จบแล้ว [FIC EXO] เพลิงรักซาตาน

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 23 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,841
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 127 ครั้ง
    29 ม.ค. 58

 

 

ตอนที่ 23

 

 

 

            หลังจากอยู่ที่เจจูได้เดือนกว่าๆสัปดาห์ต่อมาลู่หานก็ต้องกลับโซลเพราะคุณลียองแจผู้เป็นพ่อกลับมาจากการติดต่อธุรกิจที่จีนแล้วและงานที่เจจูก็เสร็จสิ้นแล้วเช่นกัน เซฮุนเป็นคนขับรถมาส่งถึงที่บ้านดวงตาคู่คมมองร่างเล็กของภรรยาด้วยความเป็นห่วง เซฮุนไม่อยากห่างลู่หานกับลูกเลยสักนิด ซึ่งก็ไม่รู้ทำไมในใจถึงรู้สึกห่วงหาอยู่ตลอดเวลาแบบนี้

            จะไม่ให้ฉันลงไปคุยกับพ่อเธอจริงๆเหรอ

            เซฮุนถามขึ้นเมื่อรถวิ่งเข้ามาจอดนิ่งหน้ามุขบ้านตระกูลลี และลู่หานเอ่ยขอร้องก่อนหน้านี้ว่าไม่ให้เซฮุนลงจากรถ

            ครับ

            คนตัวเล็กเอ่ยตอบเสียงแผ่ว ความหวาดกลัวและไม่แน่ใจกำลังทำให้ลู่หานรู้สึกวิตก ดังนั้นการกันตัวเซฮุนไม่ให้พบพ่อตอนนี้คงเป็นทางเดียวที่จะยืดระยะเวลาการเผชิญหน้าของผู้ชายอารมณ์ร้อนสองคนนี้ได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่วันนี้เวลานี้

            แต่ฉันอยากพูดเรื่องเธอกับลูกให้เรียบร้อยตั้งแต่ตอนนี้นะ ยิ่งรู้เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี ลูกกำลังโตขึ้นทุกวันและฉันไม่อยากให้เธออยู่ห่างฉันแม้แต่วินาทีเดียวนะลู่หาน

            น้ำเสียงหนักแน่นเจือความกังวลทำให้ลู่หานต้องช้อนสายตาขึ้นมองผู้ชายตัวโตก่อนจะเห็นว่าดวงตาดำคมลึกของเขามีแววห่วงหาและกังวลไม่น้อยไปกว่าลู่หานเลยสักนิด ลู่หานรู้ว่าเขารักลูกห่วงลูกมากแค่ไหน เขาประคบประหงมลู่หานมากในช่วงสัปดาห์ก่อนจะกลับมาแม้จะชอบกวนประสาทอยู่บ้างก็ตามที แต่ลู่หานคิดว่าควรจะหาช่วงเวลาที่เหมาะสมกว่าตอนนี้คุยกับพ่อ อย่างน้อยก็ขอให้เห็นก่อนว่าพ่อกำลังอยู่ในอารมณ์ไหน

            ไว้วันหน้าดีกว่านะครับ ผมอยากจะค่อยๆตะล่อมบอกคุณพ่อดูก่อน

            “พูดเหมือนเธอไม่อยากบอกพ่อเธอเรื่องฉัน กลัวอะไรงั้นเหรอ ให้ฉันลงไปบอกตอนนี้เลยดีไหม

            เขาทำท่าจะเปิดประตูลงไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ลู่หานรั้งลำแขนแกร่งไว้ก่อนพร้อมเอ่ยขอร้องเสียงอ่อน

            ขอร้องนะครับคุณเซฮุน ให้ผมเป็นคนพูดกับคุณพ่อเองนะครับ นะ

            “ทำไม ถ้าฉันเป็นคนพูดแล้วจะทำไม พ่อเธอเขาจะปฏิเสธฉันอย่างงั้นเหรอ

            เซฮุนถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด คิ้วเข้มทั้งสองข้างขมวดเป็นปมด้วยความขัดใจ เขากำลังโมโหลู่หานรู้

            บอกไว้ก่อนเลยนะลีลู่หาน ไม่ว่าพ่อเธอเขาจะว่ายังไง จะยอมรับไม่ยอมรับฉันเป็นลูกเขย ยังไงซะเธอกับลูกก็เป็นของฉัน ของฉันคนเดียว และไม่มีวันที่ฉันจะปล่อยเธอให้ไปเป็นของใครหน้าไหนทั้งนั้น

            ลู่หานพยักหน้ารับเบาๆ มือบางลูบไล้อยู่บนช่วงไหล่หนาของเขาให้เขาคลายอารมณ์ร้อนลง เขากำลังไม่พอใจที่ลู่หานขัดขวางไม่ให้เขาเจอพ่อ ลู่หานรู้

            ผมรู้ครับ ลูกเป็นของคุณ

            “ไม่ใช่แค่ลูก ฉันหมายความทั้งแม่ทั้งลูก เธอก็เป็นของฉัน ของฉันคนเดียวลู่หาน

            เขาสวนขึ้นมาทันควัน แววตาที่จ้องมองมายังลู่หานมีแววเครียดขมึงและในดวงตานั้นมันสื่ออย่างชัดเจนว่าเขาหมายความตามที่พูดทุกคำ

            ครับ ผมเป็นของคุณ ของคุณคนเดียว

            ลู่หานเอ่ยรับคำเสียงแผ่วก่อนจะเส่งสายตาวิงวอนพร้อมอ่ยปากอ้อนวอนเขา

            แต่อย่าเพิ่งเจอคุณพ่อวันนี้เดี๋ยวนี้เลยนะครับผมขอร้อง คุณพ่อเป็นคนอารมณ์ร้อน คุณเองก็ร้อน ผมกลัวว่าทุกอย่างจะพังซะก่อน ยังไงให้ผมลองพูดกับท่านก่อนดีกว่านะครับ

            ลู่หานยังพูดไม่จบด้วยซ้ำเขาก็สะบัดหน้าออกด้านข้างไม่ยอมมองหน้าลู่หานอีกต่อไป เขากำลังโกรธ สันกรามแกร่งบดเข้าหากันจนเป็นสันนูน มือข้างนึงกำพวงมาลัยรถแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

            คุณเซฮุน นะครับ ฟังผมซักครั้ง

            ลู่หานยกมือขึ้นจับใบหน้าคมคายประคองให้หันมาสบตาตน วิงวอนเขาผ่านสายตาคู่สวย เป็นนานกว่าที่จะได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างพยายามระงับอารมณ์จากเขา

            โอเค ฉันจะไม่เจอพ่อเธอวันนี้ก็ได้ แต่ฉันไม่รับปากหรอกนะว่าจะรอได้นานแค่ไหน

            เขายกมือขึ้นมากุมมือลู่หานที่ยังประคองใบหน้าเขาอยู่ ก่อนจะรวบมือทั้งสองข้างลงกดจูบอย่างแผ่วเบา

            ฉันอยากให้เธอกับลูกเป็นของฉันอย่างชอบธรรม อยากประกาศให้ใครๆได้รับรู้ว่าเธอเป็นของฉัน และห้ามใครหน้าไหนเข้ามายุ่งทั้งนั้น

            ลู่หานยิ้มอ่อนโยนให้เขา เข้าใจที่เขาพูดดีทุกอย่าง

            ผมรู้ครับ ไม่นานหรอกนะ ผมจะรีบหาโอกาสพูดกับคุณพ่อให้เร็วที่สุด อดทนก่อนนะครับ

            ลู่หานปลอบเขาทั้งรอยยิ้ม คนตัวสูงยอมพยักหน้ารับในที่สุด แม้สีหน้าจะยังไม่เห็นด้วยร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ตาม

            งั้นคุณกลับเถอะครับ ขับรถมาเหนื่อยๆกลับไปพักผ่อนนะ

            ลู่หานบอกเขาพร้อมขยับตัวปลดสายนิรภัยทำท่าจะเปิดประตูลงแต่เอวก็โดนมือหนารั้งไว้เสียก่อน

            ครับ?”

            ลู่หานยิ้มหวานให้เขาพร้อมเอ่ยถาม

            ดูแลตัวเองกับลูกดีๆนะ เดี๋ยวจะโทรหา แล้วก็ต้องรับด้วย ห้ามรับช้า ไม่งั้นฉันจะบุกมาที่นี่จริงๆ พ่อก็พ่อเถอะฉันไม่กลัวหรอก

            ลู่หานกลั้นขำก่อนจะเอ่ยรับปากในที่สุด

            ครับ ไม่รับช้าแน่นอนรับรอง ผมไปนะครับ

            ลู่หานจะเอี้ยวตัวจะลงจากรถอีกครั้งแต่ทว่า...

