จบแล้ว [FIC EXO] เพลิงรักซาตาน

ตอนที่ 29 : ตอนที่ 26 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,000
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    1 มี.ค. 58

 

 

 

ตอนที่ 26

 

 

 

 

 

 

            “ปล่อยผมนะ ผมจะไปตามลูกกับเมียผม พี่บอกหมอปล่อยผมที!”

            “ช่วยกันจับคนไข้ไว้

            “ไม่ผมไม่นอน ผมจะไปตามลูกกับเมีย ไม่ ผม ไม่...

            หลังเข็มฉีดยาถูกฝังลงไปในผิวเนื้อและยาถูกฉีดเข้าสู่ร่างกายจนหมดเสียงของคนบนเตียงก็ค่อยๆแผ่วลงจนสงบในที่สุด คริสมองร่างของน้องด้วยความทรมานหัวใจ ตั้งแต่ที่เซฮุนฟื้นน้องของเขาก็ทำท่าจะกระโจนลงจากเตียงทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาทั้งๆที่มือยังมีเข็มน้ำเกลือเจาะอยู่และเนื้อตัวก็เต็มไปด้วยบาดแผล ต้องใช้ทั้งผู้ช่วยพยาบาลและพยาบาลต้องมาช่วยกันจับร่างคนไข้และทางออกที่ดูจะดีที่สุดคือการทำให้คนไข้หลับโดยการฉีดยาสลบ เพราะไม่อย่างนั้นแผลจะยิ่งกระทบกระเทือนและอาจจะแย่มากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

            ฮึก พี่ชายเล็ก

            น้องเล็กสุดหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงกุมมือพี่ชายขึ้นมาแนบแก้มทั้งน้ำตาซึม พอๆกับอี้ชิงที่ยืนปิดปากกลั้นสะอื้นอยู่ข้างๆเตียงเมื่อเห็นอาการคุ้มคลั่งของคุณชายคนกลางของบ้าน หัวใจของคนที่เลี้ยงดูมาแต่น้อยเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆเมื่อเห็นร่างกายอันบอบช้ำและหัวใจที่แหลกสลายของคุณชายเล็ก

            เมื่อไหร่จะบอกบี๋ว่าใครเป็นคนเอาตัวคุณลู่หานไป ใครเหรอครับ ทำไมทุกคนต้องปิดปากเงียบ บี๋อยากรู้ว่าคนใจร้ายที่พรากพ่อ แม่ลูก คนนั้นเป็นใครกัน ทำไมเลือดเย็นได้ขนาดนี้

            คนตัวเล็กหันไปคาดคั้นคนสูงอายุกว่าในห้องแต่ทว่าพี่ชายกับอี้ชิงก็ยังคงปิดปากเงียบ เช่นเดียวกับซูโฮที่เสหน้าหลบสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของคุณหนูคนเล็ก สำหรับคริสเขายังไม่รู้ว่าในท้องของน้องชายมีอีกชีวิตกำลังเติบโตอยู่ในนั้นและคนที่เป็นพ่อของหลานเขาก็คือผู้ชายคนที่รับหมั้นกับลู่หาน แต่ที่เขาปฏิเสธที่จะบอกน้องเกี่ยวกับปาร์คชานยอลก็เพื่ออยากกันน้องออกมาจากคนอันตรายแบบนั้น แต่สำหรับซูโฮเขากำลังกลัว กลัวว่าถ้าคุณหนูรู้ว่าใครคือคนที่ทำให้เรื่องทั้งหมดมันบานปลายขนาดนี้คือพ่อของลูกในท้อง เขาเกรงว่าจิตใจคุณหนูจะบอบช้ำมากไปยิ่งกว่าเดิมและอาจจะถึงขั้นรับเรื่องร้ายแรงแบบนี้ไว้ไม่ไหวจนช็อคได้ จึงปิดปากเงียบมาจนถึงตอนนี้

            พี่ชายใหญ่ พี่อี้ชิง พี่ซูโฮ ตอบบี๋สิครับ เขาเป็นใคร คนที่ทำร้ายพี่ชายเล็กแล้วก็จับตัวคุณลู่หานไป

            คนตัวเล็กร้องขอทั้งน้ำตาคลอ แต่ทุกคนในที่นั้นก็ยังคงปิดปากเงียบ

            ฮึก ทำไมทุกคนไม่ยอมบอกบี๋ ทำไม

            “โถ่ คุณหนู อย่ารู้เลยจะดีที่สุดนะครับ ปล่อยให้เป็นเรื่องของพี่ชายคุณหนูจัดการดีกว่า ตอนนี้ความปลอดภัยต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง ถ้าจะต้องมีใครเป็นอะไรไปอีกพี่ๆทุกคนต้องเป็นบ้าแน่

            อี้ชิงเข้าสวมกอดคนตัวเล็กแนบอกพลางเอ่ยปลอบ อธิบายเหตุผลที่ทำให้คุณหนูของตนเงียบเสียงเรียกร้องที่จะรู้ความจริงลงได้ในที่สุด นั่นทำให้ซูโฮถึงกับแอบเป่าปากด้วยความโล่งใจ

            ว่าแต่นายบอกเรื่องนี้ไปถึงไคกับมินซอกแล้วก็จงแดรึยัง ซูโฮ?”

            คริสถามอดีตเลขาและเพื่อนสนิทตัวเองขึ้น

            ฉันบอกไปแล้ว คุณไคฝากมาบอกว่าถ้านายจะลุยก็บอกได้เลยเตรียมคนไว้พร้อมแล้ว จงแดกับมินซอกเองก็เหมือนกัน รอแค่นายสั่ง

            คริสพยักหน้ารับรู้ด้วยความหนักใจทอดสายตามองร่างน้องชายบนเตียงพร้อมตัดสินใจเด็ดเดี่ยว เขาจะเป็นคนลุยแทนน้องเอง ถ้าจะมีใครเป็นอะไรไปก็ควรจะเป็นเขา เพราะในฐานะพี่ที่ทำหน้าที่เป็นพ่อยิ่งเห็นลูกเจ็บเขายิ่งเจ็บกว่าร้อยเท่าพันเท่า

            งั้นอีกสองวันฉันจะเดินทาง นายจัดการตั๋วให้ฉันด้วย

            “บี๋ไปด้วย!!!/ผมไปด้วย!!!”

            ทั้งอี้ชิงและแบคฮยอนต่างร้องขึ้นพร้อมกันเสียงดัง แต่ก็ได้รับการส่ายหน้าแทนคำตอบ

            ทุกคนต้องอยู่ที่นี่ พี่จะไปคนเดียวค่ะ

            “ไม่นะครับคุณคริส ผมจะไปด้วย!”

            “บี๋ก็จะไปด้วย!”

            คนตัวเล็กสองคนร้องขัดขึ้นมาพร้อมกันทันที สีหน้ามุ่งมั่นจริงจังที่จะไปกับคริสให้ได้

            ถ้าไปกันหมดใครจะดูเซฮุนล่ะ หืม เกิดน้องตื่นขึ้นมาอาละวาดออกจากโรงพยาบาลแล้วบุกไปที่นั่นเรื่องจะยิ่งบานปลายไปใหญ่นะคะ

            คริสเอาเหตุผลเข้าล่อ แบคฮยอนทำท่าครุ่นคิดหนักในขณะที่อี้ชิงมองเขาอย่างอ้อนวอน

            นะคะ ทูนหัวอยู่ดูแลน้องๆที่นี่ เรื่องนี้ให้พี่กับไค จงแด มินซอกจัดการเอง

            คริสชิงฝากฝังน้องทั้งสองไว้กับอี้ชิงทันที เท่านั้นพี่เลี้ยงของคุณหนูทั้งสองก็ไม่อาจปริปากได้

            แต่ผมห่วงคุณคริส

            “ไม่เป็นไรหรอก ทุกอย่างจะเรียบร้อย เชื่อพี่ ถ้าหากฝั่งนั้นอยากได้อะไรแลกกับตัวลู่หานกับหลานพี่จะยอมยกให้ทุกอย่าง พี่จะไม่ใช้กำลังในการเจรจา

            ถ้าไม่จำเป็น...

          คริสเก็บคำพูดท้ายประโยคไว้เพราะหากอี้ชิงได้ยินแบบนั้นแน่นอนว่าจะต้องห่วงเขาจนร้องไห้ไม่หยุดแน่และอาจจะขอตามไปด้วยจนได้

            นายเองก็อยู่ที่นี่แหละซูโฮ ดูแลอี้ชิงกับตัวเล็กแทนฉันด้วย

            คริสเอ่ยสั่งเพื่อนสนิทที่พยักหน้ารับทันที

            ได้ นายไม่ต้องห่วง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ลู่หานมองสองข้างทางของถนนยามค่ำในเมืองหลวงของฮ่องกงอย่างเลื่อนลอย ไม่มีแล้วซึ่งน้ำตาที่ไหลรินเหลือเพียงความแห้งผากไร้ความรู้สึก ทำใจที่จะเผชิญเหตุการณ์ในค่ำคืนนี้ด้วยความสงบเพราะการโวยวายหรือขัดขืนต่อผู้ชายร้ายกาจคนนั้นอาจทำให้ลูกเป็นอันตรายได้ ถึงแม้จะต้องกลายเป็นของเขาลู่หานก็ปฏิญาณกับตัวเองว่าจะต้องปกป้องลูกให้ถึงที่สุด เพราะเขาเป็นตัวแทนของคนที่ลู่หานรัก พอคิดถึงพ่อของลูกก้อนหนักๆก็วิ่งขึ้นมาจุกอก ไม่รู้ป่านนี้เขาจะเป็นตายร้ายดียังไง จะมีใครมาพบแล้วพาไปโรงพยาบาลหรือเปล่าทุกอย่างยังมืดทึม ไม่มีความกระจ่างใดใดที่ลู่หานจะรู้ได้นอกจากภาวนาทุกคืนขอให้เขาปลอดภัย

            เชิญครับคุณลู่หาน

            รู้สึกตัวว่ารถจอดถึงที่หมายแล้วเมื่อคนขับรถก้มลงมาเอ่ยเชิญ ลู่หานมองความใหญ่โตของโรงแรมด้านหน้าก่อนจะก้าวลงจากรถ เพียงเท่านั้นแสงแฟลชวูบวาบก็สาดเข้าใส่ทันทีจากกองทัพนักข่าว ลู่หานโดนบอร์ดี้การ์ดชุดดำขนาบข้างเข้าไปด้านในที่ถูกจัดตกแต่งอย่างหรูหราท่ามกลางโต๊ะแขกเหรื่อนับพันชีวิตที่มองมาที่ลู่หานเป็นตาเดียวทันทีที่ย่างกรายเข้าสู่ตัวงาน

            โอ๊ะ ว่าที่คู่หมั้นผมมาถึงแล้วครับ ขอเสียงปรบมือด้วยครับ

            คนที่ประกาศด้วยสีหน้าชื่นมื่นคือปาร์คชานยอลซึ่งก็ได้รับเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องรับอย่างล้นหลาม ลู่หานกัดริมฝีปากสะกดกลั้นความไม่พอใจเพราะรู้ว่าการจัดงานหมั้นท่ามกลางกองทัพนักข่าวในครั้งนี้ก็เพื่อเป็นการหักหน้าคิงค็อปที่ลู่หานเคยได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นคริสมาก่อน หาได้มีเรื่องความรักความผูกพันธ์หรือยากเชิดหน้าชูตาลู่หานไม่ ทุกอย่างคือแผนการแก้แค้นของปาร์คชานยอล

            ที่ผมเชิญทุกคนมาวันนี้ก็เพื่อจะประกาศว่า

            ลู่หานถูกดึงเอวไปรวบกอดท่ามกลางแสงแฟลชและเสียงโห่ร้องของแขกเหรื่อ อยากจะขัดขืนหรือผลักออกแต่มือแข็งแกร่งที่รัดเอวไว้แน่นก็ทำให้ต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

            คุณลีลู่หานกับผมจะหมั้นกันครับ และเรา...

