จบแล้ว [FIC EXO] เพลิงรักซาตาน

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 20 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 120 ครั้ง
    15 ม.ค. 58

 

 

 

ตอนที่ 20

 

 

 

 

 

 

            “อึก โอ้ค...

            คนตัวเล็กอาเจียนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้นห้องน้ำอย่างหมดแรง เจ้าพ่อใหญ่เห็นแบบนั้นแล้วก็เข้าประครองคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นหันหน้าเข้าหาอ่างล้างหน้า ก่อนจะใช้แก้วรองน้ำมาจ่อที่ปากเล็กสีซีด

            เอ้า ล้างปากซะก่อน

            ร่างเล็กเปิดปากรับอย่างว่าง่ายก่อนจะก้มลงเอาน้ำออกจากปากด้วยความหมดแรง

            เสร็จแล้วก็เดินเองแล้วกัน ฉันไม่อุ้มหรอก เธอจะมีพี่คอยพะเน้าพะนอยังไงก็ตามแต่ แต่ถ้าอยู่กับฉันอย่ามาทำสำออย

            มือหนาปล่อยออกจากเอวบางที่ประครองไว้ในตอนแรกและทันทีที่ปล่อยร่างของคุณหนูคนเล็กของคิงค็อปก็ทรุดฮวบลงกับพื้นห้องน้ำทันที

            อย่ามาทำตัวอ่อนแอนัก ฉันไม่ชอบคนปวกเปียก อย่าทำให้ฉันโมโห

            เขากดเสียงต่ำด้วยน้ำเสียงแสดงความรำคาญเต็มที่ แบคฮยอนกัดปากด้วยความน้อยใจ ด้วยทิฐิคนตัวเล็กพยายามใช้มือเกาะผนังห้องพยุงตัวแต่พอจะลุกขึ้นความรู้สึกเหมือนพื้นห้องโคลงเคลงก็จู่โจมทันที ก่อนสมองจะเบลอ ตาพร่าเลือน และในที่สุดสติก็ดับไป...

            ป๋ายเซียนๆ

            เจ้าพ่อใหญ่เขย่าร่างที่เขาคว้าเอวไว้ทันก่อนที่จะทรุดลงไปอีก แต่คนตัวเล็กอ่อนปวกเปียกไร้สติในอ้อมแขนเขาเสียแล้ว เขารีบช้อนอุ้มไปวางร่างเล็กไว้บนเตียงพลางตะโกนหาบริวาร

            ใครอยู่ข้างล่างขึ้นมานี่เดี๋ยวนี้!”

            ไม่นานหญิงชรากับชายชราคนเฝ้าเกาะก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้อง

            อ้วกจนสลบ หาอะไรมาเช็ดหน้าเช็ดตาเขาหน่อย

            ร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกอยู่ไม่ห่างเตียงเอ่ยสั่ง หญิงชรารีบเดินไปค้นตู้หยิบผ้าผืนเล็กออกมาพร้อมกะละมังไปรองน้ำในห้องน้ำ ก่อนจะกลับออกมาเช็ดไปตามร่างเล็กๆนั้นโดยมีนายใหญ่มองอยู่ไม่คลาดสายตา

            เขาไม่สบายแบบนี้ทำไมถึงยังบอกว่าไม่เป็นอะไร ถ้าตายไปจะว่ายังไง

            เขาถามเสียงเข้มในน้ำเสียงนั้นมีหลากหลายอารมณ์ซ่อนอยู่

            แต่ก่อนเธอไม่เคยเป็นแบบนี้ค่ะ เธอแค่ซึมๆ ทานข้าวได้น้อย แต่ไม่เคยอาเจียนหนักขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่อิฉันเห็นเธอเป็นแบบนี้

            หญิงชราเป็นคนเอ่ยตอบ

            แต่อิฉันว่าอาการแบบนี้มันคุ้นๆ...

            หญิงชราผู้ผ่านโลกมานานทำท่าครุ่นคิด อาการแบบนี้เธอเองก็เคยผ่านมา แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงและหากพูดออกไปตามที่สงสัยเจ้านายท่านคงคิดว่าเธอแก่แล้วสติเลอะเลือนเป็นแน่

            อาการอะไร

            ปาร์คชานยอลเอ่ยถามเสียงหนักมีความร้อนรนอยู่ในน้ำเสียงนั้น

            อาจจะเป็นโรคกระเพาะก็ได้นะคะนาย เพราะบางทีเธอทานน้อยหรือบางทีแทบไม่แตะเข้าปากเลยซักคำ ถ้าเป็นมากๆก็อาเจียนแบบนี้ล่ะค่ะ

            ในที่สุดนางก็เลี่ยงที่จะพูดถึงสิ่งที่นางสงสัยในใจข้อนั้นทิ้งไป ซึ่งแน่นอนว่าชานยอลเองที่ไม่เคยเข้าใจเรื่องอะไรแบบนั้นมาก่อนก็ไม่เอะใจหรือติดใจสงสัยอะไรนอกจากเข้าใจไปตามที่หญิงชราบอก

            งั้นลงไปต้มข้าวต้มไว้หน่อยแล้วกัน เดี๋ยวฉันดูเขาเอง

            สองบริวารเดินเลี่ยงออกไปจากห้องตามคำสั่ง ปาร์คชานยอลทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง แสงสว่างด้านนอกเริ่มจะฉายชัดมากยิ่งขึ้นเมื่ออีกไม่กี่นาทีต่อจากนี้พระอาทิตย์จะฉายแสง คนตัวสูงเดินไปรูดม่านปิดเข้าหากันเพื่อไม่ให้มันรบกวนนิทรารมย์ของคนป่วย ก่อนจะเดินมาทรุดนั่งลงที่เดิม มองใบหน้าเล็กแต่ทว่าซีดเซียวด้วยความรู้สึกหลากหลาย หรือบางทีเขาควรทำอะไรสักอย่างในสถานการณ์แบบนี้...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        ในขณะที่บ้านคริสในฮ่องกง สมาชิกที่ประกอบด้วยซูโฮ ไค และจงแดกับมินซอกที่ยังอยู่ในชุดนอนเพราะโดนปลุกกระทันหันก็กำลังปรึกษากันอย่างเคร่งเครียดด้วยหัวข้อที่ซูโฮนำมาบอกเล่า

            แสดงว่าน้องต้องอยู่เกาะส่วนตัวที่ไหนสักแห่งของปาร์คชานยอล

            ไคเป็นคนพูดขึ้น

            มิน่า เราพยายามหาข่าวแค่ไหนก็ไม่มีอะไรเล็ดลอดออกมา ที่แท้มันเอาตัวคุณหนูไปซ่อนไว้ไกลหูไกลตานี่เอง

            จงแดพูดขึ้นด้วยอารมณ์โกรธเช่นกันจนมินซอกต้องแตะมือลงกับท่อนแขนของคนรักให้ใจเย็นลง

