จบแล้ว [FIC EXO] เพลิงรักซาตาน

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,705
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    19 ก.พ. 58




ตอนที่ 25

 

 

 

 

           

            “ฝากน้องด้วยนะครับ

          ซูโฮพยักหน้ารับคำเบาๆแล้วประคองร่างคุณหนูคนเล็กเข้าไปในเกทเตรียมบินกลับเกาหลี ไคมองตามร่างเล็กนั้นอย่างห่วงใย เขารู้ดีว่าตัวการของเรื่องนี้คือใครและเขาคิดว่าตัวเองใจดีกับคนแบบนั้นมาพอแล้ว ร่างสูงหันกลับไปสั่งลูกน้องที่ยืนอยู่เบื้องหลังด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

            คืนนี้เตรียมตัวให้พร้อมฉันมีงานให้ทำ

            ชายชุดดำทั้งหมดโค้งรับคำสั่งก่อนจะเดินตามร่างสูงของเจ้านายออกไปจากสนามบินเพื่อเตรียมตัวรับงานใหญ่ในคืนนี้

           

            คุณหนูหยุดร้องไห้เถอะครับตาบวมหมดแล้ว

            ซูโฮปัดน้ำใสออกจากแก้มเนียนของคุณหนูคนเล็กด้วยความสงสารจับใจเมื่อสองข้างแก้มเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาตลอดเวลา ดวงตาเรียวเล็กแดงเถือกเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก นับตั้งแต่เมื่อช่วงสายของเมื่อวานที่ได้รับโทรศัพท์แจ้งข่าวจากเกาหลีคุณหนูของเขาก็ยังไม่หยุดน้ำตาซึมเลยจนถึงตอนนี้

            ฮึก บี๋กลัว กลัวว่าพี่ชายเล็กจะเป็นอะไรไป ฮือ

            คนตัวเล็กสะอึกสะอื้นขึ้นมาอีกจนซูโฮต้องรั้งเข้ามากอดแนบอกอดน้ำตาซึมตามไปด้วยไม่ได้ ยิ่งเห็นผิวขาวๆกำลังซีดเซียวลงแทบไร้สีเลือดหัวใจเขายิ่งเจ็บปวด

            คุณชายเล็กต้องไม่เป็นอะไรครับ คุณชายเล็กเป็นคนดี คนดีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต้องคุ้มครอง

            “ทำไมคนดีต้องโดนทำอะไรแบบนี้ด้วยล่ะครับ พี่ชายเล็กทำผิดอะไรครับพี่ซูโฮ ฮือ

            ซูโฮเม้มปากแน่นด้วยความสงสารเพราะเขารู้เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นดีพอๆกับไค นี่ถ้าคุณหนูรู้ว่าตัวการของเรื่องทั้งหมดคือพ่อของลูกในท้องไม่รู้ว่าจะสะเทือนใจแค่ไหน แค่โดนเขาทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจจนบอบช้ำก็มากพอแล้วยังต้องมารับรู้การกระทำที่ป่าเถื่อนของพ่อของลูกกับพี่ชายตัวเองอีก แค่คิดซูโฮก็เจ็บหนึบในใจแล้ว

            คุณชายเล็กไม่ผิดหรอกครับ เชื่อพี่นะครับคุณชายเล็กต้องปลอดภัย

            กอดกระชับร่างเล็กในอ้อมแขนด้วยความสงสารจับใจจนผล็อยหลับไปคาอกเขาในที่สุด...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            อีกด้านหนึ่งของซีกโลกคริสกำลังลากกระเป๋าตามร่างของภรรยาที่จ้ำอ้าวไปเช็คอินด้วยความร้อนใจ เขามองตามร่างเล็กๆของอี้ชิงด้วยความเป็นห่วงตั้งแต่อี้ชิงรับโทรศัพท์คริสยังไม่เห็นคนรักหยุดร้องไห้เลย ถึงตอนนี้ก็ยังถือผ้าเช็ดหน้าซับหัวตาไปตามทางอย่างน่าสงสาร เขาเองทั้งร้อนใจทั้งเป็นห่วงน้องมากแต่ในสถานการณ์ที่ทุกคนกำลังตระหนกเขาจำต้องเป็นเสาหลักให้ทุกคนพึ่งพิงมากที่สุดคริสจึงไม่แสดงอาการอะไรให้อี้ชิงรู้สึกใจเสียไปมากกว่านี้ ไหนจะน้องชายคนเล็กที่กำลังบินมาจากอเมริกาอีก

            คุณคริส เร็วๆสิครับ ฮึก

            หันกลับมาเร่งเขาทั้งสะอึกสะอื้น ตาแดงๆกำลังบวมเป่งจากการผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก คริสเข้าโอบบ่าไหล่บางเข้ามาไว้ในวงแขนขณะที่อีกมือหนึ่งก็ลากกระเป๋าเดินเคียงกันไปตามทางพร้อมปลอบโยน

            ทูนหัวเมื่อไหร่จะหยุดร้องไห้คะ ตาบวมหมดแล้ว

            “ผมหยุดไม่ได้หรอกครับ จนกว่าจะเห็นคุณชายเล็กปลอดภัยจากห้องไอซียู

            ทั้งตอบทั้งยกผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา

            “เซฮุนเป็นคนเข้มเข็งมาแต่ไหนแต่ไรน้องจะต้องปลอดภัยค่ะเชื่อพี่

            “คุณครับผมสงสารคุณชายเล็ก ผมกลัว กลัวว่าจะเสียคุณชายเล็กไป ฮือ

            อี้ชิงหันกลับมาเอาหน้าซุกอกกว้างร้องไห้ขึ้นอีกยกใหญ่จนคริสต้องวางมือจากกระเป๋าแล้วโอบเอาร่างเล็กนั้นเข้ามาชิดอก เกยคางไว้บนศีรษะที่กำลังสั่นเพราะแรงสะอื้น

            ทูนหัวครับอย่าร้อง

            “ฮือ ฮึก

            “เดี๋ยวกลับไปต้องเจอตัวเล็กของเราอีก ถ้าทูนหัวร้องน้องต้องร้องตามแน่ๆเลยนะคะ

            “ฮึก อึก

            อี้ชิงพยายามระงับอาการสะอึกสะอื้นอย่างยากลำบาก คริสคลายอ้อมแขนเพื่อจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากแก้มเนียน ส่งยิ้มปลอบประโลมคนรักก่อนจะโอบร่างน้อยเดินเข้าไปเตรียมเช็คอินด้านใน

 

 

 

 

 

 

 

 

           

            ร่างเล็กที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงมาหลายชั่วโมงเริ่มกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับให้ชินกับแสงก่อนจะเปิดออกจนเต็มหน่วย ลู่หานจ้องเพด้านสีขาวด้านบนนิ่งเมื่อสมองกำลังประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้าที่จะหลับไป แล้วเหตุการณ์ทุกอย่างก็ไหลย้อนเข้ามาในความนึกคิด ภาพบอร์ดี้การ์ดของพ่อที่รุมซ้อมชายคนรัก สภาพสะบักสะบอมของพ่อของลูก และภาพสุดท้ายคือเขานอนจมกองเลือด