            สายตาคมก้มลงมาสบกับลู่หานพร้อมแสยะยิ้มเยาะ

            จะแต่งงานกันหลังจากนี้สามวัน

            เขาก้มลงมากระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน

            เธอก็จะกลายเป็นอดีตคู่หมั้นอู๋อี้ฟานตลอดกาล

            ลู่หานตวัดสายตาขุ่นไปมองผู้ชายที่ก้มลงมากระซิบที่ใบหูด้วยความไม่พอใจ เขาหัวเราะอย่างอารมณ์ดียั่วโมโหลู่หาน ในขณะที่แขกเหรื่อในงานก็ต่างพากันปรบมือให้กับข่าวดีที่เขาประกาศ นักข่าวยิ่งรัวแฟลชใส่ไม่ยั้ง

            คุณจะต้องได้รับผลกรรมที่ทำในวันนี้

            ลู่หานเอ่ยบอกเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธ

            “อะไรล่ะคือผลกรรมที่ฉันจะได้รับ หืม ในเมื่อตอนนี้ฉันได้ตัวเธอมาอยู่ตรงนี้แล้ว และทันทีที่ข่าวแพร่ไปทั่วทั้งเกาหลีและจีนในพรุ่งนี้คนที่จะเจ็บปวดมากที่สุดก็คืออู๋อี้ฟาน

            ปาร์คชานยอลไม่สะทกสะท้านในสิ่งที่ลู่หานพูด เขายิ้มเยาะยั่วอารมณ์โกรธ ก่อนจะส่งยิ้มกราดไปทั่วงานอย่างผู้ที่คิดว่าตัวเองกำชัยชนะเหนือคิงค็อปแล้ว

            ชอเชิญทุกคนลุกขึ้นปรบมือเป็นพยานให้กับงานหมั้นครั้งนี้ของผมกับคุณลีลู่หานด้วยครับ

            แขกเหรื่อทั้งงานลุกขึ้นปรบมือพอๆกับที่นักข่าวจ้องเลนส์มาที่ลู่หานกับเขาเป็นจุดเดียว ก่อนที่นิ้วนางข้างขวาจะโดนดึงไปแต่เมื่อเขาเห็นแหวนที่เซฮุนเคยสวมให้ลู่หานไว้คิ้วเข้มๆสองข้างก็ขมวดเข้าหากันทันที ก่อนที่แหวนของเซฮุนจะโดนมือหนาของปาร์คชานยอลรูดออกจากนิ้ว

            เอาคืนมานะ!!!”

            ลู่หานร้องห้ามเสียงหลงเมื่อแหวนถูกรูดออก นอกจากลูกแหวนก็เป็นเพียงสิ่งเดียวที่เป็นตัวแทนของเซฮุนที่ลู่หานเอาติดตัวมาด้วยได้

            นอกจากแหวนหมั้นของฉัน บนนิ้วของเธอก็ไม่มีสิทธิ์มีแหวนของอดีตคู่หมั้นอย่างอู๋อี้ฟาน

            “อย่านะ!”

            ลู่หานร้องเมื่อแหวนที่สลักชื่อเซฮุนกับลู่หานถูกเขวี้ยงไปให้บอร์ดี้การืดด้านหลังของเขาอย่างไม่ใยดีพร้อมๆกับแหวนเพชรอีกวงถูกดันเข้ามาแทนที่

            ถึงใจเธอจะเป็นของใครฉันไม่สน แต่สำหรับตอนนี้เดี๋ยวนี้เธอเป็นคู่หมั้นฉัน ไม่ใช่ว่าที่ลูกสะใภ้คิงค็อปอีกต่อไป

            เสียงปรบมือพร้อมแสงแฟลชสาดเข้ามาจนลู่หานรู้สึกหูอื้อเมื่อมือถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากหนาท่ามกลางสักขีพยานนับพันชีวิต ความเสียใจ ความสิ้นหวัง และความโกรธประเดประดังเข้ามาพร้อมกันและในที่สุดร่างก็โอนเอนก่อนสติจะดับวูบไป...

 

            ไง ฟื้นแล้วเหรอ เธอหลับไปคืนนึงเต็มๆ เอ้าเอาไปดูข่าวดีของเราเช้านี้

            ลู่หานชันตัวลุกจากเตียงนอน หันมองรอบด้านก็พบว่าเป็นเช้าของวันใหม่แล้ว คนตัวเล็กหยิบหนังสือพิมพ์ที่เขาโยนลงมาข้างเตียงคลี่ออกอ่าน ก่อนจะเม้มริมฝีปากด้วยความโกรธเมื่อหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ธุรกิจที่ปรากฏคือภาพที่เขากำลังจุมพิตที่มือของลู่หาน พร้อมข้อความขนาดใหญ่

            อดีตคู่หมั้นของอู๋อี้ฟานปรากฏตัวเป็นคู่หมั้นของปาร์คชานยอลท่ามกลางสักขีพยานนับพันชีวิต พร้อมคำถามทำไมลีลู่หานจึงปฏิเสธอู๋อี้ฟาน หรือที่จริงแล้วเขาไม่ใช่ผู้ชายเพอร์เฟ็คอย่างที่ใครเข้าใจ?’

            ปึก!

            ลู่หานเขวี้ยงหนังสือพิมพ์ลงพื้นด้วยความโกรธ จ้องตาตัวปัญหาอย่างปาร์คชานยอลเขม็ง

            ไม่อยากอ่านหนังสือพิมพ์งั้นเหรอ ได้ งั้นฉันเปิดโทรทัศน์ให้ดูก็ได้ มีแทบทุกช่องไม่ต้องห่วง หึ

            โทรทัศน์จอแบนเครื่องใหญ่ถูกเปิดขึ้นพร้อมภาพข่าวงานหมั้นของลู่หานกับเขาปรากฏแทบทุกช่อง

            ป่านนี้อดีตคู่หมั้นเธอคงอกแตกตายไปแล้วล่ะมั้ง ฮ่าๆๆๆ

            เขาระเบิดเสียงหัวเราะเหมือนคนบ้า ลู่หานได้แต่มองด้วยความโกรธโดยที่ไม่สามารถทำอะไรเขาได้

            และต่อไปถ้าฉันมีลูกกับเธอ คิดดูสิ ว่ามันจะสนุกมากแค่ไหน หึหึหึ

            เขาทิ้งท้ายไว้ให้ลู่หานหวาดกลัวเพียงเท่านั้นก่อนจะผละออกจากห้อง ทิ้งให้ลู่หานยกมือขึ้นกุมท้องด้วยความกังวล

            คุณเซฮุนคุณอยู่ที่ไหน ผมคิดถึงคุณ...

 

 

 

 

 

 

           

            ห้ามเปิดทีวี ห้ามเอาหนังสือพิมพ์หรือสื่ออะไรก็ตามที่ลงข่าวพวกนี้เข้าไปในห้องพัก ซูโฮนายควบคุมตัวเล็กอย่าให้เห็นข่าวพวกนี้เด็ดขาด

            คริสออกคำสั่งทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องในการดูแลน้องชายคนกลาง รวมทั้งกำชับซูโฮให้ปิดทุกอย่างกับน้องชายคนเล็กด้วย เมื่อหน้าสื่อทุกหน้าลงข่าวการหมั้นหมายระหว่างปาร์คชานยอลกับลู่หานอย่างใหญ่โต

            ได้ นายไม่ต้องห่วง

            ซูโฮรับคำหนักแน่น

            ไปกันรึยังครับ ทิ้งให้พี่อี้ชิงอยู่บนห้องคนเดียวนานแล้ว

            แบคฮยอนที่เดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อพร้อมนมอุ่นในมือเอ่ยบอกเสียงใส แต่นั่นก็ทำเอาพี่ๆสะดุ้งไปตามๆกัน

            แต่เอ บี๋ว่าซื้ออะไรไปอ่านหน่อยดีกว่านะครับ เดี๋ยวซื้อไปเผื่อพี่อี้ชิงด้วยซักเล่มสองเล่ม

            คนตัวเล็กจะเดินกลับเข้าไปในร้าน ซูโฮต้องรีบรั้งมือบางไว้ก่อน

            รีบไปดีกว่าครับคุณหนู ป่านนี้คุณชายเล็กตื่นแล้วมั้งครับ เดี๋ยวพี่ลงมาซื้อให้ก็ได้ ตอนนี้อี้ชิงยิ่งอยู่คนเดียวด้วย

            “ก็ได้ครับ

            คนตัวเล็กรับคำโดยดี เดินตามแรงโอบของพี่ชายคนโตกลับขึ้นไปบนห้องพักผู้ป่วย ซึ่งพอเปิดประตูเข้าไปก็พบกับพยาบาลที่กำลังเช็คสายน้ำเกลืออยู่ และเซฮุนที่รู้สึกตัวแล้วแต่ไม่มีอาการอาละวาดเหมือนเมื่อวาน

            น้องตื่นแล้วเหรอ

            คริสเอ่ยปากถามน้องชายเสียงอ่อนโยน

            ครับ

            “หิวรึเปล่า

            คริสเอ่ยถามอีก คนป่วยส่ายหน้าแทนคำตอบแล้วหลับตาลงอีกเหมือนจะหลับอีกครั้ง คริสมองหน้าซูโฮด้วยความแปลกใจที่วันนี้เซฮุนมีท่าทีสงบลงอย่างน่าแปลก

            สงสัยว่าฤทธิ์ยาคงจะยังไม่หมด

            ซูโฮสันนิษฐาน

            อี้ชิงไปไหนเหรอครับ

            คริสเอ่ยถามเอากับพยาบาล

            เข้าห้องน้ำค่ะ เฝ้าคนไข้ทั้งคืนเลยบอกว่าอยากจะล้างหน้าล้างตาหน่อย

            พยาบาลเดินมาพูดเบาๆใกล้ๆคริส

            ตอนแรกก็กังวลกันว่าจะอาละวาดหรือเปล่า พอเห็นเหตุการณ์ปกติคุณอี้ชิงเลยปล่อยให้ดิฉันดูแลคนเดียวค่ะ

            “ขอบคุณมากนะครับ

            คริสเอ่ยขอบคุณพยาบาล

            ไม่เป็นไรค่ะ ถ้ามีอะไรก็กดกริ่งเรียกได้เลยนะคะ ดิฉันขอตัวก่อนค่ะ

            พยาบาลขอตัวกลับออกไปจากห้องก็พอดีอี้ชิงเดินเช็ดหน้าออกมาจากห้องน้ำ

            อ้าว มากันแล้วเหรอครับ คุณคริสเอาเสื้อผ้ามาให้ผมด้วยใช่ไหม

            อี้ชิงถามขึ้นทันทีเพราะเมื่อคืนอยู่เฝ้าคนป่วยเพียงคนเดียว โดยบังคับให้คุณหนูคนเล็กกลับไปพักที่บ้านกับซูโฮ ในขณะที่คริสต้องไปสะสางงานที่ค้างเท่าภูเขาที่บริษัททั้งคืน

            เดี๋ยวทูนหัวกลับไปพักที่บ้านเถอะค่ะ ที่นี่เดี๋ยวพี่เฝ้าเอง

            คริสเอ่ยบอกคนรักเสียงอ่อนพร้อมส่งส่งรอยยิ้มบางให้ เห็นแววอิดโรยของอี้ชิงเพราะนอนไม่เต็มอิ่มเขาก็สงสาร