            งั้นเราตามไปชิงตัวคุณหนูที่เกาะมันเลยได้ไหมครับ

            ซูโฮถามขึ้นด้วยความร้อนใจ เป็นห่วงคุณหนูคนเล็กจนแทบอยู่ไม่สุขแล้วในตอนนี้

            ไม่ได้ เรายังไม่รู้ว่าน้องถูกจับตัวไปที่เกาะไหน คนอย่างปาร์คชานยอลน่ะมันมีเกาะส่วนตัวเป็นสิบๆเกาะ แถมการคุ้มกันแน่นหนา ไม่มีใครเล็ดลอดเข้าไปในเกาะของมันได้เลยซักคน มีคนต้องกลายเป็นผีเฝ้าทะเลมานักต่อนักแล้วจากการพยายามล่วงล้ำเข้าไปในที่ส่วนตัวของมัน

            ไคอธิบายด้วยความรู้ดีในข้อมูลของศัตรู จากการที่ครอบครัวเขามีธุรกิจเรือเดินสมุทรมานานนับหลายสิบปีทำให้เขารู้ว่าคนอย่างปาร์คชานยอลโหดเหี้ยมไร้ปราณีแค่ไหน

            แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะครับถึงจะได้ตัวคุณหนูคืนมา นี่ก็เดือนกว่าแล้วไม่รู้ว่ามันจะทำอะไรบ้าง ปกติมีแต่พี่ๆเอาอกเอาใจไปเจอกับคนเลวแบบนั้นจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้

            ซูโฮยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความเครียด แค่เพียงคิดเห็นภาพคุณหนูตัวเล็กของเขาโดนคนแบบนั้นย่ำยีทั้งที่พี่ชายทั้งสองทะนุถนอมราวไข่ในหินหัวใจเขาก็เจ็บหนึบ อยากจะหาตัวคุณหนูให้เจอโดยเร็วที่สุด

            พี่ไม่ต้องห่วง เราต้องได้ตัวน้องเร็วๆนี้แน่ เดี๋ยวผมจะเป็นคนจัดการเอง

            ไคพูดขึ้นด้วยเสียงหนักแน่นเรียกสายตาจากคนทั้งหมดในห้องให้หันมองเขาเป็นตาเดียว

            คุณไคจะทำยังไงเหรอครับ

            มินซอกถามขึ้นด้วยความร้อนใจไม่ต่างกับซูโฮ ไคแสยะยิ้มอย่างที่ทุกคนรู้สึกขนลุกขึ้นมาพร้อมๆกันเพราะมันหมายความว่าเขามีแผนการณ์อะไรในใจแน่ๆ

            หนามยอกก็ต้องเอาหนามบ่ง

            “หมายความว่า...

            “มันจับน้องเราไป การตอบโต้ที่ดีที่สุดก็คือการใช้วิธีการของมันนั่นแหละ

            “คุณไค!”

            ทุกคนอุทานเรียกชื่อไคพร้อมกันจนเจ้าของธุรกิจเรือสมุทรต้องหัวเราะออกมาน้อยๆ

            อย่าเลยครับมันอันตราย

            มินซอกเอ่ยห้ามอย่างกังวลเพราะรู้กันดีถึงเสียงเลื่องลือความโหดเหี้ยมของปาร์คชานยอล

            พวกพี่ไม่ต้องห่วงน่า ผมไม่เป็นไรหรอก

            เขาพูดน้ำเสียงสบายๆ แต่ทว่าพี่ๆทั้งหลายกลับไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าคลายกังวลลงเลยสักนิด

            คุณไครู้จักน้องของปาร์คชานยอลหรือไงครับ

            ซูโฮถามขึ้น

            รู้จักสิ รู้จักดีเลยล่ะ คุณหนูโดคยองซู พี่ชายหวงราวไข่ในหิน

            “แล้วจะทำยังไงล่ะครับถึงจะขโมยน้องเค้ามาได้ถ้าขึ้นชื่อว่าพี่ชายหวงราวไข่ในหิน ปาร์คชานยอลเองก็คงระวังไม่ให้พลาดท่าเหมือนเราแน่

            ซูโฮวิเคราะห์และไคก็พยักหน้าเห็นด้วย

            พี่พูดถูกว่ามันจะไม่ยอมพลาดเหมือนเราแน่ แต่ด้วยนิสัยเอาแต่ใจของคนคนนั้นแม้แต่พี่ชายก็ไม่อาจขัดใจได้

            “ยังไงครับพี่ไม่เข้าใจ

            ซูโฮถามด้วยความไม่เข้าใจเลยสักนิด ซึ่งไม่ต่างกับจงแดและซิ่วหมิน

            ผมให้คนตามดูน้องของปาร์คชานยอลสักพักแล้ว และระยะนี้ก็ไม่มีบอร์ดี้การ์ดมาป้วนเปี้ยนเลย เป็นเรื่องง่ายที่เราจะลงมือ

            เหล่าคนสูงอายุกว่าต่างพากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

            นี่เราต้องลักพาตัวน้องมาเฟียจริงๆใช่ไหมครับ

            “ครับ

            “ตั้งแต่เกิดมาพี่รู้สึกว่าปีนี้เป็นปีที่พี่เข้าใกล้คำว่านรกมากที่สุด ทั้งปลอมตัวเข้าไปในรังมาเฟีย แล้วตอนนี้ยังจะมาลักพาตัวน้องมาเฟียอีก โอย นี่พี่ต้องไปหัดยิงปืนไหมคุณไค

            ซูโฮทิ้งตัวพิงกับพนักโซฟาแรงๆแล้วเอ่ยปากโอดครวญ

            ไม่ต้องหรอกครับ เรื่องนี้ผมจะจัดการเอง พี่เข้าไปทำงานในไนต์คลับเหมือนเดิมอย่าให้ใครสงสัยก็พอ โดยเฉพาะคนสนิทของปาร์คชานยอลอย่างหวงจื่อเทาหมอนั่นหูตาไว อย่าให้ไหวตัวทันเป็นอันขาด

            ไคจัดแจง

            ส่วนพี่จงแดกับพี่มินซอก หลังจากผมได้ตัวโดคยองซูมาแล้วพวกพี่ต้องหาทางติดต่อกับฝ่ายนั้นเพื่อขอแลกตัวประกันนะครับ

            “ได้ครับ ไม่ต้องห่วง ว่าแต่คุณไคจะเริ่มลงมือวันไหนครับ

            ไคแสยะยิ้มทำเอาทั้งหมดในห้องขนลุกอีกครั้งก่อนเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำร้าย

          คืนนี้






           
ปาร์คชานยอลเดินเข้ามาหยุดยืนใกล้ๆเตียงเมื่อร่างเล็กที่สลบไปหลายชั่วโมงเริ่มขยับตัว ดวงตาเรียวเล็กกระพริบถี่เพื่อปรับให้ชินกับแสงสว่างก่อนจะเบิกกว้างขึ้นเต็มหน่วย คนตัวเล็กพยายามจะดันตัวลุกขึ้นจากเตียงแต่เพราะอาการวิงเวียนที่ยังไม่หายสนิททำให้ต้องทรุดลงนอนเช่นเดิม