            คะ...คุณเซฮุน แค่กๆ

            จากที่ตั้งใจจะตะโกนเรียกหาแต่ทว่าคำที่หลุดออกมากลับเป็นเพียงเสียงแหบเครือก่อนจะไอโขลกเมื่อรู้สึกถึงความแห้งผากราวผุยผงของลำคอ

            ตื่นแล้วเหรอคะคุณ ดื่มน้ำก่อนนะคะคุณสลบไปนานเลย

            ลู่หานมองหญิงรับใช้ในชุดยูนิฟอร์มด้วยความแปลกใจ คนตัวเล็กอ้าปากรับหลอดที่จ่อมาที่ปากก่อนจะออกแรงดูดอย่างกระหาย พอลำคอชุ่มชื่นและเสียงกลับมาแล้วก็เอ่ยถามสียงรัวเร็วทันที

            ผมอยู่ที่ไหนครับ

            “บ้านเจ้านายค่ะ คุณปาร์คชานยอล

            คนตัวเล็กใช้แขนสองข้างดันตัวลุกขึ้นมาทันทีด้วยความตระหนก ตากลมโตกวาดมองไปรอบๆห้องก่อนจะหันมาจ้องหญิงคนนี้อีกครั้ง

            หมายความว่าที่นี่คือฮ่องกง

            “ใช่ค่ะ

            กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงในคออย่างยากลำบาก คิดหาทางช่วยตัวเองออกไปจากรังมาเฟียแห่งนี้ทันที ดวงตากลมโตมองสบสายตาของหญิงรับใช้อย่างเว้าวอน

            คุณครับถ้าหากคุณจะสงสารผมซักนิด ช่วยปล่อยผมไปจะได้ไหมครับ ผมขอร้อง ผมไม่ได้รักเจ้านายของคุณ เขาจับตัวผมมาโดยที่ผมไม่สมัครใจ ช่วยผมด้วยเถอะนะครับผมขอร้อง

            อ้อนวอนเสียงเครือดวงตากลมโตสองข้างคลอไปด้วยหยาดน้ำใส

            ดิฉันคงทำอย่างนั้นไม่ได้ค่ะ ขอโทษด้วย

            เธอปฏิเสธแต่ลู่หานเห็นความสงสารในดวงตาของเธอ คนตัวเล็กกระเถิบตัวลงจากเตียงก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่า

            คุณคะอย่าทำแบบนี้เลยค่ะ โถ่

            เธอรั้งไหล่ลู่หานไว้ไม่ให้ทรุดตัวลงคุกเข่าแต่ลู่หานก็ดื้อดึงทำจนได้ คนตัวเล็กเงยหน้าเอาตากลมโตที่คลอน้ำใสขึ้นสบพร้อมเอ่ยวิงวอนอีกครั้ง

            นะครับช่วยผมด้วย ผมถูกจับตัวมา

            “คุณคะไม่ได้จริงๆค่ะ ถ้าเจ้านายรู้ดิฉันต้องตายแน่ๆ

            “คุณครับได้โปรด...

            “อ้อนวอนไปก็เท่านั้น ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก!”

            ประตูที่แง้มอยู่หลายนาทีแล้วถูกผลักเข้ามาอย่างแรงด้วยฝีมือของผู้ชายตัวสูงเจ้าของดวงตากลมดุ ริมฝีปากหนาเอ่ยเสียงเรียบนิ่งแต่ทว่าทำให้ลู่หานรู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ

            ไม่จำเป็นต้องอ้อนวอนให้เสียเวลา ไม่มีใครช่วยเธอได้ทั้งนั้น

            ก่อนใบหน้าหล่อเหลานั้นจะหันไปยังสาวใช้

            ออกไปได้แล้ว

            หญิงรับใช้รีบผละออกจากห้องตามคำสั่ง ก่อนที่ร่างสูงนั้นจะย่างก้าวเข้ามาใกล้ร่างลู่หานแล้วใช้มือหนารั้งบ่าไหล่ผอมให้ลุกขึ้นจากพื้นไปนั่งบนเตียงนอน

            พ่อเธอยกเธอให้ฉันแล้ว และอีกไม่กี่วันข้างหน้าเธอก็จะกลายเป็นคู่หมั้นของฉัน ....และเป็นเมียฉันในที่สุด

            เขาแสยะยิ้มที่มุมปากในแบบที่ทำให้ลู่หานตัวสั่นขึ้นมาด้วยความกลัว ดวงตาเขาเย็นชาว่างเปล่าลู่หานไม่เห็นความรู้สึกอะไรเลยในดวงตาคู่นั้น

            แต่ผมไม่ได้รักคุณ คุณก็ไม่ได้รักผม เราอย่าทำแบบนี้เลยนะครับผมขอร้อง

            ลู่หานพยายามอ้อนวอนเขาอีกครั้งแต่ทว่า

            “ฮ่าๆๆๆๆ

            เขากลับแหงนหน้าระเบิดเสียงหัวเราะออกมาก่อนจะหันมามองลู่หานราวกับขบขันในตัวลู่หานนักหนา ริมฝีปากสีเข้มเอ่ยบอกเสียงเยาะหยัน

            คนอย่างฉันไม่ต้องการความรักหรอก ไม่สลักสำคัญสักนิด แค่ทำให้พวกคิงค็อปทรมาณเหมือนตายทั้งเป็นก็พอแล้ว...สาวน้อย

            ท้ายประโยคใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาใกล้แทบปลายจมูกชิด ลู่หานต้องรีบเบือนหน้าหลบ ได้ยินเสียงเขาหัวเราะหึในลำคอราวกับสนุกนักหนาที่ได้แกล้ง

            แต่ผมมีคนรักอยู่แล้ว และเราก็กำลังจะมี...

            ยั้งคำว่าลูกไว้ได้ทัน คิดขึ้นมาได้เสียก่อนว่าหากในอนาคตข้างหน้าลู่หานจะต้องไปเป็นของเขาจริงๆอย่างน้อยลู่หานก็อยากรักษาลูกของผู้ชายที่ลู่หานรักเอาไว้ ให้เขาสามารถเติบโตขึ้นมาแล้วสักวันลู่หานจะบอกว่าพ่อแท้ๆของเขาคือใคร

            รักใคร? อู๋อี้ฟานอดีตคู่หมั้นงั้นเหรอ หึ ดี รักกันให้มากๆ ฉันอยากเห็นคนอย่างอู๋อี้ฟานตายทั้งเป็นตอนเห็นเธอเป็นของฉัน

            “ทำไมคุณต้องทำแบบนี้ พรากคนที่รักกันมันบาปนะครับ

            ลู่หานเอ่ยถามด้วยเสียงเครือ

            เพราะฉันเกลียดคนอย่างอู๋อี้ฟานน่ะสิ คนที่มันพรากทุกอย่างไปจากฉัน

            ร่างสูงใหญ่ก้มลงมาพูดใกล้จนลู่หานต้องผงะหนีด้วยความกลัว ดวงตาของเขาที่ลู่หานเห็นมันเต็มไปด้วยไฟ ไฟแห่งความแค้น ความจงเกลียดจงชังฉายชัด แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรกันอีกหญิงรับใช้คนเดิมก็เปิดประตูเข้ามา