            พี่ชายใหญ่กับพี่อี้ชิงกลับบ้านไปพักผ่อนทั้งสองคนเลยครับ ทางนี้บี๋กับพี่ซูโฮดูให้เอง เมื่อคืนบี๋หลับเต็มอิ่มแล้ว

            น้องชายคนเล็กเข้ามาโอบเอวทั้งคริสและอี้ชิงเอ่ยบอกเสียงใส คริสมองหน้าคนรักชั่งใจ

            ไปเถอะครับ บี๋เอาอยู่ ถ้าพี่ชายเล็กจะโวยวายบี๋จะรีบพุ่งไปกดกริ่งเรียกพยาบาลเลย

            คริสหัวเราะเอ็นดูน้อง ลูบหัวอย่างแสนรักแล้วจึงหันไปชวนอี้ชิงกลับด้วยรอยยิ้ม

            งั้นเรากลับกันเถอะทูนหัว คุณหนูบี๋เค้าอาสาแล้ว

            “คุณหนูอยู่ได้แน่นะครับ

            อี้ชิงยังไม่วายถามอย่างห่วงใย

            โถ่ พี่ซูโฮก็อยู่อย่าห่วงบี๋นักเลยครับ พี่อี้ชิงกับพี่ชายใหญ่กลับไปพักผ่อนเถอะครับ เป็นแพนด้ากันหมดแล้วเนี่ย

            น้องชายคนเล็กพูดติดตลกทำเอาพี่ๆยิ้มออกมาได้

            งั้นเดี๋ยวผมหยิบกระเป๋าก่อนนะครับ แล้วเดี๋ยวเราออกไปกันเลย

            คริสพยักหน้ารับมองตามร่างอี้ชิงที่เดินไปเก็บกระเป๋าและเสื้อผ้าบางส่วนที่เอามาค้างก่อนหน้านี้ พร้อมๆกับที่สายตาเหลือบไปเห็นอะไรอย่างหนึ่งวางอยู่ใกล้ๆเตียงผู้ป่วย เท้าไวเท่าความคิดคริสเดินไปหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นเข้ามาไว้ในมือทันที

            เสร็จรึยังคะทูนหัว

            “ครับเราไปกันเถอะ

            “พี่ไปนะคะ ดูแลพี่ชายเราด้วยแล้วอย่าซนเข้าใจมั้ย

            คริสลูบหัวคนเล็กของเขาเป็นครั้งสุดท้าย แบคฮยอนทำท่าตะเบ๊ะรับคำสั่งพี่ชาย คริสจึงเดินโอบเอวอี้ชิงออกไปพร้อมหนังสือพิมพ์ในมือ

            เอาอะไรมาด้วยครับ อ้าวหนังสือพิมพ์นี่ ฉบับวันนี้รึเปล่าครับ ผมฝากคุณพยาบาลซื้อขึ้นมาว่าจะเปิดอ่านก็พอดีเข้าห้องน้ำซะก่อน ขออ่านหน่อยสิครับ

            อี้ชิงยื่นมือมาขอเอากับคริสโดยยังไม่รู้ว่าเนื้อข่าวด้านในมีอะไรบ้าง คริสยื่นไปให้คนรักเพราะอยากให้อี้ชิงรู้เรื่องนี้จะได้ช่วยกันระวังพวกสื่อต่างๆมากขึ้น ซึ่งพออี้ชิงอ่านข่าวในหน้าหนึ่งคริสก็เห็นมือคนรักสั่นระริกทันทีจนต้องยกมือขึ้นมากุมไว้

            คุณคริส...

            อี้ชิงเอ่ยเรียกเขาทั้งน้ำตาคลอ

            ถ้าคุณชายเล็กรู้เรื่องนี้เธอต้องคลั่งขึ้นมาอีกแน่ๆ ผมกลัว กลัวคุณชายเล็กจะทำอะไรโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของตัวเองอีก

            คริสดึงคนรักมากอดปลอบ ดีที่วันนี้เขาให้คนขับรถขับรถให้

            เราต้องปิดเรื่องนี้ให้ถึงที่สุดจนกว่าพี่จะจัดการเรื่องทุกอย่างเสร็จ ระหว่างที่พี่ไปฮ่องกงทูนหัวต้องเป็นคนควบคุมสิ่งเหล่านี้นะคะ ไม่ใช่เฉพาะเซฮุนแต่รวมถึงคนเล็กของเราด้วย

            “ครับ

            อี้ชิงรับคำเสียงสั่น

            แล้วนักข่าวจะมารุมสัมภาษณ์คุณคริสรึเปล่าครับ ป่านนี้มิไปออกันหน้าบ้านเต็มไปหมดแล้วเหรอ

            อี้ชิงถามอย่างเป็นห่วง

            พี่ให้ทนายปล่อยข่าวว่ายังอยู่ที่ฝรั่งเศสคงตบตานักข่าวได้สักพัก

            “คุณคริสว่าเรื่องนี้คุณลียองแจมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยรึเปล่าครับ

            “นั่นแหละตัวต้นเรื่องทั้งหมด

            คริสเอ่ยเสียงเครียดพาลทำให้อี้ชิงเครียดตามไปด้วย ถ้าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเกิดจากความเห็นพร้อมของคุณลียองแจพ่อของลู่หานนั่นหมายความว่าทุกอย่างก็ดูจะยากขึ้นอีกหลายเท่า...

 

 

 

           

           

 

            “คุณหนูยังคลื่นไส้อยู่รึเปล่าครับช่วงนี้

            ซูโฮเอ่ยถามคุณหนูคนเล็กที่นั่งอ่านนิตยสารที่เขาลงไปซื้อให้เบาๆ

            ไม่เท่าไหร่แล้วครับ จะมีอาการเฉพาะตอนได้กลิ่นอะไรฉุนๆอย่างกระเทียมเจียวอะไรอย่างนั้นครับ

            “ยาบำรุงกับยาแก้แพ้ยังเหลืออยู่มั้ยครับ

            คนตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงึก ล้วงถุงยาออกมาจากกระเป๋าสะพายให้ซูโฮดู

            แล้วมีอาการอะไรผิดปกติรึเปล่าครับ

            คนตัวเล็กส่ายหน้าอีกที

            แต่บางทีบี๋ก็อยากกินอะไรแปลกๆ สงสัยคงเป็นอาการแพ้ท้องอย่างที่หมอว่า

            “อยากกินอะไรบอกพี่นะครับ พี่จะไปซื้อให้

            “ตอนนี้ยังอิ่มนมอยู่เลย แต่สักพักคงเริ่มอยากล่ะ

            พี่ว่าคุณหนูรีบฝากท้องดีไหมครับ คุณหมอจะได้ช่วยตรวจร่างกายเป็นระยะ ถึงจะยังไม่อยากบอกคุณพี่ตอนนี้แต่ฝากท้องไว้ก่อนจะดีที่สุดนะครับ

            “บี๋ก็คิดๆอยู่ครับ กลัวตัวเล็กเป็นอะไรไปแต่ก็กลัวพี่ชายใหญ่รู้เรื่องด้วย

            คนตัวเล็กทำหน้าเครียดเมื่อกำลังทั้งสับสนและทั้งกลัว แบคฮยอนรู้ว่าพี่จะไม่ทำอะไรแน่นอนถ้าแบคฮยอนบอกเรื่องท้อง แต่แบคฮยอนเองละอายใจที่จะบอกพี่ชายเอง เพราะความไม่เชื่อพี่แท้ๆที่ทำให้เรื่องทุกอย่างเป็นแบบนี้

            ไม่ต้องกลัวนะครับ พี่จะนัดหมอให้เอง

            ซูโฮบอกเสียงอ่อนโยน

            ก็ได้ครับ งั้นเราจะไปวันไหนดี

            “พรุ่งนี้ดึกๆ หลังอี้ชิงไปส่งพี่ชายคุณหนูที่สนามบินเราไปตรวจกันดีไหมครับ ให้พยาบาลเฝ้าคุณชายเล็กไว้ก่อน

            “ดีครับ

            แบคฮยอนยิ้มกว้าง พรุ่งนี้จะได้รู้แล้วว่าตัวเล็กในท้องเป็นยังไงบ้าง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            คุณชายเล็กทานอาหารได้เยอะเลย เก่งมากครับ อย่างนี้ต้องหายเร็วแน่ๆเลย

            อี้ชิงเช็ดปากให้คุณชายคนกลางของตนทั้งยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าเซฮุนทานอาหารเย็นได้เยอะมากขึ้นและไม่อาละวาดอย่างเช่นเมื่อวานแล้ว

            เดี๋ยวคุณหนูกับพี่ซูโฮกลับไปพักผ่อนนะครับ พี่จะเฝ้าต่อเอง

            อี้ชิงยกชามข้าวต้มที่พร่องจนเกือบหมดไปวางแล้วหันไปบอกคนตัวเล็กที่นั่งตาปรือหาวหวอดบนโซฟาพร้อมรอยยิ้มบาง วันนี้เป็นอีกวันที่คริสต้องเข้าไปเคลียงานต่อทั้งคืนก่อนที่เขาจะเดินทางไปฮ่องกงในคืนพรุ่งนี้

            แต่บี๋นอนที่นี่ก็ได้นะครับจะได้อยู่เป็นเพื่อนพี่อี้ชิง ฮ้าว~”

            อี้ชิงส่ายหน้าด้วยความเอ็นดู

            กลับไปนอนที่บ้านเถอะครับจะได้นอนสบายๆ วันนี้พี่พักมาทั้งวันแล้ว

            “แต่ ฮ้าว~...”

            “แมลงวันบินเข้าได้ทั้งฝูงแล้วมั้งนั่น

            เสียงแซวดังมาจากคนบนเตียงที่มีสีหน้าแช่มชื่นขึ้น คุณคนเล็กของบ้านเชิดหน้าทำปากบู้ใส่พี่ชายคนรอง

            กินข้าวได้เยอะแล้วมีแรงแซวเค้าเลยนะ

            “อ้าว หรือจะให้ใช้แรงอาละวาด

            พี่ชายแกล้งถาม

            “ไม่เอานะ!”