            ไม่ไหวก็ไม่ต้องอวดเก่งลุก

            “เค้าเป็นอะไร

            “โรคสำออย ลำบากนิดลำบากหน่อยก็ทำท่าเป็นลมเป็นแล้ง

            พอได้ยินแบบนั้นเหมือนทิฐิในใจจะแรงขึ้นอีกครั้งคนตัวเล็กพยายามใช้แขนทั้งสองข้างยันตัวลุกจากที่นอนอย่างยากลำบาก ริมฝีปากซีดเซียวไร้สีเลือดและแห้งผากจนเกิดสะเก็ดอย่างไม่เคยเกิดขึ้นกับคุณหนูคนเล็กของคิงค็อปมาก่อน ปาร์คชานยอลทำท่าจะเข้าไปประคองเมื่อเห็นลำแขนนั้นสั่นน้อยๆจากการพยายามดันตัวลุกแต่ก็เกิดเปลี่ยนใจขยับตัวออกห่างก่อนราวกับกลัวอะไรซักอย่าง

            ใครอยู่ข้างล่างเอาข้าวต้มขึ้นมาข้างบนหน่อย

            เขาเดินออกจากห้องไปตะโกนบอกบริวารด้านล่าง ไม่นานหญิงชราคนเฝ้าเกาะก็ยกข้าวต้มหอมกรุ่นขึ้นไอร้อนน่ากินเข้ามาในห้อง ด้านบนโรยด้วยกระเทียมเจียวสีเหลืองน่าเอร็ดอร่อยมาวางลงบนโต๊ะใกล้ๆหัวเตียง

            เดี๋ยวฉันจะป้อนเค้าเอง จะไปทำอะไรก็ไปเถอะ

            “ค่ะนาย

            หญิงชราเดินออกไปจากห้องตามคำสั่ง ร่างสูงใหญ่จึงทรุดลงนั่งข้างเตียงคนป่วยที่นั่งพิงหัวเตียงด้วยสีหน้าอิดโรย มือหนายกถ้วยข้ามต้มขึ้นมาคน

            เอ้ากินซะหน่อย เดี๋ยวจะตายก่อนได้กลับไปพบพี่เลวๆของเธอ

            ช้อนข้าวต้มถูกตักไปจ่อที่ริมฝีปากสีซีด

            ไม่เอา

            คนตัวเล็กยกมือขึ้นดันมือของเขาออกห่างพร้อมทำหน้าพะอืดพะอมหนัก

            กินเข้าไป อยากตายรึไง แรงจะลุกเดินเองยังไม่มี

            ชานยอลดันช้อนเข้าไปจ่อเหมือนเดิม โดยใช้มืออีกข้างจับมือนุ่มนิ่มไว้ไม่ให้ดันช้อนหนีอีก แต่คราวนี้คนตัวเล็กเบือนหน้าหนีด้วยสีหน้าเหยเก

            กิน! อย่าให้ต้องโมโหนะป๋ายเซียน

            “อื๊อ ไม่เอา มันเหม็น

            “เหม็น เหม็นอะไร

            เจ้าพ่อใหญ่ยกถ้วยข้าวต้มขึ้นสูดกลิ่นด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่มีกลิ่นเหม็นอะไรอย่างที่คนตัวเล็กบอก ออกจะหอมกรุ่นกระเทียมเจียวเสียด้วยซ้ำ

            ไม่เห็นจะเหม็นสักนิด กินเข้าไปอย่าลีลาเรื่องมาก จากที่ตักป้อนฉันจะจับยัดแทนถ้ายังดื้อด้านอยู่แบบนี้

            ปาร์คชานยอลจ่อช้อนเข้าไปใกล้ปากอีกและในวินาทีต่อมา...

            อึก...อึก

            คนตัวเล็กยกมือขึ้นปิดปากพร้อมตะเกียกตะกายคลานลงจากเตียงอย่างทุลักทุเล เดือดร้อนเจ้าพ่อใหญ่ต้องรีบวางช้อนกับถ้วยข้าวต้มแล้วเดินมาช้อนเอวเล็กเข้าไปในห้องน้ำ พอร่างถูกวางลงกับพื้นแบคฮยอนก็ทรุดลงหน้าชักโครกอาเจียนเอาสิ่งที่เหลืออยู่ในท้องออกมาอีกครั้ง

            ป่วยเป็นบ้าอะไร ทำไมมีแต่อ้วก อ้วกจนเหลือแต่น้ำแล้วนี่ยังจะอ้วกอีกเหรอ

            เจ้าพ่อใหญ่บ่นเป็นหมีกินผึ้ง คิ้วสองข้างขมวดเข้าหากัน ในขณะที่มือก็ลูบแผ่นหลังบางไปด้วย

            อึก โอ้ค...

            “นี่ถ้าเธอยังเอาแต่อ้วกแบบนี้ แล้วบอกว่าข้าวมันเหม็น เธอจะต้องตายก่อนได้เจอพี่ชายแน่

            “อึก โอ้ค...

            “โธ่โว้ย!!!”

            เมื่อคนตัวเล็กยังอาเจียนอย่างหนักโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด คนที่ได้แต่ลูบหลังให้โดยไม่รู้จะทำยังไงก็ได้แต่ระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างหัวเสีย เกิดมาเป็นเจ้านายคนหลายพันชีวิตปาร์คชานยอลยังไม่เคยรู้สึกว่าจัดการอะไรยากแบบนี้มาก่อนจนน่าหงุดหงิด

            เป็นนานกว่าที่อาการคลื่นเหียนจะทุเลาลง แบคฮยอนทรุดตัวลงพิงผนังห้องน้ำหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน หน้าที่เคยซีดเซียวอยู่แล้วกลับยิ่งไร้สีเลือดมากยิ่งขึ้นจนน่าเป็นห่วง

            เอ้า ล้างปากซะก่อน

            แก้วน้ำถูกนำมาจ่อปากอีกครั้ง คนตัวเล็กรับเอาไปบ้วนปากทิ้งอย่างทุลักทุเลเพราะเหนื่อยอ่อน ก่อนจะพยายามคลานออกจากห้องน้ำด้วยตัวเอง

            มานี่ อย่าอวดเก่ง

            คนตัวสูงรั้งเอวเล็กไว้แล้วจึงช้อนอุ้มร่างปวกเปียกขึ้นในวงแขนพาเดินกลับไปที่เตียง

            เอามันออกไป เค้าเหม็น

            “อะไร

            “เอาข้าวต้มออกไป เหม็น

            แบคฮยอนเอ่ยขอเสียงอ่อนระโหย ก่อนเบือนหน้าหนีไปอีกฝั่ง

            “เอ้าๆ เอาออกก็เอาออก

            ชายหนุ่มยกชามข้าวต้มกลับไปวางหน้าห้องก่อนจะร้องเรียกบริวารนำกลับลงไปเก็บ แล้วย้อนกลับเข้ามาในห้องที่ร่างเล็กนอนหายใจหอบเหนื่อยน้อยๆบนเตียง

