จบแล้ว [FIC EXO] เพลิงรักซาตาน

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 24 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,595
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    11 ก.พ. 58

 



ตอนที่ 24

 

 

 

          จนกว่าฉันจะตกลงกับคุณชานยอลเสร็จ แกต้องอยู่ในนี้ และถ้าแกคิดหนีออกจากห้องก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่ออีกต่อไป!”

            ปัง!

            ประตูห้องนอนถูกกระแทกปิดอย่างแรงพร้อมถูกล็อคอีกชั้นจากด้านนอก ลู่หานที่เพิ่งลุกจากพื้นได้หลังจากที่โดนพ่อโยนเข้ามากองในห้องวิ่งเข้าไปตะกายประตูเอ่ยวิงวอน

            ไม่นะครับคุณพ่อ ปล่อยลูก อย่าขังลูกไว้แบบนี้ คุณพ่อๆ

            ทุบจนหมดแรงแต่ก็ไร้เสียงตอบรับ คนตัวเล็กทรุดลงกับพื้นอีกครั้งพร้อมอาการเหนื่อยหอบ ลู่หานยกมือลูบครรภ์กลัวลูกได้รับความกระทบกระเทือน ตอนนี้ในใจทั้งหวั่นว่าพ่อจะส่งตัวไปให้ปาร์คชานยอลจริงตามที่ท่านลั่นวาจาไว้และกังวลว่าเซฮุนจะปะทะกับพ่อรุนแรงถ้ารู้เรื่องเข้า

            “แม่จะทำไงดีหนอลูก ถ้าพ่อลูกรู้ต้องอาละวาดคุณตาแน่ๆ

            ลู่หานเอ่ยกับคนตัวเล็กในครรภ์เบาๆ พลางลุกขึ้นเดินไปยกหูโทรศัพท์เมื่อคิดอะไรได้อย่างหนึ่ง แต่ทว่าเสียง...

            ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด...

            ก็ดังขึ้นทันทีนั่นแสดงว่าพ่อตัดการสื่อสารทุกทางของลู่หาน เจ้าของร่างเล็กทรุดลงนอนบนเตียงทั้งน้ำตาซึม ถ้าวันนี้ตอนเที่ยงเซฮุนไปบริษัทแล้วไม่เจอลู่หานเขาต้องสงสัยแน่ๆและโดยนิสัยใจร้อนลู่หานกลัวเหลือเกินว่าเขาจะบุกมาที่บ้าน 

 

 

 

 

 

 

            นายครับคุณลียองแจโทรมา

            ปาร์คชานยอลวางปากกาในมือลงด้วยความแปลกใจ คิ้วเข้มสองข้างขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความสงสัยก่อนจะหันไปรับโทรศัพท์จากจื่อเทาที่ยื่นมารอ

            ครับ

            คนตัวสูงกรอกเสียงตอบฝ่ายตรงข้ามกลับไป

            [ผมมีข้อเสนอที่เราเคยคุยกันไว้เมื่อนานมาแล้วไม่ทราบว่าคุณชานยอลจะพอมีเวลาฟังสักหน่อยมั้ยครับ]

            สิ่งที่คุณลียองแจตอบกลับมานั้นทำให้เจ้าพ่อใหญ่ขมวดคิ้วมากยิ่งกว่าเดิมพร้อมเริ่มขบคิดตาม

            ลองว่ามาสิครับ ผมฟังอยู่

            [ที่เราเคยคุยกันไว้เรื่องลู่หานลูกผม ไม่ทราบคุณชานยอลยังสนใจเรื่องนั้นอยู่หรือเปล่า]

            ปาร์คชานยอลชะงักเมื่อคิดไปถึงสิ่งที่เคยคุยกันไว้กับคุณลียองแจเมื่อนานมาแล้ว แต่เพราะลูกชายของคุณลียองแจเลือกที่จะหมั้นหมายไปกับคริสทำให้เขาพลาดตำแหน่งว่าที่ลูกเขยของตระกูลลี แต่วันนี้เหมือนชะตาจะเล่นตลกเหวี่ยงโอกาสให้เขาได้หักหน้าศัตรูตัวสำคัญโดยมีพ่อของคู่หมั้นเป็นคนประเคนลูกชายมาให้เขาถึงที่

            ปาร์คชานยอลแสยะยิ้มร้ายเมื่อคิดไปถึงเวลาที่จะได้เห็นสีหน้าเจ็บปวดของอู๋อี้ฟานเขาก็แทบจะทนรอไม่ไหว หลายวันมานี้นับจากวันที่แลกตัวประกันกันจิตใจเขากระวนกระวายอยู่ไม่สุข ไพล่คิดไปถึงเจ้าของร่างเล็กที่เพิ่งจากไปอยู่บ่อยครั้งจนเขาชักหงุดหงิดตัวเอง จนต้องคอยย้ำหนักๆว่านั่นคือน้องของศัตรูที่เขาจะปล่อยให้มามีอิทธิพลเหนือจิตใจไม่ได้ คนอย่างเขาไม่ต้องการความรักและโดยเฉพาะอย่างยิ่งความรักจากน้องของศัตรู โอกาสนี้จึงเป็นโอกาสสำคัญที่เขาจะทำให้คนของคิงค็อปลิ้มรสคำว่าตายทั้งเป็น

            ถ้าคุณหมายถึงเรื่องหมั้นล่ะก็ ผมรอเวลานี้อยู่เสมอครับ

            เจ้าพ่อคาสิโนกรอกเสียงตอบกลับไปพร้อมกระตุกยิ้มร้าย เขารอเวลานี้มานานเท่าไหร่แล้ว เวลาที่จะได้เห็นความเจ็บปวดของอู๋อี้ฟาน โดนฉกคู่หมั้นไปต่อหน้าต่อตาและได้รู้ว่าน้องชายคนเดียวที่ทะนุถนอมราวไข่ในหินโดนเขาพรากความบริสุทธิ์ไปอย่างไม่มีวันได้กลับคืน

            [ผมดีใจจริงๆครับที่คุณยังคิดถึงเรื่องนี้อยู่ ถ้าคุณไม่ขัดข้องผมอยากให้ทุกอย่างดำเนินการให้เร็วที่สุด คุณจะว่ายังไงครับคุณชานยอล]

            ปาร์คชานยอลแทบระเบิดเสียงหัวเราะด้วยความสะใจ ไม่คิดว่าโชคจะเข้าข้างเขาขนาดนี้ แทบไม่ต้องทนรอนานเลยที่จะได้เห็นความเจ็บปวดของอู๋อี้ฟาน

            จัดการได้เลยคุณลี ผมพร้อมที่จะหมั้นกับลูกชายคุณเสมอ อ้อ ชื่ออะไรนะ ผมลืม

            [ลู่หานครับ]

            “อืม ลู่หาน ชื่อเพราะดี

            เพราะพอๆกับ...ป๋ายเซียน

            จู่ๆชื่อของเด็กคนนั้นก็ผุดขึ้นมาในมโนสำนึก แต่เขาก็รีบสลัดความคิดนั้นทิ้งแล้วกรอกเสียงตอบกลับไปคล้ายจะย้ำกับตัวเองว่าเขาจะไม่คิดถึงน้องของคนที่เป็นศัตรูอีก ไม่มีความผูกพันห่วงหาอะไรทั้งสิ้น ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็แค่การแก้แค้นเพราะหัวใจเขามันด้านชามานานพอที่จะไม่รู้สึกอะไรกับใครอีกแล้ว ปาร์คชานยอลย้ำกับตัวเองอย่างนั้น

            งั้นถ้าคุณพร้อมบอกมาได้เลย ผมจะส่งฮอไปรับตัวลู่หาน

            [ได้ครับ รับรองไม่เกินสองวันลู่หานจะถูกส่งตัวไปเป็นคู่หมั้นของคุณแน่นอน]

            ปาร์คชานยอลกดวางสายแล้วยิ้มร้ายด้วยความสมใจ

            “อู๋อี้ฟานเตรียมตัวอกแตกตายได้เลย วันที่ฉันหมั้นกับคู่หมั้นของแก จะเป็นวันที่แกได้รู้ว่าน้องชายคนเดียวโดนฉันทำอะไรบ้าง หึหึ

 

 

 

 

 

            ในช่วงสายของวันเดียวกัน ณ โรงพยาบาลชื่อดังในเมืองหลวงของเกาะฮ่องกง แบคฮยอนก้าวลงจากเตียงในห้องตรวจพร้อมใบหน้าที่สดใสขึ้นมากขึ้นกว่าหลายวันก่อนที่เข้าโรงพยาบาลมาใหม่ๆ คนตัวเล็กยกมือขึ้นสัมผัสท้องขณะเดินไปนั่งหน้าโต๊ะคุณหมอเจ้าของไข้โดยมีไคคอยตามดูแลอยู่ไม่ห่าง

            “แข็งแรงดีทั้งคุณแม่แล้วก็น้องค่ะ แต่ยังไงช่วงสามเดือนแรกนี้ต้องระวังตัวเองเป็นพิเศษนะคะเพราะมีโอกาสที่จะแท้งสูง แล้วคุณแม่ก็ตัวเล็กด้วยดังนั้นขอให้พยายามทานอาหารให้มากขึ้น หมอจะช่วยจัดวิตามินเสริมให้ ถ้ารู้สึกมีอาการผิดปกติต้องรีบมาพบหมอทันทีเลยนะคะ

            “ครับคุณหมอ

            “สุขภาพจิตเองก็สำคัญ ห้ามเครียด ห้ามคิดมาก ทำจิตใจให้สบายน้องจะได้เป็นเด็กร่าเริงนะคะ

            “ครับคุณหมอ

            แบคฮยอนเอ่ยรับคำคุณหมอสาวด้วยรอยยิ้มกว้าง ยิ่งเมื่อภาพอัลตราซาวด์ถูกยื่นมาให้ตรงหน้าคนตัวเล็กก็ยื่นมือไปรับด้วยมืออันสั่นเทา พร้อมทั้งดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำใส เป็นรูปลูกรูปแรกที่แบคฮยอนได้รับและเป็นรูปที่ทำให้หัวใจดวงน้อยๆเต็มตื้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

            พี่ไคดูสิครับลูกบี๋

            คนตัวเล็กยื่นรูปอัลตราซาวด์ที่ได้จากคุณหมอไปให้พี่ชายตัวสูงทั้งรอยยิ้มกว้าง ไครับไปถือเห็นรอยยิ้มน้องแล้วก็แอบสงสารในใจ เห็นยิ้มแบบนี้แต่ข้างในไม่รู้ว่ารู้สึกยังไงบ้างแล้วที่บอกว่าจะไม่ยอมให้พ่อของลูกได้เจอลูกนั่นก็ไม่รู้ว่าต้องทำใจแข็งแค่ไหนถึงสามารถเอ่ยออกมาได้ เพราะโดยปกติน้องเป็นคนใจอ่อน จิตใจดี ไม่เคยสักครั้งที่เขาจะได้เห็นน้องในมุมแข็งแกร่งแบบนี้