            คนตัวเล็กผวาลุกจากโซฟามาจับมือพี่ชายไว้ทันที

            ห้ามอาละวาด เดี๋ยวแผลจะฉีก แล้วเข็มน้ำเกลือจะทิ่มพี่ชายเล็กอีก

            มือเรียวบางลูบมือพี่ชายอย่างทะนุถนอม เซฮุนเห็นแววเศร้าในตาน้องก็สงสาร

            ไม่อาละวาดแล้วครับ อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นสิ ไหนคุณคนเล็กยิ้มสวยๆให้พี่ซิ

            เอ่ยปลอบเสียงอ่อนโยนจนคนตัวเล็กยิ้มออกมาได้

            ต้องอย่างนี้สิครับถึงจะเรียกว่าเจ๋ง เดี๋ยวถ้าพี่ชายเล็กหายเราไปลุยด้วยกันนะ

            เซฮุนพยักหน้าให้น้องพร้อมยิ้มกว้าง เห็นน้องยิ้มได้เขาก็ดีใจ

 

 

            หลังน้องชายคนเล็กกับซูโฮกลับไปแล้วภายในห้องก็เหลือเพียงอี้ชิงกับเซฮุนเพียงสองคน อี้ชิงกำลังติดกระดุมเสื้อให้เซฮุนหลังเช็ดตัวให้เสร็จ

            ถ้าเอาน้ำตาพี่ทั้งหมดรวมกับน้ำตาแบคฮยอนน้ำคงท่วมโลกแน่ๆผมว่า

            เซฮุนเอ่ยแซวพี่เลี้ยงเมื่อสังเกตเห็นตาบวมเป่งของอี้ชิงมาหลายวันแล้ว

            อยากให้คุณหนูมาได้ยินจริงๆ คุณชายเล็กจะได้โดนเธอค้อนเข้าให้อีก

            อี้ชิงว่าคนชอบกวน

            ผู้ชายบ้านนี้นี่แย่จังเลยนะ ทำให้พี่เสียน้ำตาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว ขอโทษนะครับที่ทำให้พี่เป็นห่วง

            อี้ชิงมองลึกลงไปในดวงตาคมของคุณชายคนรองที่เขาดูแลมาตั้งแต่เด็ก ไม่ได้รักแค่เจ้านายแต่รักเหมือนลูกชายแท้ๆที่อี้ชิงไม่อยากให้มีอะไรมาทำรอยคุณชายเลยแม้แต่นิด ยิ่งเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยคำขอโทษอี้ชิงก็ยิ่งยิ้มรับทั้งน้ำตาคลอ

            “ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่เห็นคุณชายไม่เป็นอะไรพี่ก็ดีใจแล้ว

            “ร้องไห้อีกแล้ว

            อี้ชิงก้มลงไปประคองมือที่ยังมีสายน้ำเกลือที่ยกขึ้นมาหาตนขึ้นมากุมไว้ในมือ

            พี่กลัวมากเลยครับ กลัวว่าจะเสียคุณชายไป ถ้าเป็นแบบนั้นพี่ต้องบ้าตายแน่ๆ

            “ผมสัญญาว่าจะไม่เป็นอะไรอีก พี่อย่าร้องไห้เลย

            เซฮุนบอกพี่เลี้ยงเสียงอ่อนโยน ยิ่งเขาเห็นน้ำตาของคนที่เขารักเหมือนแม่คนนี้ เขาเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน

            คุณชายต้องสัญญานะครับว่าจะไม่ทำอะไรที่บ้าระห่ำอีก ถ้าคุณชายต้องเป็นแบบนี้อีกพี่คงบ้า

            เซฮุนยิ้มอ่อนพยักหน้าแทนคำตอบ

            ครับสัญญา

            เขาให้สัญญากับพี่เลี้ยงเสียงหนักแน่นพร้อมๆกับในใจกำลังครุ่นคิดอะไรอย่างหนึ่ง...

 

 

 

 

 

 

 

 

           

 

            ลู่หานมองชุดที่ถูกขนเข้ามาในห้องด้วยดวงตาเลื่อนลอย เสียงข้างล่างกำลังวุ่นวายเพราะเหมือนกำลังมีการขนย้ายอะไรบางอย่าง แต่ลู่หานก็ไม่ได้รับสิทธิ์ให้ออกจากห้อง ทำได้แค่นั่งฟังเสียงคนตะโกนบอกกันเท่านั้น พรุ่งนี้แล้วที่งานแต่งจะถูกจัดขึ้นที่โรงแรมเดิมในตอนค่ำ   ผมอยากจะขอพบคุณชานยอล

            ลู่หานเอ่ยกับสาวใช้ที่เอาชุดเข้ามาแขวนไว้ในห้อง

            คุณชานยอลยังติดธุระอยู่ค่ะ

            “งั้นถ้าเค้าว่างช่วยบอกให้หน่อยได้ไหมครับว่าผมอยากพบ

            “ได้ค่ะ”           

            สาวใช้รับคำแล้วออกจากห้องล็อคประตูแน่นหนาเช่นเดิมแม้ด้านหน้าจะมีบอร์ดี้การ์ดเฝ้าอยู่แล้วก็ตาม

            ในขณะที่ในห้องทำงานของเจ้าบ้าน ปาร์คชานยอลกำลังโดนมรสุมใหญ่จากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นน้องชายคนเดียวที่รัวคำถามเข้าใส่เขาไม่ยั้ง

            พี่ไปเอาตัวคนที่พี่หมั้นมาได้ยังไง ทำไมเค้าถอนหมั้นกับอดีตคู่หมั้นอย่างคุณอู๋อี้ฟาน แล้วทำไมเขาต้องมาหมั้นกับพี่ ไปรักไปชอบกันตอนไหน

            “คยองซูพี่ฟังไม่ทันนะ

            “งั้นเอาง่ายๆ เขาเต็มใจหมั้นกับพี่หรือเปล่า

            โดคยองซูถามพี่ชายเสียงเรียบ ตากลมโตจ้องพี่เขม็งเพื่อเค้นเอาคำตอบ

            เต็มใจสิ พ่อเค้ายกให้พี่แล้ว

            คยองซูขมวดคิ้วมองพี่อย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่พี่พูด

            แล้วไปรักกันตอนไหน คยองไม่เห็นจะรู้จักเค้าเลย

            “ก็...

            ปาร์คชานยอลเว้นระยะไปนิดหนึ่งเพื่อหาคำตอบให้ถูกใจน้องชาย เขายอมรับว่ากลัวโดนน้องโกรธขึ้นมาอีกกระทงหลังจากคดีก่อนน้องก็ยังไม่หายโกรธเขา และถ้าคยองซูรู้เรื่องนี้เข้าอีกไม่แน่ว่าเขาอาจจะโดนน้องเกลียดเข้าให้ก็ได้

            น้องจำได้ไหมว่าพี่เคยจะหมั้นกับใครคนหนึ่ง แต่เขาก็โดนพ่อบังคับให้ไปหมั้นกับคนอื่น แต่วันนี้เขากลับมาหมั้นกับพี่แล้ว ลู่หานคนนี้แหละ

            ใส่สีตีไข่ให้เรื่องดูกลมกลืนขึ้นและเหมือนจะได้ผลแม้คยองซูจะยังทำคิ้วขมวดแต่น้องคงเชื่อเขาอยู่มาก เพราะมันคือความจริงที่เขาเคยจะหมั้นกับลู่หานแต่ผิดตรงที่ลู่หานเลือกที่จะหมั้นกับอู๋อี้ฟานในตอนนั้นมากกว่า

            แล้วตอนนี้เค้าอยู่ที่ไหน น้องอยากคุยกับเค้า

            ปาร์คชานยอลนิ่งคิดเพื่อที่จะหาทางเลี่ยง

            พี่ให้ไปพักที่โรงแรมแต่น้องอย่าเพิ่งไปกวนเลย เมื่อวานนักข่าวรุมถ่ายภาพจนเขาเป็นลม คงกำลังพักผ่อนอยู่ ไว้ไปคุยกันในงานนะครับ

            “งั้นก็ได้ แต่พี่ไม่ได้โกหกคยองแน่นะ

            น้งอชายใช้สายตาเค้นจับผิดมาอีกครั้ง

            “แน่สิ พี่จะโกหกน้องทำไม แล้วเรื่องเดิมหายโกรธพี่แล้วใช่มั้ย หืม

            เจ้าพ่อใหญ่ยิ้มกว้างเอาใจน้องที่ยังกอดอกหน้าบูดอยู่

            ไม่!”

            “อ้าว ทำไมล่ะ

            “พี่ทำลายคนคนนึงแล้วกลับจะมาแต่งงานกับอีกคนนึง จะให้น้องยกโทษให้ยังไง ที่จริงพี่ต้องไปรับผิดชอบอีกคนสิถึงจะถูก

            “แต่น้องก็เห็นว่าวันที่เราแลกตัวประกันพวกนั้นน่ะไม่ได้อยากให้พี่รับผิดชอบน้องมันซักหน่อย

            ก็แล้วไง ทำกับน้องเค้าแบบนั้นจะให้เค้ารับง่ายๆเหรอ พี่ก็ไปขอโทษสิ ขอโทษน่ะเป็นมั้ย สำนึกผิดในสิ่งที่พี่กระทำน่ะได้มั้ย

            คนตัวเล็กขึ้นเสียงแทบเป็นตะโกนใส่พี่

            “เราเคยพูดกันเรื่องนี้แล้วนะ คนพวกนั้นคือศัตรูที่พี่ไม่มีวันจะขอโทษ แล้วก็ไม่มีวันสำนึกผิดในสิ่งที่พี่ทำถูกต้องแล้ว

            “คยองก็เคยพูดแล้วนะ แล้วก็อยากย้ำอีกทีว่าคิงค็อปไม่เคยทำอะไรเรา มีแต่เราที่ทำผิดพลาดเอง เมื่อไหร่พี่จะมองมันใหม่เสียที ความแค้นไม่เคยทำให้ใครมีความสุขนะ โดยเฉพาะความแค้นแบบผิดๆแบบนี้

            น้องชายพยายามอธิบายแต่ก็โดนพี่ชายปัดมือไล่

            ถ้าน้องยังจะพูดเรื่องนี้อีกพี่ก็ไม่มีอะไรจะพูด พี่จะทำงานต่อแล้ว

            “เออ ระวังเถอะตัวเองจะได้รับผลจากที่ทำไว้กับคนอื่น

            กระแทกเสียงใส่พี่ชายแล้วเดินกระทืบเท้าปึงปังออกจากห้องอย่างโกรธๆ ทิ้งให้พี่ชายต้องคลึงขมับด้วยความรู้สึกสับสน

            รู้สึกผิดกับศัตรูงั้นเหรอ ไม่มีวันซะหรอก...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         

 

            “ฝากน้องทั้งสองคนด้วยนะคะ

            คริสเอ่ยบอกคนรักเมื่อได้เวลาเข้าเกทแล้ว อี้ชิงพยักหน้ารับซึมๆ มือเรียวบางกระชับเสื้อโค้ทของคนรักอย่างห่วงใย

            พี่จะไปแล้วนะ ไหนยิ้มให้พี่หน่อย

            คริสเอ่ยเสียงอ่อนโยนกับคนรัก

            ยิ้มไม่ออกหรอกครับ

            “โถ่ ทูนหัวอย่าคิดมากไปเลย ไม่มีอะไรหรอกครับ เดี๋ยวพี่ก็กลับแล้ว

            คริสปลอบโยน ดึงเอามือบางที่จับโค้ทเขาอยู่มากุมพลางยิ้มอ่อนให้คนตัวเล็กกว่า

            ผมใจไม่ดีเลย

            “พี่สัญญาว่าจะไม่เป็นอะไรนะครับ อย่าคิดมาก

            “จะพยายามครับ

            คริสยิ้มเมื่อตัวโตๆของเขาโดนอ้อมกอดเล็กๆของคนรักกอดไว้ทั้งตัว กดจมูกลงกับกลุ่มผมนุ่มพลางกระซิบเสียงแผ่วหวาน

            “รักทูนหัวนะคะ

            “รักคุณคริสเหมือนกันครับ

            ถ้าคนไม่พลุกพล่านคริสก็อยากจะจูบปากคนรักสักที แต่นอกจากเขาจะโดนคนมองแปลกๆแล้วก็คงโดนอี้ชิงดุส่งท้ายด้วย ดังนั้นจึงทำได้แค่กดจูบลงบนกระหม่อมสวยเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินเข้าเกทพลางโบกมือให้อี้ชิงจนลับเข้าไปด้านใน ทิ้งให้ผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่งเดินกลับออกมาขึ้นรถด้วยท่าทางหงอยๆ

            แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าหลังจากคริสเข้าเกทไปแล้วได้มีใครคนหนึ่งลักลอบออกมาจากโรงพยาบาลกลางดึก โดยอาศัยจังหวะที่ซูโฮกับแบคฮยอนออกจากห้องพร้อมกัน ส่วนพยาบาลที่มาเฝ้าแทนระหว่างแบคฮยอนกับซูโฮไม่อยู่เซฮุนจัดการโดยการเอ่ยขอยาแก้ปวดกับเธอและเธอก็ตกหลุมพรางเดินออกไปเอาให้เพราะไว้ใจว่าเซฮุนจะไม่คิดหนีแล้ว แต่เปล่าเลยตอนนี้เขามาโผล่ที่นี่พร้อมเพื่อนสนิทตอนที่เรียนอยู่ต่างประเทศ ใครจะรู้ว่าวันนึงเขาจะต้องให้ลูกชายเจ้าของสายการบินช่วยเหลือแบบนี้

