคำเตือนของคุณหมอหนุ่มลูกพี่ลูกน้อง

            “ก็ได้ ผมจะพยายาม

            “พยายามไม่พอเว้ย นายต้องทำให้ได้ ต้องรู้จักที่จะใจเย็นกว่านี้ คิดถึงหน้าแม่ของลูกไว้ให้มากๆ ถ้านายทำให้เรื่องเลวร้ายขึ้นอีก รับรองว่าคราวนี้พี่ชายเขาไม่ปล่อยนายให้ลอยนวลแน่หรือไม่เขาก็คงพาน้องเขาไปจากตรงนี้ไม่ให้เห็นแม้แต่หน้า

            “แต่ไอ้คนนั้นมันจะแย่งเมียผม มันประกาศปาวๆว่าจะแต่งงานกับเมียผมให้ได้

            “แต่คนที่ตัดสินใจว่าจะแต่งไม่แต่งจริงๆคือแม่ของลูกนาย คนที่นายต้องรีบไปง้อให้เขาเข้าใจที่สุดคือแม่ของลูกนาย แล้วก็ทำให้พี่ๆเขาเข้าใจนายซะ คนอื่นไม่ต้องไปสนใจ เข้าใจมั้ย ไอ้คนอารมณ์ร้อน

            คุณหมอหนุ่มยกมือขึ้นขยี้หัวน้องตัวสูงอย่างเตือนสติ ปาร์คชานยอลมองตาพี่ก่อนจะพยักหน้ารับในที่สุด

            ก็ได้ ผมเชื่อพี่

            “ดี

            คุณหมอนุ่มยิ้มกว้างเป็นกำลังใจให้น้องก่อนทั้งสองจะเดินออกจากมุมอาคารเมื่อร่างของไคกับซูโฮพ้นไปแล้ว ปาร์คชานยอลหันกลับไปมองห้องฉุกเฉินด้วยความอาลัยอีกครั้งแต่ก็ต้องตัดใจเดินกลับออกไป เพราะหากอยากจะมาเยี่ยมอีกครั้งหน้าทุกอย่างจะต้องเป็นความลับ

 

           

           

 

 

 

            ทำไมผมไม่เห็นข่าวอะไรเล็ดลอดออกมาเลยทั้งที่งานแต่งไอ้นั่นกับลู่หานพังไม่เป็นท่า แล้วนักข่าวก็เต็มงานออกอย่างนั้นด้วย

            น้องชายเอ่ยถามพี่ชายขึ้นในเช้าวันถัดมาเมื่ออยู่กันตามลำพังกับพี่ชายเพราะอี้ชิงกับลู่หานลงไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆโรงพยาบาล

            พี่ให้คนปิดข่าวน่ะ ได้ยินแว่วๆว่าฝั่งนั้นเองเขาก็ให้คนปิดข่าวเหมือนกัน

            คริสเอ่ยอธิบายกับน้อง เขาพอจะรู้มาบ้างว่าปาร์คชานยอลเองก็ให้คนปิดข่าวเรื่องที่เกิดขึ้นเหมือนกัน แสดงว่าหมอนั่นก็คงไม่อยากให้เกิดเรื่องอื้อฉาวกับทั้งลู่หานแล้วก็แบคฮยอน เพราะแน่นอนว่าถ้าข่าวหลุดออกไปทั้งลู่หานกับแบคฮยอนต้องตกเป็นประเด็นของคนในสังคมแน่ๆ

            หึ คนอย่างมันแคร์น้องเราด้วยเหรอ

            เซฮุนเอ่ยด้วยเสียงเหยียด

            คงห่วงอยู่ไม่น้อยถึงได้วิ่งเต้นปิดข่าวใหญ่ ก็พอจะเห็นความดีอยู่บ้าง

            คริสเอ่ยอย่างไร้อคติ

            แต่ความเลวมีมากกว่า

            เซฮุนยังรู้สึกโกรธเกลียดอยู่มากเมื่อคิดถึงสิ่งที่น้องชายคนเล็กต้องประสบพบเจอมา

            คนเราพอความแค้นมันบังตาก็มักจะทำอะไรโดยไม่ทันได้ยั้งคิดทั้งนั้นแหละ ก็เหมือนเรื่องของน้องกับลู่หาน เซฮุนจำได้ไหมว่าเรื่องระหว่างน้องกับลู่หานมันเริ่มขึ้นเพราะอะไร เพราะน้องเองก็โกรธแค้นในตัวลู่หานที่ทำให้พี่อี้ชิงของน้องเสียใจเหมือนกันใช่ไหม ปาร์คชานยอลเองก็เหมือนกันนั่นแหละ หมอนั่นโกรธแค้นเราที่เราอ้าแขนรับหุ้นส่วนที่ถอนหุ้นหนีจากบริษัทที่กำลังจะล้มของหมอนั่นแล้วมาเข้าร่วมกับเรา

            คริสพยายามอธิบายให้น้องฟัง

            และที่มันแย่ไปกว่านั้นคือหลังจากนั้นพ่อบุญธรรมหมอนั่นก็เสียเพราะตรอมใจ เด็กผู้ชายที่เพิ่งผ่านช่วงชีวิตวัยรุ่นมาเพียงไม่กี่ปีแต่ต้องแบกรับอะไรหลายอย่างไว้รวมถึงชีวิตน้องชายอีกหนึ่งคนจนต้องพาตัวเองเข้าไปในวังวนของมาเฟียเพื่อประคองฐานะของบริษัทและดูแลน้อง ในฐานะที่พี่เคยผ่านอะไรแบบนั้นมาพี่ว่าพี่พอจะเข้าใจปาร์คชานยอลนะ