            ต้องน่ารักเหมือนน้องแน่ๆ

            ไคเอ่ยชมทั้งส่งยิ้มอบอุ่นให้คนตัวเล็กที่กำลังเผยยิ้มสดใส ระยะนี้เขาช่วยซูโฮประคบประหงมแบคฮยอนเป็นพิเศษเพราะน้องแพ้ท้องหนัก แทบทานอะไรไม่ได้จนน่าเป็นห่วงว่าจะป่วยแล้วอาจจะส่งผลกระทบถึงเด็กในท้องด้วย

            หรือไม่ก็ต้องหล่อเหมือนลุงคริส ลุงเซฮุน ลุงไค

            เสียงใสเอ่ยออกมาทั้งรอยยิ้มกว้าง ดวงตาเรียวใสแจ๋วเหมือนคุณคนเล็กของคิงค็อปคนเดิมไม่ผิดเพี้ยน ความมีชีวิตชีวาคืนกลับมาพอๆกับที่ร่องรอยแห่งความเจ็บปวดที่ได้มาวันแรกหลังจากพ้นออกมาจากมือผู้ชายเลวๆคนนั้นเริ่มเลือนหายไป

            ไคได้แต่นึกสงสัยในใจว่าคนอย่างปาร์คชานยอลเป็นคนประเภทไหน กล้าทำเลวกับเด็กจิตใจบริสุทธิ์คนนี้ได้ลงยังไง เห็นตาใสๆคลอไปด้วยหยาดน้ำตาเขาเองยังทนแทบไม่ได้ แล้วไอ้คนเลวนั่นมันใจแข็งทำเลวโดยมองข้ามความบริสุทธิ์น่าสงสารแบบนี้ไปได้ยังไงกัน พอยิ่งมีลูกยิ่งดูน่าทะนุถนอมมากขึ้นจนไม่อยากให้อะไรมาทำให้ช้ำแม้แต่น้อย ทั้งซูโฮ จงแด มินซอก รวมทั้งเขา จึงต่างช่วยกันระวังและประคบประหงมให้ดีที่สุด จนน้องดูหน้าตาสดใสขึ้นแบบนี้

            หมอจัดยาให้แล้ว ถ้ามีปัญหาอะไรสงสัยหรือรู้สึกไม่ดีให้รีบกลับมาหาหมอทันทีนะคะ

            “ขอบคุณมากครับคุณหมอ

            ไคเป็นคนยื่นมือไปรับใบสั่งยาแทนคนตัวเล็กแล้วจึงโอบเอวน้องเดินออกมาจากห้อง ด้านหน้าห้องตรวจซูโฮเข็นรถเข็นมารออยู่ก่อนแล้วแต่คนตัวเล็กที่เพิ่งจะแข็งแรงก็ทำเสียงขึงขัง

            บี๋อยากเดินเองครับ

            “ไม่เอาครับคุณหนูยังไม่แข็งแรงดี เดี๋ยวหกล้มไปเป็นอะไรกันทั้งสองคนจะทำยังไง

            ซูโฮเอ่ยห้ามด้วยความเป็นห่วง

            บี๋ไม่เป็นอะไรจริงๆนะครับ ให้บี๋เดินเองนะ

            คนตัวเล็กทำเสียงอ้อน จนพี่ๆพากันอดเอ็นดูไม่ได้ ถ้าลูกออกมาคงน่ารักไม่ต่างจากแม่

            ไม่เอาครับ ตัวเล็กนั่งในรถเข็นเถอะเดี๋ยวพี่เข็น ให้แข็งแรงกว่านี้แล้วเดี๋ยวจะเดินเท่าไหร่ก็ได้พี่จะไม่ห้าม แต่ตอนนี้ต้องคิดถึงคนตัวเล็กๆในท้องก่อนนะ

            ไคเข้าช่วยตะล่อมอีกแรงจนในที่สุดว่าที่คุณแม่ก็ยอมนั่งลงบนรถเข็นตามคำขอร้องของ พี่ชายตัวสูงหลังจากนั้นจึงพากันเข็นรถไปรอรับยาด้านนอก โดยไม่รู้เลยว่าอีกด้านหนึ่งมีสายตาของใครคนหนึ่งเพ่งมองลอดแว่นสายตาตามร่างเล็กๆนั้น คุณหมอโจวมี่พยายามนึกย้อนว่าตัวเองเคยเห็นคนตัวเล็กผิวขาวคนนี้ที่ไหนสักที่นานมาแล้วเพียงแต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก พอหันไปมองป้ายคุณหมอประจำไข้ก็เห็นว่าเป็นคุณหมอเพื่อนสนิทตัวเอง กำลังจะเดินไปถามอะไรซักหน่อยก็พอดีผู้ช่วยเดินมาตามหน้าตื่น

            คุณหมอคะมีเคสผ่าตัดด่วนเข้ามาค่ะ คุณหมอลียังมาไม่ถึงผู้อำนวยการเลยให้ดิฉันมาเรียนเชิญคุณหมอให้รับผ่าตัดเคสนี้ค่ะ

            คุณหมอโจวมี่ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวไปยังห้องคุณหมอเพื่อนสนิทเปลี่ยนทิศทางเป็นวิ่งตามหลังผู้ช่วยไปโดยทิ้งความสงสัยในตัวผู้ชายร่างเล็กที่คุ้นหน้าคนนั้นไว้เพียงเท่านั้น

            เสร็จแล้วครับ

            ซูโฮที่เป็นคนเดินไปรับยาแทนเดินกลับมาพร้อมเอ่ยกับทั้งไคและคุณหนูคนเล็กของตน

            งั้นเราก็กลับกันเถอะ

            ไคบอกแล้วเข็นรถเข็นเดินออกไปหน้าทางเข้าที่มีรถมาจอดรออยู่ก่อนแล้ว พอขึ้นมาบนรถแบคฮยอนก็รีบบอกผู้ช่วยคนสนิทของพี่ชายทันที

            บี๋อยากกลับเกาหลีเร็วๆแล้วล่ะครับ คิดถึงพี่ชายใหญ่ พี่ชายเล็กจะแย่ พี่ซูโฮช่วยจัดการตั๋วให้บี๋ด้วยนะครับ

            “แต่พี่ว่ารออีกซักสองสามวันให้ร่างกายฟื้นกว่านี้เถอะนะครับ เดี๋ยวเกิดเดินทางแล้วร่างกายอ่อนแอลงอีกจะมีอันตรายถึงคุณหนูตัวเล็กๆด้วยนะครับ

            ซูโฮเอ่ยห้ามด้วยความเป็นห่วง ถึงคุณหมอจะบอกว่าคุณหนูของเขาแข็งแรงดีแล้วก็ตาม แต่ในระยะที่ยังแพ้ท้องหนักและทานอะไรไม่ได้มากเขาก็ยังอยากให้คุณหนูพักผ่อนอยู่ที่บ้าน ใกล้หูใกล้ตาพวกเขามากที่สุด

            พี่ว่าพักอยู่ที่ฮ่องกงอีกซักสองสามวันก่อนเถอะนะ ดูร่างกายก่อนว่าแข็งแรงดีแน่แล้วค่อยกลับดีกว่า

            ไคที่นึกเป็นห่วงเช่นกันก็เอ่ยห้ามขึ้น น้องบอบบางเขากลัวว่าถ้าหากได้รับความกระทบกระเทือนแม้สักน้อยอาจทำให้กระทบกระเทือนถึงตัวเล็กในท้องด้วยและหากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันแท้งขึ้นมา ตอนนั้นหัวใจอันบอบบางของคุณคนเล็กแห่งคิงค็อปคงสลายและคนที่จะเจ็บปวดไม่ต่างกันคงเป็นพี่ชายทั้งสองที่รักน้องปานดวงใจ

            งั้นก็ได้ครับ แต่ยังไงภายในสัปดาห์นี้บี๋ต้องได้กลับนะครับ บี๋ไม่อยากรอแล้ว

            ไคแอบมองดวงตาคู่สวยของน้องก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นความกลัวคืบคลานเข้ามาแทนที่ความสดใสก่อนหน้านี้ น้องกำลังกลัวอย่างนั้นเหรอ กลัวใคร? หรือว่ากลัวไอ้คนเลวคนนั้น เขาเอื้อมมือไปกุมมือเล็กนุ่มนิ่มอย่างปลอบโยนเป็นนานกว่าความกลัวจะหายไปจากดวงตาคู่สวย

            พี่จะปกป้องน้องกับหลานเอง ไม่ต้องกลัวนะ

            ไคบอกเสียงหนักแน่นและในวินาทีนั้นดวงตาของเขาก็ลุกโชนไปด้วยไฟ ไฟที่พร้อมจะแผดเผากลับไปยังตัวต้นเหตุอย่างปาร์คชานยอล และคนที่จะได้รับกรรมไม่ต่างไปจากที่น้องของเขาได้รับก็คงไม่พ้นหัวใจของปาร์คชานยอลเช่นเดียวกัน

 

 

 

 

 

                        เป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้วที่ลู่หานกำลังกังวลกลัวว่าถ้าเซฮุนไปหาที่บริษัทแล้วไม่เจอเขาจะบุกมาถึงบ้านตามที่เคยลั่นวาจาไว้ว่าเขาไม่เคยนึกกลัวพ่อลู่หาน คนตัวเล็กต้องการเพียงแค่โทรศัพท์สักเครื่องเพื่อที่จะโทรไปโกหกเขาว่าลู่หานต้องไปที่ไหนสักแห่งเพื่อติดต่องาน ไม่ให้เขากังวลว่าลู่หานหายไปไหน แต่ก็ดูเป็นเรื่องยากเมื่อพ่อตัดการสื่อสารของลู่หานแทบทุกทาง

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            เสียงเคาะประตูดังขึ้นประตูถูกเปิดเข้ามาพร้อมสาวใช้ที่ยกถาดอาหารเที่ยงเข้ามาเสิร์ฟ

            คุณหนูคะอาหารเที่ยงมาแล้วค่ะ

            สาวใช้ร่างเล็กเอ่ยบอกพร้อมยกถาดอาหารมาวางลงใกล้ๆร่างของเจ้านายน้อยของบ้าน ในวินาทีนั้นลู่หานก็เบิกตาโพลงเมื่อความคิดอะไรอย่างหนึ่งแล่นปลาบเข้ามาในสมอง คนตัวเล็กคว้ามือสาวใช้ไว้ก่อนยกนิ้วชี้ขึ้นทาบริมฝีปากไม่ให้อีกฝ่ายส่งเสียงเพราะรู้ว่าหน้าห้องมีบอร์ดี้การ์ดของพ่อคุมอยู่อย่างเข้มงวด