            เดี๋ยว

            “ครับ

            หันกลับมาก็พอดีที่จมูกโด่งของเขาประทับลงกลางหน้าผากอย่างแผ่วเบา ลู่หานปิดเปลือกตารับสัมผัสอ่อนโยนนั้น ความอ่อนหวานแผ่ซ่านเข้าไปในหัวใจ

            จำไว้ว่าเธอเป็นของฉันตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันนะลู่หาน

            เป็นนานกว่าที่ลู่หานจะลงจากรถคันหรูของเจ้าของเรือนร่างสูงใหญ่นั้นได้ ในหูก้องไปด้วยสียงทุ้มกังวานของเขา ยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองอย่างจะยืนยันว่าลู่หานไม่ได้ฝันไป ลู่หานเป็นของเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันอย่างนั้นหรือ นั่นก็หมายความว่าลู่หานไม่ได้รักเขาข้างเดียว เขาเองก็มีใจให้ลู่หานเหมือนกัน คนตัวเล็กมองตามหลังรถที่แล่นออกไปจนลับออกจากประตูใหญ่ด้วยหัวใจพองโต

            คุณก็เป็นของผมเหมือนกันนะครับคุณเซฮุน

            ลู่หานเอ่ยบอกเขาผ่านสายลมยกมือขึ้นลูบท้องอย่างจะสื่อความรู้สึกไปยังคนตัวเล็กในครรภ์ด้วย

            ใครมาส่ง แล้วทำไมไม่เข้าบ้าน ไปยืนอะไรอยู่ตรงนั้น

            เสียงเรียบนิ่งแต่ทว่าเจือแววดุทำเอาลู่หานสะดุ้งไปทั้งตัว คนตัวเล็กหันหน้ากลับไปหาเจ้าของเสียงนั้นด้วยความประหม่า

            คุณพ่อ

            “ใครมาส่งแก แล้วทำไมไม่พาเข้าไปกินน้ำกินท่าในบ้าน

            “เอ่อ คือ เป็นคนของคิงค็อปน่ะครับ พอดีเขามีธุระจะต้องไปทำต่อเลยขอตัวซะก่อน

            ลู่หานตอบเสียงแผ่ว หลุบสายตาลงเพื่อหลบสายตาคมของพ่อที่มักมองอะไรทะลุปรุโปร่งเสมอ

            งั้นเหรอ เสร็จแล้วก็เข้าบ้านขึ้นไปพักผ่อน เย็นๆฉันมีเรื่องคุยกับแกเรื่องแต่งงาน

            ลู่หานตัวชาวาบแทบลืมหายใจเมื่อได้ยินประโยคจากริมฝีปากของคนเป็นพ่อ ใจเต้นไม่เป็นส่ำ ไม่คิดว่าทุกอย่างจะเร็วขนาดนี้

            ทำไมยังยืนเฉยอยู่ตรงนั้น นี่แกเป็นอะไรรึเปล่า ทำไมหน้าซีดยังกับไก่ต้ม

            คุณลียองแจที่เดินนำเข้าไปในบ้านหันกลับมามองลู่หานที่ยังยืนตะลึงค้างอยู่ที่เดิม แววตาคมนิ่งที่ผ่านประสบการณ์มานานกำลังมองลู่หานอย่างพิจารณา คนตัวเล็กรีบกลบเกลื่อนสีหน้าด้วยการยิ้มให้คนเป็นพ่อ

            ปละ เปล่าครับ พอดีผมเดินทางมาไกลเหนื่อยนิดหน่อย งั้นผมขอตัวขึ้นไปพักก่อนนะครับคุณพ่อ

            ลู่หานรีบเอ่ยขอตัวเพราะเหมือนยิ่งยืนอยู่ตรงนี้คุณลียองแจก็จะยิ่งมองอย่างสงสัย และในที่สุดก็อาจจะโดนซักเอาได้

            อืม ฉันจะคุยกับแกตอนอาหารเย็นก็แล้วกัน

            ชายวัยกลางคนเดินนำเข้าไปในบ้านก่อน ก่อนจะหายลับเข้าไปในห้องอ่านหนังสือบนชั้นสองของบ้าน ลู่หานถอนหายใจอย่างหนักหน่วง เดินลากขาอย่างอ่อนล้าขึ้นไปบนห้องนอนก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงด้วยความกังวล มือยกขึ้นลูบท้องอย่างแสนรัก

            แม่จะทำยังไงให้คุณตาเขายอมรับพ่อของลูกดีนะตัวเล็ก

            ลู่หานเอ่ยกับลูก คุณลียองแจนิยมชมชอบในตัวคริสมากจนถึงขนาดยอมยกเลิกการบังคับลู่หานให้แต่งงานกับมาเฟียฮ่องกงอย่างปาร์คชานยอล แต่สำหรับเซฮุนแล้วลู่หานไม่แน่ใจว่าพ่อจะคิดเห็นยังไงกับการที่จะได้น้องชายมาเป็นลูกเขยแทนพี่ชาย

           

 

 

 

 

            ภายในห้องหนังสือของบ้านตระกูลลี เจ้าของคฤหาสน์กำลังทอดสายตามองภาพถ่ายสีหม่นที่บ่งบอกความยาวนานของความทรงจำนั้น ในภาพเขายืนอยู่หน้าสวนหย่อม โดยสองข้างซ้ายขวาเป็นหญิงสาวสองคนที่มีบุคลิกแตกต่างกันยืนยิ้มอยู่ใกล้ๆ คนหนึ่งสวยคมหุ่นสูงเปรียวในขณะที่อีกคนหน้าตาน่ารักตัวเล็กเหมือนตุ๊กตา ทั้งสองเป็นสาวสวยลือชื่อของคณะบริหาร เป็นรุ่นน้องเขาปีหนึ่งและหนึ่งในสองคนนี้คือรักแรกของเขา คุณลียองแจเบนสายตาไปมองสบกับหญิงสาวผู้ยืนอยู่ด้านซ้ายในภาพ เจ้าของนัยน์ตาคมที่สะกดเขาได้ทุกครั้งที่พบเจอ รอยยิ้มของเธอเหมือนดั่งดอกไม้แรกแย้มที่ทำให้เขาชุ่มชื้นหัวใจทุกครั้งที่ได้เห็น หากย้อนเวลากลับไปวันนั้นได้เขาจะไม่ลังเลที่จะสารภาพความในใจกับเธอเลยแต่ทว่าทุกอย่างก็สายไปเสียแล้ว

            เมื่อเขาจบโทกลับมาจากอเมริกาก็พบว่าเธอแต่งงานกับนักธุรกิจหนุ่มชาวจีนไปเสียแล้ว ในตอนนั้นเขาได้แต่นึกเสียใจที่ไม่ได้บอกความรู้สึกทั้งหมดออกไป จนเมื่อเธอคลอดลูกคนแรกเขาก็ยังติดตามข่าวอยู่ห่างๆจนรู้ว่าเธอคลอดลูกชายตั้งชื่อว่า อู๋อี้ฟาน หลายครั้งที่เขาคิดจะไปเยี่ยมเธอแต่ทว่าก็ได้แค่คิด และหลังจากนั้นไม่กี่ปีสามีเธอก็ประสบอุบัติเหตุ เธอกลับมาอยู่ที่เกาหลีพร้อมลูกชายคนเดียว เด็กชายอู๋อี้ฟานผู้สง่างามไม่ต่างกับผู้เป็นแม่จนเขานึกนิยมชมชอบตั้งแต่เด็ก

            ในครั้งนั้นเขาไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาเข้าไปเป็นคนปลอบโยนและช่วยเหลือทุกอย่างกับเธอ ทั้งเรื่องการบริหารบริษัทและที่ปรึกษาชีวิตจนความสัมพันธ์ถักทอขึ้นอีกครั้ง ทุกอย่างกำลังไปด้วยดี เธอยอมเปิดใจให้เขาถึงขั้นยอมเป็นของเขาทั้งกายทั้งใจ ก่อนหน้าที่เขาจะขอเธอแต่งงานเพียงสามวันก็ได้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นเมื่อหญิงสาวอีกคนเจ้าของใบหน้าน่ารักซึ่งก็คือหญิงสาวผู้ยืนขนาบข้างขวาเขาในรูปใบเดียวกันนี้ก้าวเข้ามาพร้อมบอกว่าเธอท้องกับเขา โลกทั้งโลกเหมือนพังทลายเมื่อหญิงสาวผู้เป็นแม่ของอู๋อี้ฟานปฏิเสธความรับผิดชอบจากเขาเพื่อให้ไปรับผิดชอบเพื่อนรักของเธอแทน และหนำซ้ำเธอยังตัดปัญหาด้วยการรับหมั้นและแต่งงานกับนักธุรกิจชาวเกาหลีคนหนึ่งนามสกุลโอซึ่งก็คือพ่อของลูกชายคนที่สองของเธอ หลังแต่งงานเธอย้ายไปเริ่มธุรกิจที่จีนอีกครั้งตอนนั้นเขาก็ห่างจากข่าวคราวของเธอเพื่อดูแลผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่เขายังคลางแคลงใจถึงความจริงทั้งหมดอยู่ แต่เพื่อรับผิดชอบอีกชีวิตหนึ่งที่เกิดมาเขาจึงไม่ปริปากถามให้ระคายใจ

            แต่ในวันที่เธอจะสิ้นใจเมื่อลูกชายคนเดียวอายุครบสิบขวบความจริงทุกอย่างก็ถูกเปิดเผยในตอนนั้นเขาโกรธเกลียดทุกคนที่เป็นตัวการทำให้ทุกอย่างพังพินาศ เกลียดผู้หญิงโกหกหลอกลวง เกลียดผู้ชายสกุลโอคนนั้นที่แย่งคนรักของเขาไป อยากทวงคืนทุกอย่างที่เป็นของเขาแต่ทว่าก็สายไปเสียแล้ว เธอไม่มีวันกลับมาหาเขาและหลังจากนั้นไม่นานเธอกับสามีก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตทั้งคู่ ทิ้งลูกชายทั้งสองไว้กับมรดกมากมาย หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้ข่าวคราวครอบครัวนั้นอีกเลย จนเมื่อชื่อของนักธุรกิจหนุ่มใหม่ไฟแรงเลื่องลือขึ้นจนมาถึงหูเขา เขาคือ อู๋อี้ฟาน ลูกชายคนโตของคนที่เขารักคนที่เขานึกนิยมชมชอบในความฉลาดตั้งแต่เด็ก คุณลียองแจจึงหมายมั่นปั้นมือให้ลู่หานแต่งงานกับเขาให้ได้โดยตั้งข้อแม้ว่าหากไม่แต่งกับอู๋อี้ฟานคนนี้ก็ต้องแต่งกับปาร์คชานยอล เด็กคนนี้ต้องชดใช้ทุกอย่างที่เขาต้องสูญเสียไปไม่ว่ายังไงก็ตาม