            เซฮุนขบคิดตามคำบอกเล่าของพี่

            แล้วพี่จะยอมยกโทษให้มันง่ายๆงั้นเหรอ

            “พี่ไม่อยากยอมเลย อยากพาคุณคนเล็กไปซ่อนไม่ให้หมอนั่นเห็นแม้แต่หน้าด้วยซ้ำ อยากให้ทุนรนทุรายจะเป็นจะตายตอนที่ไม่เห็นหน้าลูกกับเมีย แต่คำว่าหลานมันก็ทำให้ต้องฉุกคิดทุกอย่างด้วยเหตุผล พี่ไม่อยากให้หลานเกิดมาเป็นลูกไม่มีพ่อเหมือนพวกเราหรอกนะ ทั้งที่แกมีพร้อมทั้งพ่อทั้งแม่

            “แต่ไคมันก็รับอาสาเป็นพ่อให้น้องนี่ ไม่จำเป็นที่เราต้องไปฝากชีวิตไว้กับไอ้คนเลวๆแบบนั้น

            น้องชายเอ่ยเสียงขุ่นด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น

            แต่เราต้องไม่ลืมว่าไคไม่ใช่พ่อแท้ๆของหลาน พี่รู้ว่าไคเป็นคนดีและจะดูแลทั้งคุณคนเล็กแล้วก็ลูกได้เป็นอย่างดี แต่พี่เองก็ยังอยากให้หลานได้อยู่กับพ่อแท้ๆของแก ไม่อยากให้เป็นเด็กที่ขาดพ่อ แม่ เหมือนพวกเรา

            พี่ชายยิ้มอ่อนโยนให้น้องชายคนกลางพลางเอ่ยอธิบายต่อ

            แต่สุดท้ายแล้วคนที่จะตัดสินใจทุกอย่างก็คือคุณคนเล็กของเรา ถ้าน้องยืนยันจะแต่งงานกับไคพี่ก็จะไม่ห้ามแล้วก็จะรีบจัดการทุกอย่างให้เร็วที่สุด

            “สำหรับผมนะเรื่องที่มันทำกับลู่หานผมไม่ติดใจอะไรหรอก เรื่องที่ซ้อมผมผมก็ไม่ติดใจ เพราะรู้ว่าต้นเหตุของเรื่องคือพ่อของลู่หาน แต่ที่ติดใจก็ตรงที่มันย่ำยีน้องนี่แหละ นั่นแก้วตาดวงใจของเรา หัวใจของเรา แต่มันก็พรากเอาไปทำเลวๆ

            เซฮุนยังฮึดฮัดด้วยความโกรธแต่ก็ดูจะอ่อนลงกว่าตอนแรกมากเมื่อได้ฟังสิ่งที่พี่เล่า

            “งั้นหมายความว่าถ้าคุณคนเล็กเขาตัดสินใจให้โอกาสพ่อของลูกได้แก้ตัวอีกครั้งน้องก็จะไม่ขัดขวางใช่ไหม

            คริสเอ่ยถามน้องชายคนรอง เขาเป็นพี่ชายที่รักน้องยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด ดังนั้นความคิดเห็นของน้องต้องมาก่อนเสมอ

            ก็ถ้าน้องยอมผมก็ไม่ขัดข้องก็ได้ ถึงจะเคืองๆมันอยู่ก็เถอะ

            เซฮุนเอ่ยเสียงสะบัดๆ ไม่อยากยอมแต่พอคิดถึงหลานที่จะเกิดมาก็ใจอ่อนลงมาก จริงอย่างที่พี่ชายพูดเด็กควรได้อยู่กับพ่อกับแม่แท้ๆ เขาเองเข้าใจความรู้สึกดีว่าตอนที่เมียโดนพ่อตายกไปให้คนอื่นทั้งที่ลูกเขาเกิดอยู่ในท้องมันเป็นยังไง ดังนั้นต่อจากนี้คงเป็นการตัดสินใจของคุณคนเล็กเพียงคนเดียวว่าจะให้เรื่องลงเอยยังไง

            ....จะยอมให้พ่อแท้ๆรับผิดชอบ หรือจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับพี่ชายที่พร้อมจะเป็นพ่อของลูกให้อย่างไค...

            มีเพียงคุณคนเล็กคนเดียวเท่านั้นที่รู้

 

 

 

 

 

 

            ลู่หานเป็นอะไรหรือเปล่า หืม ทำไมวันนี้ดูเงียบๆ

            หลังพี่ชายกับพี่สะใภ้กลับออกไปแล้วเซฮุนที่สังเกตเห็นว่าลู่หานดูไม่สดใสและมีอะไรครุ่นคิดในใจตลอดเวลาก็เอ่ยถามคนตัวเล็กขึ้น

            ไหนเดินมานั่งใกล้ๆซิ ไม่สบายหรือเปล่า

            เซฮุนเอ่ยเรียก คนตัวเล็กทำหน้ากระอักกระอ่วนเพราะรู้ว่าถ้าโดนเซฮุนซักลู่หานไม่มีทางปิดอะไรเขาได้แน่

            ถ้าเธอไม่มานั่งที่เตียง ฉันจะเดินไปหาเดี๋ยวนี้

            เซฮุนเลิกผ้าห่มออกแล้วทำท่าจะลุกลงมาจากเตียงจริงๆจนลู่หานต้องรีบเดินเข้าไปหาเพราะรู้ว่าคนใจร้อนแบบเขาทำอย่างที่พูดจริงๆแน่