            “มึงจะไปทั้งเจ็บๆแบบนี้เลยเหรอเว้ย เดี๋ยวเลือดก็ออกหมดตัวหรอกมึงน่ะ

            ตี๋หนุ่มผิวขาวหน้าตาดีที่ประคองเซฮุนลงจากรถและมาส่งถึงเกทเอ่ยขึ้นอย่างกังวล ตั้งแต่เมื่อวานแล้วที่เขาต้องวิ่งเต้นทำทุกอย่างให้ไอ้เพื่อนคนนี้เพียงเพราะมันบอกว่าต้องไปตามเมียกับลูกก่อนที่เมียจะโดนคลุมถุงชนให้แต่งไปกับคนอื่นก่อน

            เออ เข้าใจกูหน่อย ถ้าไม่ไปวันนี้กูก็จะไม่มีโอกาสได้เขากลับมาตลอดชีวิตแล้ว

            “เฮ้อ กูพึ่งรู้ว่ารวยล้นฟ้าหล่อลากดินแบบมึงก็โดนปฏิเสธเป็นเหมือนกัน พ่อตาไม่เอางี้ โห น้ำเน่ากว่าละครดึกช่องMBCซะอีก

            ทำไงได้พ่อเค้าไม่ชอบกูนี่

            “เออ แต่มึงก็สามารถ พ่อเค้าไม่ชอบแต่ทำลูกเค้าป่องได้ กูนี่นับถือมึงเลย

            “หึหึ กว่าจะป่องก็เกือบฆ่ากันตายหลายทีเหมือนกัน

            เซฮุนเอ่ยยิ้มๆเมื่อย้อนไปถึงความหลังตอนที่เคยต่อปากต่อคำเถียงกับลู่หาน คอยกวนประสาทตลอด

            อย่างมึงน่ะกูว่าฆ่าเขาด้วยร่างกายล่ะสิไม่ว่า ตบด้วยปากฟาดด้วยจูบ กระแทกด้วยมังกรงี้

            “หึหึ ไอ้ทะลึ่ง ส่งกูแค่นี้แหละ ขอบใจมึงมาก ไว้เดี๋ยวเอาเมียกับลูกคืนมาได้จะกลับมาตอบแทน

            “เออ ยกน้องมึงตอบแทนกูก็ได้ น้องบี๋คนสวยอ่ะ

            “เดี๋ยวมึงจะโดนปืนกูไอ้นี่ ไปละ

            เซฮุนโบกมือให้เพื่อนก่อนจะเดินเข้าไปในเกทช้าๆ จริงๆวันนั้นเขาเห็นพี่ชายหยิบหนังสือพิมพ์ติดมือไปด้วยแต่ทว่าพี่ชายก็ช้ากว่าเขาที่หยิบมันขึ้นมาอ่านก่อนหน้านั้นแล้ว เขาต้องพยายามทำหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่หัวใจกำลังท่วมท้นไปด้วยความเดือด ภาพงานหมั้นระหว่างปาร์คชานยอลกับเมียของเขาเด่นหราขึ้นหน้าหนึ่ง แทบอยากกระโจนออกจากห้องพยาบาลเสียเดี๋ยวนั้น แต่เพราะคิดว่าทำแบบนั้นก็จะโดนจับไว้อีก เขาจึงวางแผนทุกอย่างทีละขั้นตอนโดยโทรบอกเพื่อนในเวลาที่ทุกคนเผลอให้เพื่อนคนนี้จัดการให้ทุกอย่างม่เว้นแม้แต่เที่ยวบิน จนเขามาถึงสนามบินได้ในตอนนี้

            ยังไงก็ตามแต่เขาจะไม่มีวันให้ลู่หานกับลูกตกไปเป็นของคนอื่นเด็ดขาด!

 

 

 

 

            ในขณะเดียวกันที่โรงพยาบาลก็กำลังแตกตื่นเมื่อแบคฮยอนกับซูโฮที่กลับมาจากการตรวจครรภ์พบว่าพี่ชายหายตัวไปจากโรงพยาบาล

            คนไข้บอกว่าปวดแผลขอยาแก้ปวด ดิฉันเห็นว่าคนไข้ไม่มีอาการจะอาละวาดหรือคิดจะหนีเลยเดินออกไปเอามาให้ด้วยตัวเอง แต่พอกลับมาก็พบแค่เตียงว่างเปล่าแบบนี้แล้วค่ะ

            พยาบาลอธิบายหน้าเสีย ในขณะที่แบคฮยอนจ่อยาดมที่ได้จากซูโฮใส่จมูก ก็พอดีอี้ชิงเปิดประตูเข้ามา

            มีอะไรกันเหรอครับ

            อี้ชิงเอ่ยถาม

            พี่อี้ชิง พี่ชายเล็กหายไปครับ

            ว่ายังไงนะครับ

            อี้ชิงอุทานเสียงดังดวงตาเบิกโพลง

            เราจะทำไงกันดีครับ พี่ชายเล็กไปไหน มีใครมาลักพาตัวไปฆ่าหรือเปล่าก็ไม่รู้ หรือพวกที่มันทำร้ายพี่ชายเล็กจับไปทรมานอีก โอย บี๋จะเป็นลม

            พี่ๆต้องพากันประคองคุณหนูคนเล็กไปนั่งบนโซฟา ผิวที่เริ่มมีเลือดฝาดซีดเซียวลงอีกแล้วไม่ผิดกับตอนที่ป่วยใหม่ๆ

            ใจเย็นๆครับ พี่คิดอะไรได้แล้ว

            อี้ชิงล้วงมือลงไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทหยิบโทรศัพท์ออกมาต่อสายถึงใครคนหนึ่ง

            คุณลุงทนายครับให้คนเช็คให้ทีครับว่าเที่ยวบินไปฮ่องกงมีผู้โดยสารชื่อโอเซฮุนหรือเปล่าครับ เฉาะเที่ยวบินของคืนนี้ครับ ขอบคุณครับ

            อี้ชิงวางสายหันมาหาคุณหนูคนเล็กที่กำลังเข้าใจอะไรบางอย่าง

            พี่อี้ชิงคิดว่าพี่ชายเล็กไปฮ่องกงเหรอครับ

            “ครับ พี่แค่สังหรณ์ใจ แต่ตอนนี้ไม่ว่ายังไงเรากลับบ้านไปเก็บกระเป๋าเตรียมเอกสารกันก่อนเถอะครับ เผื่อว่าอาจจะต้องบินภายในคืนนี้

            “ไปครับ

            ทั้งสามรีบออกจากโรงพยาบาลทันทีในระหว่างที่ทนายประจำตระกูลกำลังเช็คข้อมูลให้อี้ชิงอยู่ โชคดีที่ทั้งสามเป็นคนเดินทางบ่อยอยู่แล้วจึงไม่ยุ่งยากเรื่องพาสปอร์ต พร้อมที่จะออกเดินทางได้ทันที และหลังจากนั้นยี่สิบนาทีอี้ชิงก็ได้รับโทรศัพท์จากทนายว่า

            เครื่องที่คุณชายเล็กโดยสารเพิ่งออกไปเมื่อครึ่งชั่วโมงนี้เองครับ เที่ยวเดียวกับคุณคริส

            อี้ชิงเร่งเก็บของพอเสร็จก็ให้คนบึ่งรถพาไปสนามบินทันที

            ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ บี๋จะซื้อฮอมาประจำไว้ที่บ้าน จะได้ไปไหนมาไหนได้ทันที

            คนตัวเล็กบ่นด้วยความร้อนใจเมื่อรอให้ทนายจัดการหาเที่ยวบินให้ แต่อยู่ๆก็โดนสะกิดจากด้านหลัง

            น้องแบคฮยอน

            “อ้าว เพื่อนพี่ชายเล็กใช่มั้ยครับ

            “ครับ ว่าแต่จะไปไหนกันเหรอครับ เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเซฮุนก็ไปคนแล้ว

            “พี่เจอพี่ชายเล็กเหรอด้วยครับ

            “ครับ ทำไมน้องแบคฮยอนดูตกใจจัง

            “พี่ชายเล็กหนีออกจากโรงพยาบาลครับ ร่างกายก็มีแต่แผล แล้วไม่รู้ว่าจะไปโดนใครทำร้ายอีกหรือเปล่า พวกเราต้องรีบไปห้ามครับ แต่นี่ยังหาเที่ยวบินไม่ได้เลย

            “ห๊ะ ว่าไงนะครับ นี่มันหนีออกจากโรงพยาบาลเหรอ พี่ก็คิดว่าหมอให้ออกมาแล้วเลยไปรับมันมา ก็ว่าแผลหนักขนาดนี้หมอเขาปล่อยให้ออกมาได้ยังไง

            “พี่คือคนที่พาพี่ชายเล็กมาส่งที่สนามบินเหรอครับ

            หนุ่มตี๋เกาท้ายทอยเก้อๆอย่างรู้สึกผิด

            ครับ มันมาขอร้องว่าจะไปตามลูกกับเมีย ต้องไปคืนนี้เดี๋ยวไม่ทันว่างั้น พี่เลยหาเที่ยวบินให้ แต่เดี๋ยวพี่จะช่วยหาเที่ยวบินไถ่โทษให้นะครับ จะไปกันกี่คนครับ

            ตี๋หนุ่มกุลีกุจอถามทันที

            สามคนครับ

            “โอเค งั้นรอเดี๋ยวนะครับ

            แบคฮยอนมองตามหลังเพื่อนพี่ชายอย่างมีความหวัง และหลังจากนั้นครึ่งชั่วโมงตั๋วสามใบก็มาอยู่ในมือคนทั้งสาม

            บนเครื่องบินที่มุ่งสู่เกาะฮ่องกงแบคฮยอนอธิษฐานอย่างมีความหวัง

            ขอให้ไปทันห้ามพี่ชายเล็กทีเถอะครับ...

 

 

 

 

 

            ราวสามชั่วโมงกว่าๆเครื่องก็พาคริสมาถึงฮ่องกงอินเตอร์เนชั่นแนลแอร์พอร์ต เขาลากกระเป๋าออกมาทางผู้โดยสารขาออกที่มีคนรถมารอรับอยู่ก่อนแล้ว โดยไม่รู้เลยว่าด้านหลังมีร่างของน้องชายเดินตามมาไม่ห่างนัก แต่เซฮุนเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าพี่ชายเดินทางมาเที่ยวบินเดียวกัน เพราะเขาได้ตั๋วธรรมดาในขณะที่คริสบินมากับตั๋ววีไอพี ทั้งสองจึงคลาดกัน เซฮุนเรียกแท็กซี่ให้ไปส่งที่โรงแรมโดยเลือกจะพักในโรงแรมที่ไม่ใช่ของครอบครัวเพราะป้องกันข่าวจะหลุดรอดไปยังคนของบริษัทรวมถึงเพื่อนสนิทอย่างไคด้วย

            ว่าไงนะครับ เซฮุนบินมาที่ฮ่องกง เที่ยวเดียวกับผม?”