            ชายเจ้าของผมสีดอกเลาลดแว่นตาลงวางบนโต๊ะเมื่อเก็บภาพแห่งความทรงจำนั้นลงในลิ้นชักเช่นเดิม แม้จะผ่านมานานกว่ายี่สิบปีแล้วแต่เขาก็ยังไม่เคยลืมความรู้สึกของความรักครั้งแรก วันนั้นเขารักเธอยังไงความรู้สึกก็ยังฉายชัดอยู่เช่นเดิมแถมความรักยังถูกเผื่อแผ่ไปยังลูกชายคนโตของเธอที่ถอดแบบหน้าตามาจากแม่อีกด้วย ส่วนลูกชายคนเล็กนั้นเขาไม่อยากจะนึกถึงเพราะยิ่งนึกถึงเท่าไหร่ก็จะเห็นแต่ใบหน้าอันเย่อหยิ่งของพ่อเด็กคนนั้นที่แย่งคนรักของเขาไป ถ้าเขาไม่ได้อู๋อี้ฟานมาเป็นลูกเขยปาร์คชานยอลก็คือเป้าหมายต่อไปของเขา ลีกรุ๊ปต้องทรงอำนาจเหนือใครในเกาหลี คุณลียองแจแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างหมายมั่นปั้นมือ

 

 

           

            หลังผล็อยหลับไปนานลู่หานก็งัวเงียตื่นขึ้นมาจากนิทรารมย์ คนตัวเล็กหันมองนาฬิกาข้างหัวเตียงที่บอกเวลาหกโมงเย็นแล้วจึงขยับลุกขึ้นอาบน้ำเตรียมตัวลงไปทานข้าว แต่พอหยิบผ้าเช็ดตัวกำลังจะก้าวเข้าห้องน้ำโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นซะก่อน คนตัวเล็กวางผ้าเช็ดตัวพาดไว้กับเก้าอี้แล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นดูก่อนจะยิ้มเมื่อหน้าจอโชว์ชื่อผู้โทรเข้าว่า ชู้นับตั้งแต่วันที่โดนเขายึดโทรศัพท์ไปแล้วเมมชื่ออย่างกวนประสาทด้วยชื่อนี้ลู่หานก็ยังไม่มีโอกาสเปลี่ยนไปเป็นชื่ออื่นเลยสักที

            ครับ

            คนตัวเล็กกรอกเสียงรับสายแล้วหย่อนตัวลงนั่งบนเตียงนอน

            [รับช้า]

            เสียงบ่นลอยมาตามสาย ลู่หานแอบยิ้ม คนอะไรรับช้าแค่ไม่กี่วิทำใจน้อย

            ขอโทษด้วยนะครับผมเพิ่งตื่นน่ะ

            [อ้าว นี่โทรมากวนเหรอ]

            จากตอนแรกทำน้ำเสียงน้อยใจตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นรู้สึกผิดขึ้นมาทันที

            เปล่าหรอกครับกำลังจะไปอาบน้ำเตรียมตัวลงไปทานข้าวพอดี

            [ทานกับพ่องั้นเหรอ]

            “ครับ

            [อยากให้มาทานด้วยที่บ้านจัง แต่เธอคงไม่ให้ฉันไปรับหรอกใช่ไหม กลัวพ่อได้เจอลูกเขยออกอย่างนั้น]

            น้ำเสียงประชดประชันส่งมาตามสายลู่หานได้แต่ส่ายหน้าด้วยความอ่อนอกอ่อนใจ

            ไว้วันหลังนะครับ

            [ได้ ไว้วันหลังฉันจะไปดักรับตัวมานอนกอดที่บ้าน]

            คำตอบรวนๆเกเรๆถูกส่งกลับมาจนลู่หานต้องยิ้มมุมปากขำ

            บ้า! ไม่ได้หมายความแบบนั้นซะหน่อย

            “ไม่รู้ล่ะ อยากเจอลูก อยากเจอเมียนี่ ถ้าไม่ยอมมาดีๆก็จะไปดักฉุดหน้าบริษัทเอาให้พ่อตารู้ไปเลยว่าได้ลูกเขยแล้วแถมเสกหลานเข้าท้องตั้งคนนึงแล้วด้วย

            “คนอะไรเกเร

            ลู่หานเบ้ปากขำคนชอบรวน

            “คนโดนกีดกันไม่ให้เจอเมียเจอลูกไง นี่ ไม่เจอฉันเธอไม่รู้สึกคิดถึงบ้างรึไง หืม

            ลู่หานอมยิ้มเมื่อได้ยินเสียงอ้อนๆผ่านมาตามสาย เขาเห่อลูกมากลู่หานรู้ ถ้าเป็นไปได้คงไม่อยากให้ลู่หานกับลูกห่างตัวเขา

            “เอาความจริงหรือโกหกล่ะครับ

            ลู่หานแกล้งถามนั่นทำให้ได้ยินเสียงลมหายใจผ่อนเข้าออกอย่างแรงจากฝั่งเขา นี่คงกำลังโกรธอยู่แน่ๆ ลู่หานแอบขำ

            ไหนลองโกหกมาซิจะรอฟัง

            “คิดถึงสิครับ

            “โกหกยังบอกคิดถึงงั้นถ้าความจริงก็ไม่คิดถึงน่ะสิ ใจร้ายมากไปแล้วนะลีลู่หาน

            น้ำเสียงงอนหนักถูกส่งผ่านมาตามสาย ตามด้วยเสียงโช้งเช้งอีกยกใหญ่ลู่หานกลั้นขำ นึกภาพออกว่าเขาต้องยกขาเตะอะไรใกล้ๆตัวเข้าแล้วแน่ๆ ตามฉบับคนเอาแต่ใจที่ชอบทำตัวเกเร

            อย่าเพิ่งอาละวาดสิครับ ไว้รออาละวาดทีเดียวตอนฟังความจริงดีมั้ย

            ลู่หานส่งเสียงยั่วโมโหเขาต่อ ขอเอาคืนหน่อยเถอะ ปกติถ้าลู่หานพูดท้าทายเขาแบบนั้นแล้วเขาอยู่ใกล้ๆไม่โดนจูบจนแทบขาดใจก็อย่าเรียกผู้ชายคนนั้นว่าโอเซฮุนเลย

            ไม่ฟังแล้ว เธอมันใจร้าย

            “โถ่ ฟังหน่อยเถอะครับ อยากบอกจะตายแล้วเนี่ย

            ลู่หานยั่วต่อและได้ผลเมื่อได้ยินเสียงดังตึงตังตามมาเดาว่าไม่โต๊ะก็เก้าอี้ต้องลงไปนอนหงายอยู่ที่พื้นตามอารมณ์ร้ายๆของเจ้าของห้องแล้วแน่ๆ

            สนุกนักเหรอยั่วโมโหผัวน่ะลีลู่หาน คิดว่ารั้วบ้านแค่นั้นจะกั้นคนอย่างฉันได้เหรอ อย่าทำให้หมดความอดทนแล้วปีนขึ้นไปปล้ำนะ

            นั่นไงว่าไว้ไม่มีผิด คนเกเรร้ายยังไงก็เกเรอยู่วันยังค่ำ แต่ลู่หานกลับกำลังขำที่ยั่วโมโหเขาได้สำเร็จ

            คุณไม่อยากฟังแต่ผมอยากบอกนะ

            ลู่หานยั่วต่อ

            นี่อยากให้โมโหตายจริงๆใช่มั้ย

            “คนอะไรขี้ใจน้อยจัง ยังไม่ได้ฟังก็โมโหซะแล้ว ผมแค่จะบอกว่าถ้าโกหกก็คือคิดถึง แต่ถ้าความจริงคือคิดถึงมากๆเลยต่างหาก

            “พูดจริงเหรอ?”

            “จริงสิครับ ลูกเองก็บอกว่าคิดถึงคุณพ่อเหมือนกันนะ

            ลู่หานตอบกลับด้วยเสียงสดใสยกมือขึ้นลูบครรภ์

            งั้นบอกลูกด้วยว่าพ่อรักเค้ามาก แล้วก็ฝากบอกแม่ของลูกด้วยว่าพ่อคิดถึงมากเหมือนกัน

            ลู่หานเผยยิ้มสดใสซึมซับทุกคำพูดเข้าไปไว้ในใจ แม้ว่าเขายังไม่เคยเอ่ยคำว่ารักให้ได้ยินสักครั้งแต่แค่นี้ก็มากพอแล้วล่ะสำหรับคนปากหนักอย่างเขา

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            เสียงเคาะประตูดังขึ้นลู่หานลดหูโทรศัพท์ลงก่อนเอ่ยตอบรับคนด้านนอก

            เชิญครับประตูไม่ได้ล็อค

            สาวใช้เปิดประตูอย่างระมัดระวัง แล้วยื่นหน้าเข้ามาบอกเบาๆ

            อีกยี่สิบนาทีตั้งโต๊ะนะคะคุณหนู

            ลู่หานพยักหน้ารับรู้สาวใช้จึงปิดประตูลงดังเดิม

            ต้องไปทานข้าวแล้วใช่ไหม

            ปลายสายถามมาทันที เพราะลู่หานค่อนข้างพูดเสียงดังเมื่อสักครู่

            ครับ เดี๋ยวคุณพ่อคงลงข้างล่างแล้ว

            “งั้นทานเยอะๆนะ ตัวเล็กกับแม่จะได้แข็งแรง

            “ครับ คุณก็อย่าลืมทานนะ อย่าเอาแต่ดื่มกาแฟจนลืมทานข้าว

            ลู่หานกำชับเขาอย่างจริงจังเพราะตอนที่อยู่เจจูด้วยกันเขาดื่มกาแฟหนักมาก บางวันทานข้าวแค่มื้อเดียวแล้วดื่มกาแฟเสียส่วนใหญ่ แถมทำงานดึกๆก็ทานอีก ลู่หานอดเป็นห่วงในข้อนี้ไม่ได้

            รู้แล้วครับ รีบไปเถอะ ทานข้าวไม่ตรงเวลาเดี๋ยวตัวเล็กงอแงนะ

            “งั้นผมวางนะครับ อ้อ อย่าลืมเก็บเก้าอี้ที่ล้มอยู่ข้างๆด้วยนะครับ คิกๆ

            “แสบนักนะลีลู่หาน เดี๋ยวให้เจอตัวก่อนเถอะจะจูบให้ขาดใจเลยเชียว

            “ไม่กลัวหรอก แบร่ๆๆ แค่นี้นะครับ

            ลู่หานชิงตัดสายก่อนพร้อมขำเบาๆ เขาต้องกำลังกระฟัดกระเฟียดอยู่แน่ๆ แต่นานๆได้เอาคืนเขาแบบนี้บ้างก็ดีเหมือนกันนะ ลู่หานยิ้มเดินถือผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำอย่างร่าเริงโดยลืมเรื่องที่พ่อบอกว่าจะคุยในโต๊ะอาหารไปเสียสนิท