            อย่าลุกครับเดี๋ยวแผลปริ

            “งั้นก็ขึ้นมานั่งนี่

            มือหนาตบลงบนที่ว่างข้างเตียง ลู่หานปีนขึ้นไปนั่งอย่างจนใจ

            ไหนหันหน้ามาให้ดูหน่อยซิ เป็นอะไร หืม

            “เปล่าครับ

            ลู่หานหลบตา แต่ก็โดนแขนยาวๆเอื้อมมาเชยคางให้หันไปมองสบตาคมของเขาที่กำลังจ้องเขม็งรออยู่

            อย่าพยายามโกหกฉัน เพราะเธอน่ะโกหกไม่เก่ง แค่มองหน้าก็รู้แล้วว่าเธอมีเรื่องไม่สบายใจ ไหนบอกมาซิว่ามีเรื่องอะไรในใจ

            ลู่หานอึกอักไม่อยากพูดเรื่องนี้ให้เขาไม่สบายใจไปด้วย

            บอกมาลู่หาน อย่าต้องให้บังคับ

            น้ำเสียงต่ำที่กดดันมาทำเอาลู่หานทำตัวไม่ถูก

            คือ เอ่อ คุณพ่อท่านโทรมา เอ่อ สั่งให้ผม เอ่อ กลับบ้านครับ

            “ตั้งแต่เมื่อไหร่!!!”

            ลู่หานสะดุ้งเมื่อเห็นคนตัวสูงตะคอกเสียงดัง หน้าอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงอารมณ์โกรธ

            เมื่อเช้าครับ ตอนไปซุปเปอร์มาร์เก็ตกับคุณอี้ชิง

            ลู่หานยกมือขึ้นลูบหน้าอกสามีอย่างปลอบโยนให้เขาคลายอารมณ์ร้อนลง ดวงตาคู่คมฉายแววโกรธขึ้งจนน่ากลัว

            แล้วเธอตอบกลับไปว่าไง

            “เอ่อ ผม...ไม่กล้าปฏิเสธท่าน ท่านบอกว่าท่านกำลังป่วย ไม่มีใครพยาบาลท่าน ผมเลย เอ่อ

            “ไม่มีวันที่ฉันจะปล่อยให้เธอกลับไปคนเดียวเด็ดขาดลีลู่หาน ถ้าเธอจะไปต้องไปกับฉันเท่านั้น โอเค พ่อเธออยากให้กลับเร็วๆใช่มั้ยงั้นฉันจะถอดสายน้ำเกลือมันวันพรุ่งนี้เลย แล้วเราไปกัน ฉันเองก็อยากพูดกับพ่อเธอให้ขาดไปเลยเหมือนกันว่าจะเอายังไง

            น้ำเสียงโกรธขึ้งร่ายยาวมาทันทีจนลู่หานนึกเป็นห่วงสุขภาพ

            ไม่ได้หรอกครับแผลคุณยังไม่ดีเลย

            “ก็ช่าง ฉันไม่สนหรอก ยังไงคราวนี้ฉันจะไม่ยอมให้พ่อเธอยกเธอให้ใครอีกแล้ว เป็นตายก็ให้มันรู้คราวนี้แหละ จะโดนพ่อตายิงตายคาบ้านก็ให้มันรู้กัน

            “ไม่เอาครับ ไม่พูดแบบนี้

            ลู่หานยกมือขึ้นปิดริมฝีปากหนามือจึงโดนยึดไปจูบติดๆกันหลายครั้ง

            เธอห่วงพ่อของเธอได้แต่เธอก็ต้องห่วงพ่อของลูกด้วยนะ ลู่หานเธออาจจะไม่เข้าใจว่าเธอกับลูกสำคัญกับฉันมากแค่ไหน

            ลู่หานจ้องเข้าไปในดวงตาคมก่อนริมฝีปากหนาจะเอ่ยความในใจออกมาให้ได้ยินอีกครั้ง

            เธอกับลูกน่ะคือหัวใจของฉัน ถ้าไม่มีเธอกับลูกฉันก็ไม่อยากอยู่หรอก ถ้าพ่อเธอเขามีอะไรโกรธแค้นฉันในใจนักหนา อยากจะฆ่า ฉันก็จะยอมให้เขาฆ่าถ้ามันจะทำให้เธอไม่ต้องตกไปเป็นของคนอื่น

            “โถ่ ไม่เอาไม่พูดแบบนี้นะครับ ผมไม่ไปแล้วก็ได้ ไว้คุณหายแล้วเราค่อยไปหาพ่อพร้อมกันนะครับ

            ลู่หานครางเสียงอ่อนด้วยความสงสาร รู้ว่าเขาคงทรมานทั้งขยับตัวไม่ค่อยได้ ทั้งหงุดหงิดที่ทำอะไรไม่ได้ซักอย่าง

            ฉันรักเธอกับลูกจริงๆนะลู่หาน รักอย่างที่ไม่เคยรักใครมาก่อน ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกได้ขนาดนี้ แต่ก็รู้หัวใจแล้วว่ามากมายจริงๆ