            ก่อนที่จะตายเอาซะก่อน ไหนบอกมาซิว่ากินอะไรได้บ้าง ที่มันจะไม่ทำให้เธอเหม็นแล้วอ้วกเอาเป็นเอาตายแบบนี้

            “อะไรก็ได้ที่มันเปรี้ยว อยากกินของที่มันเปรี้ยวๆ

            “ว่าไงนะ

            “สับปะรดก็ได้ มะม่วงยิ่งดี ขอแบบเปรี้ยวๆ นะครับนะ

            แม้เหนื่อยอ่อนแต่ทว่าน้ำเสียงก็ยังเจือแววอ้อนวอนเต็มที่จนเจ้าพ่อใหญ่ไม่อาจขัดใจ

            เอาๆ จะกินก็ลงไปข้างล่าง อยู่ในนี้ก็อุดอู้เปล่าๆ เดี๋ยวให้คนหาให้

            “ได้ เค้าจะไม่ดื้อ เค้าจะไม่ซน จะยอมเชื่อฟังดีๆ

            ลำแขนกลมกลึงยกขึ้นคล้องคอเขาอย่างว่าง่ายทันทีเมื่อเจ้าพ่อใหญ่ช้อนร่างขึ้นจากเตียง บ่งบอกว่าเจ้าตัวอยากทานจริงๆ ปาร์คชานยอลพาร่างเล็กลงมาด้านล่างก่อนจะวางลงบนโซฟาในห้องรับแขกแล้วเดินเข้าไปในห้องครัวสั่งอะไรสองสามประโยคกับหญิงชราคนเดิมก่อนจะกลับออกมาด้านนอกอีกครั้ง

            รอเดี๋ยว แม่บ้านกำลังจัดมาให้

            เสียงหนักๆติดจะหงุดหงิดเอ่ยสั่ง ก่อนคนตัวสูงจะเดินขึ้นชั้นสองหายเข้าไปในห้องนอนอีกห้องปล่อยให้คนตัวเล็กนั่งรออยู่ด้านนอก ซึ่งไม่นานสับปะรดสีเหลืองน่าทานก็ถูกยกมาเสิร์ฟ แบคฮยอนมองมันตาเป็นประกายก่อนจะรีบหยิบขึ้นทานอย่างเอร็ดอร่อยท่ามกลางสายตาแห่งความสงสัยของหญิงชราที่มีมากขึ้น

            ไม่นานเจ้าของเกาะก็ลงมาจากชั้นสองพร้อมเสื้อผ้าชุดใหม่ สายตาคมกวาดมองคนตัวเล็กที่ตักสับปะรดเข้าปากแทบไม่หยุดมือด้วยความอึ้งนิดๆ แก้มขาวๆสองข้างพองออกมาเพราะอาหารที่ถูกยัดเข้าไปไม่หยุดมือ ชายหนุ่มยื่นมือไปหยิบชิ้นนึงมาเข้าปาก

            แค่กๆๆ

            พอเคี้ยวลงแค่คำเดียวเขาก็ไอโขลกควานหาน้ำมาล้างปากทันทีก่อนมองสับปะรดสลับกับคนทานด้วยสีหน้าทึ่งยิ่งกว่าเดิม

            เปรี้ยวขนาดนี้ทานไปได้ยังไง

            “ไม่เปรี้ยวนะ นี่คุณลองใหม่สิ

            คนตัวเล็กเถียงมือนึงก็ตักเข้าปากไม่หยุดแถมอีกมือยังเผื่อแผ่ยื่นมาให้เขาด้วย ใบหน้าซีดเซียวก่อนหน้าแลดูมีสีเลือดขึ้นกว่าเดิมมาก

            “เปรี้ยวขนาดนั้นยังบอกไม่เปรี้ยว นี่เธอป่วยเป็นอะไรกันแน่ กับข้าวบอกเหม็นทีอะไรเปรี้ยวๆแบบนี้ละกินเอาๆ

            ชานยอลมองอย่างสงสัยคิ้วสองข้างขมวดเข้าหากันจนยุ่ง

            มะม่วงได้แล้วค่ะ เดี๋ยวอิฉันจะไปทำพริกน้ำปลามาให้นะคะ

            “ไม่ต้องครับ กินแบบนี้แหละอร่อยดี

            คนตัวเล็กปฏิเสธแม่บ้านชรามือก็ดึงจานมะม่วงมาใกล้ตัวก่อนจะเริ่มใช้ส้อมจิ้มขึ้นทานหน้าตาเฉย ร้อนถึงเจ้าพ่อใหญ่ต้องเอื้อมไปหยิบมาลองชิมอีกชิ้นนึง และอาการก็ไม่ต่างกับตอนลองทานสับปะรด แต่สีหน้าดูจะขยาดกว่าครั้งแรกมากนัก

            นี่มันเปรี้ยวมากนะ หยุดทานได้แล้ว เธอจะบ้าหรือไง เปรี้ยวขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่เปรี้ยว

            มือหนาคว้าจานขึ้นมาถือให้พ้นมือที่กำลังเงื้อส้อมจิ้มไปทาน คนตัวเล็กมองด้วยความตกใจ

            ไม่นะ เอามาให้เค้า อย่าเอาไปนะ เอามา

            “เลิกกินได้แล้ว ฉันไม่ให้กิน มันเปรี้ยวขนาดนี้กินลงไปได้ยังไงกัน

            “ไม่นะ คุณอย่าเอาไป

            “ไม่!”

            “ฮึก เอามานะ เอามา

            จากแค่ทำตาละห้อยมอง เมื่อชานยอลเสียงแข็งว่าจะไม่ให้ทานอีก น้ำตาก็เอ่อนองจากดวงตาคู่สวยทันที คนตัวเล็กมองตามจานมะม่วงทั้งน้ำตากลบตา เสียงสะอื้นดังขึ้นเบาๆอย่างน่าสงสารและน่าหงุดหงิดในคราวเดียวกันสำหรับเจ้าพ่อใหญ่

            นี่เธอจะบ้าหรือไง ไม่ให้กินมะม่วงแค่นี้จะร้องไห้ทำไม

            “ก็เค้าอยากกิน มันอยากกิน มันกินแล้วไม่อ้วก คืนให้เค้าเถอะนะ ฮึก

            “โว้ย เออๆ อยากทานก็ทาน เอาไปๆ

            ในที่สุดน้ำตาก็เอาชนะทุกอย่างได้ จานมะม่วงถูกวางลงที่เดิมด้วยอารมณ์หงุดหงิดของเจ้าพ่อใหญ่ที่มองมือเล็กๆเอื้อมมาหยิบจานมะม่วงไปกอดไว้แนบอกราวกับกลัวเขาจะแย่งไปอีก มือก็จิ้มชิ้นมะม่วงเข้าปากทั้งน้ำตาเลอะหน้าจนเขาต้องไปหยิบทิชชู่มาเช็ดออกให้ทั้งเวทนาทั้งหงุดหงิด