            ชู่วส์ ชาอึนอย่าร้องนะ ฉันมีอะไรให้ช่วยหน่อย

            สาวใช้รีบพยักหน้ารับทันทีสายตามองกลับไปที่ประตูอย่างระแวดระวังก่อนจะก้มตัวลงไปใกล้รอว่าเจ้านายน้อยจะพูดอะไร

            ชาอึนมีโทรศัพท์มั้ย ฉันขอยืมหน่อย

            ลู่หานเอ่ยถามเสียงเบา สาวใช้พยักหน้ารัวแล้วรีบล้วงมันออกมาจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อนด้านหน้าส่งให้ลู่หาน

            คุณหนูเก็บไว้เลยค่ะไม่ต้องคืนชาอึน

            เด็กสาวพับนิ้วมือลู่หานให้กำโทรศัพท์เครื่องเล็กไว้มั่นพร้อมรอยยิ้ม ลู่หานส่งยิ้มกลับ

            ขอบคุณมากนะชาอึน

            “ไม่เป็นไรค่ะ คุณหนูระวังตัวอย่าให้ถูกจับได้นะคะชาอึนต้องไปแล้ว เดี๋ยวพวกหน้าห้องจะสงสัยเอา

            ลู่หานพยักหน้าให้ เด็กสาวจึงรีบเดินออกไปจากห้อง พอประตูห้องปิดลงลู่หานรีบกดเบอร์โทรของเซฮุนที่จำได้ขึ้นใจทันที รออยู่ไม่นานสายก็ต่อติด

            [ยอบอเซโย]

            ความดีใจแล่นปราบไปทั่วร่างเมื่อได้ยินเสียงทุ้มของเจ้าของเบอร์ตอบกลับมา ลู่หานสูดหายใจเข้าปอดพยายามไม่ให้ตัวเองตื่นเต้นจนเป็นพิรุธแล้วตอบกลับเขาไป

            คุณเซฮุนนี่ผมลู่หานนะ พอดีผมมาติดต่อลูกค้าข้างนอกแล้วแบ็ตโทรศัพท์หมดเลยขอยืมคนแถวนี้โทร

            [อ้าวแล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน ให้ฉันไปรับมาทานข้าวมั้ย]

            “ไม่ต้องครับ!”

            ลู่หานตอบกลับแทบเป็นตะโกนก่อนจะกัดปากตัวเองเมื่อคิดว่าทำพลาดและเขาอาจสงสัยที่อยู่ๆลู่หานก็โพล่งออกไปแบบนั้น แต่ทว่าลู่หานได้ยินเสียงคนพูดกับเขาลอดเข้ามาในโทรศัพท์น่าจะเป็นเลขา เขาบอกให้เธอวางแฟ้มไว้บนโต๊ะแล้วเขาจะเซ็นให้ แล้วจึงกลับมาพูดกับลู่หานต่อ        

            [ว่าไง อยู่ที่ไหน ให้ไปรับมั้ย]

            ลู่หานแอบเป่าปากอย่างโล่งอกที่เขาไม่ติดใจน้ำเสียงตกอกตกใจของลู่หาน คนตัวเล็กตอบกลับด้วยเสียงที่พยายามไม่ให้แปร่งปร่า

            ผมต้องไปทานกับลูกค้าคุณไม่ต้องมารับหรอกครับ แค่โทรมาบอกไม่ให้คุณต้องมารอเก้อที่บริษัท

            [แล้วตอนเย็นล่ะ]

            ลู่หานได้ยินเสียงถอนหายใจยาวของเขาอย่างน่าสงสาร ก่อนเขาจะถามมาอีกด้วยเสียงหงอยๆจนจับความรู้สึกได้

            ตอนเย็นก็มีเลี้ยงทานอาหารลูกค้าอีกกรุ๊ปครับคงเลิกดึก

            [เฮ้อ มีพ่อตากีดกันยังไม่พอนี่ยังมีหน้าที่การงานมากีดกันอีกเหรอ จะเจอลูกเจอเมียซักทีนี่ยากเย็นเหลือเกิน]

            เขาบ่นกระปอดกระแปดมาตามสายจนลู่หานอดยิ้มไม่ได้ ทั้งสงสารถ้ารู้ว่าพ่อจะทำยังไงกับลู่หานเขาต้องอาละวาดแน่ แต่ตอนนี้ลู่หานยังไม่กล้าบอกเขาอยากจะหาทางออกด้วยตัวเองให้ถึงที่สุดก่อนเพราะไม่อยากให้คนที่รักทั้งสองต้องปะทะกันรุนแรงจนถึงบาดหมางกันใหญ่โต ถึงพ่อจะใจร้ายไปบ้างแต่ท่านก็คือคนที่เลี้ยงลู่หานมาจนโต ลู่หานคงอกตัญญูต่อท่านไม่ได้

            ไว้วันหน้าค่อยเจอกันนะครับ

            [ไปหาที่บ้านได้มั้ยล่ะคืนนี้]

            “ฮื้อ อย่าเกเรสิครับ เราตกลงกันแล้วนะ

            ลู่หานเอ่ยปรามเลยได้ยินเสียงถอนหายใจยาวอีกครั้ง เดาได้โดยไม่ต้องเห็นหน้าว่าเขาคงกำลังทำหน้ายักษ์ด้วยความขัดใจอยู่แน่ๆ

            นั่นก็ห้าม โน่นก็ห้าม นี่มีสิทธิ์เลือกอะไรบ้าง นี่มีหัวใจนะ นี่คิดถึงลูกนะ

            ร่ายยาวมาตามสายโทรศัพท์อย่างเกเรลู่หานแอบขำคนตัวโตที่งอแงเหมือนเด็กๆ รู้ว่าเขาแค่กำลังอ้อนให้ลู่หานใจอ่อน

            ลูกก็คิดถึงคุณพ่อครับ

            ลู่หานตอบกลับพร้อมยกมือขึ้นลูบท้องด้วยความรัก

            งั้นแม่ก็ใจอ่อนให้พ่อไปหาลูกซะทีสิ

            “โถ่ ไม่ได้จริงๆครับ ไว้ให้ผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก่อนนะครับ รับรองไม่นานหรอก

            ปลอบใจเขาทั้งที่ตัวเองก็แสนหนักใจเพราะยังมองไม่เห็นทางออกของเรื่องนี้เลย แต่จะให้เขาบุกมาถึงบ้านเลยก็คงไม่ดีเพราะพ่อดูจะโกรธกับเรื่องที่ลู่หานกำลังอุ้มท้องลูกของเขามาก มองไปทางไหนก็แสนมืดมนแต่จะให้คนที่ลู่หานรักทั้งสองคนมาปะทะกันก็ไม่ได้เพราะแค่คิดหัวใจก็เจ็บหนึบจนแทบหายใจไม่ออกแล้ว

            เอาๆ ตามใจ ฉันมันคนไม่มีทางเลือกอะไรอยู่แล้วนี่ พ่อตาเกลียดก็ต้องเจียมตัว เมียไม่ยอมให้เข้าบ้านซักทีก็ต้องตามใจ

            คล้ายจะเข้าใจแต่ก็ยังมีประโยคประชดประชันมาจนได้ ลู่หานได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆด้วยความระอารู้ดีว่าเขาเห่อลูกมาก รักลูกมาก

            งั้นผมวางแล้วนะครับ ค่อยเจอกันวันหลัง

            ลู่หานจะวางเพราะกลัวจะสงสารเขาจนหลุดพูดอะไรออกไปให้เขาสงสัย

            บอกลูกด้วยว่าพ่อรักลูกมาก แล้วก็บอกแม่ของลูกด้วยว่าพ่อเป็นห่วงมากนะครับ

            น้ำเสียงทุ้มเจือความห่วงใยส่งผ่านมาตามสายโทรศัพท์ลู่หานถึงกับน้ำตาคลอ เขาคงรักลูกมาก คิดถึงลูกมาก อยากอยู่ใกล้ๆลูก แต่อุปสรรคก็มากมายเหลือเกิน มากจนบางทีลู่หานก็นึกหวั่นว่าวันนึงจะต้องพรากกันไปไกล

            ครับ ลูกเองก็บอกว่ารักคุณพ่อมากเหมือนกัน

            “แล้วแม่ล่ะ

            ทวงถามมาเสียงทุ้มหวาน ลู่หานก้มหน้าซ่อนอาการเขินทั้งที่ไม่ได้อยู่ต่อหน้าเขาด้วยซ้ำ แต่แค่น้ำเสียงทุ้มๆนั้นก็ทำให้รู้สึกซ่านในหัวใจจนรู้สึกเขิน

            แม่ก็...รักพ่อของลูกมากเหมือนกันครับ

            ติ๊ด!

            มือเรียวบางกดวางสายทันทีที่เอ่ยประโยคบอกความรู้สึกทั้งหมดของหัวใจออกไป มือข้างที่ว่างยกขึ้นกุมหัวใจที่กำลังรัวกระหน่ำ นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่หานบอกรักเขาตรงๆทั้งที่เขายังไม่เคยบอกสักครั้ง แต่ลู่หานคิดว่าดีแล้วที่กล้าบอกกับเขาแบบนั้นเพราะหัวใจรู้สึกเต็มตื้นขึ้นอีกหลายเท่า

            ตัวเล็กได้ยินไหมครับว่าพ่อรักลูกขนาดไหน

            ลู่หานลูบท้องพลางเอ่ยเสียงนุ่มละมุนกับคนที่ยังหลับใหลอยู่ในครรภ์ ลืมความกลัวความเจ็บปวดไปชั่วขณะ

 

 

 

 

 

 

            พรุ่งนี้จัดการลงข่าวหนังสือพิมพ์ธุรกิจทุกฉบับว่าลู่หานถอนหมั้นกับคริสแล้ว และกำลังจะมีการหมั้นสายฟ้าแล็บกับคุณชานยอล

            ภายในห้องทำงานชั้นบนสุดสำหรับผู้บริหารของลีกรุ๊ป คุณลียองแจกำลังออกคำสั่งกับเลขาคนสนิทให้ลงข่าวการถอนหมั้นระหว่างลู่หานกับคริส เพื่อเตรียมการส่งตัวลู่หานไปให้ปาร์คชานยอลในวันพรุ่งนี้ พร้อมกันนั้นก็ปล่อยข่าวเรื่องการหมั้นที่จะเกิดขึ้นเร็วๆนี้ เพื่อเป็นการหักหน้าไอ้พ่อของลูกในท้องของลูกไม่รักดีและเพื่อเป็นการเอาใจว่าที่ลูกเขยคนใหม่

            ได้ครับท่าน

            “ลงข่าวในหนังสือพิมพ์ธุรกิจ อย่าให้พลาดซักฉบับ

            เอ่ยเสียงเย็นยะเยือก สายตาคมภายใต้แว่นตากรอบสี่เหลี่ยมอัดแน่นไปด้วยความสะใจเมื่อพรุ่งนี้เขาจะได้เห็นลูกของคนที่เขาเกลียดแสนเกลียดรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นเพราะโดนพรากลูกกับเมียไปให้ศัตรู