            “ผมก็รักคุณมากครับ คนดีของผม

            ลู่หานเคลื่อนริมฝีปากลงไปจูบหน้าผากของเขาก่อน ก่อนจะเคลื่อนไปประกบที่ริมฝีปากหนาเพราะรู้ว่าเขาคงอยากทำแบบนี้ แต่ติดที่ขยับตัวยากและพอริมฝีปากประทับติดตรึงเขาก็เป็นคนเดินเกมส์เองทันที ริมฝีปากหนาเคลื่อนไปทั่ว บดเบียดริมฝีปากสวยของลู่หานก่อนจะสอดลิ้นเข้ามาควานหาความหวานดูดดึงลิ้นอย่างเอาแต่ใจราวกับกระหายความหวานล้ำมานานแสนนาน จนเมื่อพอใจนั่นแหละริมฝีปากร้ายจึงเคลื่อนออกห่าง ลู่หานหอบหายใจเหนื่อยซบหน้าลงกับหน้าอกของผู้ชายทีได้ชื่อว่าเป็นสามี มือหนาโอบรั้งลุ่หานให้แนบชิดตัวเขาทันที

            รักลีลู่หานมากนะ

            “ผมก็รักคุณโอเซฮุนมากเหมือนกันครับ

            ลู่หานเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะราวหยอกเย้ากัน

            ไม่สิ ฉันต้องบอกว่าโอเซฮุนรักพี่ลู่หานมากเลยครับต่างหาก เพราะเธออายุเยอะกว่าฉัน ใช่ไหม เธอชอบให้ฉันเรียกพี่นี่

            “คิกๆ แต่มันดูตลกๆยังไงไม่รู้

            ลู่หานขำมุดหน้าลงกับอกเขาแต่ก็พยายามไม่ทิ้งน้ำหนักลงไปบนแผงอกนั้นมากเพราะกลัวเขาเจ็บ

            ใช่ไหมล่ะ ไม่มีใครเขาเรียกเมียว่าพี่หรอก

           

         

 

 

 

 

 

 

            เป็นอีกคืนที่ปาร์คชานยอลมีโอกาสได้เข้ามาเยี่ยมคนตัวเล็กในห้องฉุกเฉินด้วยความช่วยเหลือจากคุณหมอโจวมี่ที่ยืนเป็นต้นทางให้เช่นวันก่อน เขาทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม ยกมือบางซูบซีดขึ้นมาแนบริมฝีปากไล่จูบไปจนทั่วนิ้วสวยแล้วแนบไว้ที่แก้มสาก

            “คนดี เธอยังไม่ยอมตื่นขึ้นมาอีกเหรอ เธอแค่ขี้เซาใช่ไหม แค่กำลังหลับฝันดี พรุ่งนี้เธอจะตื่นขึ้นมาพร้อมลูกของเราใช่ไหม

            ปาร์คชานยอลเอ่ยเสียงอ่อนโยนกับร่างที่ยังหลับใหลไม่ไหวติง ดวงตาคมทอประกายความอ่อนโยนเมื่อทอดมองร่างเล็กของภรรยา

            “ตื่นมาฟังคำสารภาพของคนเลวๆคนนี้เถอะครับคนดี อย่าฆ่าพี่ทั้งเป็นโดยการที่เธอยังหลับใหลอยู่แบบนี้เลย ตื่นขึ้นมาอาละวาด ทุบตี ด่าทอพี่เท่าที่เธอพอใจ แค่ให้พี่รู้ว่าเธอกับลุกไม่เป็นไรแล้ว พี่ขอร้อง

            ปาร์คชานยอลจูบลงบนฝ่ามือขาวซีดอีกครั้ง

            “แต่พี่รู้สึกนะว่าตัวเล็กในท้องต้องเป็นผู้ชายแน่ๆ คนดีรู้ไหมว่าทำไม

            ชานยอลวางมือลงบนหน้าท้องนูนของคนตัวเล็กพร้อมรอยยิ้มมีความสุข

            เพราะแม่ของลูกใจแข็งมาก มากขนาดที่พี่กลัวใจเธออย่างที่ไม่เคยกลัวใครมาก่อน เพราะงั้นพี่ถึงคิดว่าเขาต้องเป็นผู้ชายแน่ๆ ถ้าลูกเป็นผู้ชายงั้นก็ต้องเป็นคุณชายตระกูลปาร์ค...

            พูดมาถึงตรงนี้คนพูดก็รู้สึกจุกที่อก พลางเอ่ยเสียงแผ่ว

            หรือบางทีก็อาจจะเป็นคุณชายตระกูลคิม ลูกของคิมไค ถ้าคนดีไม่อยากให้คนเลวๆแบบพี่เป็นพ่อ

            แววหม่นเต็มไปทั่วดวงตาคมที่ทอดมองร่างของภรรยา

            ซึ่งพี่คงไม่มีปัญญาทำอะไรได้ เพราะพี่รู้ดีว่าเลวมากแค่ไหน มากจนไม่น่าได้รับการให้อภัย พี่รู้ตัวเองดี

            เป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่ร่างสูงจะเดินคอตกออกไปจากห้องด้วยความห่อเหี่ยว

            คุณหมอประจำไข้บอกรึเปล่าครับว่าเมียผมจะฟื้นตอนไหน

            ปาร์คชานยอลเอ่ยถามหมอโจวมี่

            คงพรุ่งนี้ล่ะ เขาหลับมาจะสองวันเต็มแล้ว

            คนตัวสูงพยักหน้ารับหงอยๆ

            หมดกันมาดมาเฟีย คอตกเป็นหมาหงอยขนาดนี้เชียว ไม่เอาน่าพี่ไม่ชินนะเว้ยลุคส์แบบนี้ของนาย