 

 

 

 

 

            บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความเงียบอย่างเช่นทุกวัน ลู่หานตักอาหารขึ้นทานเงียบๆเช่นเดียวกับประมุขของบ้านที่นั่งสีหน้าเรียบนิ่งอยู่หัวโต๊ะ เป็นนานกว่าที่จะได้ยินท่านเอ่ยขึ้น

            แกกับคุณคริสเป็นไงบ้าง ได้ติดต่อกันบ้างหรือเปล่า ได้ยินว่าโครงการที่เจจูแกไปทำร่วมกับคนอื่นไม่ใช่เหรอ

            ลู่หานใจหายวาบตอนได้ยินเสียงเย็นๆของพ่อเอ่ยถาม คนตัวเล็กสะกดกลั้นความตื่นเต้นแล้วค่อยๆเอ่ยตอบ

            ก็มีโทรคุยกันบ้างครับ ผมเองก็ยุ่งคุณคริสก็ยุ่ง เลยไม่ค่อยได้คุยกันซักเท่าไหร่

            คำตอบของลู่หานทำให้คนหัวโต๊ะเงียบเสียงลงไปนาน สีหน้าดูเครียดขึ้นยิ่งกว่าเดิมจนคนตัวเล็กใจเสีย

            ยังไงก็ตาม แกหมั้นกับเขามาปีกว่าๆแล้ว ฉันไม่อยากรออีกต่อไป รีบๆคุยกับเขาเรื่องแต่งงานซะหรือไม่ถ้าแกชักช้าอยู่แบบนี้ฉันจะคุยเอง แล้วถ้าฉันลงมือคุยเมื่อไหร่นั่นหมายถึงการกำหนดวันแต่งที่แน่นอนทันที จะไม่การรีรอให้มันยืดออกไปนานๆแน่แกคงเข้าใจนะ

            ลู่หานสะอึกช้อนในมือแทบหล่นลงกระทบจานข้าวเมื่อได้ยินเสียงเรียบนิ่งแต่ทว่าเฉียบขาดของพ่อเอ่ยสั่งมา คนตัวเล็กก้มหน้าเม้มปากแน่นด้วยความอึดอัดใจ

            อย่าทำตัวเป็นคนโง่ที่ปล่อยคนดีๆแบบคุณคริสให้หลุดมือไปเด็ดขาด ฉันอุตส่าห์ลงมือกำจัดไอ้เด็กที่ชื่ออี้ชิงนั่นให้แล้ว แกก็หัดทำตัวฉลาดๆซะบ้าง

            ลู่หานตกตะลึงในสิ่งที่พ่อพูดออกมา แผนการทุกอย่างที่พ่อจัดเตรียมไว้อย่างตอนที่ใส่ยาปลุกลงไปในเหล้าลู่หานพอจะรู้บ้างแล้วแต่เรื่องของอี้ชิงลู่หานก็เพิ่งจะรู้วันนี้ว่าเป็นฝีมือพ่อ คนตัวเล็กเจ็บหนึบในอกแทบหายใจไม่ออก อาหารตรงหน้าพาลไม่มีรสชาติขึ้นมาทันทีจนแทบไม่นึกอยาก

            ทำไม ไม่พอใจที่ฉันบังคับหรือไง

            น้ำเสียงหนักๆที่เอ่ยขึ้นมาทำเอาลู่หานสะดุ้ง คนตัวเล็กช้อนตาขึ้นมองพ่อหวาดๆด้วยความกลัวเมื่อเห็นแววตาเครียดขมึงเอาเรื่องนั้น

            ปละ เปล่าครับคุณพ่อ

            “จำใส่สมองแกไว้ว่าแกไม่มีสิทธิ์ขัดคำสั่งฉัน ถ้าฉันสั่งให้ทำอะไรต้องทำ คิดถึงข้าวแดงแกงร้อน เงินทุกวอนที่ส่งเสียให้แกได้เรียนสูงๆมาจนถึงวันนี้ สำเหนียกบุญคุณบริษัทที่ทำให้แกมีหน้ามีตาเท่าเทียมเด็กคนอื่นๆในสังคมแล้วตอบแทนคุณฉันกับบริษัทซะ อย่าทำตัวเหมือนพวกเนรคุณ

            ลู่หานเม้มปากกลั้นก้อนสะอื้นที่กำลังตีขึ้นมาจุกที่คอหอย ทุกคำของพ่อเชือดเฉือนใจไม่ต่างกับมีดคมๆ และลู่หานรู้ดีว่าอะไรที่พ่อหวังว่าจะได้พ่อต้องได้ตามที่ต้องการ แม้สิ่งนั้นจะทำร้ายจิตใจใครแค่ไหนก็ตาม

            รับปากฉันมาว่าแกจะทำตามคำสั่งฉัน ไม่ว่าฉันสั่งอะไรก็ตามแกจะไม่ขัดขืนลู่หาน

            “ครับ คุณพ่อ

            ลู่หานรับคำเสียงแผ่ว มือที่ถือช้อนอยู่อ่อนแรงจนต้องวางข้อนลงแล้วยกน้ำขึ้นดื่มด้วยมืออันสั่นระริก กลบเกลื่อนอาการกลัวที่กำลังเกิดขึ้นในใจ

            ถ้าแกปล่อยให้คุณคริสหลุดมือ แกก็เตรียมตัวเป็นเมียคุณชานยอลได้เลย ฉันไปติดต่อเรื่องธุรกิจไว้แล้ว เขากำลังสนใจ ยิ่งถ้าได้เป็นทองแผ่นเดียวกันทุกอย่างมันยิ่งง่ายขึ้น

            “ทำไมเขาถึงจะแต่งกับลูก ลูกกับเขาไม่เคยรู้จักกัน แม้แต่หน้ายังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ

            ลู่หานเอ่ยถามในสิ่งที่ติดค้างในใจ พลันได้เห็นสีหน้าเหี้ยมของพ่อที่ลู่หานกลัวนักกลัวหนา

            เพราะอู๋อี้ฟานเป็นศัตรูคนสำคัญของปาร์คชานยอล การได้ฉกตัวคู่หมั้นอู๋อี้ฟานไปเป็นเมียก็เป็นการหักหน้าชั้นเยี่ยม และเป็นความสะใจหนึ่งที่คนอย่างปาร์คชานยอลจะไม่ยอมให้หลุดมือน่ะสิ

            ลู่หานตัวชาวาบเมื่อได้ยินคำพูดเหี้ยมเกรียมจากริมฝีปากพ่อ คนตัวเล็กนิ่งค้างอยู่กับที่พร้อมดวงตากลมโตที่เบิกโพลง

            ฉันให้เวลาสัปดาห์นี้ไปคุยกับคุณคริสซะว่าจะแต่งวันไหน งานแต่งต้องถูกจัดขึ้นภายในเดือนนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะยกแกให้คุณชานยอล

            หลังสั่งเสียงเฉียบขาดโดยไม่ยอมให้ลู่หานโต้แย้ง คุณลียองแจก็ตักอาหารขึ้นทานอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร ผิดกับลู่หานที่มืออ่อนแรงไม่สามารถยกช้อนขึ้นตักอะไรได้ด้วยซ้ำ

            มัวนิ่งอยู่ทำไม ทำไมไม่ทานข้าว

            น้ำเสียงหนักๆที่ย้ำถามทำให้ลู่หานต้องรีบหยิบช้อนขึ้นทานเงียบๆแม้อาหารจะฝืดคอเต็มที กว่าจะผ่านมื้อนั้นมาได้ลู่หานแทบขาดใจ คนตัวเล็กรีบเดินขึ้นห้องแล้วซบหน้าลงกับหมอนปล่อยโฮครั้งใหญ่ พร้อมคำถามที่ถาโถมเข้าสู่ใจมากมายว่า เขาใช่ลูกแท้ๆของพ่อไหม..

 

 

 

 

            เช้านี้ลู่หานเข้าบริษัทมาทั้งหน้าตาอิดโรย ตาบวมช้ำเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก คนตัวเล็กเดินอย่างเหม่อลอยเข้ามาในที่ทำงาน และปิดตัวเองอยู่ในห้องตั้งแต่เช้าถึงช่วงสายแม้แต่เลขาก็ไม่ได้ก้ำกรายเข้าไปในห้องเจ้านาย จนเมื่อใกล้เที่ยงเสียงอินเตอร์คอมก็ดังขึ้นภายในห้อง

            บอสคะ มีคนขอพบค่ะ

            ลู่หานยกมือที่คลึงขมับอยู่ลง เอ่ยปฏิเสธด้วยเสียงเนือยๆ

            ไว้ก่อนนะคุณเยริน ตอนนี้ผมไม่ค่อยสบาย ถ้ายังไงให้เขามาพบใหม่พรุ่งนี้

            “ได้ค่ะบอส อ๊ะ คุณ เข้าไม่ได้นะคะ

            เสียงเลขาสาวร้องห้ามดังขึ้นพร้อมๆที่ประตูห้องทำงานถูกกระชากเปิดเข้ามาอย่างแรงด้วยฝีมือของผู้ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทยืนหน้าถมึงทึงอยู่หน้าประตู ลู่หานเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเขาคือใคร

            คุณเซฮุน!”