            อาการประหลาดๆของคนตัวเล็กทำให้ชานยอลเริ่มคิดมากว่ามันจะเป็นโรคแปลกประหลาดหรือเปล่าดังนั้นเขาจึงกลับขึ้นบนชั้นสองเพื่อวิทยุไปยังลูกน้องบนฝั่งให้พาเฮลิคอปเตอร์มารับทันที การไปถึงมือหมอเพื่อตรวจอาการดูเหมือนจะเป็นวิธีที่ควรจะทำมากที่สุดในตอนนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

            เป็นเวลาทุ่มกว่าๆที่ซูโฮเดินทางมาถึงไนต์คลับและกำลังนั่งให้ช่างแต่งหน้าบรรจงแปลงโฉมให้อย่างเช่นทุกครั้ง ผิดจากวันนี้ในใจเขามีเรื่องกังวลมากเป็นพิเศษ ซูโฮกลัวว่าไคจะทำไม่สำเร็จแล้วโดนคนของปาร์คชานยอลเล่นงาน ถ้าเป็นอย่างนั้นแผ่นดินฮ่องกงต้องลุกเป็นไฟแน่เพราะเขาคงต้องรายงานเรื่องทุกอย่างที่พยายามปิดบังมาตลอดกับคริส

            เป็นอะไรจ๊ะวันนี้เห็นทำคิ้วขมวดหลายครั้งแล้ว

            ช่างแต่งหน้าที่เริ่มคุ้นเคยกันดีแล้วถามขึ้น ซูโฮตกใจเล็กน้อยรู้ว่าตัวเองทำตัวไม่ปกติเหมือนเช่นทุกวันจึงรีบฉีกยิ้มกลบเกลื่อน

            เปล่าครับ พอดีคุณป้าที่บ้านไม่สบายนิดหน่อย

            “อ้าวเหรอจ๊ะ เป็นอะไรมากรึเปล่า

            “เจ็บออดๆแอดๆน่ะครับ ท่านอายุมากแล้ว

            “อ๋อ งั้นทำงานเสร็จคงต้องรีบกลับบ้านเลยสินะ

            “อะ อ๋อ ใช่ครับ

            ซูโฮเออออไปตามสถานการณ์ที่ตัวเองกุขึ้น โดยพยายามปรับสีหน้าให้ปกติที่สุด พอถึงเวลาสามทุ่มกว่าๆซึ่งเป็นเวลาขึ้นโชว์ซูโฮก็ทำหน้าที่ทุกอย่างภายใต้สีหน้าที่ดูไม่ผิดแผกไปจากทุกวัน เพราะรู้ว่ามีสายตาคมของใครคนหนึ่งจับตามองอย่างไม่วางตา

            โชว์จบลงในช่วงสี่ทุ่มกว่าๆ ซูโฮเดินลงจากเวทีแล้วกลับเข้าด้านหลังพร้อมกล่าวคำขอบคุณช่างแต่งหน้าอย่างเช่นที่ทำทุกวัน

            ไปเปลี่ยนชุดสิ ฉันจะไปส่ง

            ในขณะที่ทุกคนเดินออกไปจากห้องแล้วก็มีเสียงทุ้มๆของใครคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง ซูโฮขนลุกซู่อย่างอัตโนมัติเพราะรู้ดีว่าด้านหลังนั้นคือใคร ก่อนจะตั้งสติแล้วปรับสีหน้าหันกลับไปหาเขา

            ถ้าคุณไม่ได้ไปส่งผมถึงบ้าน คุณคงไม่หายสงสัยง่ายๆสินะ

            เชิดหน้าขึ้นแล้วถามกลับ ทำราวกับไม่กลัวเกรงเขาทั้งที่หัวใจแทบจะหล่นลงมากองอยู่ที่ตาตุ่มแล้ว

            จะยืนเชิดหน้าคอแทบหักแบบนั้นอีกนานไหม ป้าไม่สบายต้องรีบกลับไม่ใช่เหรอ

            คำตอบกลับของเขาทำเอาซูโฮตาโต นี่เขารู้ได้ยังไง

            ฉันบังเอิญผ่านมาได้ยิน

            เขาแก้ความสงสัยให้

            แล้วนั่นจะยืนทำตาโตอีกนานไหม จะได้นั่งรอให้หายช็อคซะก่อน

            “กะ ก็ได้ รอหน่อย

            ซูโฮรีบหยิบเสื้อผ้าเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ มองนาฬิกาข้อมือตอนนี้เกือบๆจะห้าทุ่มได้ แสดงว่าไคกำลังลงมือตามแผนเพราะฉะนั้นเขาต้องถ่วงเวลาให้ได้นานมากที่สุดดังนั้นจึงค่อยๆล้างเครื่องสำอางค์ออกอย่างไม่รีบร้อน

            ผ่านไปราว 20 นาที...

            ปึก ปึก ปึก

            นี่เสร็จหรือยัง เธอเข้าไปจะครึ่งชั่วโมงแล้วนะ

            เสียงทุ้มต่ำตะโกนถามเข้ามาในห้อง ซูโฮที่อยู่ในชุดเดิมเรียบร้อยแล้วกำมือเข้าหากันแน่นด้วยใจระทึก กลัวว่าแผนจะแตกและหวงจื่อเทาจะระแคะระคายเรื่องน้องของเจ้านายเข้าซะก่อน

            ใกล้จะเสร็จแล้ว ขออีกสิบนาทีนะครับคุณ

            กลั้นใจโกหกออกไปอีกอย่างน้อยถ่วงเวลาไว้ซักสิบนาทีก็ยังดีเผื่ออะไรๆจะดีขึ้น ซูโฮถอนหายใจยาวเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าถอยออกห่างจากประตูห้องน้ำแสดงว่าเขากลับไปนั่งรอที่เดิมแล้ว

            ขอให้ทุกอย่างสำเร็จไปได้ด้วยดีเถอะคุณไค

            ซูโฮสวดอ้อนวอนเพียงลำพังภายในห้องน้ำในรังมาเฟีย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            เวลาเกือบห้าทุ่มห้างใหญ่ชื่อดังในเมืองฮ่องกงปิดทำการแล้วจะเหลือเพียงแต่เจ้าของร้านบางร้านที่ยังนั่งทำงานอยู่ในบริเวณร้านตน เช่นเดียวกับคุณหนูโดคยองซูที่ยังนั่งตรวจบัญชีของร้านอยู่เพียงลำพังหลังลูกจ้างทุกคนเลิกงานกลับหมดแล้ว คนตัวเล็กยืนหันหลังให้หน้าร้านพลิกหน้ากระดาษบัญชีสลับกับเดินไปเช็คจำนวนสินค้าบ้างโดยไม่รู้เลยว่ากำลังมีอันตรายคืบคลานเข้ามาใกล้ตัว