            คุณหมอหนุ่มเอ่ยแซวลูกพี่ลูกน้อง

            ผมกลัวจริงๆพี่หมอ กลัวว่าเขาจะเกลียดผมจนไม่ให้เจอแม้แต่หน้าลูก กลัวว่าเขาจะแต่งงานไปกับคนอื่น กลัวว่าเขาไม่เห็นผมในสายตา ทั้งๆที่เขาตัวเล็กแค่นั้นแต่บทจะใจแข็งก็ทำเอาคนตัวโตๆแบบผมกลัวขึ้นมาทันที

            “ตัวเล็กแต่มีอีกหนึ่งชีวิตในนั้นด้วยนะ หึหึ สู้เว้ย ยอมเขาให้ถึงที่สุด ให้เขารู้ว่านายสำนึกผิดจริงๆแล้ว

            คุณหมอหนุ่มตบบ่าสูงอย่างให้กำลังใจก่อนจะเดินเคียงกันออกไปจากด้านหน้าห้องฉุกเฉินนั้น

 

 

 

 

           

            และในเย็นถัดมาของอีกวันทุกคนก็ได้รับข่าวดีเมื่อหมอแจ้งว่าคนตัวเล็กฟื้นแล้ว โดยคุณหมอลงความเห็นว่าพ้นขีดอันตรายทั้งแม่และลูก แต่ยังต้องนอนนิ่งๆห้ามขยับเขยื้อนตัวมากและจะย้ายไปห้องธรรมดาได้ในพรุ่งนี้เช้า

            คุณหนูเป็นยังไงบ้างครับ

            อี้ชิงปรี่เข้าไปจับมือบางมากุมพร้อมน้ำตาคลอดวงตาด้วยความดีใจเมื่อเห็นคนตัวเล็กยิ้มออกมาได้ แม้ริมฝีปากจะซีดเซียวมากจนน่าสงสารก็ตาม

            “บี๋สบายดีครับ บี๋หลับไปนานมั้ยครับ

            “สองวันแน่ะครับ

            “ขี้เซาจริงๆเลยเนอะ ทำพี่ๆตกใจกันไปหมด

            พี่ๆต่างพากันเอ็นดูเมื่อเห็นคนตัวเล็กยิ้มออกมาได้

            แต่คงต้องขอโทษตัวเล็กที่สุดที่ทำให้ตกใจ แม่ขอโทษนะครับ

            มือเล็กๆลูบไปบนหน้าท้องตัวเอง พี่ชายคนโตเองก็กุมมือน้องที่วางอยู่บนหน้าท้องเช่นเดียวกัน

            ลุงคริสก็ต้องขอโทษตัวเล็กด้วย ไหนป้าชิงด้วย

            คริสดึงมือคนรักมาวางอีกคน พอทุกคนได้ยินว่าป้าชิงก็ต่างพากันหัวเราะจนอี้ชิงต้องทุบสามี

            ลุงไคเองก็ต้องขอโทษเหมือนกันนะครับ

            ไคเอ่ยกับคนตัวเล็กที่ส่งยิ้มมาให้เขาทันที

            ไม่ใช่ความผิดของลุงไคเลยครับ ไม่ต้องโทษตัวเองนะครับ ตอนนี้ตัวเล็กแข็งแรงแล้ว เดี๋ยวอีกหน่อยก็ออกมาวิ่งได้

            “งั้นเดี๋ยวลุงไคอาสาเป็นคนพาไปโรงเรียน พาไปทำโน่นทำนี่เองนะครับ

            “ทุกคนเป็นพยานนะครับว่าลุงไคพูดอะไรไว้

            คนตัวเล็กหาพวกทำเอาพี่ๆยิ้มออกมาได้อีกครั้ง

            แล้วพี่ชายเล็กล่ะครับ

            คนตัวเล็กกวาดสายตาหาพี่ชายคนรอง

            “คุณชายเล็กไม่รู้เรื่องนี้ครับ พวกพี่ปิดไว้เกรงว่าจะอารมณ์ร้อนจนบุกไปบ้านฝั่งนั้นอีก

            คนตัวเล็กพยักหน้ารับรู้

            ดีแล้วล่ะครับ บี๋ไม่อยากให้เราไปเกี่ยวข้องกับเขาอีกแล้ว

            พอคนตัวเล็กเอ่ยมาถึงตรงนี้พี่ๆก็ต่างมองหน้ากันทันที รู้โดยทั่วกันว่าคนตัวเล็กคงใจแข็งมาก มากจนบางทีสิ่งที่พี่อย่างคริสกลัวอาจจะเป็นจริงขึ้นมา

            อย่าเพิ่งคิดอะไรมากเลยน้องเพิ่งจะฟื้น ตอนนี้ต้องพักผ่อนให้มากๆพรุ่งนี้หมอจะให้เราย้ายไปห้องธรรมดาแล้ว เดี๋ยวพี่ชายเล็กเราก็คงดื้อมาหาจนได้

            “ครับ

            เพราะคุณหมออยากให้ว่าที่คุณแม่พักผ่อนให้มากๆและขยับตัวแต่น้อยๆจึงยังให้ยานอนหลับอยู่ คริสกดจูบลงบนหน้าผากน้องอย่างแผ่วเบา และไม่นานร่างเล็กก็หลับลงอีกครั้งเพราะฤทธิ์ยา พี่ๆจึงได้ทยอยออกจากห้อง

 

 

 