            “ไม่สบายเป็นอะไร

\           ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าบูดๆ คิ้วเข้มๆขมวดเข้าหากันยุ่ง ลู่หานหันไปบอกเลขาที่มองด้วยสีหน้าตื่นๆกับการบุกรุกของผู้ชายตัวใหญ่คนนี้

            ไม่เป็นไรครับคุณเยริน เดี๋ยวผมจัดการเอง

            “ค่ะบอส

            เลขาสาวรับคำแล้วออกจากห้องพร้อมปิดประตู ด้านในจึงเหลือผู้ชายตัวสูงที่กำลังจ้องลู่หานไม่วางตา

            ทำไมตาบวมๆ ร้องไห้หรือไง ใครทำอะไรให้

            มือหนาช้อนปลายคางลู่หานขึ้นให้สบสายตากับเขา แต่คนตัวเล็กก็ก้มหลบ

            โดนพ่อด่าหรือไง หืม

            เขาถามเสียงอ่อนโยน มือทั้งสองข้างไล้อยู่ที่แก้มเนียนของลู่หาน ก่อนจมูกโด่งจะกดลงบนหน้าผากอย่างแผ่วเบา ลู่หานพริ้มตารับสัมผัสอ่อนโยนนั้น

            จะบอกได้หรือยัง ใครทำอะไรให้ ทำไมต้องร้องไห้จนตาบวมขนาดนี้

            ลู่หานถูกดึงลงไปนั่งตักเขาที่หย่อนตัวลงไปนั่งบนเก้าอี้ทำงานแทนลู่หาน มือหนาประครองเอวเล็กไว้มั่นในขณะที่สายตาคมก็ไม่ละไปจากดวงหน้าของลู่หาน

            เปล่าครับ

            “รู้ใช่มั้ยว่าฉันจะลงโทษคนโกหกยังไง

            แก้มสองข้างถูกจมูกโด่งรุกรานสูดกลิ่นหอมเข้าปอดจนพอใจเขา

            บอกฉันมาลู่หาน เกิดอะไรขึ้น บอกพ่อเรื่องลูกแล้วใช่ไหมพ่อเลยดุ หรือยังไง หือ

            ยิ่งเขาอ่อนโยนลู่หานยิ่งอยากร้องไห้ ไม่กล้าพูดสิ่งที่พ่อสั่งเมื่อเย็นวานให้เขาฟัง ถ้าเขารู้ลู่หานไม่อยากคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างเขากับพ่อ

            เปล่าครับ แมวที่บ้านผมมันตายเมื่อวาน ผมเลยร้องไห้คิดถึงมันทั้งคืนเลย

            ลู่หานฝืนยิ้มส่งให้เขาแม้จะฝืดเคืองเต็มที คนตัวสูงมองลู่หานอย่างจะพยายามค้นความจริง จนสุดท้ายเขาก็ยอมแพ้เมื่อลู่หานยังยืนยันคำเดิม

            เอาๆ ถ้าเธอบอกเสียใจเรื่องแมวฉันก็จะเชื่อ แล้วนี่ยังไม่ได้ทานข้าวเที่ยงใช่ไหม

            ลู่หานส่ายหน้าแทนคำตอบ

            น่าตี เลยเที่ยงมานานแล้วยังไม่ยอมทานข้าว

            เขาบ่นก่อนก้มลงไปพูดกับคนในท้อง

            นี่ตัวเล็กหิวมากแล้วใช่มั้ยครับ แม่เกเรไม่ยอมพาลูกไปทานใช่ไหม เดี๋ยว่พอพาลูกไปทานของอร่อยๆเองนะครับ

            ลู่หานหัวเราะออกมาได้เมื่อเห็นเขาพูดเป็นตุเป็นตะกับคนในท้องทั้งที่ลูกยังไม่ครบสองเดือนดีด้วยซ้ำ

            ป่ะ เดี๋ยวป๋าพาหนูไปทานข้าว หนูอยากทานอะไรนะ

            ลู่หานระเบิดขำทันทีเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้นทั้งๆที่เขาไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลย คนตัวเล็กยิ้มจนตาหยีให้เขาก่อนจะยอมเอ่ยบอกสิ่งที่อยากทาน

            อยากทานซูชิ

            “โอเค ซูชิก็ซูชิ

            “แต่คุณเคยบอกไม่ชอบทานนี่ งั้นทานอันอื่นก็ได้

            ลู่หานชะงักคิดจำได้ว่าเขาเคยบอกว่าเขาไม่ชอบทาน

            ไม่เป็นไร ตอนนี้ชอบทานแล้ว

            “ทำไมล่ะครับ คุณออกจะไม่ชอบ ตอนผมบังคับทานก็เห็นทำหน้าไม่ชอบยังกะอะไร

            “ตอนนี้เมียชอบ ลูกชอบ เลยชอบด้วย โอเคมั้ย

            ลู่หานกลั้นยิ้มหลบตาเขาด้วยความเขิน ก่อนจะลุกออกจากตักเขาไปหยิบกระเป๋าเดินออกไปก่อน คนตัวสูงก้าวขายาวๆมาเดินเคียงแล้วดึงกระเป๋าไปถือให้ก่อนจะลงลิฟต์ไปยังลานจอดรถ

 

 

 

 

 

            ร้านซูชิในตอนเที่ยงๆคนแน่นขนัดแต่ไม่เป็นปัญหาสำหรับผู้บริหารบริษัทชื่อดังแบบเขา ดังนั้นคราวนี้จึงได้ห้องส่วนตัวนั่งทาน ลู่หานเปิดเมนูสั่งเสียงเจื้อยแจ้วในขณะที่คนตัวสูงแค่ยกน้ำชาขึ้นจิบเงียบๆ

            คุณไม่สั่งเหรอครับ

            ลู่หานหันไปถามเมื่อสั่งสิ่งที่ตัวเองอยากทานจนครบ

            ไม่ล่ะ สั่งเถอะ

            ลู่หานจึงหันไปสั่งอีกสองสามรายการ พนักงานจึงเก็บเมนูออกไป

            ลูกเป็นไงบ้าง แม่ร้องไห้งี้ไม่ตกใจเหรอ

            เขาถามเสียงห่วงใย ลู่หานหัวเราะน้อยๆ

            ลูกเพิ่งจะเดือนกว่าๆเองนะครับ แกยังไม่รู้ความหรอก

            “รู้งี้จับปล้ำตั้งนานแล้วถ้ารู้ว่าจะท้องง่ายแบบนี้ ป่านนี้ลูกใกล้ออกมาวิ่งแล้ว

            “บ้า!”

            ลู่หานทุบไหล่หนาไปทีอย่างหมั่นไส้คนไม่รู้จักอาย

            คืนนี้ไปค้างที่บ้านสิ ได้ไหม

            “แต่เดี๋ยวคุณพ่อสงสัย

            “มัวแต่กลัวพ่อสงสัยแล้วเมื่อไหร่จะได้อยู่ด้วยกันเสียที นี่อยากนอนกอดเธอกับลูกมากเลยนะ

            ลู่หานทั้งสงสารทั้งเห็นใจเมื่อเขาทำตาละห้อยอ้อนวอน แต่คนตัวเล็กก็จำต้องทำใจแข็ง ถ้าพ่อรู้ตอนนี้ทุกอย่างพังพินาศแน่

            อดทนก่อนนะครับ ผมยังหาจังหวะบอกท่านอยู่

            ลู่หานบอกเสียงอ่อน เอื้อมมือไปลูบมือเขาอย่างปลอบๆ คนตัวสูงผ่อนลมหายใจเสียงดัง

            เงินก็มีล้นฟ้านะ ถ้าพ่ออยากได้สินสอดเท่าไหร่ก็บอกให้เรียกมาได้เลย อยากให้เธอมาใช้นามสกุลโอจะแย่แล้ว อยากให้เธอกับลูกอยู่ในสายตาด้วย

            “โถ่ ใจเย็นๆนะครับ ผมกำลังหาทางอยู่

            ลู่หานครางเสียงแผ่วอย่างสงสาร เขาคงทรมานจริงๆ ตอนอยู่เจจูเขาจะนอนกอดลู่หานแนบอกทุกคืน มือวางอยู่บนหน้าท้องที่มีคนตัวเล็กๆกำลังฝังตัวอยู่ในครรภ์ของลู่หาน ตื่นเช้ามาก็กดจูบลงหน้าท้องบอกอรุณสวัสดิ์ลูก ห่างแค่วันเดียวก็จริงแต่ลู่หานรู้ว่าเขาคงทรมานมาก

            เย็นอย่างที่ไม่เคยเย็นมาก่อนแล้ว ถ้าไม่ติดว่าจะทำให้เธอกับพ่อผิดใจกันนะฉันฉุดมาอยู่ด้วยให้รู้แล้วรู้รอด

            “บ้า!”

            ลู่หานทุบไหล่คนห่ามไปทีเลยโดนเขารวบมือไปกดจูบ

            อย่าให้นานนักนะสงสารกันบ้าง ฉันอยากอยู่ใกล้ๆเธอกับลูกจริงๆ

            คำอ้อนวอนของเขาทำลู่หานสะอึก จะทำยังไงดีหนอพ่อถึงจะยอมรับพ่อของหลานโดยดี ลู่หานคิดหาทางไม่ออกเลยจริงๆ

            หลังทานอาหารเสร็จลู่หานก็อ้อนเขาให้พาไปกินไอศกรีม แน่นอนว่าเขาไม่มีทางขัดนอกจากจะตามใจพาไปกินทุกอย่าง พอเห็นเด็กๆตัวเล็กๆเดินผ่านลู่หานเห็นประกายตาเขาสดใสขึ้นทันที มือหนาเอื้อมมาประสานมือเข้ากับลู่หานบีบเบาๆจนรู้สึกอุ่น ก่อนกลับลู่หานเดินเลยไปดูแผนกเด็กอ่อนกับเขา พอเห็นเสื้อผ้าตัวเล็กๆน่ารักๆก็อดยกขึ้นมาดูไม่ได้

            อยากได้ก็ซื้อสิ เดี๋ยวป๋าจ่ายให้

            เขาบอกอย่างใจป้ำแต่ลู่หานส่ายหน้ายิ้มๆ

            ยังไม่รู้เลยว่าลูกผู้หญิงหรือผู้ชาย ไว้รู้แล้วค่อยมาซื้อดีกว่าครับ

            ลู่หานปฏิเสธแล้วดึงเขาออกมาจากตรงนั้นกลับบริษัท

            ไม่ต้องขึ้นไปส่งหรอกครับ ผมเดินไปเองได้

            ลู่หานบอกตอนปลดเข็มขัดนิรภัยเตรียมตัวลงจากรถ คนตัวสูงรั้งเอวไว้ ลู่หานหันกลับก่อนจะหลับตารับริมฝีปากที่ทาบทับลงอย่างแผ่วเบาแล้วผละออก