            ครับท่าน

            เลขาคนสนิทโค้งรับคำสั่งแล้วเดินออกไป คุณลียองแจลุกออกจากเก้าอี้เดินไปทอดสายตาผ่านกระจกใสมองท้องฟ้าสีครามด้านนอก พรุ่งนี้ทุกอย่างที่เขาเคยรู้สึกเจ็บปวดจะถูกปลดปล่อยเพราะลูกชายของมันคนนั้นก็ต้องเจ็บไม่ต่างจากเขาที่โดนพรากคนรักไปเมื่อหลายปีก่อน

 

 

 

            และในเย็นวันนั้นเองปาร์คชานยอลก็ได้รับการติดต่อจากคนของลีกรุ๊ปสำหรับเวลาที่จะไปรับตัวลู่หานในพรุ่งนี้ 10โมงเช้าเป็นเวลาดีเพราะข่าวกำลังแพร่สะพัดเรื่องการถอนหมั้นระหว่างคริสกับลู่หานและงานหมั้นที่จะเกิดขึ้นกับเขา โดยคุณลียองแจออกโรงให้ลงข่าวนี้กับหนังสือพิมพ์ธุรกิจทุกฉบับด้วยตัวเอง นั่นทำให้เขาพอใจเป็นอย่างยิ่ง

            พรุ่งนี้แล้วสินะอู๋อี้ฟานที่แกต้องรู้สึกเหมือนโดนหักหน้าอย่างจัง ไหนจะคนรักที่โดนว่าที่พ่อตาประเคนมาให้ศัตรูอย่างฉันถึงที่

            เจ้าพ่อใหญ่เอ่ยเสียงหยัน สายตาคมร้ายเต็มไปด้วยความสมใจ โดยหารู้ไม่ว่าคนตัวเล็กคนหนึ่งที่เขาพยายามปัดออกจากความรู้สึกได้ซ่อนชีวิตหนึ่งชีวิตเอาไว้และอีกนานก็จะพาหนึ่งชีวิตนี้ไปไกลจากเขา

 

 

 

 

            ไม่มีสัญญานอะไรที่จะบอกล่วงหน้าว่าวันพรุ่งนี้ลู่หานจะถูกส่งตัวไปยังเกาะฮ่องกง อาหารเย็นถูกนำมาเสิร์ฟในห้องอย่างเช่นเคย ชาอึนแอบเอาสายชาร์ตโทรศัพท์เข้ามาให้เจ้านายน้อยของเธอ

            ขอบคุณมากนะชาอึน

            ลู่หานเอ่ยขอบคุณเมื่อยื่นมือไปรับของสิ่งนั้นมาถือไว้ในมือ

            “ไม่เป็นไรค่ะคุณหนู คุณหนูต้องทานเยอะๆนะคะคุณหนูคนเล็กจะได้แข็งแรง

            สาวใช้มองลงไปที่ท้องของลู่หานตาเป็นประกาย ลู่หานพยักหน้ารับพร้อมทั้งส่งสายตาแห่งความขอบคุณไปให้

            รู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ

            “ค่ะ วันนั้นชาอึนอยู่แถวนั้นพอดี

            “คุณตาเกลียดพ่อแกมากเลยชาอึน แกคงเกิดมาอาภัพ

            ลู่หานเอ่ยเสียงเศร้า มือลูบลงตรงท้องที่มีคนตัวเล็กฝังตัวอยู่

            คุณหนูอย่าคิดมากนะคะ เดี๋ยวคุณหนูคนเล็กเครียดตามไปด้วย

            สาวใช้ยื่นมือมากุมมือลู่หานอย่างให้กำลังใจ คนตัวเล็กจึงพยักหน้าให้พร้อมรอยยิ้ม

            ขอบใจมากนะชาอึน

            “งั้นชาอึนไปก่อนนะคะ

            ลู่หานพยักหน้าให้อีกครั้งสาวใช้ร่างเล็กจึงรีบเดินออกจากห้องเพื่อไม่ให้น่าสงสัย ลู่หานฝืนตักอาหารขึ้นทานแม้ไม่มีความอยากเลยสักนิดแต่ลูกต้องการอาหารจึงต้องฝืนทานเข้าไปให้ได้มากที่สุดก่อนจะตามด้วยนมสดแก้วใหญ่

            หลังทานเสร็จเกิดความลังเลว่าจะโทรหาเซฮุนอีกมั้ยแต่ปกติเขาจะเป็นคนโทรมาก่อนถ้าลู่หานโทรไปเขาอาจจะสงสัยได้ คนตัวเล็กตัดใจวางโทรศัพท์แล้วเข้าห้องจัดการอาบน้ำหลังจากนั้นสามสิบนาทีก็ล้มตัวลงนอนที่เตียงอย่างไม่รู้จะทำอะไรไปได้มากกว่านั้น โทรศัพท์เงียบสนิทจนน่าแปลกใจทั้งที่ปกติเขาต้องโทรมาแล้ว แต่ก็นั่นแหละเมื่อเขาไม่โทรมาลู่หานก็ไม่กล้าจะโทรไปให้กลายเป็นที่น่าสงสัย

            ด้วยความเพลียลู่หานผล็อยหลับไปในที่สุด จนเมื่อรู้สึกว่าเนื้อตัวถูกกอดรัดจากอะไรสักอย่างหนึ่งและลมหายใจอุ่นร้อนที่รดอยู่ที่ซอกคอทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งตื่นก่อนจะเบิกตาโพลงเมื่อพบว่าบนเตียงไม่ได้มีแค่ลู่หานนอนอยู่เพียงคนเดียว แต่กลับมีร่างของใครคนหนึ่งกอดรัดอยู่ทางด้านหลัง คนตัวเล็กเตรียมจะส่งเสียงร้องให้คนช่วยแต่ก็โดนรวบตัวไว้แน่นหนา ปากก็โดนมือของอีกฝ่ายปิดกั้นเสียงไว้

            ชู่วส์

            ลมหายใจอุ่นร้อนถูกเป่ารดที่ใบหู ลู่หานพยายามย่นคอหนีพร้อมๆกับดิ้นรนขัดขืน

            อื๊อ อื๊อ

            “อย่าดิ้นน่าแล้วจะได้ไม่เจ็บตัว

            เสียงแหบพร่าที่ถูกดัดจนไม่เหลือเค้าเสียงจริงทำให้ลู่หานไม่ทันเอะใจสงสัยอะไร คนตัวเล็กยังคงพยายามต่อสู้ดิ้นรนขัดขืนหวังให้ตัวเองหลุดพ้นออกจากอ้อมแขนของผู้บุกรุก

            ฉันจะให้โอกาสเอ่ยอ้อนวอนฉัน ถ้าทำให้ฉันเห็นใจได้ฉันจะเอาแค่ของมีค่าไปแล้วไม่ทำอะไรเธอ แต่เธอต้องสัญญาว่าจะไม่ร้องเพราะไม่งั้นฉันไม่รับรองความปลอดภัยของเธอแน่

            ลู่หานยอมพยักหน้ารับข้อเสนอโดยดี มือหนาจึงปล่อยออกจากปาก ลู่หานที่นอนตัวแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองด้านหลัง เพราะกลัวว่าจะเห็นปืนหรืออาวุธอะไรสักอย่างจ่ออยู่ที่หลัง

            ยะ อย่าทำอะไรผมเลยนะครับผมขอร้อง ผมกำลังท้อง

            “ว่าที่คุณแม่เหรอ อือ แบบนี้ก็อวบกำลังดีน่ะสิ

            เสียงห้าวทุ้มที่ถูกดัดส่งผ่านใกล้หูของลู่หานจนลมหายใจอุ่นๆเป่ารดอีกครั้ง

            แต่ผมมีสามีแล้ว ไม่ได้เป็นคนบริสุทธิ์

            “ไม่เป็นไรฉันชอบพวกมีประสบการณ์

            “ขอร้องเถอะครับผมรักสามีมาก และสามีก็รักผมมาก ลูกเองก็กำลังจะเกิดมาในอีกไม่กี่เดือน ถ้าคุณอยากได้อะไรก็เอาไปแต่ขอร้องว่าอย่าทำอะไรผมเลยนะครับ ฮึก ผมกลัวแล้ว กลัวแล้วจริงๆ

            ลู่หานอ้อนวอนทั้งน้ำตา ความกลัวกำลังแล่นปราบเข้าสู่จิตใจ

            นี่เธอร้องไห้เหรอ อย่าร้อง

            น้ำเสียงกระวนกระวายของบุกรุกทำให้ลู่หานนึกแปลกใจ แต่เพราะกำลังขวัญเสียจึงไม่ได้นึกติดใจนอกจากพยายามกลั้นสะอื้นให้ถึงที่สุด

            ลู่หาน ลู่หานนี่ฉันเองเซฮุน ไม่ร้องไห้นะ

            น้ำเสียงทุ้มคุ้นเคยที่เปล่งออกมาปลอบประโลมทำให้ลู่หานแทบปล่อยโฮเสียงดังด้วยความโล่งใจ ลุกขึ้นนั่งแล้วรัวกำปั้นน้อยๆเข้าใส่เขาไม่ยั้ง

            คนบ้าๆ ผมกลัวแทบตาย ฮือ คนบ้า ชอบแกล้ง ฮือ

            “โอ๋คนดี ไม่ร้องนะครับ ขอโทษที่ทำให้ตกใจ

            ร่างเล็กถูกรวบกอดเข้าไปไว้ในอกกว้างพร้อมมือหนาที่ลูบแผ่นหลังบางปลอบ เซฮุนแค่อยากแกล้งคนใจร้ายที่ไม่ยอมให้เขามาเจอทั้งวันไม่คิดว่าลู่หานจะตกใจจนร้องไห้หนักขนาดนี้

            ฮึก คนบ้าสนุกนักเหรอที่แกล้งผมแบบนี้ สนุกนักเหรอที่เห็นน้ำตาผม

            มือบางขยุ้มแขนเสื้อเขาจนเกร็ง เสื้อบริเวณหน้าอกเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาของแม่ของลูก เซฮุนกดจูบลงข้างกระหม่อม ทั้งรักทั้งสงสาร ไม่นึกว่าเขาจะทำให้ลู่หานตกใจมากขนาดนี้

            ขอโทษนะครับขอโทษ ไหน ทำยังไงถึงจะหายโกรธ เอ้า ยอมให้เธอตีจนพอใจเลยจะได้หายโกรธนะ

            เซฮุนดันคนตัวเล็กออกจากอกแล้วนั่งนิ่งให้อีกฝ่ายตีเขาจนพอใจ แต่ลู่หานก็เอาแต่สะอื้นมองเขาทั้งน้ำตาอาบหน้าอย่างน่าสงสารจนเขาต้องเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาออกให้