            เจ้านายคะคุณคยองซูกลับมาแล้วค่ะ

            “ตอนนี้อยู่ที่ไหน

            “เพิ่งเปิดประตูเข้าห้องไปค่ะ

            ร่างสูงใหญ่เบนสายตากลับมาที่ลู่หานก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำรอดไรฟันเป็นคำเตือน

            อย่าคิดหนีถ้าไม่อยากเจ็บตัว ฉันไม่อยากทำอะไรรุนแรง แต่ถ้าเธออยากรนหาที่ให้ตัวเองเจ็บตัวก็ลองดู

            แล้วเขาก็หันหลังกลับ

            เฝ้าไว้อย่าให้คลาดสายตา

            ก่อนไปเอ่ยสั่งสาวใช้อีกครั้งก่อนประตูจะปิดลง ลู่หานฟุบหน้าลงกับหมอนปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาอย่างสิ้นหวัง ไม่มีทางไหนเลยที่จะพาตัวเองออกไปจากที่แห่งนี้ได้ ลำพังตัวคนเดียวคงสู้หัวชนฝา ตายเป็นตาย แต่ลูกยังเล็กและหมอบอกว่าสามเดือนแรกมีโอกาสแท้งสูงมาก ลู่หานกลัว กลัวว่าจะต้องเสียลูกไป ถ้าเป็นอย่างนั้นหัวใจดวงน้อยนิดคงสลาย

            คุณเซฮุนผมคิดถึงคุณ...

 

 

 

 

 

            เก็บเสื้อผ้าทำไมน้องจะไปไหน

            ปาร์คชานยอลเดินเข้ามาในห้องของน้องชายคนเดียวที่เจ้าตัวกำลังเก็บเสื้อผ้าลงในกระเป๋าใบย่อม คนตัวเล็กไม่ยอมสบตาพี่ชายแต่มือยังเก็บของลงกระเป๋าไม่หยุด ร้อนถึงพี่ชายต้องมารั้งมือไว้ให้หยุดเสียก่อน

            คยองซู ยังไม่หายโกรธพี่อีกเหรอ

            ปาร์คชานยอลครางเรียกชื่อน้องเสียงอ่อน ตั้งแต่วันนั้นที่เดินออกจากห้องเขาพร้อมน้ำตาอาบหน้าน้องก็ยังไม่ยอมพูดกับเขาเลยซักคำ คยองซูทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขาโดนน้องโกรธมากขนาดนี้

            ..............

            เงียบไร้เสียงตอบรับ ปาร์คชานยอลปล่อยมืออกจากมือบางของน้องแล้วคว้ากระเป๋าของคนตัวเล็กเอาไปเก็บไว้ในตู้เหมือนเดิม

            ถ้าไม่ยอมพูดกับพี่ พี่ก็จะไม่ยอมให้ไปไหน

            ตากลมโตตวัดมองพี่ชายพร้อมหลากหลายความรู้สึกบรรจุอยู่ในนั้น โกรธ เสียใจ ผิดหวัง ผสมปนเปอยู่ในนั้นจนคนเป็นพี่ต้องเบนสายตาหนีเพราะไม่อาจทนมองเห็นสิ่งเหล่านั้นในสายตาน้องได้

            พี่สำนึกผิดหรือยังกับสิ่งที่พี่กระทำต่อผู้ชายคนนั้น

            น้ำเสียงเย็นชาลอดผ่านริมฝีปากรูปหัวใจเอ่ยถามพี่ชาย

            คนพวกนั้นเป็นศัตรูเรา และเป็นสาเหตุทำให้พ่อเราต้องตรอมใจตาย พี่ไม่มีวันรู้สึกผิด

            “ไม่จริง พ่อตายเพราะพ่อรับเรื่องที่บริหารงานผิดพลาดจนบริษัทแทบล้มละลายไม่ได้ต่างหาก เมื่อไหร่นะที่พี่จะทำความเข้าใจใหม่เสียที พี่จมอยู่กับความแค้นมานานเกินไปแล้ว คยองถามจริงๆพี่มีความสุขเหรอที่ได้ทำแบบนี้

            คำถามของน้องทำให้ร่างสูงใหญ่ชะงักงัน มือแกร่งกำเข้าหากันแน่น สิบกว่าปีที่เขาถูกความแค้นหล่อหลอมจนกลายเป็นคนเย็นชาไร้หัวใจ ภาพที่พ่อบุญธรรมสิ้นใจไปต่อหน้าพร้อมบริษัทที่กำลังจะล้มละลายและการถูกทอดทิ้งจากหุ้นส่วนที่เห็นแก่ตัวแล้วคิงค็อปก็อ้าแขนรับคนทรยศเหล่านั้นก่อนจะพาตัวเองขึ้นมาเรืองอำนาจกลบหัวพ่อของเขาจนท่านตรอมใจตายในที่สุด มันทำให้เขาแค้น เขาต้องเอาตัวเข้ามาในวงการมืดของมาเฟียจากการชักชวนของเพื่อนสนิทของพ่อบุญธรรมเพื่อพยุงบริษัทให้อยู่รอดมาได้จนถึงทุกวันนี้พร้อมๆกับความแค้นที่อัดแน่นเต็มหัวใจมาตลอด

            พ่อตายเพราะไอ้พวกทรยศ และคนที่รับคนทรยศพวกนั้นอย่างหน้าชื่นตาบานก็คือคิงค็อป

            “คยองเสียใจจริงๆที่ไม่เคยเปลี่ยนความคิดพี่ได้เลย แต่คยองหวังนะว่าซักวันจะมีคนทำให้หัวใจที่แข็งกระด้างของพี่อ่อนลง ความรักจะทำให้พี่ตาสว่าง

            คนตัวเล็กพูดกับพี่เสียงอ่อนด้วยความเหนื่อยล้าใจ ก่อนจะหันตัวไปหยิบกระเป๋าใบเดิมออกมาจากตู้

            พี่ไม่มีวันรักใคร พี่มีแค่น้องคนเดียวในชีวิตก็พอแล้ว

            “นั่นเพราะพี่ยังไม่เจอใครที่ทำให้พี่รักต่างหาก

            คยองซูชะงักหันกลับมาสบตาพี่ก่อนเอ่ยอีกประโยคเมื่อคิดอะไรได้อีกอย่างหนึ่ง

            หรือบางทีพี่อาจจะเจอใครคนนั้นแล้วแต่พี่แค่กำลังหลอกหัวใจตัวเองต่างหาก พักหลังมานี้พี่ดื่มหนัก นั่งเหม่อในที่มืดๆประจำ ซึ่งคยองไม่เคยเห็นพี่เป็นแบบนี้ ปกติพี่เย็นชาใส่ทุกสิ่งแต่ตอนนี้ทำไมเหรอครับ มีใครมาสั่นคลอนความเย็นชาในใจของพี่งั้นเหรอทำไมคยองถึงจับความเปลี่ยนแปลงของพี่ได้มากมายขนาดนี้