            ดูแลตัวเองกับลูกดีๆนะ มีอะไรก็โทรหาฉัน แล้วอย่าแอบไปร้องไห้อีกรู้มั้ย

            เขากำชับลู่หานพยักหน้ารับทั้งรอยยิ้มแล้วถือกระเป๋าเดินลงจากรถ ยืนรออยู่นานเขาก็ไม่ยอมออกรถ จนกระจกถูกเลื่อนลงอีกครั้งพร้อมเขาที่ร้องบอก

            “ฉันจะมองอยู่ตรงนี้เธอเข้าไปก่อนเถอะ

            ลู่หานพยักหน้ารับโบกมือให้เขาเป็นครั้งสุดท้ายแล้วเดินถือกระเป๋าเข้าบริษัทไป โดยไม่รู้เลยว่าที่ถนนอีกฟากหนึ่งชายสองคนกำลังเก็บภาพช็อตสำคัญจากกล้องความละเอียดสูง โดยพวกเขาตามรถของผู้บริหารบริษัทใหญ่ทั้งสองมาตั้งแต่ร้านอาหารญี่ปุ่นแล้ว

            “คราวนี้เรารวยแน่เว้ยมึง

            ปาปารัซซี่ทั้งสองยิ้มให้แก่กันอย่างหมายมั่นพลางออกรถไปจากหน้าบริษัทของลีกรุ๊ป

 

 

 

 

 

            ตลอดสัปดาห์ที่กลับมาจากเจจูนั้นเซฮุนกับลู่หานออกไปทานอาหารเที่ยงด้วยกันทุกวัน โดยเซฮุนจะทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถมารับถึงบริษัทแล้วออกไปทานอาหารตามที่ๆลู่หานอยากทานโดยไม่เคยปริปากบ่น จนเขาแทบจะซี้กับเลขาหน้าห้องลู่หานแล้ว แต่วันนี้คนตัวสูงที่ไม่อาจทนความต้องการอย่างแรงกล้าในใจได้ก็บึ่งรถมาที่ลีกรุ๊ปในช่วงเวลาห้าโมงเย็น โดยกะเวลาว่ายังไงลู่หานก็ยังไม่กลับบ้านแน่ๆ และตามคาดแม้ด้านนอกพนักงานจะทยอยกลับจนเกือบหมดแล้ว ห้องผู้บริหารก็ยังเปิดไฟสว่างจ้าอยู่พร้อมเจ้าของห้องที่นั่งคร่ำเคร่งอยู่หน้ากองแฟ้มเสนองานกองใหญ่

            พอดีลูกหน้านิ่วหมด

            เสียงทุ้มๆที่ดังขึ้นใกล้ๆทำให้ลู่หานละหน้าออกจากงานที่กำลังอ่านทวนขึ้นมามองก่อนจะเผยยิ้มกว้างให้คนตัวสูง

            มาได้ยังไงครับ

            “ขับรถมาดักเธอสิ วันนี้จะลักพาตัวไปกินข้าวบ้าน

            ลู่หานทำหน้าบู้ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น

            แต่เราตกลงกันแล้วนะครับว่าจะเจอกันเฉพาะแค่ตอนเที่ยง เพราะผมต้องกลับไปทานข้าวกับคุณพ่อที่บ้าน

            “พ่อเธอไม่อยู่หรอกน่า เลขาฉันสืบให้แล้วว่าวันนี้เขามีงานเลี้ยงที่โรงแรมริเวอร์ไซค์

            ลู่หานยู่ปากใส่คนเจ้าเล่ห์

            คนเจ้าเล่ห์

            “หึหึ ถ้าไม่เจ้าเล่ห์จะเสกคนเข้าท้องเธอได้เหรอ

            ลู่หานส่งค้อนใส่เขาไปที

            พอได้แล้ว ลูกเหนื่อยแล้วป่านนี้แม่นั่งทำหน้านิ่วทั้งวัน

            เซฮุนเดินไปพับแฟ้มปิดเลยโดนคนตัวเล็กโวยวายทันที

            เดี๋ยวสิครับ ให้ผมเซ็นแฟ้มนี้เสร็จก่อน

            “ไม่ๆ กลับๆ ลูกหิวแย่แล้ว

            เซฮุนไม่ฟังเดินไปหยิบกระเป๋า แล้วทำหน้าที่พนักงานเดินไปปิดเครื่องปรับอากาศ ปิดไฟจนหมดทุกดวงจนลู่หานไม่มีทางเลี่ยงต้องลุกออกจากห้องในที่สุด ด้านนอกเริ่มมืดแล้วและพนักงานก็กลับจนหมด เขาจึงคว้ามือลู่หานไปกุมแล้วเดินเคียงกันไปเงียบๆ

            วันนี้ทานข้าวที่บ้านแล้วกันนะ ให้คนทำไว้เยอะแยะเลย

            เขาบอกตอนที่เอื้อมมาดึงสายเข็มขัดนิรภัยไปรัดให้ แล้วขอรางวัลโดยการกดจมูกโด่งๆลงบนแก้มลู่หาน ลู่หานทุบไหล่แกร่งไปทีแต่เขาก็แค่หัวเราะชอบอกชอบใจก่อนจะพารถวิ่งสู่คฤหาสน์ของคิงค็อป

            ตอนมาถึงก็มีคนมาเปิดประตูให้พร้อมสาวใช้ที่เดินมารับกระเป๋าเจ้านายอย่างรู้หน้าที่ ลู่หานกวาดตามองความใหญ่โตของอาณาจักรคิงค็อปชัดๆ ถึงจะเคยมาบ้างแต่ก็แค่ไม่กี่ครั้ง และแต่ละครั้งก็มาเพราะขัดพ่อที่บังคับให้มาไม่ได้ แต่ครั้งนี้ลู่หานมาเพราะเป็นบ้านของผู้ชายที่ลู่หานรักและเป็นพ่อของคนตัวเล็กๆในท้องนี้

            เข้ามาได้แล้ว ไม่ต้องมองขนาดนั้นหรอก เดี๋ยวไม่นานก็ต้องมาอยู่ที่นี่แล้ว

            เสียงทุ้มๆเอ่ยเรียกพร้อมมือหนาที่ยื่นมารอลู่หานรีบเดินไปหาเขาแล้วยื่นมือไปหา ซึ่งเขาก็จับมือลู่หานกระชับเข้ากับมือเขาแล้วเดินเคียงกันเข้าในบ้าน ด้านในมีรูปขนาดใหญ่ติดอยู่ตามผนังสีขาว เป็นรูปพ่อแม่ของเขาที่คริสเคยอธิบายให้ฟังเมื่อนานมาแล้วตอนที่ลู่หานมาที่นี่ใหม่ๆ และมีรูปของพี่น้องทั้งสามม ลู่หานกวาดตามองพร้อมรอยยิ้ม

            รู้จักคนเล็กของเราหรือยัง

            เซฮุนชี้มือไปยังรูปของน้องชายสุดท้อง

            ครับ คุณแบคฮยอน คุณคริสเคยบอกแล้ว

            ลู่ห่านเอ่ยบอกถึงสิ่งที่จำได้

            อยู่ไหมครับตอนนี้

            “อยู่กับอาที่เมกา คงอีกเดือนสองเดือนโน่นถึงจะได้เจอกัน

            “อ๋อ

            ลู่หานครางรับในลำคอ ก่อนจะโดนโอบขึ้นไปด้านบน

            เข้ามาสิห้องฉันเอง

            พอได้ยินแบบนั้นคนตัวเล็กก็ชะงักเท้าทันที ก่อนจะทำหน้าไม่ไว้ใจ

            หึหึ ขนาดนี้ยังจะกลัวอีกเหรอ เข้ามาเถอะน่าฉันไม่ทำอะไรหรอก เดี๋ยวลูกงอแง

            ลู่หานค้อนไปทีแล้วจึงยอมก้าวเข้าไปด้านใน ห้องของเขาใช้โทนสีเข้มอย่างสีน้ำเงิน ของทุกอย่างถูกจัดเป็นระเบียบ มีน้อยชิ้น แต่ทว่าสะอาดเรียบร้อย ลู่หานสะดุดตากับกรอบรูปเล็กๆหัวเตียงจึงเดินไปหยิบขึ้นดูก่อนจะเผยยิ้มกว้าง

            ไว้ถ้าเดือนหน้าผลอัลตร้าซาวน์ออกมาอีก ฉันก็จะเอามาใส่กรอบไว้อีก

            เขาบอกเสียงนุ่มก่อนจะเดินมาซ้อนหลังแล้วกอดรอบเอว เกยคางบนบ่าของลู่หานที่ยังจ้องมองรูปอัลตร้าซาวน์ที่ได้จากคราวที่แล้วจากคุณหมอที่เจจู ไม่คิดว่าเขาจะเอาใส่กรอบไว้ดีขนาดนี้

            อยากได้ผู้หญิงหรือผู้ชายครับ

            ลู่หานเอ่ยถาม เขาดึงร่างลู่หานให้ทรุดลงนั่งบนตักเขาที่นั่งอยู่บนเตียง กอดรอบเอวลู่หานไว้มั่นพร้อมใบหน้าที่ซุกอยู่ที่หัวไหล่

            จริงๆอยากให้คนโตเป็นผู้ชายคนเล็กเป็นผู้หญิง พี่ชายจะได้ดูแลน้องสาว เหมือนพี่ชายฉันที่ดูแลน้องราวไข่ในหินทุกคน

            เซฮุนเปรียบเปรยถึงพี่ชายคนโตที่ประคบประหงมพวกเขาราวไข่ในหินมาตั้งแต่ที่แม่กับพ่อไม่อยู่แล้ว