            พอแล้ว ตาบวมหมดแล้ว เดี๋ยวลูกก็ตกใจหรอกลู่หาน

            เซฮุนเอ่ยปลอบเสียงอ่อน ไม่น่าเลยที่คิดจะลองใจคนตัวเล็ก พอเห็นน้ำตาแม่ของลูกแล้วถึงรู้ว่าเขานั่นแหละที่จะขาดใจเสียก่อน

            ฮืออ

            คนตัวเล็กโผเข้าหาอกเขาอีกครั้ง รวบกอดรอบเอวเขาไว้แน่น เซฮุนรวบเอวบางเข้ามาไว้ในอกให้แนบแน่นกว่าเดิม กดจมูกลงกลางกระหม่อมอย่างแสนรัก เขาเพิ่งรู้ก็ตอนนี้ว่าเขาได้รักผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่งมากขนาดไหน แค่เห็นน้ำตาเขาก็เจ็บปวดไปทั่วหัวใจแล้ว

            ขอโทษนะครับที่ทำให้ตกใจ

            “ฮึก มะ มาได้ยังไง

            เอ่ยถามทั้งเสียงเครือสะอื้น ใบหน้าเปื้อนน้ำตายังซบอยู่ที่อกเขาจนเสื้อเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง เซฮุนยกมือขึ้นเกลี่ยน้ำใสออกจากแก้มอย่างแผ่วเบา

            แอบปีนขึ้นมา

            คนที่ซบอยู่กับอกเคลื่อนตัวออกนั่งตัวตรงมองหน้าเขาทั้งตาแดงๆเมื่อเขาเอื้อมมือไปดึงไฟหัวเตียงให้เปิดขึ้นจนสว่าง

            แล้วยามไม่เห็นหรือไงครับ

            “เห็น

            เซฮุนตอบยิ้มๆราวกับไม่ทุกข์ร้อนในขณะที่ลู่หานกำลังเบิกตาโตด้วยความตกใจ

            แล้วเขาไม่จับคุณเหรอ

            “ตอนแรกก็จะจับแหละ แต่เงินฉันมันมีอำนาจมากกว่านั้น

            “คนเจ้าเล่ห์

            ลู่หานทุบไหล่หนาไปที ทั้งโล่งใจแล้วก็ทั้งงอนที่เขาทำเรื่องบ้าบอแบบนี้

            หายโกรธแล้วใช่ไหม หืม

            น้ำเสียงทุ้มละมุนเอ่ยถามพร้อมริมฝีปากที่โน้มลงมาประทับอย่างแผ่วเบา เป็นจูบที่อ่อนหวานลู่หานพริ้มตาลงรับสัมผัสนั้น

            ไม่หาย

            “แล้วทำไงถึงจะหาย หืม

            ลู่หานยังไม่ตอบทันทีแต่โน้มตัวลงไปซบในอกเขาแล้วเอ่ยบอกเสียงอ่อน

            คราวหลังต้องไม่ทำแบบนี้อีก ห้ามใจร้อนและต้องเชื่อฟังผม

            “หึหึ ข้อแลกเปลี่ยนเยอะจัง

            “ถ้าไม่ทำตามผมจะงอนนานๆ

            “ขู่เหรอ หืม

            คางมนถูกเชยขึ้นรับริมฝีปากเขาอีกครั้ง นุ่มนวล อ่อนหวาน และซาบซ่านในหัวใจอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

            สัญญาได้ไหมครับว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก

            ลู่หานเอ่ยเสียงอ่อนคล้ายจะอ้อนวอน

            อือฮึ

            เขาตอบเพียงแค่นั้นแล้วก็รวบร่างลู่หานเข้าไปกอดแนบอกจนไร้ช่องว่าง

            ที่ทำแบบนี้ก็แค่คิดถึงมาก ผิดด้วยเหรอ

            น้ำเสียงทุ้มเอ่ยบอก นั่นทำให้ลู่หานถึงกับยิ้มกว้าง

            แต่ผมห่วงคุณ ถ้าพ่อเกิดจับได้คุณโดนบอร์ดี้การ์ดพ่อซ้อมแน่

            ลู่หานเอ่ยบอกเขาเสียงหวาดๆ แค่คิดว่าเขาจะต้องโดนพวกบอร์ดี้การ์ดรุมซ้อมก็ให้นึกใจหายแล้ว

            อย่าคิดมาก คนอย่างฉันไม่ตายง่ายๆหรอก

            “อื๊อ ห้ามพูดคำว่าตายนะ

            ลู่หานยกมือขึ้นปิดปากคนที่โอบกอดอยู่ เลยโดนเขาจูบไปทั่วฝ่ามือเล็ก

            ไหน ตัวเล็กหลับหรือยังครับ

            เขาถไลตัวลงนอนราบกับเตียง ก้มลงพูดกับคนในท้องลู่หาน ลู่หานยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างแสนรัก ลูกเพิ่งจะสองเดือนแต่เขาก็เห่อพูดกับลูกอย่างน่าเอ็นดู

            คิดถึงพ่อมั้ย

            เขายังพูดไม่หยุด ลู่หานได้แต่เอียงคอมองผู้ชายตัวโตที่กำลังเห่อลูกหนัก

            วันนี้แม่ลูกขี้แยอีกแล้ว

            “เพราะพ่อของลูกนั่นแหละชอบแกล้ง

            ลู่หานทำเป็นฟ้องลูกบ้าง คนตัวสูงเลิกเสื้อนอนลู่หานขึ้นแล้วกดจูบลงไปบนหน้าท้องอย่างที่เขาชอบทำทุกครั้งแล้วเอ่ยกับลูกเสียงเบา แว่วเสียงที่ลู่หานได้ยินไม่ชัด

            เพราะพ่อรักแม่ของลูกมากน่ะสิ

            “ว่าไงนะครับ

            ลู่หานเอ่ยถามย้ำ แต่เขาก็ไม่ยอมพูดอีกนอกจากยืดตัวขึ้นมากอดร่างลู่หานแล้วเอนตัวลงนอนด้วยกัน มือวางทาบอยู่ที่หน้าท้อง ลู่หานหมุนตัวเข้าไปหาอกอุ่น ซุกเข้าหาความกว้างใหญ่นั้น ก่อนกระหม่อมจะถูกประทับจูบจากคนที่สูงกว่า

อย่าพยายามซักไซ้ให้คนปากหนักอย่างเขาพูดอีกเลยแค่ซึมซับการกระทำของเขาก็พอแล้ว

            ฝันดีนะ

 

 

            5.00 am

            “คุณเซฮุนครับตื่นได้แล้วครับ

            ลู่หานเขย่าร่างที่ยังกอดร่างตนหลับใหลไม่ยอมตื่นแต่นาฬิกาหัวเตียงบอกเวลาตีห้าแล้วฟ้าด้านนอกยังมืดสลัวแต่อีกไม่นานพระอาทิตย์คงฉายแสง ลู่หานกลัวว่าถ้าฟ้าสว่างเขาจะโดนคนของพ่อจับได้

            อืม ขออีกห้านาที

            เหมือนเดิมไม่มีผิดแต่ลู่หานจะไม่ใจอ่อนให้เขาแล้ว คนตัวเล็กก้มลงพูดใส่หูเขาเสียงดังฟังชัด

            ไม่ได้ครับ ถ้ายังไม่ลุกขึ้นตอนนี้ เดือนนี้ทั้งเดือนเราไม่ต้องมากินข้าวเที่ยงด้วยกัน

            “ขู่จริง เดี๋ยวก็เดินไปเคาะประตูห้องพ่อตาซะเลย

            “ฮื่อ อย่าเกเรสิครับ ลุกเร็วๆเลย

            ลู่หานดึงแขนหนาให้ลุกขึ้นแต่กลับโดนดึงลงไปนอนราบเสียเอง และโดยไม่ทันตั้งตัวริมฝีปากก็โดนจูบประทับจูบอีกครั้ง คราวนี้ลิ้นร้อนๆซอกซอนเข้ามาหาความหวานในปาก เกี่ยวกระหวัดดูดดึงเอาความหอมหวานอยู่นานก่อนจะผละออก

            ดูแลตัวเองดีๆนะ

            “ครับ

            หน้าผากเป็นที่สุดท้ายที่ริมฝีปากหนาประทับลงก่อนเขาจะลุกขึ้นแล้วกดโทรหาใครคนหนึ่ง ไม่นานลู่หานก็ได้ยินเสียงอะไรอย่างหนึ่งที่หน้าต่างพอก้มลงมองก็ถึงกับอ้าปากค้างเมื่อเห็นบันไดวางพาดอยู่ตรงนั้นพร้อมลูกน้องที่จับขาบันไดด้านล่างไว้มั่น พอเหลือบมองอีกด้านหนึ่งก็เห็นยามกำลังจับกลุ่มคุยกับบอร์ดี้การ์ดอยู่ แค่นี้ลู่หานก็รู้ว่าอานุภาพเงินที่เขาบอกว่าจ่ายให้ยามไปเยอะนั้นได้ผลจริง เพราะกล้องวงจรปิดทั้งหมดยามจะเป็นคนควบคุมดูแลและหากพบอะไรผิดปกติก็จะวิทยุมารายงานบอร์ดี้การ์ดอีกที ดังนั้นถ้าเอายามมาเป็นพวกได้การเข้าออกบ้านก็ไม่ใช่เรื่องยาก

            ไปนะ

            “ระวังด้วยครับ

            ลู่หานเอ่ยบอกอย่างเป็นห่วงมองตามจนเขาปีนลงไปยืนบนพื้นด้านล่างแล้วจึงหายห่วงก่อนจะโบกมือให้เขา ตาก็คอยมองไปด้านที่ยามกำลังถ่วงเวลาชวนบอร์ดี้การ์ดคุยอยู่ พอหันกลับมาอีกก็ยังเห็นเขายืนยิ้มอยู่ไม่ยอมไปสักที ลู่หานต้องโบกมือไล่พร้อมทำปากพะงาบๆไม่มีเสียงให้เขาไปได้แล้ว นั่นแหละร่างสูงจึงปีนออกจากรั้วไป มองจนรถยนต์คันหรูลับออกไปจากริมรั้วจึงเป่าปากด้วยความโล่งใจเมื่อทุกอย่างผ่านไปด้วยดีพร้อมกันนั้นหัวใจก็อุ่นวาบไปด้วยความสุข ถ้าวันหนึ่งที่พ่อยอมรับและลู่หานได้อยู่กับเขาจริงๆคงเป็นวันที่ลู่หานมีความสุขมากที่สุดในชีวิต ได้แต่วิงวอนให้วันนั้นมาถึงโดยเร็วเสียที...