            น้องชายคนเดียวหยุดนิ่งมองจ้องหน้าพี่ชายอย่างจะค้นหาคำตอบและเมื่อเห็นพี่หลบสายตาคนตัวเล็กก็ยิ่งแน่ใจว่าหัวใจกระด้างไร้ความรู้สึกของพี่กำลังเกิดความเปลี่ยนแปลง

            เอากลับไปคิดดีๆเถอะครับ ก่อนที่จะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต

            คนตัวเล็กหันไปรูดซิปกระเป๋าปิดก่อนจะหิ้วไว้ในมือ

            แล้วนี่น้องจะไปไหน

            พี่ชายถามขึ้นทันทีด้วยสีหน้าห่วงใย ปัดประโยคก่อนหน้าของน้องออกไปจากความคิดราวกับไม่อยากหาคำตอบ

            คยองจะไปอยู่คอนโดสักพัก ระหว่างนี้พี่ก็คิดทบทวนนะครับว่าสิ่งที่ทำมาทั้งหมดมันถูกต้องแล้วเหรอแล้วพี่มีความสุขกับมันจริงๆมั้ย อย่าให้อะไรๆมันสายเกินแก้มากไปกว่านี้

            “แต่พี่ไม่อยากให้น้องไปอยู่ห่างตา...

            “พี่ห้ามคยองไม่ได้ ยังไงคยองก็จะไป คิดทบทวนดีๆแล้วกันนะครับ

            คนตัวเล็กเปิดประตูห้องออกมาเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าหน้าห้องอีกปีกหนึ่งมีลูกน้องของพี่ชายยืนเฝ้าอยู่ ไม่รอช้าสองขาก้าวไปยังห้องนั้น

            น้องจะไปไหน

            ปาร์คชานยอลเอาตัวเข้าขวางไว้ได้ทันก่อนที่คยองซูจะเดินไปถึงห้องนั้น

            พี่ซ่อนใครไว้ทำไมลูกน้องพี่ต้องมาเฝ้าแบบนั้น

            คนตัวเล็กชี้นิ้วไปที่หน้าประตูปริศนาจ้องหน้าพี่ชายคาดคั้น

            “เปล่าหรอก แค่สินค้าล็อตใหม่

            ตากลมโตมองลึกเข้าไปในดวงตาของพี่ชายอย่างค้นคว้าหาความจริงชั่งใจว่าจะเชื่อหรือจะเดินไปเปิดดูดี แต่เพราะไม่ชอบยุ่งเรื่องงานของพี่ชายอยู่แล้วคนตัวเล็กจึงยอมรามือ

            แล้วไป อย่าให้คยองรู้แล้วกันว่าพี่ไปลักพาตัวใครมาซ่อนแล้วทารุณเค้าอีก

            คาดโทษพี่ชายแล้วหันหลังกลับ ปาร์คชานยอลทำได้แค่เดินตามร่างน้องชายที่หิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าลงมาด้านล่างและยืนมองตามรถคันเล็กวิ่งออกจากบ้านด้วยความรู้สึกเป็นห่วง คยองซูเป็นคนเด็ดเดี่ยวถ้าแกบอกว่าจะทำอะไรแล้วนั่นหมายถึงเขาจะไม่สามารถรั้งอะไรน้องไว้ได้เลย และถ้าแกเอ่ยปากห้ามเขาก็ขัดน้องไม่ได้เช่นกันอย่างเช่นห้ามไม่ให้บอร์ดี้การ์ดตามไปดูแลปาร์คชานยอลก็ทำได้แค่ตามใจน้องอย่างเช่นตอนนี้ที่ต้องปล่อยน้องให้แกทำในสิ่งที่แกต้องการ

            ร่างสูงคว้าขวดเหล้าเข้าไปหมกตัวอยู่ในห้องโฮมเธียร์เตอร์ กรอกน้ำเมาลงไปครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อไม่ให้ในหัวคิดฟุ้งซ่านเลยเถิดไปถึงใครคนหนึ่งที่เขาพยายามสลัดออกไปให้พ้นแต่ท่วาก็เหมือนจะติดตรึงอยู่ในใจอย่างยากที่จะลืมได้ง่ายๆ

            หัวใจฉันมันไม่ต้องการความรักหรอก...

            เอ่ยประโยคย้ำเตือนตัวเองพร้อมยกเหล้าขึ้นกรอกทั้งขวด

 

 

 

 

 

            กว่าที่เครื่องจะลงจอดก็เป็นเวลาของวันใหม่แล้วซูโฮรีบเข็นรถเข็นกระเป๋าเดินตามร่างคุณหนูคนเล็กที่รีบเร่งจ้ำอ้าวออกจากสนามบินอย่างน่าเป็นห่วงว่าจะหกล้มเอาได้

            คุณหนูค่อยๆเดินครับเดี๋ยวหกล้ม

            ซูโฮร้องเตือนอย่างเป็นห่วง

            “บี๋ร้อนใจอยากไปหาพี่ชายเล็กเร็วๆ พี่ซูโฮเข็นเร็วๆเถอะครับ

            น้ำเสียงแหบแห้งเพราะผ่านการร้องไห้มาตลอดทางเอ่ยตอบพร้อมเร่งซูโฮให้รีบเข็นรถเข็นตามมา พอพ้นจากบริเวณผู้โดยสารขาออกก็พบคนรถของบ้านที่ปรี่เข้ามาโค้งแล้วรับรถเข็นต่อจากซูโฮทันที

            ทนายโชพี่ชายเล็กเป็นยังไงบ้าง

            คนตัวเล็กเอ่ยถามทนายประจำตระกูลซึ่งมายืนรอรับด้วยกันกับคนรถทันทีด้วยความร้อนใจ

            ตอนนี้ยังไม่ได้สติเลยครับยังอยู่ที่ไอซียู หมอบอกว่าคุณชายเล็กเสียเลือดมากและมีแผลตามตัวค่อนข้างสาหัส บางที เอ่อ อาจมีเลือดคลั่งในสมองด้วย        

            “พะ...พี่ชายเล็ก

            “คุณหนู!”

            ร่างบางทำท่าโอนเอน ซูโฮถลาเข้าไปรับแทบไม่ทัน ดวงตาเรียวเล็กกระพริบถี่ๆคลอด้วยน้ำใส ที่น่าเป็นห่วงมากกว่านั้นคือผิวอันซีดเซียวแทบไร้สีเลือด

            พะ พาบี๋ไปหาพี่ชายเล็กเดี๋ยวนี้

            “พี่ว่าไปพักที่บ้านก่อนเถอะครับคุณหนู

            “ไม่! บี๋จะไป บี๋จะไปหาพี่ชายเล็ก ฮือ

            อาละวาดเสียงดังพร้อมปล่อยโฮครั้งใหญ่ ทรุดลงนั่งบนพื้นโดยไม่สนว่ามันจะสกปรกขนาดไหน ยกมือขึ้นปิดหน้าร่ำไห้ราวจะขาดใจจนซูโฮต้องทรุดลงไปนั่งกอดปลอบทั้งน้ำตาซึม

            คุณหนู...