            คิดไกลจัง ให้คนนี้ออกมาก่อนเถอะครับ

            ลู่หานแซว

            ที่จริงคิดไกลกว่านั้นอีก

            ลู่หานทำตาโตมองสบกับเขา

            คิดไปถึงไหนครับ

            “อยากมีซักทีมฟุตบอลนึง เอาให้ลุงคริส ป้าอี้เลี้ยงไม่หวาดไม่ไหว ให้อาแบคฮยอนต้องปวดหัวกับความซนของลูกลิงทั้งหลาย

            “บ้า! ใครจะไปท้องได้ขนาดนั้น

            ลู่หานทุบไหล่หนาไปที

            แต่ฉันทำไหวนะ เดี๋ยวคนนี้คลอดแล้วลองดูก็ได้ ถ้าไม่หัวปีท้ายปี ฉันยอมให้เธอทำอะไรฉันก็ได้

            “อื๋อ คนลามก ไม่พูดด้วยแล้ว

            ลู่หานผลักคนตัวสูงออก แล้วเดินสำรวจไปทั่วห้อง หยิบรูปที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นดูอีกครั้ง

            พ่อกับแม่ฉันน่ะ เสียไปนานแล้ว

            ลู่หานหันไปมองเขาเพื่อจะดูว่าเขากำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่แต่เขาก็แค่ยิ้มอ่อนๆ ไม่ได้มีแววโศกเศร้าอะไรเจืออยู่แล้ว

            ตอนนั้นเสียใจมากนะ พอคิดว่าจะไม่มีพ่อแม่คอยอยู่ข้างๆแล้ว แต่พอผ่านมาพี่ชายกับพี่อี้ชิงก็ทำให้ความรู้สึกแบบนั้นมันเบาบางลง จนในที่สุดพวกเราก็ไม่ได้รู้สึกขาด

            “เพราะงั้นคุณถึงรักคุณอี้ชิงมากเลยใช่มั้ยครับ

            เซฮุนพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

            ถ้าพี่คือพ่อ พี่อี้ชิงก็คือแม่นั่นแหละ เขาดูแลพวกเราดีทุกอย่าง

            ลู่หานพยักหน้ารับรู้ก่อนจะวางรูปนั้นลงแล้วหยิบอีกรูปขึ้นมาใหม่

            หัวใจของพวกเรา คุณคนเล็กของคิงค็อป

            เซฮุนบอกเมื่อเห็นลู่หานยกรูปน้องชายคนเล็กขึ้นดู

            คุณแบคฮยอนน่ารักมากเลยครับ ยิ้มสวยมาก

            “ลองใครโดนอ้อนไม่มีหรอกที่จะกล้าขัดใจ พวกเราแพ้พ่ายคุณคนเล็กของคิงค็อปกันทั้งนั้นแหละ

            ลู่หานเห็นประกายตาสดใสของเขาเมื่อเอ่ยถึงน้องชายคนเล็ก เขาคงรักน้องมากจริงๆ กระแสน้ำเสียงที่เอ่ยถึงทุกครั้งมีความสุขเสมอ

            พอวางรูปลงเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เป็นสาวใช้ที่ขึ้นมาเรียนว่าอาหารตั้งโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ลู่หานถูกพาลงไปทานอาหารด้านล่าง จนเมื่อเสร็จแล้วคนตัวเล็กก็เตรียมตัวกลับแต่ทว่า

            คืนนี้นอนนี่เถอะนะ

            คนตัวสูงเอ่ยเสียงอ้อนแถมเอากระเป๋าลู่หานไปซ่อนไม่ยอมเอามาให้อีก

            ไม่เอานะครับ เดี๋ยวตอนเช้าคุณพ่อไม่เจอจะเป็นเรื่อง

            “เดี๋ยวไปส่งตั้งแต่เช้าก็ได้เอ้า

            เขายังต่อรองแต่ลู่หานก็ไม่อยากยอมเพราะยังไม่อยากให้ทุกอย่างที่กำลังเป็นไปด้วยดีสะดุด ช่วงนี้พ่อเหมือนจะยุ่งๆกับเรื่องธุรกิจที่จีนจนไม่ได้ซักไซ้เรื่องแต่งง่านเท่าไหร่

            นะขอนอนกอดลูกหน่อย

            เขาทำอ้อนๆเหมือนเด็กๆ ลู่หานที่พยายามเก๊กหน้านิ่งอยู่นานถึงกับหลุดยิ้ม

            โถ่ อย่าทำแบบนี้สิครับ

            “เธอนั่นแหละ อย่าทำแบบนี้สิ ฉันจะขาดใจตายเอานะ

            เขาพูดมาถึงขนาดนี้แล้วลู่หานจะทำอะไรได้นอกจากยอมตามใจเขาจนได้ คนตัวเล็กโดนต้อนขึ้นไปบนห้องทันที มีบริการอาบน้ำ ทาครีมให้เสร็จสรรพ พร้อมกอดอุ่นๆทั้งคืน เป็นคืนที่ลู่หานหลับสนิทที่สุดหลังจากกลับมาที่โซล

            คุณเซฮุนครับ อื๊อ ตื่นเดี๋ยวนี้นะ

            ลู่หานเขย่าร่างคนที่ยังกอดเอวไม่ปล่อยแม้ลู่หานจะลุกขึ้นนั่งแล้ว เขาก็ยังกอดเอวแถมขยับเอาหัวมาวางลงที่ตักแต่ไม่ยอมลืมตาง่ายๆ

            ขอห้านาทีนะยังเช้ามืดอยู่เลย

            “ไม่มืดแล้วครับ ตีห้าแล้ว เดี๋ยวซักหน่อยคุณพ่อก็ตื่น

            ลู่หานก้มลงไปพูดชิดหูเลยโดนปากเขาประกบที่ริมฝีปากเข้าให้อย่างฉวยโอกาส คนตัวเล็กทุบไหล่เขาไปทีแต่เขาก็แค่ยิ้มรับอย่างหน้าชื่นตาบาน ก่อนจะเลิกเสื้อนอนของลู่หานซึ่งก็คือเสื้อเขาขึ้นพร้อมประทับจูบลงบนหน้าท้องนูนของลู่หานอย่างแผ่วเบา

            มอร์นิ่งนะครับตัวเล็ก แม่โวยวายตั้งแต่เช้าตื่นแล้วมั้งป่านนี้

            เขาพูดอย่างอารมณ์ดี กดจูบลงบนหน้าท้องอีกสองครั้งติดจึงลุกขึ้นแล้วขโมยกดจมูกลงบนแก้มลู่หานแล้วจึงเดินไปทางประตู

            ล้างหน้าแปรงฟันรอนะ เดี๋ยวไปสั่งเค้าทำแซนด์วิชให้

            ลู่หานพยักหน้ารับ ใช้เวลาห้านาทีก็จัดการธุระเสร็จ พอดีออกมาเขาก็นั่งถือกุญแจรถรออยู่แล้ว ลู่หานรับชุดในมือเขาไปเปลี่ยน เป็นชุดลำลองใส่สบาย

            ใส่อันนี้แล้วกันจะได้ไม่อึดอัด เพิ่งให้คนไปซื้อให้

            ลู่หานรับไปเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว พอเสร็จก็เร่งให้เขาไปส่งทันที กล่องแซนด์วิชถูกวางลงบนตักพร้อมนมอุ่นในขวดเล็กๆ

            กินซะ เดี๋ยวลูกหิว

            ลู่หานเปิดกล่องขึ้นทานแล้วเอื้อมเอาไปป้อนเขาด้วย แม่ครัวทำมามากพอที่สองคนทานอิ่ม กว่าจะมาถึงบ้านก็ปาไปเกือบหกโมงแล้ว ลู่หานบอกให้เขาจอดส่งหน้าบ้านถึงเขาจะงอแงขอไปส่งในบ้านก็ตาม

            อย่าทำให้ผมลำบากใจครับ

            ลู่หานใช้ไม้แข็งเขาจึงยอมโดยดี

            งั้นเจอกันตอนเที่ยงนะ

            “ครับ

            ลู่หานมองจนรถเขาขับห่างออกไปจึงให้ยามหน้าบ้านขับรถกอล์ฟเข้ามาส่งด้านใน แต่พอก้าวเข้ามาในบ้านก็พบพ่อกำลังกางหนังสือพิมพ์ออกอ่านอยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ลู่หานจะเลี่ยงขึ้นด้านบนเงียบๆแต่ทว่าก็ได้ยินเสียงหนักๆเรียกไว้ก่อน

            เมื่อคืนแกไปนอนที่ไหนมา

            คนตัวเล็กตัวชาวาบ ใจเต้นไม่เป็นส่ำก่อนเบือนหน้าหันไปหาพ่อที่ยังก้มหน้าอ่านข่าวอยู่

            ผมไปค้างบ้านเพื่อนมาครับ พอดีเค้าจัดงานวันเกิด

            ลู่หานโกหกคำโตออกไป แต่พอพ่อละหน้าจากหนังสือพิมพ์ขึ้นมามองเขม็งก็ตกใจกลัวจนตัวสั่น ยิ่งเมื่อท่านเดินถือหนังสือพิมพ์มาใกล้หัวใจก็แทบปลิวออกจากตัวด้วยความกลัว สายตาพ่อนิ่งกว่าทุกครั้ง และทันใดนั้น

            เพี๊ยะ!!!

            หนังสือพิมพ์ในมือพ่อถูกฟาดลงมาบนใบหน้าสวยจนรู้สึกเจ็บ ลู่หานเซน้อยไปตามแรงฟาด

            คุณพ่อ

            คนตัวเล็กครางเสียงแผ่ว กุมหน้าด้านที่โดนหนังสือพิมพ์เมื่อสักครู่ด้วยความตกตะลึง ยิ่งมองเห็นสายตาเรียบเฉยไร้ความรู้สึกของพ่อลู่หานก็แทบน้ำตาร่วง

            ฉันถามว่าเมื่อคืนแกไปนอนที่ไหนมา!”