           

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้มาสะดุ้งตื่นอีกทีตอนที่ห้องถูกเคาะ ลู่หานงัวเงียลุกขึ้นก็เห็นเป็นชาอึนนั่นเองที่เดินยิ้มเข้ามาในห้อง

            คุณผู้ชายบอกว่าให้คุณหนูอาบน้ำแต่งตัวลงไปทานอาหารข้างล่างค่ะ

            ลู่หานที่เพิ่งจะตื่นเต็มตาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ

            บางทีคุณผู้ชายอาจจะหายโกรธแล้วก็ได้นะคะ ชาอึนเห็นท่านเปิดหนังสือพิมพ์อ่านไปยิ้มไป แถมตอนที่ท่านหันมาสั่งใบหน้าท่านก็ยังเปื้อนรอยยิ้มอยู่เลยค่ะ

            เด็กสาวรายงานเสียงใส ลู่หานที่ไม่นึกเฉลียวใจเพราะมัวแต่ดีอกดีใจว่าพ่ออาจจะหายโกรธตามคำบอกเล่าของหญิงรับใช้แล้วก็รีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวทันที กลับออกมาจากห้องน้ำเมื่อนาฬิกาบอกเวลาเกือบเก้าโมง คนตัวเล็กเลือกชุดทำงานมาใส่เพราะคิดว่าพ่อคงอนุญาตให้ไปทำงานเสียที ก่อนจะเดินลงไปชั้นล่างเมื่อนาฬิกาบอกเวลาเก้าโมงตรง

            ที่ห้องโถงชั้นล่างพ่อของลู่หานกำลังเปิดหนังสือพิมพ์อ่านด้วยรอยยิ้มจริงตามที่ชาอึนบอก ตรงหน้าของท่านมีหนังสือพิมพ์หลายฉบับกองอยู่ ลู่หานเดินเข้าไปใกล้ร่างนั้น

            คุณพ่อ

            พร้อมเอ่ยปากเรียกท่านเบาๆ

            “มาแล้วเหรอ ไปกินข้าวสิ ฉันจะพาไปที่แห่งหนึ่ง

            ลู่หานทำตามคำสั่งอย่างว่าง่ายโดยไม่กล้าเอ่ยปากถามว่าท่านจะพาไปที่ไหนเพราะกลัวว่าซักไซ้มากๆท่านจะหงุดหงิดเอาได้ คนตัวเล็กเดินเข้ามานั่งในห้องอาหารทานอาหารคนเดียวเงียบๆ พอคิดถึงเรื่องเมื่อคืนก็เผลอยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ป่านนี้เขาคงกำลังไปทำงาน แต่ทว่า...

            เอี๊ยด!

            เสียงเบรกสนั่นหวั่นไหวที่ดังขึ้นทำให้ลู่หานต้องผุดลุกจากเก้าอี้แล้วรีบเดินออกไปชะโงกดูหน้ามุขบ้าน ยามกับบอร์ดี้การ์ดกรูกันเข้ามาที่รถคันนั้นลู่หานมองตามอย่างตกใจ และยิ่งเมื่อคนที่บุกรุกเปิดประตูออกมาเข่าสองข้างก็แทบทรุดลงพื้นเมื่อเห็นว่าคนคนนั้นคือใคร

            คุณเซฮุน!”

            “จับตัวลู่หานไว้!”

            ยังไม่ทันจะได้วิ่งไปหาเขาลู่หานก็โดนบอร์ดี้การ์ดตัวใหญ่ของพ่อคนหนึ่งรวบเอวไว้แน่น คนตัวเล็กดิ้นรนจะให้หลุดจากวงแขนนั้นแต่แรงเท่ามดตะนอยก็ไม่อาจทำอะไรคนที่แข็งแรงกว่าได้

            คุณลียองแจ ปล่อยลูกกับเมียผมออกมาเดี๋ยวนี้

            เสียงห้าวจัดบ่งบอกความโกรธตะโกนเข้ามาในบ้าน ลู่หานลนลานหน้าเสียเมื่อเห็นว่าพ่อกำลังเดินออกไปหน้าบ้านพร้อมๆกับที่บอร์ดี้การ์ดเกือบสิบชีวิตเดินขนาบข้าง ไม่นับอีกส่วนที่อยู่ข้างนอก

            “หึ กล้ามากที่บุกมาที่นี่ แต่ที่นี่ไม่มีลูกกับเมียของแก

            “ลู่หานเป็นเมียผมและลูกในท้องก็เป็นลูกของผมกับลู่หาน

            เซฮุนประกาศเสียงกร้าวอย่างไม่เกรงกลัว หลังได้เห็นข่าวเขาก็รีบบึ่งรถพังประตูขเมาทันทีโดยไม่สนว่าจะต้องเจออะไรบ้าง และตอนนี้แขนทั้งสองข้างโดนบอร์ดี้การ์ดของลียองแจจับไว้มั่น

            งั้นก็ทำความเข้าใจซะใหม่ว่าลูกของฉัน ฉันจะให้มันไปเป็นเมียใครก็ได้ ส่วนไอ้เด็กที่มันติดมากับท้องแม่ ถ้ามันยังมีบุญมันคงจะได้ลืมตาขึ้นมามองโลกนี้แต่มีพ่อคือคุณชานยอล หรือถ้ามันไม่มีบุญมันก็คงตายในไม่ช้านี่ล่ะ

            ลียองแจเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมนั่นทำให้เซฮุนถึงกับคลั่งพยายามสะบัดแขนทั้งสองข้างที่โดนพันธนาการอยู่ออกแต่ทว่าไม่สำเร็จ

            นั่นลูกคุณนะ แล้วนั่นก็เด็กตาดำๆ คุณไม่คิดจะสงสารบ้างหรือไง

            เซฮุนตะโกนถามหน้าด้วยความโกรธ ยิ่งเห็นแววตาไร้ความปราณีของผู้ชายตรงหน้าความโกรธเกลียดก็ยิ่งเท่าทวีคูณ

            เพราะว่ามันเป็นลูกฉันไง ฉันถึงเลือกสิ่งดีๆให้มัน

            สายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังส่งมาที่เซฮุนเต็มที่สื่อความรู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ชอบหน้าเขาถึงขั้นเกลียดเข้าไส้

            และสิ่งดีๆที่ฉันเลือกให้ ก็ไม่ใช่คนอย่างแก ลูกฉันมันตาต่ำ ฉันอุตส่าห์เปิดโอกาสให้มันรวบหัวรวบหางพี่แก แต่มันก็โง่ไปคว้าคนอย่างแกจนท้องโตขึ้นมา หึ ในเมื่อมันทำผิดพลาดฉันนี่แหละจะแก้ไขให้มันถูกต้องเอง

            “คุณมันเลว คุณมันชาติชั่ว!”

            เซฮุนตะโกนก้องด้วยความโกรธแขนสองข้างสะบัดหลุดจากการเกาะกุม ลียองแจผงะเมื่อเห็นร่างเซฮุนถลาเข้ามาหา แต่เพราะมีบอร์ดี้การ์ดห้อมล้อมอยู่เกือบสิบคนเข้ามากั้นไว้ได้ทันซะก่อนและลากเซฮุนออกห่าง

            จัดการ!”

            เขาออกคำสั่งอย่างเกรี้ยวโกรธ ยิ่งเมื่อเห็นแววตาแข็งกร้าวไม่ยอมคนของเซฮุนเขาก็ยิ่งเกลียด แววตาแบบนี้เขาไม่เคยเห็นจากผู้เป็นแม่ถ้าอย่างนั้นก็คงได้มาจากพ่อเต็มๆ พ่อที่พรากทุกอย่างไปจากเขาแม้แต่ความรักของแม่ของเด็กคนนี้

            สิ้นคำสั่งหมัดก็ถูกส่งไปกระแทกที่ตัวเซฮุนไม่ยั้งโดยที่เซฮุนไม่อาจจะตอบโต้เพราะแขนทั้งสองข้างถูกล็อคไว้แน่น

            พลั่ก พลั่ก พลั่ก!!!

            “อึก โอ๊ย!”

            ลียองแจมองคนที่กำลังมีสีหน้าเจ็บปวดด้วยความสะใจ สายตาเหี้ยมเกรียมนั้นไร้แววปราณี

            อีกด้านหนึ่งลู่หานได้ยินเสียงโต้เถียงระหว่างพ่อกับเซฮุนทุกคำ เพิ่งจะรู้ตอนนี้ว่าที่พ่อจะพาไปที่ไหนสักแห่งนั้นคือพาไปให้ปาร์คชานยอลนั่นเอง คนตัวเล็กน้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บปวด ยิ่งเมื่อได้ยินประโยคโต้เถียงจากปากพ่อลู่หานก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้ ปล่อยให้มันไหลนองลงมาเป็นสายพร้อมหัวใจที่สลาย แต่ก่อนเคยคิดว่าพ่อแค่ไม่รักแต่ตอนนี้ลู่หานรู้แล้วว่านอกจากไม่รักท่านยังไม่เคยใยดีในตัวลู่หานด้วยซ้ำ คนตัวเล็กพยายามดิ้นรนเพื่อจะวิ่งออกไปหาเซฮุน แล้วยิ่งพอได้ยินเสียงร้องครวญครางอย่างเจ็บปวดของเขาลู่หานยิ่งรู้สึกใจจะขาด คนตัวเล็กก้มหน้าลงใช้ฟันงับมือของบอร์ดี้การ์ด

            โอ๊ย

            ชายตัวโตร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวดก่อนจะคลายอ้อมแขนออก ลู่หานวิ่งทั้งน้ำตาอาบหน้าไปยังหน้าบ้านแต่พอจะพุ่งเข้าไปหาเซฮุนก็โดนรวบเอวไว้จากบอร์ดี้การ์ดอีกคนของพ่อ

            มาก็ดี มาดูฉันให้คนกระทืบผัวแกให้จมดิน

            “คุณเซฮุน!”

            ลู่หานกรีดร้องเรียกชื่อพ่อของลูกราวจะขาดใจ ยิ่งเห็นสภาพที่เขาทรุดลงกับพื้นพร้อมเลือดอาบหน้าในขณะที่บอร์ดี้การ์ดของพ่อทั้งหลายยังกระหน่ำแข้งใส่อย่างไม่ออมแรง

            ละ...ลู่หาน อึก

            ริมฝีปากที่นองไปด้วยเลือดเอ่ยเรียกชื่อลู่หานอย่างยากลำบาก คนตัวสูงยื่นมือมาคล้ายอยากจะจับมือกับลู่หานแต่ทว่าก็โดนเหล่าบอร์ดี้การ์ดของลียองแจปัดทิ้ง ก่อนจะกระทืบเท้าลงไปกลางอกหนาจนเลือดกระเซ็นออกมาจากปาก ลู่หานกรีดร้องแทบขาดใจ

            คุณเซฮุน...”   