            “พาบี๋ไป พาบี๋ไปโรงพยาบาล ได้โปรด บี๋อยากเห็นพี่ชาย พาบี๋ไป

            อ้อนวอนอย่างน่าสงสารร่ำไห้ทั้งใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา ซูโฮพยักหน้าให้บอร์ดี้การ์ดมาช้อนอุ้มร่างของคุณหนูคนเล็กที่ไม่มีเรี่ยวแรงเดินอีกต่อไปแล้วไปที่รถ คนตัวเล็กสะอื้นฮักอย่างน่าสงสาร

            คุณซูโฮจะไปที่...

            “ไปโรงพยาบาล

            ซูโฮเอ่ยบอกคนรถเสียงเด็ดเดี่ยวกอดกระชับร่างเล็กๆที่ร่ำไห้ไม่หยุดมาแนบอก ก่อนรถจะออกตัวไป ชั่วโมงกว่าๆจึงถึงจุดหมาย รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าโรงพยาบาลซูโฮแทบคว้ามือคุณหนูของตนไว้ไม่ทัน

            คุณหนูอย่าวิ่งครับ

            “พี่ซูโฮเร็วๆบี๋ร้อนใจ

            คนตัวเล็กกระตุกมือซูโฮที่ดึงรั้งแขนไว้ตนไว้แต่ซูโฮที่ห่วงความปลอดภัยของคนในครรภ์ต้องรั้งไว้ไม่ยอมปล่อย

            ค่อยๆเดินเถอะครับพี่ขอร้อง คุณหนูหกล้มไม่ได้นะครับ ต้องคิดถึงคนในท้องด้วย

            นั่นแหละย่างก้าวจึงได้ผ่อนแรงลงและเพิ่มความระมัดระวังขึ้น ลิฟต์พาทั้งสองมายังชั้นที่คุณชายคนกลางพักรักษาตัวอยู่ มีทนายอาวุโสคนหนึ่งรอดูอาการอยู่ตรงนั้น เขาโค้งให้แบคฮยอนทันทีที่ร่างเล็กถลาเข้าไปหา

            คุณลุงทนายพี่ชายเล็กเป็นไงบ้างครับ

            “ยังไม่รู้สึกตัวเลยครับคุณหนู

            “บี๋อยากเข้าไปดูอาการ

            ทนายสูงอายุพยักหน้าแล้วรีบไปจัดการให้ สักพักจึงมีเจ้าหน้าที่พยาบาลเข้ามาจัดการชุดปลอดเชื้อให้ก่อนจะเปิดห้องไอซียูให้เจ้าของร่างเล็กเดินเข้าไปดูร่างของพี่ชาย แบคฮยอนแทบทรุดลงกับพื้นเมื่อเห็นสภาพร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล บนใบหน้ามีแผลปริแตกฟกช้ำหลายที่ ตามแขนขาปูดโปนและแผลยาวลักษณะเหมือนโดนครูดกับอะไรจนบาดเป็นทางยาว และศีรษะที่มีผ้าก็อซพันรอบไว้  

            “ฮึก พี่ชายเล็ก

            คนตัวเล็กสะอื้นฮักจนตัวโยนจะทรุดลงบนพื้นซูโฮต้องรีบประคองออกมาจากห้องถอดชุดแล้วพาเดินไปนั่งพักที่เก้าอี้ด้านหน้าห้องไอซียู

            “พี่ซูโฮบี๋เจ็บ เจ็บที่ตรงนี้ ฮึก อึก ฮือ

            ทุบอกตัวเองอย่างน่าสงสารพร้อมสะอึกสะอื้นจนน่าเวทนา ซูโฮดึงมือเล็กๆที่เย็นเฉียบซีดเซียวไร้สีเลือดมากระชับปลอบอดน้ำตาซึมออกมาเพราะความสงสารไม่ได้ เพิ่งจะเจอกับเรื่องโหดร้ายมาหมาดๆก็ต้องมาเจอกับเรื่องสะเทือนใจแบบนี้อีก คนตัวเล็กๆจิตใจบอบบางแค่นี้จะทนไหวได้อย่างไร

            คุณหนูใจเย็นๆนะครับ หมอบอกว่าคุณชายเล็กปลอดภัยแล้วแค่ต้องรอดูอาการอีกสักพักถ้าไม่มีอะไรแล้วเดี๋ยวก็ได้ย้ายไปห้องธรรมดาครับ

            ซูโฮปลอบโยนตามที่ได้ฟังมาจากทนายอีกที

            ทำไมคนทำถึงใจร้ายขนาดนี้ พี่ชายเล็กทำอะไรให้เขาเจ็บแค้นน้ำใจนักหนา บี๋ไม่เข้าใจเลยพี่ซูโฮ บี๋ไม่เข้าใจ ฮือ

            ซูโฮได้แต่กลืนก้อนแข็งๆลงคอเพราะรู้อยู่เต็มอกว่าหนึ่งในคนที่ทำให้เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นก็คือพ่อของคนตัวเล็กๆในท้องคุณหนูของเขา แต่แค่นี้คุณหนูก็แทบรับไม่ไหวแล้วถ้าหากเขาเอ่ยความจริงออกไปคุณหนูคงได้ล้มทั้งยืนแน่ๆ ได้แต่เก็บทุกอย่างไว้ในใจรอวันที่ว่าที่คุณแม่ตัวเล็กของเขาจะเข้มแข็งมากขึ้นกว่านี้ก่อนเขาถึงจะกล้าเอ่ยปากบอก

            กว่าจะรบเร้าตะล่อมให้คุณหนูยอมกลับบ้านเวลาก็ล่วงมาเกือบตีสองแล้ว ด้วยความเหนื่อยอ่อนคนตัวเล็กหลับคาอกซูโฮมาบนรถพอมาถึงบ้านจึงต้องให้บอร์ดี้การ์ดตัวโตเป็นคนช้อนอุ้มขึ้นไปส่งถึงห้อง ซูโฮถอดรองเท้าและเสื้อคลุมเทอะทะออกก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้ร่างเล็กนั้น พรุ่งนี้พี่ชายคนโตก็จะมาถึงแล้วพร้อมพี่สะใภ้ หัวใจดวงน้อยๆที่บอบช้ำคงจะชุ่มชื้นขึ้นได้บ้างซูโฮหวังอย่างนั้น มองดวงหน้าหวานใสเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปิดไฟแล้วออกจากห้องปล่อยให้ร่างเล็กได้เข้าสู่นิทรารมย์

 

 

 

 

 

 

 

 

            ไฟร้านเสื้อแบรนด์หรูถูกดับลงเมื่อเวลาล่วงเข้าสู่วันใหม่ได้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว คยองซูที่มีสีหน้าไม่แช่มชื่นนักเดินถือกระเป๋าออกไปตามทางเดินเฉพาะสำหรับผู้ใช้ตึกที่เป็นเจ้าของช้อปในห้างเท่านั้น ขาเล็กๆก้าวเดินอย่างไม่เร่งรีบลงไปตามชั้นต่างๆ แต่ในจังหวะที่จะเดินพ้นมุมตึกออกไปที่ลานจอดรถในชั้นหนึ่งนั้น เรียวแขนเล็กก็ถูกคว้าดึงโดยไม่ทันตั้งตัวแล้ววินาทีต่อมาจมูกและปากก็ถูกโปะเข้าด้วยผ้าเช็ดหน้าที่พอสูดดมได้แค่ไม่กี่นาทีก็ทำให้วิงเวียนและสติดับไปในที่สุด...