            คริสรับโทรศัพท์เสียงเครียดเมื่อลุงทนายโทรมาบอกว่าเซฮุนหนีออกไปจากโรงพยาบาลเพื่อเดินทางมาที่ฮ่องกงและบังเอิญเป็นเที่ยวเดียวกับเขาเสียด้วย

            ครับ ขอบคุณมากเลยนะครับลุงทนาย

            คริสวางหูโทรศัพท์หันไปพูดกับจงแดและมินซอก

            พวกนายให้คนรถไปรอรับอี้ชิงกับตัวเล็กแล้วก็ซูโฮ ฉันจะออกตามหาเซฮุน อ้อ ให้คนเช็คโรงแรมในเครือทั้งหมดว่าเซฮุนเข้าพักมั้ย

            “คุณชายเล็กมาฮ่องกงเหรอครับ ไหนว่าอยู่โรงพยาบาล

            มินซอกถามขึ้นเมื่อมองหน้ากับจงแดแล้วต่างก็เกิดความงงไม่ต่างกัน

            น้องหนีมา ยังไงก็ตามแต่ต้องหาตัวน้องให้พบก่อนที่เรื่องจะบานปลายมากไปกว่านี้ ฉันจะไม่ยอมให้น้องต้องเจ็บตัวอีก

            คริสกล่าวเสียงเครียดดวงตากร้าวก่อนจะยกมือถือขึ้นต่อสายหาเพื่อนสนิทของน้องชาย

            ไคพี่มาถึงฮ่องกงแล้ว คืนนี้เตรียมคนให้พร้อมนะพี่คงต้องขอความช่วยเหลือจากนาย

            พอไคตอบรับและนัดหมายกันเรียบร้อยคริสก็ไล่ติดต่อหาผู้จัดการโรงแรมทุกสาขาในเครือของคิงค็อปบนเกาะฮ่องกงให้ตรวจหาชื่อเซฮุน เช่นเดียวกันกับมินซอก ในขณะที่จงแดเป็นคนไปรับคณะเดินทางมาสมทบที่สนามบินด้วยตัวเอง

            คุณชายเล็กไม่ได้ไปพักที่โรงแรมเราเลยครับ ผู้จัดการทุกสาขารายงานมาหมดแล้ว

            คริสกุมหัวเครียดเมื่อได้รับคำตอบแบบนั้นจากมินซอก อีกไม่กี่ชั่วโมงจะถึงเวลาเริ่มงานแต่งงานของปาร์คชานยอลกับลู่หาน เขายังไม่มีแผนที่จะจัดการเรื่องนี้พอๆกับยังไม่รู้ว่าจะไปตามน้องชายได้ที่ไหน กลัวว่าเซฮุนจะบ้าดีเดือดพาตัวเองบุกไปที่บ้านปาร์คชานยอลเสียก่อน

            มินซอกให้คนไปเฝ้าไว้ที่บ้านปาร์คชานยอลห่างๆ ถ้าใครเห็นเซฮุนจะบุกเข้าไปที่นั่นรีบสะกัดไว้ทันที

            “ได้ครับ

            มินซอกรับคำสั่งแล้วรีบยกหูโทรศัพท์ออกคำสั่งไปตามสาย ในขณะที่คริสก็ได้แต่เดินพล่านไปทั่วห้องโถงชั้นล่างของบ้านด้วยความเป็นห่วงน้องชายคนกลาง หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมงทั้งอี้ชิง แบคฮยอน ซูโฮก็มาถึงที่บ้าน

            พี่ชายใหญ่เจอพี่ชายเล็กหรือยังครับ

            น้องชายคนสุดท้องรีบปรี่เข้ามาถามทันทีด้วยสีหน้าไม่ดีนัก มือที่จับแขนคริสเย็นเฉียบพอๆกับผิวที่ขาวซีดอย่างน่าใจหาย

            พี่กำลังให้คนตามอยู่ไม่ต้องกังวลนะ น้องนั่งก่อน

            คริสประคองน้องนั่ง สบสายตาอี้ชิงเงียบๆโดยไม่พูดอะไรกันเพราะรู้ว่าเวลานี้ต่างคนต่างต้องเข้มแข็ง ยิ่งฟูมฟายแบคฮยอนก็ยิ่งจะแย่

            มาจนถึงขนาดนี้แล้ว บอกบี๋เถอะนะครับว่าใครเป็นคนลักพาตัวคุณลู่หานมา นะครับบอกบี๋เถอะพี่ชายใหญ่

            น้องชายคนเล็กรบเร้า คริสกำลังชั่งใจว่าจะบอกน้องดีหรือไม่ก็พอดีทีวีที่เปิดทิ้งไว้เสนอข่าวงานหมั้นและบอกรายละเอียดถึงงานแต่งงานที่จะจัดขึ้นภายในเย็นนี้ของเจ้าพ่อใหญ่แห่งเกาะฮ่องกงอย่างปาร์คชานยอลกับลู่หาน

            นั่นมันคุณลู่หานกับ...

            ก้อนแข็งๆอย่างนึงวิ่งขึ้นมาจุกอกพอๆกับดวงตาที่เบิกโพลงด้วยความช็อคของแบคฮยอน

            คุณหนูครับ

            ซูโฮที่เห็นอาการของคุณหนูรีบเข้าไปบีบมือที่กำลังสั่นเทานั้นทันทีด้วยความเป็นห่วง

            บี๋อยากพัก พี่ซูโฮพาบี๋ไปพักบนห้องที

            “ได้ครับ

            ซูโฮเข้าประคองร่างแข็งทื่อขึ้นไปบนห้อง แต่ละช่วงก้าวช่างลำบากเพราะแบคฮยอนรู้สึกว่าทุกส่วนในร่างกายกำลังชา พอปิดประตูห้องและถูกประคองมานั่งลงบนเตียงน้ำตาก็ไหลออกมาด้วยรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอก

            เขาทำลายชีวิตบี๋ยังไม่พอนี่เขายังทำร้ายพี่ชายของบี๋ แถมจะพรากหลานบี๋ไปจากพ่ออีก ทำไมจิตใจถึงชั่วร้ายขนาดนี้ ทำไมเขาถึงได้เลือดเย็นแบบนี้พี่ซูโฮ

            “คุณหนูใจเย็นๆครับ คลายมือออกก่อนครับ

            ซูโฮแกะมือเล็กที่กำเข้าหากันแน่นจนขาวซีดเพราะเลือดเข้าไปหล่อเลี้ยงไม่ได้ ร่างเล็กๆกำลังสั่นเทาด้วยความโกรธ เป็นครั้งแรกที่ซูโฮเห็นคุณหนูที่เคยร่างเริงจิตใจดีเป็นแบบนี้ ดวงตาเรียวเล็กเบิกค้าง น้ำไสไหลออกจากดวงตาคู่สวยแต่ไร้เสียงสะอื้นเป็นน้ำตาที่ซูโฮคิดว่าเป็นน้ำตาแห่งความแค้นใจ

            บี๋จะไม่มีวันให้อภัยเขาเด็ดขาด ไม่มีวัน!”

            และเป็นอีกครั้งที่ซูโฮมองคุณหนูของเขาด้วยความวิตก ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงที่แข็งกร้าวนั้นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าคุณหนูเขาไม่ใช่คุณหนูที่อ่อนแอคนเดิมแล้ว

           

 

 

 

 

 

 

            ห้าโมงเย็นสำหรับวันงานลู่หานก็ถูกจับแต่งตัวราวกับตุ๊กตาไร้ชีวิตที่เขาจะจับให้หันซ้ายหันขวาก็ไม่มีขัดขืนนอกจากทำตามไปแกนๆ        

            ชุดเหมือนจะคับไปนิด แค่ไม่กี่วันไม่น่าจะอ้วนขึ้นนะ แต่คุณโอเคนะคะหรือว่าอยากให้แก้ให้ไหม เรามีช่างมาด้วย

            “ไม่เป็นไรครับ

            ลู่หานเอ่ยปฏิเสธเบาๆ รู้ดีอยู่แล้วว่าลูกกำลังโตเพราะแม้จะถูกจับมาและไม่อยากอาหารมากเพียงใด ลู่หานก็จำต้องกินของเหล่านั้นให้หมดทุกครั้ง ชุดจะคับก็คงไม่แปลก

            เดี๋ยวนั่งรอก่อนนะคะ อีกครึ่งชั่วโมงจะมีคนมารับ

            ช่างแต่งหน้าบอกก่อนจะเดินออกจากห้องปล่อยให้ลู่หานอยู่กับตัวเองเพียงลำพังอีกครั้ง ยิ่งใกล้เวลาลู่หานก็ยิ่งคิดถึงเซฮุน คำถามต่างๆผุดขึ้นมาในหัว จะไม่มีอีกแล้วใช่ไหมช่วงเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกัน ช่วยกันเลี้ยงลูก มองดูแกเติบโตไปพร้อมๆกัน จะไม่มีแล้วใช่ไหมคำสัญญาว่าจะเป็นของกันและกันตลอดไป จะไม่มีแล้วใช่ไหมเซฮุนกับลู่หาน

            ฮึก คุณเซฮุนผมคิดถึงคุณ

            น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและความคิดถึงไหลผสมปนเปกันออกมาอีกครั้ง ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่าพังทลายลงเมื่อคิดว่าจะไม่มีอีกแล้วช่วงเวลาที่จะได้กระซิบคำรักให้แก่กัน

 

 

 

 

 

            ซี้ดส์

            เซฮุนสูดปากด้วยความทรมาณจากความแสบเมื่อราดน้ำยาฆ่าเชื้อลงบนแผลหลังผ้าที่พันไว้ตั้งแต่เมื่อคืนซึมไปด้วยเลือด หลังจัดการเช็คอินและออกไปซื้อยามาปฐมพยาบาลตัวเอง เขารู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองเริ่มจะมีไข้นิดๆคงเพราะแผลอักเสบหรืออาจจะติดเชื้อด้วย คนตัวสูงแข็งใจพันผ้ารอบเอวสอบ ก่อนจะยัดตัวเองลงไปในชุดทักซิโด้เพื่อปลอมตัวเข้าไปในงานเลี้ยง เขาไม่มีโอกาสกลับเข้าไปที่บ้านเพราะกลัวพี่จงแดกับพี่มินซอกสงสัยดังนั้นแม้แต่ปืนซักกระบอกก็ไม่มีติดตัว แม้ยังไม่รู้ว่าจะเอาอะไรไปต่อกรกับอีกฝ่ายแต่ถึงยังไงเขาก็ต้องไป เขาจะปล่อยให้ลู่หานกับลูกกลายไปเป็นของคนอื่นโดยที่ตัวเองอยู่เฉยไม่ทำอะไรไม่ได้

            อึก

            กลั้นความเจ็บปวดเมื่อแผลบริเวณแขนเสียดสีเข้ากับเนื้อผ้าของเสื้อเชิ้ตจนเลือดซึม เพราะแผลยังสดใหม่ดังนั้นเมื่อโดนกระทบกระเทือนเพียงเล็กน้อยเลือดก็จะซึมออกมาทันที เซฮุนอดทนสวมชุดให้เรียบร้อยก่อนจะให้แท็กซี่พาไปยังบริเวณที่จัดงาน

 

 

 

            ทูนหัวอยู่กับน้องที่นี่นะคะ

            “ให้ผมไปด้วยเถอะนะครับ

            อี้ชิงอ้อนวอนเสียงอ่อน

            ไม่ได้ค่ะมันอันตราย อยู่กับน้องที่นี่ ตัวเล็กต้องการคนดูแลนะคะ

            คริสลูบผมอี้ชิงขณะบอกเสียงอ่อนโยน ระบายยิ้มให้คนตัวเล็กกว่าที่มองเขาทั้งน้ำตาคลอ

            “ระวังตัวนะครับ คุณคริสสัญญาแล้วนะว่าจะกลับมา

            ค่ะ พี่สัญญาว่าจะกลับมาแน่ๆ ทูนหัวต้องรอพี่นะ

            ระบายยิ้มอ่อนๆให้คนรักอีกครั้งแล้วคริสจึงสอดตัวเข้าไปในรถพร้อมจงแดและคนจำนวนหนึ่ง