            และแน่นอนว่าข่าวการฟื้นของแบคฮยอนได้ไปถึงหูสองพี่น้องเช่นเดียวกัน

            จริงๆเหรอครับพี่หมอ พี่ชายต้องดีใจแน่ๆ ครับ ขอบคุณมากนะครับพี่หมอ

            “พวกมันเริ่มจะตุกติกแล้วครับนาย ครั้งก่อนของก็มาส่งล่าช้ามาก และไม่ใช่คนเดิมๆที่เราคุ้นเคย

            คยองซูหันไปมองผู้ชายสองคนที่กำลังปรึกษากันหน้าเครียด ตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อนที่พี่ชายคยองซูกับคนสนิทอย่างจื่อเทาพูดคุยกันอย่างเคร่งเครียดด้วยเรื่องที่คยองซูไม่เข้าใจ แต่ก็รู้ว่าสถานการณ์ไม่ดีนัก

            งั้นคราวหน้าฉันจะไปเอง อยากจะรู้ว่าชีคมุสตาฟาร์จะมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรอีก

            “แต่มันอันตรายนะครับนาย

            “ไม่เป็นไร ฉันอยากไปเห็นกับตาว่าคนที่เคยทำงานร่วมกันมาจะกล้าหักหลังฉันจริงๆเหรอ

            “ครับนาย

            จื่อเทารับคำนายด้วยความไม่สบายใจนัก

            ไปไหนก็ไปเถอะ ฉันมีเรื่องจะคุยเท่านี้แหละ

            “ครับนาย

            จื่อเทาโค้งให้ชานยอลก่อนจะหันมาโค้งให้คยองซูแล้วออกจากห้องไป

            มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ ทำไมเคร่งเครียดกันจัง

            คนตัวเล็กเอ่ยถามพี่ชายด้วยความเป็นห่วง

            ไม่มีอะไรหรอก ปัญหาเรื่องงานทั่วๆไป แล้วน้องมีอะไรหรือเปล่าหืม พี่ได้ยินน้องพูดชื่อพี่หมอ

            อ๋อ

            คนตัวเล็กครางเสียงยาวแล้วลุกขึ้นจากโซฟาเดินมานั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงานพี่ชาย

            พี่หมอโทรมาแจ้งข่าวดี คุณป๋ายเซียนฟื้นแล้วเมื่อช่วงเย็นนี้เอง ตอนนี้ยังอยู่ในห้องฉุกเฉินแต่พรุ่งนี้คงได้ออกแล้ว พี่หมอเลยว่า...

            น้องชายเว้นวรรคขำพี่ชายที่วางมือจากทุกอย่างมานั่งฟังอย่างเอาจริงเอาจัง

            พี่หมอว่าไง นี่เราอย่ามาแกล้งพี่นะ บอกพี่มาเร็วๆเลย

            “คิกๆ นานๆจะได้เห็นพี่กระวนกระวายใจแบบนี้ คยองว่านะพี่ต้องเป็นคนกลัวเมียแน่ๆ คยองมั่นใจ

            น้องชายเอ่ยล้อพี่ชายทั้งหัวเราะขำ

            ยอมรับว่ากลัว นี่กลัวว่าเขาจะไม่ยอมให้รักทุกวัน เห้อ ว่าแต่เราจะบอกได้หรือยังว่าพี่หมอว่าไงต่อ

            คนตัวเล็กยิ้มแล้วรีบเอ่ยต่อ

            พี่หมอบอกว่าถ้าพี่อยากไปเยี่ยม คืนนี้เที่ยงคืนให้ไปที่โรงพยาบาล

            “จริงเหรอ

            “ครับ

            “ดีสิ พี่อยากให้บางอย่างกับเขาพอดี

            “อะไรเหรอครับ

            กล่องกำมะหยี่สีแดงถูกล้วงออกมาจากเสื้อสูท ก่อนพี่ชายจะเปิดออกให้น้องชายดู

            แหวน สวยจังเลยครับ

            “พี่แอบใช้ด้ายวัดนิ้วเค้ามาแล้วเอาไปให้ช่างทำให้ จริงๆว่าจะแอบสวมตอนเขาหลับแต่ถ้าเขาตื่นก็คงจะสารภาพให้ไปตรงๆ

            “ต้องอย่างนี้สิครับถึงจะสมเป็นมาเฟียใหญ่ ใจต้องนิ่ง ต้องกล้าๆแบบนี้

            คยองซูให้กำลังใจพี่ชายตัวเอง ปาร์คชานยอลเองก็เหมือนตัวเองจะมีหวังขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

 

           

 

            เวลาเที่ยงคืนปาร์คชานยอลก็เดินเคียงกับคุณหมอหนุ่มไปยังห้องฉุกเฉินที่ร่างของคนตัวเล็กยังหลับใหลอยู่

            ยี่สิบนาทีเหมือนเดิม แต่วันนี้ห้ามเลทเพราะน้องเขาฟื้นแล้ว พี่ๆเขาเดินมาดูบ่อยกว่าเดิมมาก

            “ครับพี่

            ปาร์คชานยอลรับคำแข็งขัน ก่อนจะผลักบานประตูเข้าไป ภายในห้องยังคงเงียบเชียบเช่นเดิม ร่างเล็กยังหลับใหลไม่ได้สติ คนตัวสูงทรุดนั่งลงที่เดิม คว้ามือบางขึ้นมากดจูบอย่างที่ทำทุกครั้ง