 

 

            “อึก...

            อาการเบลอและมึนงงเล่นงานเมื่อพยายามลืมตาขึ้นสู้แสงสว่าง ไม่รู้เลยว่าหลับไปนานแค่ไหนแต่สถานที่ไม่คุ้นตาในตอนนี้ทำให้ต้องกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับให้ชินกับแสง เมื่อภาพทุกอย่างชัดเจนก็ถึงกับผงะเมื่อไล่สายตาไปพบผู้ชายคุ้นหน้าที่คยองซูเคยโดนเขาลักพาตัวมาแล้วครั้งหนึ่งกำลังกรอกน้ำสีน้ำตาลเข้มลงคอ ร่างกายช่วงบนเปลือยเปล่าเผยกล้ามเนื้อสีแทน คนตัวเล็กพยุงตัวขึ้นนั่งกระเถิบถอยหนีร่างนั้นตามสัญชาติญาณ

            นี่นายอีกแล้วเหรอ จับฉันมาต้องการอะไรอีก

            คนตัวเล็กบังคับเสียงไม่ให้สั่นเครือตอนถามออกไป เขาเบือนหน้ามาสบตาก่อนตอบกลับ

            ถามตัวเองดีกว่าว่าพี่ไปทำเลวอะไรไว้กับชาวบ้านเค้าอีกแล้ว

            น้ำเสียงห้าวต่ำเจือแววกรุ่นโกรธเอ่ยรอดไรฟันไร้อารมณ์หยอกเย้าอย่างเช่นทุกที ทำเอาคยองซูเริ่มกลัวขึ้นมาในใจ ตากลมโตมองตามมือหนาที่ยกแก้วขึ้นกรอกน้ำสีน้ำตาลเข้มลงคออย่างไม่ยี่หระในรสขมอย่างหวาดระแวง

            พี่ชายฉันเขาทำอะไร ฉันไม่รู้

            “งั้นก็จะบอกให้หายโง่ พี่ชายเลวๆของเธอมันสั่งให้คนซ้อมพี่ชายของเด็กคนที่มันลักพาตัวไปปู้ยี่ปู้ยำ แล้วตอนนี้รู้มั้ยหมอนั่นอยู่ที่ไหน

            คยองซูมองตามท่าทางเกรี้ยวกราดของผู้ชายชื่อคิมจงอินด้วยความตระหนก ไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน ส่วนมากที่เจอกันตั้งแต่ตอนมหาวิทยาลัยเขาจะเป็นฝ่ายมาตอแยและเข้ามากวนประสาทอย่างหยอกเย้าเท่านั้น

            “อยู่ไอซียูไงล่ะ

            น้ำเสียงเยือบเย็นดังออกมาจากริมฝีปากหนาพร้อมๆที่สายตาคมเงยขึ้นสบกับคยองซู ในนั้นคยองซูเห็นซาตานร้าย

            และเธอต้องรับผิดชอบ!”

            สิ้นคำแก้วในมือถูกบีบจนแตกกระจายด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขา คยองซูสะดุ้งทั้งตัวด้วยความตกใจ กระเถิบตัวหนีจนหลังชนเข้ากับหัวเตียงตามสัญชาติญาณก่อนจะลนลานวิ่งลงจากเตียงแต่ก็ยังช้ากว่าเขาที่ตามมาคว้าเอวไว้ได้ทันแล้วทุ่มลงบนเตียงจนรู้สึกจุกแล้วตามด้วยร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสีแทนปีนขึ้นมาคร่อมปิดการขัดขืนทั้งหมดของคยองซู

            ทั้งที่รับปากน้องไปแล้วว่าฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรกับพวกเธออีก แต่พี่ชายเลวๆของเธอมันก็ยังไม่คิดจะสำนึกก่อเรื่องชั่วช้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะงั้นอะไรที่พี่เธอมันทำเลวไว้กับน้องฉัน ฉันจะคิดบัญชีคืนให้หมด

            “ไม่นะ ปล่อย!”

            คยองซูพยายามดิ้นรนขัดขืนแต่ร่างหนาที่คร่อมอยู่และแขนทั้งสองข้างที่ถูกตรึงก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย

            เตรียมรับโทษทัณฑ์แทนพี่เธอซะโดคยองซู!”

             

 

Cut

คลิ๊กเลือกตอนที่ 25

(ตามหาลิ้งค์ได้ในเฟสบุ๊คและไบโอทวิตฮับ)

สำหรับใครที่ไม่อ่าน NC ก็สามารถเข้าใจได้เหมือนกันฮับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            กลิ่นนิโคตินจากปลายบุหรี่ที่กำลังแดงวาบลอยอวลไปทั่วห้อง ร่างเล็กที่รู้สึกตัวได้สักพักแล้วยันตัวลุกขึ้นจากเตียงด้วยความยากลำบากเมื่อช่องทางด้านหลังกำลังปวดตุบจากการโดนรุกรานอย่างรุนแรง คยองซูมองแผ่นหลังกว้างที่มีรอยทางเล็บกรีดยาวด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ไม่โกรธ ไม่เกลียด และความรู้สึกหนึ่งที่ผุดขึ้นมาคืออยากให้ทุกอย่างยุติลงเพียงเท่านี้ ขอให้นี่เป็นการแก้แค้นครั้งสุดท้าย คนตัวเล็กผุดลุกลงจากเตียงด้วยร่างเปลือยเปล่าก่อนจะหยุดชะงักเมื่อน้ำสีข้นเหลวจากช่องทางด้านหลังที่ยังคั่งค้างอยู่ไหลลงมาตามร่องขา ริมฝีปากรูปหัวใจเม้มแน่นสะกดกลั้นความเสียใจก้มลงหยิบกางเกงมาสวมทั้งๆที่เปียกชื้นแบบนั้น เดินเลยไปหยิบเสื้อเชิ้ตที่สภาพกระดุมด้านหน้าหลุดออกทั้งแผงมาสวมแล้วใช้มือทั้งสองข้างดึงให้ชิดกัน หยิบกระเป๋าที่กองอยู่มุมหนึ่งก่อนจะกระเผลกขาจะเดินออกจากห้อง

            “จะไปไหน!”