            สายสืบของเราบอกว่าชั้นนั้นเหลือแค่น้องชายของปาร์คชานยอลคนเดียวครับ ส่วนพวกยามจัดการเรียบร้อยแล้วตอนนี้ทางสะดวก

            ไคพยักหน้ารับรู้คำรายงานของลูกน้อง ก่อนเดินเข้าไปในทางที่ได้ศึกษาข้อมูลมาก่อนหน้านี้แล้วอย่างสบายๆ เพราะคนของเขาที่สั่งให้ตามดูน้องชายของปาร์คช่านยอลจัดการเคลียร์ทุกอย่างไว้แล้วไม่ว่าจะเป็นรปภ.ของห้างหรือแม้แต่ลูกน้องที่ชานยอลให้ตามดูน้องอยู่ห่างๆก็ตาม แสงไฟเพียงแห่งเดียวที่ส่องสว่างทำให้เขารู้ว่ามาถูกทาง ไคสะบัดมือให้ลูกน้องออกไปรอที่ปากทางเพราะเขาจะเป็นคนจัดการเอง ฝีเท้าที่เบากริบไม่ได้ทำให้เคนในร้านเอะใจเลยสักนิดว่าจะมีแขกมาเยี่ยมยามวิกาล

            ไคหยุดยืนอยู่หน้าร้านพิจารณาด้านหลังของคนตัวเล็ก กี่ปีมาแล้วที่ไม่ได้เจอกันทุกอย่างยังดูเหมือนเดิมและไม่รู้ว่าความพยศเย่อหยิ่งยังมีเท่าเดิมหรือเปล่าเมื่อเห็นหน้าเขาอีกครั้ง

            ไม่เจอกันนานนะครับคุณหนูโดคยองซู

            เพียงแค่เปิดปากทักคนตัวเล็กก็หันขวับกลับมามองด้วยสายตาเอาเรื่อง แค่แวบแรกนั้นไคก็ยกยิ้มที่มุมปากและตอบตัวเองได้ทันทีว่า ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยสักนิด สายตาเย่อหยิ่งคู่นั้นยังเหมือนเดิม

            “คุณ!”

            “ไง คิดถึงผมบ้างไหมคุณเดือนศิลปกรรม

            ไคค่อยๆก้าวเข้าไปในร้านช้าๆ ริมฝีปากยกยิ้มแต่ทว่าเป็นยิ้มที่แฝงไว้ด้วยแววเจ้าเล่ห์ร้าย

            นี่คุณเข้ามาทำไม ผมไม่ต้อนรับ ไม่อนุญาตออกไปเลยนะ!”

            ไคยิ้มขำนิ้วเล็กๆที่ชี้สั่งไล่เขา เหมือนตอนนั้นไม่มีผิดเพี้ยน คุณหนูตระกูลใหญ่ผู้เย่อหยิ่งไว้ตัวไล่ประธานชมรมฟุตบอลตัวดำอย่างเขาแบบไม่ไว้หน้า ทั้งที่เขาออกจะเป็นที่ชื่นชอบของสาวๆทั้งมหาลัย

            ไม่กลับ มีปัญหาอะไรมั้ย

            ไคทำท่ายียวนเข้าใส่ เห็นคนตัวเล็กโกรธจนตัวสั่นแล้วเขารู้สึกพอใจ และโดยไม่ทันตั้งตัวคนตัวเล็กวิ่งอ้อมโต๊ะไปเปิดลิ้นชักแต่ด้วยสัญชาติญาณไครีบวิ่งตามไปดันลิ้นชักปิด

            โอ๊ะโอ๋ พกปืนซะด้วย สมกับเป็นน้องมาเฟียนี่ แต่โทษทีนะ ยังอ่อนหัดอยู่

            ไคดึงมือบางออกจากลิ้นชัก ก่อนจะดึงร่างเล็กเข้าประชิดอก

            ปล่อย อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!”

            “ไม่ปล่อย พอใจจะแตะ แล้วจะทำไม

            ไคตอบด้วยท่าทางยียวน

            ดี

            สิ้นเสียงเท้าเล็กๆก็ยกขึ้นหมายจะกระทืบลงบนเท้าเขา แต่ไคที่รู้ทันก็ยกเท้าหลบแล้วก้มลงแบกร่างเล็กๆนั้นขึ้นบ่า

            ปล่อยนะไอ้บ้า ปล่อยนะ!!!”

            คยองซูโวยวายพร้อมดิ้นรนให้หลุดลงจากบ่า แต่ทว่าพอถูกแบกออกมาถึงทางที่จะลงไปยังชั้นจอดรถก็เจอเข้ากับลูกน้องของไค

            เฮ้ย เอาเทปมาปิดปากดิ๊ รำคาญเสียงหยิ่งๆแบบนี้ชะมัด

            “อย่านะ ไอ้บ้า อื๊อๆ

            ทั้งปากทั้งแขนและขาโดนพันธนาการด้วยเทปกาวจนแทบขยับไม่ได้ เพียงเท่านี้ร่างของน้องชายคนเดียวของปาร์คชานยอลก็โดนอุ้มใส่รถมุ่งหน้าสู่คฤหาสภ์ตระกูลคิมทันที บอร์ดี้การ์ดของชานยอลที่เพิ่งฟื้นขึ้นจากแรงหมัดของชายนิรนามเมื่อได้สติก็พบเพียงร้านของคุณหนูมีของกระจัดกระจายเต็มห้องแต่ว่างเปล่าไร้ร่างของเจ้าของ

            ชิปหาย มึงโทรบอกพี่จื่อเดี๋ยวนี้ว่าคุณหนูหายไป

            หนึ่งในนั้นรีบควักโทรศัพท์ขึ้นมาทันทีก่อนจะต่อสายถึงหวงจื่อเทา

 

 

 

 

 

 

 

            จื่อเทากำลังจะเดินไปเคาะประตูห้องน้ำอีกครั้งเพื่อเรียกคนในห้องให้ออกมาซะทีหลังหายเข้าไปเกือบจะครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่เพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นซะก่อนเขาจึงหยุดฝีเท้าลง

            ว่าไงนะคุณหนูหายไป นี่พวกแกพากันเฝ้ายังไง ไม่ได้เรื่อง รีบโทรบอกทุกคนให้ออกตามหาคุณหนูเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่เจอคงรู้นะว่านายจะจัดการพวกแกยังไง

            เสียงเข้มๆตะโกนผ่านโทรศัพท์เสียงดังอย่างน่ากลัวซึ่งแน่นอนว่าคนในห้องน้ำเองก็ต้องได้ยินทุกถ้อยคำ ซูโฮประสานมือเข้าหากันด้วยใจระทึกกลัวว่าแผนจะแตก

            ปึก ปึก ปึก

            สะดุ้งโหยงทันทีที่ได้ยินเสียงเคาะประตูจนเผลอกระโดดออกห่าง

            นี่เธอน่ะ!!!”