            พี่หมอบอกว่าคนดีฟื้นแล้ว พี่ดีใจมากจนไม่รู้จะอธิบายยังไง แค่รู้ว่าเธอกับลูกไม่เป็นอะไรหัวใจมันก็เต็มตื้นขึ้นมามากแล้ว

            ปาร์คชานยอลยังคงสารภาพความรู้สึกออกมาแม้ว่าคนบนเตียงไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัวก็ตาม

            “วันนี้พี่มีของสำคัญมาให้คนดีด้วย นิ้วมือสวยๆนี้จองไว้ก่อนได้ไหมคะ ไม่ให้พี่ก็จะจองล่ะ

            กล่องกำมะหยี่ถูกล้วงออกมาจากเสื้อสูทอีกครั้ง แหวนวงงามถูกบรรจงดึงออกมาจากกล่อง ปาร์คชานยอลประคองนิ้วมือสวยขึ้นมายกแหวนขึ้นมาจ่อที่นิ้วนางข้างซ้าย แต่ทว่า...

            เอาแหวนของคุณออกไปซะ ที่ตรงนี้มีไว้ให้แหวนของพี่ไคเท่านั้น

            มือบางชักออกจากการเกาะกุมของเขาพร้อมดวงตาที่เคยปิดสนิทเบิกกว้างขึ้นโดยไม่มีทีท่าว่าจะมีแววง่วงงุน เพราะแบคฮยอนตื่นได้สักพักแล้วต่างหาก

            ป๋ายเซียนเธอฟืนแล้ว คนดีฟื้นแล้ว

            “ออกไป ถ้าไม่อยากให้ผมโกรธคุณมากกว่านี้

            “คนดีฟังพี่สักนิด ฟังชานยอลสักนิดนะครับ

            “ไม่ ผมไม่มีอะไรต้องฟังจากปากคุณ ออกไปเดี๋ยวนี้ อย่าให้ผมโมโหนะ

            “ป๋ายเซียน

            “ออกไปนะ ฮึก!”

            ปาร์คชานยอลรับหมอนที่ถูกเขวี้ยงออกมาสุดแรงของคนป่วย

            ออกไป ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ ออกไป!”

            “ชานยอล

            คุณหมอโจวมี่ที่ได้ยินเสียงโวยวายเปิดประตูเข้ามาด้านใน ก่อนจะตกใจเมื่อเห็นคนบนเตียงกำลังโกรธจัดอย่างน่ากลัวว่าจะกระเทือนคนในท้อง

            คุณหมอครับพาเขาออกไปเดี๋ยวนี้ ผมไม่อยากเห็นหน้าเค้า ไม่งั้นผมจะเป็นคนเดินออกไปเองเดี๋ยวนี้

            คนตัวเล็กหันมาพูดกับหมอโจวมี่เสียงเขียว

            ครับๆ คุณป๋ายเซียนใจเย็นๆนะครับ มา ชานยอลเอาหมอนมา

            คุณหมอยื่นมือไปรับหมอนมาจากคนตัวสูงแล้วเอามารองให้คนตัวเล็กอีกครั้ง แล้วดันร่างที่แข็งไปทั้งตัวด้วยความโกรธให้นอนลง

            ทำใจให้สบายๆครับ อย่าเครียดเดี๋ยวกระทบต่อเด็กในท้อง

            “ออกไปเลยนะ ออกไป!”

            “ชานยอลออกไปก่อนไป

            คุณหมอโบกมือไล่ลูกพี่ลูกน้องที่มองร่างภรรยาตาละห้อยก่อนจะเดินคอตกออกไปจากห้องอย่างไม่มีทางเลี่ยง

            คุณป๋ายเซียนอยากให้ใครมาอยู่เป็นเพื่อนไหมครับเดี๋ยวหมอตามให้

            “ฮึก พี่อี้ชิงครับ

            คุณหมอกดอินเตอร์คอมแจ้งพยาบาลให้จัดการต่อทันที รอจนอี้ชิงมาถึงจึงออกจากห้อง เห็นลูกพี่ลูกน้องตัวเองหลบอยู่ที่มุมอาคารมองห้องฉุกเฉินตาละห้อยก็ได้แต่สงสาร

            ไว้ค่อยหาทางใหม่เถอะ ตอนนี้คุณป๋ายเซียนโกรธมาก เข้าไปก็มีแต่จะทำให้เรื่องแย่ เดี๋ยวกระทบกับตัวเล็กในท้องอีก

            คุณหมอหนุ่มบอก

            เขาคงไม่มีวันอภัยให้คนเลวๆแบบผมแล้วล่ะพี่

            ชานยอลเอ่ยด้วยความสมเพชตัวเอง ซึ่งคุณหมอหนุ่มก็ได้แต่ตบบ่าด้วยความเห็นใจ

 

 

 

 

#ฟิคพรซต

 

100%

.....................................................................................................................

Talk    –   จงระวังฮุนฮาน

            -- ชานแบคก็ เอิ่ม...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชี้แจงเล็กน้อยมีหลายคนเลยถามมาทั้งในแท็กทั้งใน Ask เบิ้ลก็ขอชี้แจงว่าทำไมคยองซูไม่ท้อง น้องเพิ่งจะได้กับคิมไคค่ะ หลังจากที่ไคได้ตัวแบคฮยอนมาจากชานยอลด้วยซ้ำ ระยะเวลาไม่เกิน1สัปดาห์เป็นไปไม่ได้ที่จะท้อง  

ส่วนคริสกับอี้ชิง ทำไมอี้ชิงไม่ท้อง อันนี้เบิ้ลตั้งใจวางพล็อตไว้แล้วว่าอี้ชิงจะไม่ท้องค่ะ ให้เป็นคุณป้าของหลานๆ หรือถ้าใครติดใจทำไมไม่ท้องหว่า งั้นก็คิดว่าพี่คริสเป็นหมันก็ได้ค่ะ 5555555

 

 

 

 

 

 

อยากทอล์กแค่นี้แหละครัช see you.