            แขนเรียวเล็กถูกดึงรั้งจากเบื้องหลังจนเซไปปะทะกับแผ่นอกกว้างของร่างสูงใหญ่

            ผมจะกลับ

            คนตัวเล็กก้มหน้าตอบเสียงเย็นก่อนจะเงยหน้าสบตาดำคม

            “ผมจ่ายค่าความแค้นให้คุณทั้งหมดแล้ว ต่อไปถือว่าเราไม่มีความแค้นต่อกันอีก คุณอยู่ส่วนคุณผมและพี่ผมอยู่ส่วนผมไม่มีอะไรที่ต้องเกี่ยวข้องกันอีก

            ยกมือขึ้นแกะมือหนาออกจากต้นแขนแล้วเดินไปเปิดประตูออกจากห้อง เดินลงมาตามบันไดคฤหาสน์หลังใหญ่ที่มืดสนิท ก่อนจะได้ยินฝีเท้าตามหลังมาเมื่อลงมาหยุดยืนอยู่ชั้นล่าง

            เดี๋ยวไปส่ง

            ประโยคสั้นๆถูกส่งมาพร้อมร่างสูงใหญ่ที่ตามมาดึงรั้งหัวไหล่ให้เดินออกไปหน้าบ้านที่คนเอารถมารออยู่แล้วราวกับรู้ ก่อนจะถูกดันให้ขึ้นไปนั่งเบาะหน้าคนขับ นิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อบั้นท้ายกระแทกเข้ากับเบาะจากแรงเหวี่ยงอย่างไม่ปราณีปราศรัยนั้น

            คยองซูวางท้าวแนบไปกับตัวรถก่อนจะแนบหน้าลงกับแขนปล่อยให้ความเย็นจากสายลมปะทะหน้าพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อนองออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ บนรถที่เปิดประทุนไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้นนอกจากเสียงหวัดหวิวของลมยามเมื่อรถวิ่งฝ่าไปตามอากาศเท่านั้น เกือบชั่วโมงที่รถคันหรูวิ่งเข้ามาจอดหน้าคอนโด ต่างคนต่างเงียบและในที่สุดคยองซูก็เป็นฝ่ายเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในคอนโดเงียบๆปล่อยให้ผู้ชายอีกคนอยู่กับความสับสนในสิ่งที่ทำลงไป

            นายมีความสุขไหมคิมจงอินที่ได้ทำแบบนี้?...

 

 

 

 

 

           

           

 

            คริสมองร่างซูบซีดของน้องที่หลับตาพริ้มอยู่บนเตียงด้วยความสงสาร เกือบสองเดือนที่ไม่ได้เจอน้องดูเหมือนคุณคนเล็กของเขาจะดูตัวเล็กลงมากกว่าเดิมอย่างน่าใจหายว่าจะเจ็บป่วยหรือเปล่า ข้างแก้มยุ้ยที่เคยขึ้นเลือดฝาดบัดนี้กลับซูบซีดจนน่าใจหาย

            โถ่ คงร้องไห้จนหลับไปแน่ๆ ที่ข้างแก้มยังมีรอยน้ำตาอยู่เลย

            อี้ชิงที่นั่งอยู่บนเตียงปราภกับคนรักด้วยความสงสาร มือบางปัดปรอยผมออกจากดวงหน้าซีดอย่างแผ่วเบา คริสลงนั่งซ้อนหลังคนรักโอบไหล่บางเข้ามาไว้ในวงแขนอย่างปลุกปลอบ

            หัวใจน้องบอบบางมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ตั้งแต่เติบโตมาคุณคนเล็กถูกพี่ๆประคบประหงมมาอย่างดีโดยตลอด น้องคงรับเรื่องเลวร้ายแบบนี้ไม่ได้

            คริสเอ่ยเสียงเครียดเมื่อคิดถึงสภาพของน้องชายคนกลางตอนที่เขาเดินทางตรงจากสนามบินไปยังโรงพยาบาล เป็นการบาดเจ็บที่เลวร้ายที่สุดสำหรับน้องชายเขาและครอบครัวเขา อี้ชิงที่เห็นสภาพยับเยินนั้นแทบจะลงไปร่ำไห้บนพื้นอย่างเจ็บปวด จนถึงตอนนี้น้ำตาก็ยังซึมอยู่ตลอดเวลา หัวอกของคนที่ดูแลด้วยความรักมาแต่เล็กแต่น้อย ดูแลราวกับเป็นแม่คนหนึ่งตั้งแต่พ่อแม่เขาเสียคริสรู้ดีคนรักกำลังเจ็บหัวใจมากไม่ต่างกับเขาที่เป็นพี่ชายแท้ๆ

            ตอนเล็กๆคุณหนูเล็กเธอน่ารักมากเลยนะครับ ว่านอนสอนง่าย ขี้อ้อน รั้นบ้างเป็นบางครั้ง แล้วก็จะโดนคุณพี่เอาอกเอาใจ จนแม้แต่ตอนนี้ความน่ารักก็ยิ่งเพิ่มทวีคูณขึ้นทุกวันจนพี่ๆพากันรักพากันหลงไปหมด

            อี้ชิงเอ่ยย้อนถึงความหลังของสามพี่น้องพร้อมรอยยิ้มบาง

            ถ้าวันนึงที่น้องจะต้องแต่งงานไปกับใคร พี่เองยังไม่รู้เลยว่าจะยอมยกให้คนคนนั้นได้หรือเปล่า

            คริสตอบติดตลกเพื่อไม่ให้บรรยากาศเศร้าเกินไป แต่ในใจลึกๆแล้วเขาเองก็คิดแบบนั้น เขากังวลเสมอว่าคู่ครองของน้องในอนาคตจะดูแลน้องเขาให้มีความสุขเท่าครอบครัวเขาได้หรือเปล่า คริสคงทนไม่ได้ถ้าจะต้องเห็นใครทำให้น้องเจ็บปวด

            นั่นสิครับ ผมเองก็คงทำใจยากเหมือนกันที่จะยกคุณหนูให้ใครซักคน

            อี้ชิงเบนสายตาไปมองคนที่ยังอยู่ในห้วงนิทราด้วยความรัก

 

           

 

 

 

 

           

 

 

3 วันต่อมา...