            ซูโฮกลั้นใจตอบกลับไปด้วยเต้นรัวราวกลองเพล กลัวว่าเขาจะรู้ทัน

            คะ ครับ

            “ฉันมีธุระด่วนคงไปส่งไม่ได้แล้ว เธอกลับเองแล้วกันนะ

            แทบทรุดลงไปกับพื้นด้วยความโล่งอกเมื่อเขาไม่มีท่าทีสงสัย ก่อนจะรีบเอ่ยตอบกลับไป

            ได้ครับ คุณไม่ต้องห่วง ผมกลับได้ไม่มีปัญหา สบายมาก คุณไปทำธุระคุณเถอะ

            “อืม งั้นกลับดีๆล่ะ

            เสียงฝีเท้าเดินอย่างรีบร้อนห่างไปแล้ว ซูโฮถอนใจอย่างโล่งอกยกแขนเสื้อเช็ดเหงื่อที่ชุ่มหน้าก่อนจะรีบออกไปจากห้องโกยข้าวของทุกอย่างใส่กระเป๋าเพราะเขาจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว ก่อนจะรีบเผ่นแน่บออกทางหลังร้านไปยังที่ที่แอบซุ่มจอดรถไว้แล้วบึ่งกลับคฤหาสน์ของคริสทันที มือก็กดโทรศัพท์หาไคเพื่อถามความคืบหน้า พอรู้ว่าไคถึงบ้านอย่างปลอดภัยพร้อมภารกิจสำเร็จลุล่วงไปตามแผนก็โล่งใจ

            คุณหนูของพี่เราใกล้จะได้เจอกันแล้ว

           

 

 

 

 

 

 

 

            เพราะสภาพอากาศไม่เป็นใจทำให้กว่าจะออกจากเกาะได้ก็ปาไปเกือบสี่ทุ่มแล้ว ปาร์คชานยอลช้อนอุ้มร่างที่นอนหลับสลบไสลไม่รู้เรื่องขึ้นไปบนเฮลิค็อปเตอร์โดยไม่คิดจะปลุกให้คนตัวเล็กรู้สึกตัว เขาแค่รำคาญตัวเองเวลาที่รับมือกับความไม่ประสาของเด็กคนนี้ไม่ได้ สู้ให้หลับแบบนี้ไปเลยดีกว่า ใช้เวลาเกือบๆชั่วโมงก็มาถึงคฤหาสน์เขาช้อนอุ้มร่างเล็กขึ้นไปนอนบนห้องของเขา วันนี้ดึกเกินไปที่จะพาไปพบหมอคงต้องเป็นพรุ่งนี้

            เขากลับเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายโดยไม่ได้ปลุกอีกคนขึ้นมาอาบด้วย ปล่อยให้นอนอยู่บนเตียงอย่างนั้นเพราะหากโดนกวนแล้วงอแงขึ้นมาอีก เขาคิดว่าเขาคงต้องปวดประสาทอีกแน่ แต่พอกลับออกมาจากห้องน้ำเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นพร้อมชื่อที่โชว์หน้าจอว่า จื่อเทา

            “ว่าไงเทา

            เดินไปหยิบเสื้อในตู้พลางกรอกเสียงทักลูกน้องคนสนิทไปตามสาย แล้วยกเสื้อนอนขึ้นสวม

            ว่าไงนะ คยองซูหายตัวไป เมื่อไหร่!!!”

            เสียงอุทานแทบเป็นตะคอกทำเอาคนที่หลับอยู่บนเตียงสะดุ้งตื่นงัวเงียขึ้นมามองเขาตาปรือ แต่ตอนนี้ชานยอลไม่สนใจใครทั้งนั้นนอกจากน้องชายที่คนสนิทรายงานว่าหายไปจากร้าน ที่มีร่องรอยของการต่อสู้

            ระดมคนออกตามหาให้หมด ได้เรื่องยังไงโทรมารายงานฉันให้เร็วที่สุด แล้วใครที่มันทำงานพลาดจัดการมันซะ

            สิ้นคำสั่งเจ้าพ่อใหญ่ก็สะบัดตัวเดินออกจากห้องด้วยอารมณ์โกรธจัด กระแทกประตูปิดจนคนในห้องพลอยสะดุ้งกลัวไปด้วย เขาลงมาเดินงุ่นง่านที่โถงบ้านด้วยความร้อนใจ

            ใครหน้าไหนมันกล้ากระตุกหนวดเสือ ไม่อยากตายดีนักใช่ไหม

            เจ้าพ่อคำรามด้วยความโกรธเพียงคนเดียว ในสมองกำลังคิดว่าศัตรูพวกไหนที่เป็นไปได้ว่าจะทำเรื่องแบบนี้มากที่สุด แต่ด้วยเส้นทางของมาเฟียคาดเดาได้ยาก ศัตรูของเขามีอยู่เต็มไปหมด และที่สำคัญร้ายๆทั้งนั้น อย่างนี้เขาถึงให้คนตามดูแลน้องแต่ก็นั่นแหละคยองซูไม่ใคร่จะชอบใจนักที่มีคนตามติด หลังจากโดนน้องขู่วันนั้นเขาถึงได้ลดจำนวนคนลงและให้ตามอยู่ห่างๆ และวันนี้สิ่งที่เขากลัวว่ามันจะเกิดขึ้นมันก็ได้เกิดขึ้นแล้วจริงๆ

            Tru Tru Tru

            เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้งเขายกมันขึ้นดูก่อนจะพบว่าเป็นเบอร์แปลก แต่ก็กดรับด้วยลางสังหรณ์

            “Hello”

            เขาเลือกที่จะรับสายด้วยภาษาอังกฤษสำหรับเบอร์ที่ไม่รู้จักชื่อเสมอ

            [หึหึ กำลังพลิกแผ่นดินหาน้องชายสุดที่รักอยู่ใช่ไหมปาร์คชานยอล]

            เสียงยียวนที่ตอบกลับมาทำเอาเขาแทบสั่น ใครหน้าไหนที่กล้าโทรมาเย้ยเขาอย่างนี้

            แกเป็นใคร แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังตามหาน้อง หรือว่าแกเป็นคนที่จับน้องฉันไป ห๊ะ!”

            [ตั้งใจฟังนี่แล้วกัน พี่ชายช่วยน้องด้วย พวกมันจับน้องมา อื๊อๆ]

            “คยองซูๆ นี่แกอย่าทำอะไรน้องฉันนะ แกต้องการอะไรบอกมา!”

            “น้องแกแลกกับน้องฉัน

            “น้องแก ใครน้องแก

            “แบคฮยอน อ้อ หรืออีกชื่อ ป๋ายเซียน

            เพียงเท่านั้นก็กระจ่าง คนที่จับตัวน้องเขาไปคือคนของฝั่งคริส แต่ยังไม่มั่นใจว่าเป็นคนไหนเท่านั้นเอง ชานยอลกำโทรศัพท์ในมือแน่นด้วยความโกรธ นี่เขาโดนพวกนั้นย้อนศรเข้าให้แล้วเหรอ

            ได้ ที่ไหน เมื่อไหร่ บอกมา

            “ริมแม่น้ำ...