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

5,746 ความคิดเห็น

  1. #5741 PS19300 (@PS19300) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:43
    ทั้งสงสารและสมเพชในเวลาเดียวกัน😭😭😭
    #5741
    0
  2. #5703 ชนิเอง (@KornChanita) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 19:39
    อยากสมน้ำหน้าแต่ก็สงสารอะฮือ
    #5703
    0
  3. #5681 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 21:10
    สงสานจับใจจจจ
    #5681
    0
  4. #5648 Heybible (@Heybible) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 11:10
    วงวานในการเป็นหมันของเฮียคริส 555
    #5648
    0
  5. #5611 Pornlapat_mook (@Pornlapat_mook) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 17:42
    ถือสะว่าเฮียเป็นหมัน โอ้ยยย ฮา ????????
    #5611
    0
  6. #5600 Kimji_sag (@Kimji_sag) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 17:55
    กลัวอ่ะ กลัวชาายอลจะเป็นไรไป
    #5600
    0
  7. #5467 HunpraeHanprae (@HunpraeHanprae) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 19:15
    เริ่มสงสารชานละอ่ะ คือคิดไปคิดมาชานแบคก้คล้ายๆฮุนฮานนะแต่ชานแรงกว่าอ่ะ ตะ แต่ ก้สงสารอ้ะ แบคอาาอย่าใจแข็งให้มากนา สงสารพี่เขาหน่อยเถอะนาา ฮึก ฮืออ นั่งมุมอาคารฉุกเฉินมองห้องไอซียู โดนจงอินบอกไสหัวไป ฮือออ อะ อึก
    #5467
    0
  8. #5443 tikkyk (@tikkyk) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 10:14
    สนุกมาก
    #5443
    0
  9. #5393 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 22:13
    เริ่มสงสารชานยอลขึนมานิดนึงแล้ว
    #5393
    0
  10. #5350 Mine-Kris* (@minegalaxykris) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 23:40
    พอฟังเหตุผลอะไรหลายๆอย่างแล้วก็สงสารยอลเหมือนกันนะ
    คือตอนนี้คงรับบทเรียนแล้วแหละ คนเรามันก็ผิดกันได้หนิเนอะ เอ้อ
    ห่วงอย่างเดียวคือแบคใจแข็งไม่เปิดโอกาสเลย
    #5350
    0
  11. #5274 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 18:08
    จะสงสารชานยอลดีไหมเนี่ย เฮ้ออออ 
    #5274
    0
  12. #5127 Meannie Sirichon (@meannie2543) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 23:35
    กูว่าเด่วต้องมีไรเกิดขึ้นกับปาร์คว่ะ:(
    #5127
    0
  13. #5119 Nong Praewchiczz (@5615120005) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 22:59
    สงสารชานยอล สู้ๆนะสัดวันป๋ายต้องใจอ่อน :)
    #5119
    0
  14. #5096 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 18:08
    สะใจจัง555
    #5096
    0
  15. #5075 ppimmzz (@ppimmzz) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 03:26
    เริ่มสงสารปาร์คชานละอ่ะ ทำไงดี 55555
    #5075
    0
  16. #4310 gara_grace (@gara_grace) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 06:46
    ตอนแรกดราม่านะ พอไรท์บอกให้คิดว่าพี่คริสเป็นหมัน นี่คือขำแรง555555555555555555555
    #4310
    0
  17. #4309 gara_grace (@gara_grace) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 06:46
    ตอนแรกดราม่านะ พอไรท์บอกให้คิดว่าพี่คริสเป็นหมัน นี่คือขำแรง555555555555555555555
    #4309
    0
  18. #4308 gara_grace (@gara_grace) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 06:46
    ตอนแรกดราม่านะ พอไรท์บอกให้คิดว่าพี่คริสเป็นหมัน นี่คือขำแรง555555555555555555555
    #4308
    0
  19. #4234 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 05:58
    ฮือออออดราม่าง่ะ
    #4234
    0
  20. #4093 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 02:14
    ฮุน แกแบ่บโอ้ยยยพ่อของลูกชัด ช๊าดดดดดดดดดดดดดดดด ดีอะ แต่ไรท์สงสารท่านชานจับใจเลย ไรท์จะไม่ให้บี๋ใจอ่อนสักนี๊สสสสสสสเบยหรา
    #4093
    0
  21. #3532 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 17:45
    สงสารลู่กับอี้ชิงอ่ะ
    #3532
    0
  22. #3511 porylovery (@porylovery) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 11:04
    น่าจ่งจ๋านชานยอล แต่ก็แอบสมน้ำหน้า555
    #3511
    0
  23. #3475 Minzy Warattaya (@minzywrty) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 15:12
    สงสารชานยอลอ่ะ
    #3475
    0
  24. #3397 SSuperpp94sh (@kitilak13) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 09:50
    เห้ออออออ ขอให้ผ่านไปด้วยดีแล้วกัน
    #3397
    0
  25. #3277 What`What (@fernja001) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 17:26
    โสน้าาาาหน้าาาาาาาาาาาา
    #3277
    0