            “ถ้าฉันยังไม่สั่งก็ไม่ต้องหยุด อยากรนหาที่ตายฉันก็จะช่วยสงเคราะห์ให้มัน

            ลียองแจเปล่งเสียงพูดอย่างเหี้ยมเกรียม

            ไม่นะครับคุณพ่อ ฮึก อย่าทำเค้าลูกขอร้อง ฮึก ลูกยอมแล้ว ลูกยอมทำตามที่คุณพ่อต้องการทุกอย่างแล้ว

            ลู่หานทรุดลงตรงหน้าพ่อทั้งน้ำตาอาบหน้า กอดขาวิงวอนแทบขาดใจ ยอมแพ้แล้วทุกสิ่งอย่างขอเพียงให้พ่อปล่อยเขาไป

            ไม่นะลู่หาน อึก ฉันไม่ยอมให้เธอไป ลูกกับเธอเป็นของฉัน อึก โอ๊ย

            พลั่ก!!!

            เซฮุนโดนกระทืบลงที่กลางอกอีกครั้ง ใบหน้าตอนนี้เต็มไปด้วยเลือดที่ละลักออกมาจากปาก ลู่หานร้องไห้แทบขาดใจเมื่อเห็นสภาพของเขา สูทแบรนด์หรูที่ลู่หานเคยมองว่าเขาใส่แล้วหล่อนักหล่อหนาเปรอะไปด้วยฝุ่น เชิ้ตสีข้าวข้างในเต็มไปด้วยคราบเลือดและรอยรองเท้าอย่างน่าสงสาร

            คุณพ่อได้โปรด อย่าทำเค้าอีกลูกขอร้อง ฮือ ลูกขอร้องคุณพ่อ ปล่อยเขาไป ลูกยอมแล้ว ยอมแล้วทุกอย่าง ฮือ

            ลู่หานรูดตัวจากขาพ่อที่เกาะไว้ก่อนหน้านี้ ซบลงบนพื้นร่ำไห้ปริ่มจะขาดใจ อยากให้พ่อสั่งให้คนของพ่อหยุดเสียทีเพราะเซฮุนไม่ไหวแล้ว แม้แต่จะลืมตาที่เปรอะเลือดขึ้นมามองเขาก็ยังทำไม่ได้

            ในขณะที่เหตุการณ์กำลังตึงเครียดคนของพ่อก็เดินมากระซิบอะไรบางอย่างและลู่หานก็ได้เห็นพ่อแสยะยิ้มอย่างน่ากลัวอีกครั้ง

            ลากตัวมันออกไปที่ลานกว้าง ส่วนแกมานี่

            ลียองแจออกคำสั่งกับลูกน้องไห้ลากร่างที่โทรมไปด้วยเลือดของเซฮุนออกไปที่ล้านกว้างข้างคฤหาสน์ในขณะที่อีกมือก็ลากลู่หานออกเดินไปด้วย คนตัวเล็กมองตามร่างที่แทบไร้สติของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีด้วยหัวใจที่เหมือนกำลังจะปิดปลิว ขาสองข้างที่เคยแข็งแรงอุ้มลู่หานได้ทั้งตัวบัดนี้กลับถูกลากครูดไปกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง แขนสองข้างที่เคยโอบประคองกอดรัดลู่หานบัดนี้เต็มไปด้วยรอยช้ำและเลือดที่ออกมาจากรอยปริแตกของแผล ใบหน้าหล่อเหลาที่ลู่หานชอบมองบ่อยๆบัดนี้ทั้งปูดโปนเพราะอาการบวมจากแผลทั่วทั้งใบหน้าที่โชกไปด้วยเลือด ลู่หานมองภาพนั้นแทบขาดใจ

            พอออกมาที่ลานกว้างลู่หานถึงได้เห็นว่ามีเฮลิค็อปเตอร์ลงจอดอยู่บนพื้นที่กว้างนั้น พร้อมชายชุดดำนัยน์ตาคมลงมาจากฮอ เขาเหลือบตามองร่างของเซฮุนด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะละหน้าออกมาอย่างไม่สนใจอีกต่อไป

            คุณชานยอลให้ผมมารับคุณลู่หาน

            เขาเอ่ยกับพ่อของลู่หาน

            จื่อเทาคนสนิทของคุณชานยอลใช่มั้ย

            “ครับ

            ลู่หานได้รู้ว่าเขาเป็นคนสนิทของปาร์คชานยอลชื่อจื่อเทา

            แล้วนั่น

            คนที่ชื่อจื่อเทาชี้มือไปยังร่างแทบไร้สติของเซฮุน

            พวกรนหาที่น่ะอย่าสนใจเลย ถ้าพร้อมแล้วก็ไปเถอะ

            ร่างของลู่หานถูกดันไปข้างหน้าแต่คนตัวเล็กขัดขืนและใช้จังหวะที่พ่อเผลอสะบัดแขนจนหลุดวิ่งเข้าไปกอดร่างโชกเลือดของเซฮุนพร้อมเอ่ยเสียงเครือสะอื้น

            คุณเซฮุนผมรักคุณ รักคุณคนเดียว ผมจะไม่รักใครอีก ผมสัญญา

            “มานี่!”

            ลียองแจเดินมากระชากร่างของลู่หานอีกครั้งแล้วลากครูดไปตามพื้นหญ้าแต่คนตัวเล็กยังยื้อมือที่เกาะเกี่ยวอยู่กับมือหนาของคนเป็นสามีไว้แน่นทั้งน้ำตา

            คุณเซฮุนผมรักคุณ ผมรักคุณ!”

            “ลู่...หาน อย่าไป อย่าไปจากฉัน อย่าพาลูกไป

            แม้เจ็บจนแทบหมดสติแต่เจ้าของร่างที่โชกไปด้วยเลือดก็พยายามเปล่งเสียงที่แหบแห้งออกมา พร้อมพยายามลืมตาที่ปูดโปนและปริแตกด้วยแผลขึ้นมองร่างภรรยาที่ถูกพ่อลากถูไปตามพื้นด้วยความทรมาณ ร่างสูงพยายามกระเถิบตัวคลานแม้ร่างกายทุกส่วนจะเจ็บจนแทบขยับไม่ได้ แต่เซฮุนก็ไม่ยอมแพ้ หัวใจต่อสู้ไม่ยอมให้ลูกกับเมียจากไปแต่ร่างกายที่โดนซ้อมจนแทบไม่เหลือชิ้นดีก็ไม่อำนวย เมื่อมันหนักอึ้งและไม่ยอมขยับเขยื้อน

            ปล่อยให้เขาได้ล่ำลากันเถอะ สักสองสามนาทีผมรอได้

            ลู่หานมองผู้ชายชื่อจื่อเทาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังและคำขอบคุณเมื่อได้ยินเขาเอ่ยกับพ่อแบบนั้น

            ไม่จำเป็นหรอก

            คุณลียองแจปฏิเสธ

            ปล่อยเขาซะ เครื่องจะออกเมื่อผมสั่งเท่านั้น

            จื่อเทายังยืนยันคำเดิมนั่นทำให้ลียองแจไม่มีทางเลือก ลู่หานสะบัดมือพ่อออกวิ่งกลับไปทางเดิมที่เซฮุนนอนจมกองเลือดอยู่ คนตัวเล็กช้อนตัวชายคนรักขึ้นมากอดแนบอก ร้องไห้ปานจะขาดใจเมื่อซบหน้าลงกับกระหม่อมเขาอย่างแสนรัก ลู่หานรักเขา รักพ่อของคนตัวเล็กๆในท้องนี้

            ลู่หาน อึก อย่าไปนะ ฉันไม่ให้เธอกับลูกไป

            น้ำเสียงกระท่อนกระแท่นดังออกมาจากริมฝีปากหนาพร้อมเลือดที่ไหลทะลักออกมา ลู่หานยกมือขึ้นเช็ดออกให้พร้อมหัวใจสลาย มือเรียวบางเปื้อนไปด้วยเลือดเป็นที่เวทนาของคนที่ยืนอยู่ในสถานที่แห่งนั้น

            “ถึงผมจะไม่ได้อยู่ที่นี่ ฮึก แต่ผมยังเป็นของคุณเสมอนะครับ ผมเป็นของคุณ ของคุณคนเดียว

            “ไม่ อึก ฉัน ไม่...ให้เธอไป อึก

            “ไม่ต้องพูด ไม่ต้องพูดแล้วครับ ผมขอร้อง

            ลู่หานเอ่ยห้ามเข้าด้วยหัวใจจะขาดลงตรงนั้นให้ได้เมื่อยิ่งเขาพูดเลือดก็ยิ่งทะลักออกมา

            เธอเคยบอกว่ารักฉัน...เธอต้องอยู่กับฉันสิ อึก แค่กๆ

            เซฮุนไอโขลกเลือดทะลักออกจากปากอย่างหนัก และแผลที่เริ่มปริแตกตามใบหน้าก็มีเลือดซึมออกมาไม่หยุด ลู่หานห้ามไม่ให้เขาพูด กอดเขาแนบอกร่ำไห้ปานจะขาดใจ

            ผมรักคุณทั้งหมดของหัวใจ ลู่หานเป็นของเซฮุนคนเดียวเท่านั้น ผมรักคุณ ผมรักคุณคุณเซฮุน

            และนั่นคือประโยคสุดท้ายถูกเปล่งออกจากริมฝีปากสวยเมื่อพ่อเดินเข้ามาดึงร่างให้ออกห่างจากชายคนรัก ลู่หานร้องไห้ปานจะขาดใจ

            หยุดอาลัยอาวรณ์มันได้แล้ว!”

            แล้วร่างก็ถูกดันไปให้ผู้ชายชื่อจื่อเทา ลู่หานที่ยังไม่ละสายตาไปจากร่างของเซฮุนมองภาพร่างของชายคนรักนอนจมกองเลือดด้วยหัวใจสลายก่อนที่จะโดนดันให้ขึ้นไปบนเฮลิค็อปเตอร์ที่ติดเครื่องพร้อมออกเดินทาง

            ลู่หาน...อย่าไป

            “คุณเซฮุนผมรักคุณ รักคุณคนเดียวตลอดไป...”

            ลู่หานตะโกนบอกเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยเสียงกรีดร้องปานจะขาดใจ ก่อนที่ประตูจะถูกปิดและเฮลิค็อปเตอร์บินขึ้นสู่ท้องฟ้า ห่างไกล ห่างไกลจากตรงนั้น และภาพสุดท้ายที่เห็นก่อนสติดับวูบคือพ่อเดินห่างออกจากร่างจมกองเลือดนั้นโดยไม่แยแส

 

 

 

 

 

 

            เพล้ง!

            อี้ชิงยกมือขึ้นทาบอกด้วยความตกใจเมื่อมือปัดไปโดนแก้วที่ไม่รู้เอามาวางไว้บนโต๊ะตั้งแต่เมื่อไหร่ คนตัวเล็กมองเศษแก้วที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นด้วยลางสังหรณ์ที่ไม่ดีนัก

            กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!