            ไคว่าไงบ้าง

            “คุณไคกับลูกน้องกำลังเดินทางไปที่งานเหมือนกันครับ

            จงแดรายงาน คริสพยักหน้ารับรู้

            ออกรถ

            รถคันหรูสามคันเคลื่อนออกจากคฤหาสน์ อี้ชิงกำมือที่อกด้านซ้ายแน่นด้วยความปวดใจพลางภาวนาขอให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดี ไม่แพ้กับคนตัวเล็กที่อยู่บนชั้นสองของห้องมองท้ายรถพี่ชายจนลับตาด้วยน้ำตาอาบหน้า

 

 

 

 

            ออกมาได้แล้ว

            คนที่เข้ามาเปิดประตูคือเจ้าของบ้านที่อยู่ในชุดสูททักซิโด้สีดำหล่อร้าย ลู่หานปรายตาไปมองยังหน้าประตูก่อนจะเช็ดน้ำตาออกจากหน้า

            น่าอย่ามัวขี้แยอยู่เลย ยังไงวันนี้เธอก็ต้องแต่งกับฉันอยู่ดีนั่นแหละ ออกมา

            น้ำเสียงห้าวเอ่ยสั่ง ลู่หานลุกขึ้นจากเตียงด้วยจิตใจเลื่อนลอยราวกับคนที่ไร้จิตวิญญาณแล้ว ก่อนมือจะถูกคว้าหมับ

            อย่าลืมยิ้มให้กล้องล่ะ ฉันอยากให้คนอย่างอู๋อี้ฟานเห็นว่าแฟนมีความสุขแค่ไหนที่ได้แต่งงานกับศัตรูอย่างฉัน

            ลู่หานไม่โต้ตอบปล่อยให้เขาเยาะเย้ยถากถางได้เต็มที่ ร่างกายขยับไปตามแรงจูงเหมือนคนไม่มีชิวิตจิตใจ ก่อนจะถูกดันขึ้นไปนั่งบนลีมูซีนคันหรู ลู่หานยกมือขึ้นกุมท้องแน่นคิดถึงช่วงเวลาสั้นๆที่ได้อยู่กับพ่อของลูก ค่ำคืนที่ได้บอกรักเค้าอย่างเขินอายและรอคอยจะได้ฟังคำรักจากเค้าเช่นกัน แต่ต่อไปจะไม่มีแล้วช่วงเวลาเหล่านั้น ไม่มีแล้วเซฮุนที่คอยกวนหัวใจ ไม่มีแล้วความทรงจำที่สวยงาม...

 

 

 

            บนทางเดินหลายสายในเกาะฮ่องกงกำลังมีคนหลายกลุ่มที่เดินทางไปยังจุดหมายเดียวกันด้วยเหตุผลที่ต่างกันออกไป และหนึ่งในนั้นคือคุณหมอโจวมี่ที่กำลังซิ่งบีเอ็มของตัวเองจากโรงพยาบาลหลังจากออกจากห้องผ่าตัดและเพิ่งจะมีโอกาสพูดคุยกับคุณหมอเพื่อนสนิทอย่างจริงจังถึงสิ่งที่ค้างคาใจมาหลายวัน

            ปาร์คชานยอลนายรอฉันก่อนนะ อย่าพึ่งทำไรบ้าๆนะ

            คุณหมอรำพึงเพียงลำพังในรถที่กำลังวิ่งฝ่าการจราจรที่แน่นขนัด เช่นเดียวกับกลุ่มขบวนรถสีดำกลุ่มใหญ่ที่กำลังมุ่งหน้าสู่โรงแรมจัดงาน โดยเจ้านายของกลุ่มอย่างไคกำลังตรวจเช็คปืนในมืออีกครั้ง

            จอดรถที่ด้านหน้า จำไว้ว่าใครเล็งมาก็เล็งตอบ ใครยิงมาจัดการมันอย่าให้เหลือซาก

            ครับ!”

            เหล่าชายฉกรรจ์รับคำเสียงหนักแน่นและแน่นอนว่าอีกหลายๆคันก็ได้รับคำสั่งเสียงผ่านวิทยุเช่นกัน

            คยองซูเดินเข้ามารอในงานพร้อมๆกับแขกคนอื่นๆโดยไม่เฉียดตัวเข้าไปในบ้านอีกเพราะยังโกรธพี่ชายอยู่ไม่น้อย คนตัวเล็กพาตัวเองหลบมุมฉากออกไปนั่งเงียบๆ จู่ๆใจก็คิดถึงคนตัวเล็กๆคนนั้นขึ้นมา ป่านนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงโดนพี่ชายเขาทำร้ายทั้งร่างกายแล้วก็จิตใจขนาดนั้น พอคิดถึงความสูญเสียภาพคืนนั้นของตัวเองก็เข้ามาในมโนความคิด วันที่โดนใครคนหนึ่งพรากเอาความบริสุทธิ์ไป โดนเขาดูถูกว่าร้าย และในคืนนั้นที่นั่งเงียบๆไม่พูดไม่จา มีความรู้สึกหลายๆอย่างปนเปอยู่และในที่สุดก็จากกันทั้งๆที่ไม่ได้เอ่ยอะไรแม้แต่คำเดียว

            เสียงฮือฮาดึงขึ้นพร้อมกองทัพนักข่าวที่กรูกันออกไปรอหน้าโรงแรมเมื่อมีคนให้สัญญาณว่ารถของคู่บ่าวสาวกำลังเคลื่อนเข้ามาหน้าโรงแรมและทันทีที่ลีมูซีนคันหรูถูกเปิดออกพร้อมร่างสองร่างที่ลงมาจากรถแสงแฟลชก็สาดเข้าใส่อีกครั้ง ปาร์คชานยอลหยุดรอว่าที่เจ้าสาวร่างเล็กให้เดินมาเคียงกันก่อนจะคว้ามือบางขึ้นมาคล้องแขนด้วยมือตัวเอง แล้วเดินคู่กันเข้าไปในงาน

            ลู่หานฉันไม่ให้เธอแต่งงานกับใครนะ เธอเป็นของฉัน!!!”

            แสงแฟลชหยุดลงพอๆกับเสียงพูดคุย ท่ามกลางความเงียบร่างหนึ่งกำลังเขยกขาลงมาจากแท็กซี่

            ดี อยากมารนหาที่ตายก็จะสงเคราะห์ให้ ลากมันมากระทืบตรงหน้าว่าที่เจ้าสาวฉันนี่ เร็วๆ!”

            ปาร์คชานยอลสั่งเสียงกร้าวพร้อมแสยะยิ้มเหี้ยม

            ไม่นะ ปล่อยผม คุณเซฮุนๆ

            ลู่หานจะสะบัดแขนที่ถูกจับอยู่ออก ปากก็ตะโกนเรียกชื่อคนรัก

            หึ ดิ้นไปเถอะถ้าอยากเจ็บตัว

            “โอ๊ย

            ลู่หานอุทานด้วยความเจ็บเมื่อแขนถูกมือหนากำเข้าอย่าง

            “คุณเซฮุน!!”

            “ลู่หาน อั่ก!”

            ลู่หานอุทานเมื่อเห็นคนรักทรุดลงต่อหน้า เขาพยายามสู้ทั้งขาทั้งหมัดเตะออกไปทั่วทิศแต่เพราะจำนวนคนที่มีมากเกินไปทำให้เมื่อโดนกำปั้นซัดเข้าที่หน้าท้องซ้ำรอยแผลเดิมก็ถึงกับทรุด เขาก็ไม่ยอมแพ้ลุกขึ้นมาอีกครั้งแต่ก็โดนคนของปาร์คชานยอลเตะเข้าที่ข้อพับจนต้องลงนั่งคุกเข่าอีกครั้ง

            หยุดเดี๋ยวนี้นะ อย่าทำเค้า!”

            ลู่หานตะโกนห้ามแต่ก็ไร้ซึ่งคนเชื่อฟัง เซฮุนโดนเตะเข้าที่กลางหลังอีกหลายครั้งแต่เขาก็พยายามทนไม่ให้ตัวเองล้ม

            ทนดีนี่ หึ เฮ้ย เอาคนมือหนักๆมาโชว์ให้ว่าที่เจ้าสาวฉันดูหน่อยซิ

            “ไม่นะ พอแล้ว ฮือ พอแล้ว อย่าทำเค้า

            ลู่หานร่ำไห้อ้อนวอน ยิ่งเห็นคนตรงหน้าโดนซ้อมแต่ยังพยายามลุกขึ้นมาสู้ก็ยิงปวดหัวใจ

            เอาให้มันหมอบให้ได้

            ปาร์คชานยอลเอ่ยสั่งอย่างสนุกปาก

            “ตอนแรกฉันนึกว่าเธอมีแค่อู๋อี้ฟานที่แท้นี่ก็ควบน้องชายมันด้วยเหรอ หึ ร้ายไม่เบานี่ลู่หาน

            “ปล่อยเค้านะ อย่าทำเค้า ฮือ ยอมแล้ว พอทีเถอะ พอได้แล้ว ฮือ อย่าทำเค้า

            เสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจดังระงมพอๆกับเสียงเตะต่อย

           

 

 

 

 

            เอี๊ยด!

 

 

 

            เสียงเบรกรถดังสนั่นสยบทุกความเคลื่อนไหวพอๆกับความโกลาหลเมื่อทั้งแขกเหรื่อและกองทัพนักข่าวต่างแตกฮือออกจากบริเวณเกิดเหตุเมื่อกลุ่มชายชุดดำอาวุธครบมือเดินลงมาจากรถ ด้านหน้าที่เดินนำมาคือคริสกับไค

            พอได้แล้วปาร์คชานยอล!”

            คนที่ตะโกนเข้ามาคือคริส

            “อ้าวว่าไงอู๋อี้ฟาน มาทวงคู่หมั้นอีกคนแล้วเหรอ หึ ฉันคงต้องบอกข่าวใหม่ให้แกรู้ด้วยนะว่านอกจากแกแล้วอดีตคู่หมั้นแกยังคั่วน้องชายแกอีกด้วย

            ปารคชานยอลยิ้มเยาะ

            แกต้องการอะไรบอกมาแลกกับตัวลู่หาน แล้วเราจบเรื่องทุกอย่างตรงนี้ซะ

            “ฉันเหรอจะต้องการอะไร ไม่มี๊ แฟนแกนี่ไง แต่ตอนนี้ฉันก็ได้แล้ว

            ปาร์คชานยอลยักไหล่อย่างไม่แคร์ข้อเสนอ

            อ้อ หรือถ้าจะมีก็คงเป็นชีวิตแก กล้าสละให้คนรักมั้ยล่ะ ถ้าแกกล้าฉันก็จะปล่อยอดีตคู่หมั้นแกให้ไปเสพสมกับน้องชายแกในขณะที่แกต้องไปชดใช้กรรมในนรก!”