            หลังจากถูกพาตัวมาที่ฮ่งกงและถูกขังอยู่ในห้องถึงสามวันจู่ๆในเช้าวันนี้ก็มีช่างมาวัดตัวถึงในห้อง ลู่หานเอ่ยถามเสียงตื่น

            วัดตัวทำไมครับ คุณจะทำอะไรผม

            “คุณชานยอลให้ดิฉันเข้ามาวัดตัวคุณตัดชุดงานหมั้นค่ะ

            คนตัวเล็กยืนตะลึงค้างอยู่กับที่เมื่อเวลาที่กลัวว่าจะเข้ามาถึงใกล้เข้ามาเต็มที่ก่อนจะเอ่ยถามออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา

            “กำหนดการ วะ วันไหนเหรอครับ

            ช่างวัดตัวเงยหน้าขึ้นมายิ้มก่อนเอ่ยตอบเสียงสดใส

            มะรืนนี้หมั้นค่ะ

            ลู่หานทรุดลงนั่งบนเตียงด้วยความช็อค มะรืนนี้? ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล

            แล้วงานแต่งก็จะจัดหลังจากนั้นสามวันค่ะ ออแกไนเซอร์เกือบร้อยชีวิตกำลังเร่งมือ

            และประโยคถัดมายิ่งย้ำเตือนให้ลู่หานรู้สึกหายใจไม่ออก เพราะหากเป็นไปตามที่ช่างตัดชุดว่ามาจริงๆภายในอาทิตย์นี้ลู่หานกำลังจะกลายเป็นของคนอื่น ของคนอื่นที่ไม่ใช่เซฮุน คนตัวเล็กยกมือขึ้นลูบท้องพลางเอ่ยกับลูกในใจ

          ลูกจ๋าแม่จะทำยังไงดี อาจเพราะชาติก่อนแม่กับพ่อทำกรรมไว้มากชาตินี้ถึงไม่ได้อยู่ร่วมกัน แม่ขอโทษลูกด้วยนะตัวเล็ก

         

 

 #ฟิคพรซต

100%

........................................................................................................................................

Talk ปล่อยให้มันเป็นไปอย่างที่มันจะเป็น T^T

 

อธิบายเล็กน้อยเกี่ยวกับอายุ

คริส ซูโฮ 29

ลู่หาน อี้ชิง มินซอก 27

ชานยอล จงแด 26

เซฮุน ไค เทา 25

คยองซู 24

แบคฮยอน 21

แบคฮยอนอายุน้อยสุดค่ะ เป็นน้องเล็ก

 

         

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

5,746 ความคิดเห็น

  1. #5678 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 19:57
    สงสารทุกคนเลย ฮือออออ
    #5678
    0
  2. #5637 Dew_30 (@Dew_30) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 14:37
    พูดได้คำเดียว "หน่วง"
    #5637
    0
  3. #5570 AKARI DESU >< (@logooo) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 15:53
    ฮือออออออทุกคนน่าสงสารรฮือออออออออ
    #5570
    0
  4. #5390 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 20:24
    สงสารทุกคนสงสารมากๆ
    #5390
    0
  5. #5271 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 13:50
    โอ้ยยยย ปวดใจสุดๆเลยอ่ะ ไม่ไหวแล้วสงสารแบคฮยอนกับลู่หานไม่พอแล้วตอนนี้ก็ยังมาสงสารคยองซูอีก อิปาร์คนะอิปาร์คทำอะไรก็คิดหน่อยดิว่ะ 
    #5271
    0
  6. #5093 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 17:12
    แบคฮยอนวัยมหาลัยมาก. รองลงมาก็คยองซู
    #5093
    0
  7. #4081 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 00:57
    โอ้ยยย ใจจะขาด อยากไปช่วยลู่หาน แระคือไรท่านชาน แกอะต้องการความรักสุดๆ
    #4081
    0
  8. #3471 Minzy Warattaya (@minzywrty) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 13:57
    เศร้าจัง
    #3471
    0
  9. #3269 What`What (@fernja001) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 13:02
    โถ่ทูนหัวของบ่าว
    #3269
    0
  10. #2971 maimes' ❀ (@wacharaporn) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 06:38
    สงสารทุกคน โดยเฉพาะคนตัวเล็กๆ ที่มีลูกน้อยอยู่ในท้องนั่นด้วย TT ชานยอลเลิกโง่ไหม ? น้องตัวเองก็โดนผลจากการกระทำของตัวเองอยู่จะรู้บ้างไหม ?
    #2971
    0
  11. #2936 The classes (@writerpiluntana) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 01:24
    ฮื่ออออออออออออ ทำไมตอนนี้เศร้าสุดๆไปเลยยยยย T..T
    #2936
    0
  12. #2904 GalaxyBlue (@baifern1712) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 20:31
    เซฮุนรีบฟื้นไปช่วยลูกกับเมียนะ / สงสารคยอง
    #2904
    0
  13. #2780 NuMuE (@NuMuE) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 11:28
    โอ๊ยยยยน สงสารบี๋ สงสารคยองง
    #2780
    0
  14. #2771 Tam_Nattaya (@nattaya-29996) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 20:32
    โอยยเศร้า เซฮุนฟื้นสิT T คือสงสารคยองนะที่ต้องมารับกรรมแทนพี่ แต่ก็แอบสะใจชานยอลถ้ารู้ว่าน้องตัวเองโดนข่มขืน ละถ้าคยองท้องนี่ชานยอลคงช็อคกรรมตามสนอง เมื่อไหร่ชานยอลจะรู้ใจตัวเอง จะโง่อีกนานแค่ไหน
    #2771
    0
  15. #2723 jjtk (@bebiejaney) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 09:05
    ม่าย ย ย ย ยน้า โอ๊ย เจ็บ
    #2723
    0
  16. #2683 B.E{ye}.S.T (@mygarin) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 22:15
    ไม่นะๆๆ เซฮุนรีบฟื้นนะๆ

    จงอินทำไมทำแบบนั้นง่าา เฮ้ย คือแบบสงสารคยองนะเห้ยย คยองไม่ได้ทำอะไรเลยดิ๊ เขาสำนึกผิดอยู่ ได้ปาร์คชานยอลต่างหากที่ไม่เคยสำนึกผิดเลยยย ว๊ากกกกกก
    #2683
    0
  17. #2634 Lalita Attaprachong (@mayy-lali) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 18:26
    ทำไมมีแต่เรื่องเศร้าจังเลยยย  น้ำตาไหลพรากๆเลยอะ
    #2634
    0
  18. #2615 ชั้นรักexo (@exoticlover) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 16:46
    อิพิชาน คุณคนเดียวเลยนะเนี่ย ขยันสร้างเรื่องจริงๆ
    #2615
    0
  19. #2564 beautiful-lady (@beatiful-lady) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 20:05
    ขอให้ชานโดนกระทืบสักทีได้มะ หมั่นไส้อ่ะ เลวจริงๆเลย ขอให้แบคกระโดดเตะปาก 55555
    #2564
    0
  20. #2536 saipui (@superi) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 02:32
    ไม่อยากให้ลู่แต่งกับยอลเลย
    #2536
    0
  21. #2503 ` PuGun. (@pugunlovetonorit) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 20:30
    ชานยอลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลอย่าหมั้นเลยยยย 
    #2503
    0
  22. #2500 fairylu_ (@pleum-asr) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 19:24
    เซฮุนรีบมาช่วยเมียเร็วววว
    #2500
    0
  23. #2399 prair (@prair) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 03:37
    ชานยอลน่าจะอายุ29ด้วยอ่า #เพื่อไร555
    #2399
    0
  24. #2397 primaholic (@ppim16) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 12:00
    ฮืออ สงสารพี่ลู่มากเสียใจอ่ะ เซฮุนเมื่อไรจะฟื้น ฮืออ พิชานใจร้ายมากอ่ะ
    #2397
    0
  25. #2395 luhanbaekhyunkai (@luhanbaekhyunkai) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:44
    นั่นนน ดรามาแบบทั้งตอนจ้าาสส555555
    #2395
    0