            ยังไม่ทันจะได้ก้มเก็บเสียงโทรศัพท์ในห้องนั่งเล่นก็ดังขึ้น คนตัวเล็กเดินออกจากห้องครัวเพื่อยกหูโทรศัพท์ขึ้นรับก็พอดีที่คริสเปิดประตูเข้ามาในบ้านพร้อมถุงขนมปังฝรั่งเศสห่อใหญ่ที่ออกไปซื้อที่ซุปเปอร์มาเก็ตใกล้ๆเพ้นท์เฮ้าส์

            ว่าไงนะครับ!”

            อี้ชิงอุทานได้เพียงเท่านั้นโทรศัพท์ก็หล่นออกจากมือพร้อมอาการซวนเซคล้ายจะเป็นลม คริสทิ้งถุงขนมปังวิ่งไปช้อนร่างคนรักได้ทันก่อนที่ร่างน้อยจะล้มลงไปกระแทกอะไรเข้าซะก่อน

            ชิง ชิงเป็นอะไร

            คริสถามคนรักเสียงตกใจเมื่อเห็นหน้าซีดเผือดของอี้ชิง

            คุณคริสพาผมกลับบ้านเดี๋ยวนี้ คุณชายเล็กโดนซ้อมอาการหนักอยู่ที่ไอซียู

            คริสเบิกตากว้างกับข่าวที่ได้ยินจากปากคนรัก

 

 

 

            อีกด้านที่เกาะฮ่องกง เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นในห้องนั่งเล่นเรียกแบคฮยอนให้ละความสนใจจากหนังสือแม่และเด็กที่ซื้อมาตั้งแต่เมื่อวานได้ คนตัวเล็กเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูเมื่อซูโฮกำลังหาอะไรในครัวมาให้แบคฮยอนทานเป็นอาหารว่าง แต่พอได้ฟังปลายสายแจ้งข่าวมา คนตัวเล็กก็ปล่อยหูโทรศัพท์ทิ้งพรอ้มอาการตัวสั่นไปทั้งตัว ผิวที่เพิ่งมีสีเลือดจากการหายป่วยกลับซีดเซียวยิ่งกว่าเดิมทำเอาซูโฮที่เพิ่งจะถืออาหารว่างเข้ามาตกอกตกใจกับท่าทางนิ่งตะลึงตัวซีดของคุณหนูคนเล็กจนต้องรีบวางจานแล้วคว้ามือนุ่มนิ่มมากุมไว้แล้วถามปากคอสั่น

            คุณหนู คุณหนูเป็นอะไรครับ

            “พี่ซูโฮบี๋จะกลับบ้านเดี๋ยวนี้ เวลานี้ พี่จะไปเหมาเครื่องบินลำไหนก็ได้ บี๋จะกลับบ้านเดี๋ยวนี้ ฮึก ฮือ

            “คุณหนูใจเย็นๆครับ บอกพี่ว่าเกิดอะไรขึ้น

            ซูโฮเอ่ยถามเสียงอ่อนโยน

            พี่ชายเล็กโดนซ้อมอาการหนัก ตอนนี้อยู่ห้องไอซียู ฮึก บี๋จะกลับเกาหลี พี่ซูโฮพาบี๋กลับเดี๋ยวนี้

            “ได้ครับคุณหนู คุณหนูใจเย็นๆนะครับเดี๋ยวพี่จัดการให้

            ซูโฮสบสายตาแข็งกร้าวของไคที่เดินเข้ามาทันได้ฟังทุกอย่างพอดี คนตัวสูงพยักหน้าให้ซูโฮออกไปจัดการตามที่คนตัวเล็กขอ ก่อนจะเป็นฝ่ายทรุดลงนั่งข้างๆน้องแล้วดึงรั้งร่างเล็กที่กำลังตระหนกเข้ามาแนบอก

            ฮึก พี่ไคพี่ชายเล็กโดนทำร้ายพี่ชายเล็กอยู่ในห้องไอซียู

            “ไม่เป็นไรนะ น้องใจเย็นๆ พี่เชื่อว่าเซฮุนต้องไม่เป็นอะไร

            ไคปลอบโยนน้องทั้งที่ในใจเขาเองก็นึกหวั่นอยู่ไม่น้อย....

 

 

 

100%

#ฟิคพรซต

.........................................................................................................................................

Talk จงอธิบายความรู้สึกที่อัดแน่นของท่านลงมา ปล่อยมันออกมาทั้งความเสียใจ ความเคียดแค้น

ตอนหน้าพี่น้องจะได้เจอกันครบแล้ว แต่ในสภาพที่อีกคนหนึ่งอยู่ในไอซียู...

 

(สำหรับเรื่องอายุของตัวละครยังไม่ลืมนะฮับขอยกยอดไปอธิบายตอนหน้า วันนี้ไม่ไหว หมดพลัง)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

5,746 ความคิดเห็น

  1. #5719 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 14:09
    คุณพ่อเลวมากกก
    #5719
    0
  2. #5698 eye1game (@eye1game) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 00:36
    ฮืออออ ไม่ไหวแล้วร้องไม่หยุดแล้วเนีย T//T
    พ่อใจร้าย ฮื่อออออออ
    #5698
    0
  3. #5677 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 19:38
    งืมมมมม สงสารเซ สงสารลู่ ชานต้องเสียใจตลอดไป พ่อลู่ก็ควรจะได้รับกรรม
    #5677
    0
  4. #5636 Dew_30 (@Dew_30) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 14:13
    โถ่!!! พ่ออะไร ใจร้ายจัง ไม่สงสารลูกตัวเองหรอหนังซ้ำ ไม่เห็นแกหลานด้วย แย่ๆ
    #5636
    0
  5. #5627 Meannie Sirichon (@meannie2543) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 18:42
    โอ๊ยอีเหร้!! ชานยอลแม่งงงง ไม่ควรได้รับโอกาสอ่ะ โง่!!! ชั่ว!!! เรื่องนี้ให้แบคโสดค่ะเลี้ยงลูกคนเดียวเกร๋ๆไปเลย
    #5627
    0
  6. #5609 Pornlapat_mook (@Pornlapat_mook) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 21:53
    พ่อพี่ลู่แม่ง จับถ่วงทะเลให้ฉลามกิน จับไปโยนมัดมือมัดเท้าให้นกแร้งจิกทึ้งมันยังน้อยไปด้วยซ้ำ TT
    #5609
    0
  7. #5597 Kimji_sag (@Kimji_sag) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 17:26
    ...........
    #5597
    0
  8. #5555 Katie_tharanukorn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 13:05
    กูจะบ้าตายยยย ชานยอลแมร่งก้อชั่วได้ใจ...ขอให้แบคอย่ารักมันเลยยยยย!!!
    #5555
    0
  9. วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 15:56
    น้ำตาจะไหล เข้มข้นมากคะ ฟิคเรื่องนี้ รักเลย
    #5529
    0
  10. #5482 ้ohhuhan (@mook_manee) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 16:57
    สงสารพี่ลู่ สงสารเซฮุน ไม่ไหวแล้วร้องไห้เลยอ่ะ เกลียดอ่ะเกลียดพ่อพี่ลู่ที่สุดอ่ะ แม่งงง งื่อออ เกลียดอ่ะ
    #5482
    0
  11. #5464 HunpraeHanprae (@HunpraeHanprae) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 13:24
    ร้องหนักมาก ไม่ไหวแล้ว ฮืออออออออ ฮึก 
    #5464
    0
  12. #5456 Run_47392 (@Run_47392) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 00:30
    เราชอบที่ไรท์เตอร์แต่งมากๆจากใจ... แต่บ้างทีเราก็คิดว่าไรท์กวนตีน-.- แต่เราชอบ เราโอเค55555
    #5456
    0
  13. #5446 @_KaiXoniZ8813 (@KelvinZee0013) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 16:03
    โอยยยย ตอนนี้ภาวนาอย่างแรงเลย อย่าให้ชานยอลรู้เรื่องลูกเล้ยยยย หมั่นไส้มันอะ หมั่นไส้! อยากเป็นบอดี้การ์ดแถวนั้นมาก จะยิงพ่อตาลีอะไรนั่นแม่มเหอะ ปัญหาเยอะนัก ตายๆไปซะ ทิฐิสูงนัก ตายคาทิฐินั่นเลย พ่อแม่ลูกเขาจะได้อยู่ด้วยกัน หื้มมมมมม โว้ยยยยยย O^o!!
    #5446
    0
  14. #5441 p_ngungi (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 16:09
    ร้องไห้หนักมาก😫😫😫😫
    #5441
    0
  15. #5409 hunhun (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 10:05
    ยืนสงบนิ่ง.......ไว้อาลัย.......อืม......ต้องทำขนาดนี้เลย...เรื่องในอดีตรุ่นพ่อแม่ต้องเอามาลงที่ลูกหรา =___='
    #5409
    0
  16. #5389 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 20:10
    ทำไมมันหน่วงไปหมดแบบนี้
    #5389
    0
  17. #5343 Mine-Kris* (@minegalaxykris) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 00:59
    ทำไมต้องทำกันขนาดนี้วะ อ่านฉากพรากกันแล้วบีบใจมากอ่ะ 
    คือฮุนพยายามทำทุกทาง แต่โดนทำร้ายสาหัส แม่มเอ้ย พ่อพี่ลู่ใจร้ายสุดๆ
    #5343
    0
  18. #5270 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 22:52
    น้ำตาไหลเลยอ่ะ สงสารเซฮุนกับลู่หานมากที่ต้องมาพรัดพรากจากกันอ่ะ ลียองแจมันไม่ใช่คนแล้วใช่ไหมทำไมจิตใจมันถึงได้เลวแบบนี้ มันกล้าทำได้ยังไงว่ะ กล้าพรัดพรากครอบครัวเขาได้ยังไง เลวเอ้ยยยย แม่งงงงง (อินอ่ะ 555)
    #5270
    0
  19. #5233 Muk Home (@muksqqq) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2558 / 15:01
    หน่วงงง
    #5233
    0
  20. #5092 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 17:00
    มองอีกมุมหนึ่งพ่อตาแก้แค้น รุมกระทืบเซฮุน
    #5092
    0
  21. #5072 ppimmzz (@ppimmzz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 01:53
    ลียองแจ อิชั่ววววววววว เกลียดมันนนนนน
    #5072
    0
  22. #4739 Asa_Danger (@Asa_Danger) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 19:07
    อารายอ่า ไมเปนงี้อ่ะT_T
    #4739
    0
  23. #4229 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 04:43
    น้ำตาไหลพรากเลยอะ.... พ่อดีๆเค้าทำกับลูกตัวเองแบบนี้ด้วยหรอ?
    #4229
    0
  24. #4037 selu9490 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 11:24
    เกลียดพ่อลู่
    #4037
    0
  25. #3470 Minzy Warattaya (@minzywrty) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 13:51
    สงสารฮุนกับพี่ลู่
    #3470
    0