            พอทราบเวลาสถานที่สายก็ถูกตัดไปทันที

            เพล้ง!!!

            โทรศัพท์ถูกขว้างไปกระทบผนังจนแตกกระจายคนละทิศละทางตามแรงอารมณ์ของเจ้าของ ในตาคู่คมลุกโชนไปด้วยความโกรธ ก่อนขาสองข้างจะพาร่างสูงก้าวขึ้นไปบนชั้นสองที่มีคนตัวเล็กคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่เลยว่ากำลังจะจเอกับอสูรร้าย

 

 

 

 

            ในเมื่อกล้าขโมยน้องเขาแล้วเอามาต่อรองแบบนี้ เขาก็จะคืนให้พวกมันไป แต่ไม่ใช่สภาพแบบนี้หรอกนะ อยากจะเห็นเหมือนกันว่าพอพวกมันเห็นน้องอยู่ในสภาพ นางบำเรอ แล้วจะเต้นกันแค่ไหน

 

 

100%                                    #ฟิคพรซต << มาแท็กกัน

......................................................................................................................................

          Talk  นุ้งบี๋น่าสงสารจุง T^T

            ตอนหน้ามีฉาก....แบบว่า เอิ่ม นั่นแหละ

            ใครไม่เคยเม้นท์มาเม้นท์กันเถอะ อีกไม่เกินสิบตอนก็จะจบแล้วนะ มาๆๆ เร่เข้ามาเม้นท์ 5555555 เจอกันตอนหน้าฮับ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 120 ครั้ง

5,746 ความคิดเห็น

  1. #5673 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 18:11
    ใจเย็นนนนน ทำอะไรลงไปแบบนั้นแล้วจะเสียใจนะชาน
    #5673
    0
  2. #5624 Meannie Sirichon (@meannie2543) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 17:40
    ไอพี่ชาน ในท้องแบคนั่นลูกแกนะ
    #5624
    0
  3. #5607 Pornlapat_mook (@Pornlapat_mook) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 17:47
    พี่ชาน อย่าทำแรงนะ แบคเจ็บ
    #5607
    0
  4. #5593 Kimji_sag (@Kimji_sag) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 17:09
    อูยยยยยตอนนี้ชานแบคน่านัก
    #5593
    0
  5. #5479 Pearlhaber (@Pearlhaber) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 00:20
    ตังจะครบล้าววว
    #5479
    0
  6. #5385 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 18:56
    ทำไมแบคต้องโดน ชานยอลอิคนใจร้าย
    #5385
    0
  7. #5339 Mine-Kris* (@minegalaxykris) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 23:39
    เอ้า มาลงที่แบคซะงั้นอ่ะ =_= ยิ่งอาการไม่ค่อยดีอยู่นะ
    ไคนี่เด็ดขาดจริง เล่นจับนุ้งโด้มาซะเลย 55555
    #5339
    0
  8. #5266 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 17:42
    เอาอีกแล้ว บี๋โดนอีกแล้ว บอกทีว่าบี๋ผิดอะไรอ่ะ TT
    #5266
    0
  9. #5089 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 16:15
    ฉากแบบว่าของคู่ไหน
    #5089
    0
  10. #5066 ppimmzz (@ppimmzz) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 23:57
    พี่ชานอย่าทำอะไรบี๋นะ บี๋ท้องอยู่นะไม่รู้หรอห้ะ!!!!!!!!!
    #5066
    0
  11. #4127 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 07:47
    อิชานยอลลลฮือออ สงสารบี๋
    #4127
    0
  12. #4049 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 05:16
    อิหยอย น้องอยุ่ในท้องนะ อย่าทำนะเฟ้ย มีเรื่องแน่ เดี๋ยวรุ้เลย
    #4049
    0
  13. #3776 m[e]m{e}_ll (@meme-koo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 18:21
    กรี้ดดดด พี่ชาน อย่าทำร้ายแบคใหญ่อย่าทำร้ายแบคน้อยเลยนะ ฮรืออออออ
    #3776
    0
  14. #3632 2twinss (@2twinss) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 02:38
    แบคท้องแล้ว อย่าทำอะไรแบคเลยน้าาาาาาา
    #3632
    0
  15. #3465 Minzy Warattaya (@minzywrty) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 13:20
    แบคท้อง 555555
    #3465
    0
  16. #3244 Little_Mermaid (@littlemermaid574) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 20:47
    หุยย ฮุนน่ากลัวง่ะ
    #3244
    0
  17. #3081 Lu luhun (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 16:51
    สู้ตาย !!! -0-;
    #3081
    0
  18. #2930 The classes (@writerpiluntana) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 00:17
    เห้ยยยย พี่ปาร์คอย่าทำไรแบคคมันเลยยยยยย
    #2930
    0
  19. #2594 B.E{ye}.S.T (@mygarin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 23:39
    สงสารแบคอ่ะ บางทีเราก็คิดนะว่าถ้าฝ่ายคิงค็อปไม่ทำแบบนี้แล้วปล่อยให้ชานยอลพาแบคไปหาหมอ

    ที่นี่ก็จะรู้ความจริงว่าแบคท้อง เราว่ามันจะจบดีกว่านี้ไหม เพราะปาร์คชานยอลมันรักแบคอยู่ละ ดูท่าทาง

    แต่เชื่อว่าไรต์เตอร์ต้องการให้ดราม่ามากกว่านี้ ฮ่าๆๆๆๆๆ ทำไมทำร้ายกันได้ -..-

    เฮ้ยยย แต่คือเราชอบชานแบคมากจริงๆนะ ชอบสรรพนามที่แบคใช้แทนตัวอ่ะ เค้าๆ โอยย น่ารัก

    ชานยอลมันแทบจะอดทนไม่ได้เลยน่ะ ฮ่าๆๆ เจ้าพ่อใหญ่กลายเป็นอะไรก็ไม่รู้ -.....-
    #2594
    0
  20. #2392 luhanbaekhyunkai (@luhanbaekhyunkai) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:41
    ฮื้อออออแอ
    #2392
    0
  21. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  22. #1792 yo_lu (@nuchhda) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มกราคม 2558 / 14:44
    อิปาร์คโหดได้ใจมาก บี๋มันน่าแกล้งอะ
    #1792
    0
  23. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  24. #1650 Soawapark Yahom (@soawaparkyahom) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 11:51
    โหยยย สงสารคุณหนูแบคคคค TT
    #1650
    0
  25. #1636 i am (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มกราคม 2558 / 08:25
    ไคจะจัดการคยองซูไหมน่ะ แล้วฉาก......เอิ้มน่ะแหละของชานแบคหรอ รออยู่คร๊ไรท์ รีบมาต่อไวๆน่ะคร๊ไรท์ สู้ๆครัช
    #1636
    0