            เสียงตะโกนก้องไปทั่วบ้านลู่หานตัวสั่นไปทั้งร่างด้วยความกลัว พอพ่อเดินเข้ามาใกล้คนตัวเล็กก็ถอยหนีอย่างเกรงกลัว

            แกไปนอนกับไอ้นั่นมาใช่ไหม ห๊ะ! หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาดูเดี๋ยวนี้ หยิบขึ้นมา

            ลู่หานลนลานก้มลงไปเก็บหนังสือพิมพ์ที่ตกอยู่บนพื้น พอเห็นข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ธุรกิจพาดหัวชัดเจนก็ถึงกับตะลึงน้ำตาร่วง เมื่อเห็นรูปตัวเองกับพ่อของลูกในสถานที่ต่างๆไม่เว้นแม้แต่แผนกเด็กอ่อน ลู่ห่านเงยหน้าสบตาพ่อทั้งน้ำตากลบตาแล้วคุกเข่าลงอ้อนวอนพ่อทั้งน้ำตา

            คุณพ่อลูกขอโทษ อย่าทำอะไรลูกเลย ลูกกำลังท้อง

            “แกว่ายังไงนะ ฉันให้โอกาสแกพูดใหม่ลีลู่หาน!”

            เสียงตะคอกดังคับบ้านทำให้ลู่หานสะดุ้งตัวโยน ห่อตัวลีบเล็กอย่างน่าสงสาร

            ลูก ฮึก ท้องครับคุณพ่อ

            “นี่แกกำลังจะบอกฉันว่าแกท้องกับไอ้ผู้ชายในข่าวนั่นใช่ไหม ห๊ะ!”

            “ฮึก คุณพ่อลูกขอโทษ ยกโทษให้ลูกด้วย

            ลู่หานอ้อนวอนทั้งน้ำตาอาบหน้า คนตัวเล็กทรุดลงหมอบกับพื้นคลานเข้าไปหาปลายเท้าของพ่ออย่างน่าเวทนา แต่คุณลียองแจก็ชักเท้าออกอย่างไม่ใยดี

            แกมันไม่ได้เรื่อง โง่เง่า ทำไมไม่เคยทำอะไรได้ดั่งใจฉันซักทีนะ จะร่านทั้งทีทำไมไม่ร่านให้มันถูกคน คนที่ฉันให้แกจับน่ะคุณคริสไม่ใช่ไอ้คนหยิ่งยโสคนนั้น ทำไมแกมันโง่ไม่มีที่สิ้นสุด ห๊ะ!ลู่หาน แกจะให้ฉันทำยังไงกับแกดี ลูกไม่รักดี

            เสียงตะคอกดังไม่หยุดลู่หานทั้งกลัวความโกรธของพ่อ ทั้งรู้สึกผิดที่ทำให้พ่อโกรธ คนตัวเล็กค่อยๆคลานเข้ามากอดขาพ่อทั้งน้ำตา

            ปล่อย ไม่ต้องมาจับฉัน ฉันรังเกียจคนอย่างแก

            แต่ก็โดนพ่อสลัดออกอย่างแรงจนเซล้ม ไม่มีความใยดีในการกระทำสักนิดนอกเสียจากความโกรธขึ้ง

            ดี งั้นฉันจะให้แกเลือกว่าจะเอาลูกไว้หรือจะเอามันออก ถ้าแกอยากเก็บมันไว้ก็เตรียมตัวไปเป็นเมียคุณชานยอลซะ ฉันจะจัดการทุกอย่างเอง

            “คุณพ่อ ได้โปรด...ฮึก

            “เพราะฉันจะไม่มีวันให้ลูกของไอ้ผู้ชายคนนั้นมันลืมตาขึ้นมาดูโลกหรือถ้ามันจะเกิดมามันก็ต้องใช้นามสกุลคนที่ฉันอนุญาตเท่านั้น

            คุณลียองแจพูดด้วยเสียงเหี้ยมเกรียม ก่อนมือหนาจะบีบเข้ายังปลายคางของลู่หานแล้วย้ำเสียงชัดโดยไม่มีความเมตตาเจืออยู่ในน้ำเสียงนั้นแม้สักนิด

            ซึ่งฉันก็จะให้มันเกิดมาเป็นลูกตระกูลปาร์ค มีพ่อชื่อปาร์คชานยอล เข้าใจไว้ซะ!”

 

 

100%

 #ฟิคพรซต

..............................................................................................................................

            Talk ..........................................................................(จุดมากมายแทนความรู้สึก T^T)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 127 ครั้ง

5,746 ความคิดเห็น

  1. #5721 frozan0123 (@frozan0123) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 11:24
    อิพ่อเลว เคยอมตีนกะเทยไหมค่ะ เดี่ยวเอาให้อมถึงที่
    #5721
    0
  2. #5676 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 19:12
    ลู่หานบอกเซเถอะนะ จะเป็นครอบครัวกันแล้วต้องปรึกษากันนะ
    #5676
    0
  3. #5626 Meannie Sirichon (@meannie2543) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 18:22
    รำคาญพ่อลู่หาน
    #5626
    0
  4. #5608 Pornlapat_mook (@Pornlapat_mook) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 20:24
    ลู่ฟ้องฮุนแม่งงงง จับพ่อถ่วงทะเลเลย อย่าคิดมาก
    #5608
    0
  5. #5596 Kimji_sag (@Kimji_sag) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 17:19
    อิพ่ออืห่าาาาาา คนเขามีผัวมีเมียกันอยู่แล้วอย่ามาจิ้นเองดิว่ะ!!!!!
    #5596
    0
  6. #5559 TammySujiraFtg (@TammySujiraFtg) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 18:44
    อิพี่ฮุนมาเดี๋ยวเน้เร๊ยยย!!! ขุนพ่อขาอยากแดรกตีนหนูมั้ยคระ??
    #5559
    0
  7. #5509 Title Thanatporn (@titlethanatporn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 21:09
    สงสารพี่ลู่
    #5509
    0
  8. #5481 ้ohhuhan (@mook_manee) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 08:57
    ฮื่ออ พี่ลู่ คนดีของเค้า ??
    #5481
    0
  9. #5463 HunpraeHanprae (@HunpraeHanprae) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 12:32
    โง้ยยยยยย ฮุนนี่มาเร็ว ลู่ต้องบอกฮุนนะอย่าเก้บไว้คนเดียวนะ ฮึกก
    #5463
    0
  10. #5388 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 19:43
    เกลียดพ่อพี่ลู่มาก เคยรักลูกตัวเองบ้างไหม
    #5388
    0
  11. #5356 mdyeolly (@mdyeolly) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 08:03
    เกลียดพ่อลู่หาน เลวเกินไปแหละ
    #5356
    0
  12. #5342 Mine-Kris* (@minegalaxykris) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 00:31
    สงสารพี่ลู่มากอ่ะตอนนี้ TT คนเค้ารักกันทำไมต้องบีบบังคับให้แต่งกะคนอื่นด้วยฟร่ะ
    ท่าทางพ่อพี่ลู่ไม่ยอมรับฮุนง่ายๆแน่เลยง่า
    #5342
    0
  13. #5269 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 22:10
    โคตรเกลียดพ่อของลู่หานเลยอ่ะ ทำไมทำแบบนี้ว่ะนั่นลูกนะแต่ทำตัวกับลู่หานเหมือนไม่ใช่ลูกแท้ๆอ่ะ เป็นบ้าอะไรว่ะเซฮุนก็เป็นคนของคิงค็อปนะไม่ดีใจไงที่ลู่หานท้องกับเซฮุนอ่ะเซฮุนก็รวยไม่แพ้อี้ฟานหรอก(เดี๋ยวปั๊ดต่อยแม่งเลยนิพ่อของลู่หานอ่ะ เริ่มหมั่นไส้และ 55555)
    #5269
    0
  14. #5245 ธนาภรณ์ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 16:57
    เกลียดพ่อลู่หานมากกกกกกกกกกกกที่สุดในโลก
    #5245
    0
  15. #5118 Nong Praewchiczz (@5615120005) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 21:05
    ลู่หานเข้มแข็งไว้นะ เดี๋ยวสั่งคนไปจัดการให้รอแปปนุง
    #5118
    0
  16. #5091 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 16:44
    เรื่องความร้าย พ่อลู่หานมาวินมาก.
    #5091
    0
  17. #5071 ppimmzz (@ppimmzz) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 01:37
    เกลียดอ่ะ เกลียดพ่อพี่ลู่อ่ะ ฮือออออออ
    #5071
    0
  18. #5068 OOHSEMINTDO (@mintpwr) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 00:00
    เอาลียองแจไปเก็บ
    #5068
    0
  19. #4742 Meipimars (@pimsung40) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 20:19
    คุณพ่อแบบว่า ฟหกด่าสว มากกกก คือแบบ ทำไมอะ โอ้ยยยยยยย ไม่เข้าใจความรู้สึกลูกเลย สั่งให้ไปเอาลูกในท้องออก คิดได้ไง ติตใจทำด้วยอะ เป็นพ่อจริงๆของลู่หานปะเนี่ยยยยย จะเป็นตาแล้ววว มีหลาน ทำไมไม่ดีใจ โอ้ยยยยย
    #4742
    0
  20. #4738 Asa_Danger (@Asa_Danger) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 18:44
    ตายซะเถอะลียองแจ!ย๊าาาา
    #4738
    0
  21. #4228 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 04:21
    คุณพ่อทำไมเชี่ยจังคะ
    #4228
    0
  22. #4078 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 00:14
    กรี้ดดดดดดดดด ไง๋งั้นอ่าา กวางน้อยไม่ร้องนะ งื้อออออฮุนไปฉุดเร็วดิ่ เร็ว วิ่ง ดิ่ วิ่ง
    #4078
    0
  23. #3794 m[e]m{e}_ll (@meme-koo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 20:02
    สงสารพี่ลู่ ฮุนคะ ดักฉุดไปเลยคะ
    #3794
    0
  24. #3516 klst (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 14:23
    โห้วววววววววววววไม่พ่อพ่อร้ายอย่างนี้อ้ะ เซฮุนช่วยพี่ลู่ด้วย
    #3516
    0
  25. #3501 pop (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 10:41
    พ่อพี่ลู่นี่เปนไรมากป่ะะะะ สงสารพี่ลู่อ่าาาาา
    #3501
    0