            คริสมองสบตาฝ่ายตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัวก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มชัดเจน

            ได้ ชีวิตแลกชีวิต แกเอาชีวิตฉันไปแล้วคืนชีวิตลู่หานให้น้องฉัน

            “ไม่นะพี่ ปาร์คชานยอลมึงเอาชีวิตกูไปเลยแล้วปล่อยลู่หานไป ห้ามทำอะไรพี่ชายกู

            เซฮุนร้องห้ามพี่ชาย พร้อมหันไปพูดกับปาร์คชานยอลทั้งเลือดกลบปาก

            หึ คนอย่างฉันนี่มันน่าอิจฉาจริงๆมีแต่คนอยากรับลูกปืน เอ จะให้ใครดีน๊า

            ปืนสีเงินวาวถูกยื่นมาให้ปาร์คชานยอล มันถูกเล็งมาที่คริสในคราวแรกและถูกเลื่อนไปเล็งที่ร่างเซฮุน

            แต่ปืนของกูมันบอกว่ามันรอแค่คนอย่างมึงคนเดียวคริส

            ในที่สุดปืนก็เล็งมาหยุดอยู่ที่คริส คริสเดินเข้าไปหามันอย่างสงบไม่มีแววกลัวเกรง ตาต่อตาฟันต่อฟันท่ามกลางความเงียบ จนเมื่อหน้าอกด้านซ้ายแนบอยู่กับปลายกระบอกปืน

            ไม่คิดว่าการฆ่าคนอย่างแกมันจะง่ายขนาดนี้

            กริ๊ก!

            ไกปืนถูกสับขึ้นรอเหนี่ยวเป็นช่วงเวลาที่บีบหัวใจคนหลายคนในที่นั้น เซฮุนตะเกียกตะกายจะเข้ามาหาพี่ ลู่หานกรีดร้องทั้งน้ำตาดิ้นรนให้หลุดพ้นจากมือบอร์ดี้การ์ด

            หลับให้สบายเถอะมึง

            “หยุดนะ!”

            แต่เสียงเล็กๆของใครคนหนึ่งก็ดังขัดขึ้นพร้อมกับที่ร่างเล็กๆวิ่งเข้ามายืนขวางหน้าพี่ชายคนโต มือเรียวจับปลายกระบอกปืนในมือปาร์คชานยอลเข้ามาจ่อที่หน้าอกด้านซ้ายของตัวเองแทน

            ถ้าจะฆ่าก็ฆ่าฉันแทนซะแล้วปล่อยพี่ชายกับพี่สะใภ้ฉันไป

            “เธอนี่ หลีกไป!”

            ปาร์คชานยอลหน้าเครียดเมื่อเห็นร่างเล็กๆวิ่งเข้ามาขวางปากกระบอกปืนเขาแถมยึดมันไว้ที่หน้าอกแน่น

            อยากยิงก็ยิงเลยสิ แค้นครอบครัวฉันนักไม่ใช่เหรอ ฉันนี่ไงตัวแทนของคิงค็อป อยากฆ่าก็ลั่นไกเลยสิ

            “นี่อย่าคิดว่าฉันไม่กล้ายิงเธอนะ หลีกไป!”

            “ก็เอาเลยสิ รออะไร

            แบคฮยอนจ้องตาของอีกฝ่ายเขม็ง ไม่ยอมขยับแม้พี่ชายจะพยายามดันตัวออกจากหน้ากระบอกปืน

            “ดี ปากเก่งท้าทายฉันเองนะ

            ปาร์คชานยอลสอดมือเข้ากับไกอีกครั้ง จ้องหน้าคนตรงหน้าที่เชิดคอขึ้นมองตอบเขาอย่างท้าทาย ไม่มีความกลัวเกรงอะไรทั้งนั้นทั้งๆที่ปลายกระบอกปืนจ่ออยู่ที่หน้าอกแล้ว

            ฮึ่ย เอาน้องแกออกไปซะอู๋อี้ฟาน ถ้าแกไม่อยากให้น้องแกตาย

            ปากกระบอกปืนถูกลดลงอีกครั้งพร้อมๆที่ปาร์คชานยอลเอ่ยสั่งอย่างขัดใจ ทั้งๆที่เรื่องการฆ่าใครสักคนไม่ใช่เรื่องยากเลยสำหรับเขา แต่ทำไมพอเห็นสายตาที่เคยใสบริสุทธิ์มองเขาด้วยแววแข็งกร้าวและไม่กลัวเกรงเขาถึงใจอ่อนขึ้นมา

            ฉันไม่ไป ถ้าจะฆ่าพี่ชายฉันก็ฆ่าฉันด้วย

            แบคฮยอนยืนยันหนักแน่น กอดเอวพี่ชายคนโตไว้แน่น

            บอกให้เอาน้องแกออกไปไง อยากให้ตายด้วยกันหรือไง

            “ซูโฮมาเอาน้องไป

            คริสหันไปบอกเพื่อนสนิท

            ไม่นะบี๋ไม่ไป บี๋จะอยู่กับพี่ชายใหญ่ บี๋ไม่ไป

            คนตัวเล็กกอดเอวพี่ชายแน่นอย่างดื้อดึง ซูโฮต้องมาแกะมือเล็กๆที่จิกเข้ากับเสื้อพี่ชายออก

            คุณหนูครับไปกับพี่

            “ไม่บี๋ไม่ไป

            ยิ่งซูโฮพยายามแกะ มือเล็กๆนั้นก็ยิ่งกอดรัดตัวพี่ชายแน่น พอๆกับใบหน้าที่ซุกเข้าหาอกพี่ชายไม่ห่าง

            ถ้ามึงอยากฆ่ามาฆ่ากูนี่ กูคือพ่อของลูกในท้องลู่หาน แต่อย่าทำน้องกับพี่ชายกู

            เซฮุนลุกขึ้นมาอีกคน เนื้อตัวเปื้อนฝุ่นเปรอะไปด้วยเลือดที่ซึมออกมาตามเชิ้ตขาวเดินมาหยุดตรงหน้าปาร์คชานยอล ยกปืนขึ้นเล็งที่อกตัวเอง

            ถ้ามึงไม่ยอมลั่นไกเดี๋ยวกูจะลั่นมันเอง แล้วจบความแค้นทุกอย่างตรงนี้ซะ

            “หึ ดี

            ปาร์คชานยอลแสยะยิ้ม ยกปืนขึ้นเล็งอีกครั้ง

            ไม่นะพี่ชายเล็ก

            แบคฮยอนจะวิ่งเข้ามาขวางแต่ซูโฮดึงรั้งเอวไว้แน่น

            หยุดเดี๋ยวนี้นะปาร์คชานยอล!”

            เสียงที่ดังขึ้นด้านหลังของผู้ชายชุดกราวด์ใส่แว่นทำให้หลายคนชะงัก หนึ่งในนั้นคือซูโฮทีโดนแบคฮยอนผลักแล้ววิ่งเข้าไปขวางตัวพี่ชายคนรองจนปลายกระบอกปืนแนบอยู่ที่อกด้านซ้ายอีกครั้ง

            วางปืนลงจากเด็กคนนั้นเดี๋ยวนี้

            “ทำไมผมต้องทำแบบนั้น

            คุณหมอหนุ่มถอดแว่นตาออกมองสบสายตาลูกพี่ลูกน้องด้วยดวงตาคมของตัวเอง ก้าวเดินเข้ามาใกล้ๆเพื่อจะพูดชัดๆให้คนที่ยังเล็งปืนไปยังสามพี่น้องได้ยินอย่างชัดเจน

            เพราะเด็กคนนี้คือแม่ของลูกนายไงล่ะ

         

 

 

 

100%

 

#ฟิคพรซต

........................................................................................................................................

Talk     หว่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ปาร์คชานยอล ดูปากคุณหมอโจวมี่นะคะ

 

 

เพราะเด็กคนนี้คือแม่ของลูกนายไงล่ะ

 

 

 

หว่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

 

 

ขอโทษที่มาช้านะฮับ (:

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

5,746 ความคิดเห็น

  1. #5725 Chanyqx92 (@chanyyeoll61) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 21:05
    หึ..........
    #5725
    0
  2. #5679 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 20:24
    คุณหมอเปฌนพระเอกเลยครับ ชานเจ็บหนักแน่ พี่เขาไม่ยกน้องให้ง่ายๆแน่
    #5679
    0
  3. #5647 Heybible (@Heybible) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 07:36
    บักปอบชานยอลลลลลล!!!!!
    #5647
    0
  4. #5643 evejantra (@evejantra) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 18:32
    คุณหมอบอกมันทำไมว้อยยยยยยยยย
    #5643
    0
  5. #5638 Dew_30 (@Dew_30) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 15:04
    รักคุณหมอคะ555
    #5638
    0
  6. #5628 Meannie Sirichon (@meannie2543) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 19:11
    สรุป ทั้งเรื่อง หมอโจวมี่พระเอกสุด5555555555
    #5628
    0
  7. #5619 fah_fantao (@taotaobaby) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:06
    ว๊ายยยสมน้ำหน้า
    #5619
    0
  8. #5598 Kimji_sag (@Kimji_sag) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 17:34
    กรี๊ดดดดดดดด!!!!
    #5598
    0
  9. #5517 DreamBH (@DreamBH) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 21:27
    งือออออออ อิพี่ชาน เอาเลย สะใจดีนัก5555555
    #5517
    0
  10. #5488 Tusmin-12345 (@Tusmin-12345) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 11:44
    หมอหล่อมากอ่ะ ณ จุดๆนี้
    #5488
    0
  11. #5465 HunpraeHanprae (@HunpraeHanprae) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 15:31
    ไม่ใช่แค่ท่านปาร์คหรอกค่ะที่อึ้ง ทุกคนอาจจะอึ้งหมดเลยก้ได้ มิหน่ำซ้ำหมอจะตายเอาเพราะปาร์คคิดว่าไม่มีทางเปนไปได้จึงลั่นไกซะ ทำไมรู้สึกแอบขำ5555555555 ชันดูโง่งั่ง55555555555555
    #5465
    0
  12. #5462 Thunwarat7437 (@thunwarat7437) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 21:22
     รักหมอบ่องตงงง
    #5462
    0
  13. วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 16:14
    หล่อสุดค่ะ หมอ 556
    #5429
    0
  14. #5421 pepopupae (@pepopupae) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 11:57
    ณ นาทีนี้รักโจวมี่มาก 555
    #5421
    0
  15. #5391 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 20:52
    ฮ่าาาาาาา โจวมี่มาแล้ว
    #5391
    0
  16. #5344 Mine-Kris* (@minegalaxykris) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 01:47
    ชัดเจนนนน โหยลุ้นตัวแทบขาด กลัวมาไม่ทัน
    ปรบมือให้โจวมี่เลยจุดนี้ *-*
    #5344
    0
  17. #5272 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 14:39
    เดาว่าตอนต่อไปทุกคนคงกำลังจะช็อคอย่างเป็นแน่(ยกเว้นซูโฮที่รู้เรื่องแล้ว) งานนี้แกตายแน่ๆ ปาร์ค ชานยอลหึหึ
    #5272
    0
  18. #5137 rj_yindee (@chomanad) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 06:10
    ดูากหมอโจวมี่นะคะ ลั่นเลยครับผม
    #5137
    0
  19. #5094 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 17:30
    อาจไม่ใช่แค่ชานยอลที่อึ้ง (ทุกคนยกเว้นซูโฮ)
    #5094
    0
  20. #5073 ppimmzz (@ppimmzz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 02:34
    หว่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย 5555555 สมน้ำหน้าอิพี่ปาร์ค ดูโง่ขึ้นมาเลอออ
    #5073
    0
  21. #4282 ตอง ต๊องงงงง (@ktong10243) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 14:17
    ปี้โจวเม่มาเเย้ววววววเกร้สสสส
    #4282
    0
  22. #4230 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 05:11
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด
    #4230
    0
  23. #4084 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 01:20
    โอ้ยยยยย อย่านะ อย่าทำบี๋ ทำชั้นแทนเถอะ ท่านชาน งื้ออออออออออ
    #4084
    0
  24. #3806 m[e]m{e}_ll (@meme-koo) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 22:01
    รักคุณหมอโจวมี่คร่าาาาา จุ๊ป
    #3806
    0
  25. #3550 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 19:26
    ลุ้นมากเลยไรเตอร์
    #3550
    0