จบแล้ว [FIC EXO] เพลิงรักซาตาน

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 13 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,576
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    5 พ.ย. 57









ตอนที่ 13

 



 

           

            เปลือกตาสีมุกค่อยๆขยับกระพริบถี่ๆหลายครั้งก่อนจะเปิดออกเพื่อรับแสงสว่างในช่วงเที่ยงกว่าๆ แบคฮยอนยันตัวลุกจากที่นอนด้วยความยากลำบากเพราะรู้สึกระบมไปทั้งร่าง แต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นนั่งจนตัวตรงต้นแขนก็ถูกดึงขึ้นอย่างแรง

            จะ เจ็บ

            คนตัวเล็กร้องอุทานพร้อมพยายามแกะมือใหญ่ที่ดึงรั้งแขนเล็กๆของตัวเองออก แต่ทว่าก็ไม่เป็นผลเมื่อปาร์คชานยอลยิ่งเพิ่มแรงบีบเข้าไปอีก

            เจ็บแค่นี้ไม่ตายหรอกอย่าสำออย ทีเมื่อคืนเจอหนักกว่านี้ยังเห็นทำหน้ามีความสุข ครางเสียงดังยังกะอะไร

            แบคฮยอนก้มหน้าเม้มปากด้วยความอับอาย ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลกลับมาเป็นฉากๆ ทุกการกระทำของเขาที่รุกรานร่างกาย ป่าเถื่อนเหมือนคนไร้หัวใจ คนตัวเล็กยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความรู้สึกอัปยศ

            อยากรู้นักว่าคนอย่างอู๋อี้ฟานมันจะเป็นยังไงถ้ารู้ว่าแก้วตาดวงใจกลายมาเป็นนางบำเรอศัตรูของมัน

            มือใหญ่หนาบีบปลายคางสวยแล้วเชยขึ้นให้สบตาดำคมลึก แบคฮยอนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

            ความบริสุทธิ์ที่พี่ชายเฝ้าฟูมฟักทะนุถนอมมานักหนา แต่สุดท้ายก็ต้องมาเป็นเครื่องรองรับอารมณ์ฉัน หึ สะใจดีแท้

            แล้วมือหนาก็สะบัดออกอย่างไม่ใยดี ในตอนนี้แบคฮยอนอยากร้องไห้ ใบหน้าของพี่ชายทั้งสองลอยขึ้นมาในหัวเต็มไปหมด จะเป็นยังไงหนอหากพี่รู้ว่าน้องนุชสุดท้องได้ตกเป็นของคนเลวไร้มนุษยธรรมคนนี้แล้ว พี่ชายใหญ่จะเจ็บปวดแค่ไหน พี่ชายเล็กจะเป็นเดือดเป็นแค้นเพียงใด ไม่น่าเลย ไม่น่าดั้นด้นมาสร้างปัญหาให้พี่ๆเลยจริงๆ แบคฮยอนได้แต่โทษตัวเองในใจ

            อีกไม่นานพี่ก็จะมาช่วยเค้า คนเลวๆอย่างคุณต้องโดนฟ้าลงโทษ

            “หึ ปากดีนักนะ

            “อึก อื๊อ

            ริมฝีปากหนาฉกวูบลงมาอย่างแรงตามอารมณ์ดิบเถื่อน แบคฮยอนที่ไม่ทันตั้งรับทั้งทุบทั้งผลักไสแต่เขาก็ไม่มีสะเทือน หนำซ้ำยังยึดมือทั้งสองข้างไว้แล้วล้มตัวลงมาทับร่างแบคฮยอนลงกับเตียงอีกครั้ง ผ้าห่มผืนบางที่ปกปิดร่างกายเปลือยหลุดลุ่ยออกจากร่าง เผยกายขาวที่เกิดรอยช้ำไปทั่วตัวโดยเฉพาะต้นขาด้านในที่มีรอยจ้ำแดงเกือบทั่ว

            อื๊อ

            คนตัวเล็กเม้มปากแน่นไม่ยอมให้เขาสอดลิ้นมา แต่ปาร์คชานยอลที่มีประสบการณ์เหนือกว่าก็ใช้ฟันคมๆกัดริมฝีปากเล็กจนแบคฮยอนต้องยอมเปิดปากให้เขาสอดลิ้นร้อนๆเข้าไปเพื่อรุกรานตามที่เขาต้องการ จากที่เกยอยู่บนตัวแค่ครึ่งตอนนี้ร่างสูงใหญ่ของปาร์คชานยอลคร่อมร่างเล็กไว้แทบมิด ลิ้นร้อนๆเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็กดูดดึงลิ้มรสความหวานอย่างดิบเถื่อน มือหนาเลื่อนลงปัดผ้าห่มที่ปิดบังเรือนร่างขาวออก ก่อนจะผละริมฝีปากไปซุกไซ้ที่ลำคอขาว สูดเอาความหอมของกายบางเข้าเต็มปอด ก่อนจะประทับรอยดูดให้เกิดจุดแดงเพิ่มขึ้นอีกจุด แบคฮยอนในตอนนี้ได้แต่หอบแฮ่กอย่างแพ้พ่าย การจู่โจมของเขาในแต่ละครั้งรุนแรงเร่าร้อนและคนไร้ประสบการณ์อย่างแบคฮยอนไม่มีทางรับมือได้เลย นอกจากปล่อยให้เขาได้ทำตามอำเภอใจอย่างเช่นตอนนี้

            ยิ่งริมฝีปากหนาเคลื่อนลงต่ำผ้าห่มผืนบางก็ยิ่งถูกปัดออกจากร่างขาวจนแทบจะเปลือยเปล่า ปาร์คชานยอลลากริมฝีปากไปกับผิวเนื้อบางแสนนุ่มแล้วเม้มฝากรอยไปแทบทุกตารางนิ้วที่ลากผ่าน จนไปพบกับตุ่มไตสีสวยที่เขาชอบใช้ลิ้นหยอกเย้า คนตัวสูงก้มลงจะครอบครอง

           

            ผลั๊วะ!!!

            แต่อยู่ๆประตูก็ถูกกระชากเปิดเข้ามาพร้อมร่างของใครคนหนึ่งยืนจังก้าอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าโกรธจัด

            “บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ชอบให้คนไปเฝ้า! นี่ พะ พี่ กำลังทำอะไร

             เจ้าของตากลมโตเบิกดวงตากว้างมองร่างพี่ชายที่กำลังคร่อมอยู่บนร่างของผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่งด้วยความตกใจ ยิ่งมองเห็นร่องรอยเขียวช้ำสลับกับแดงไปทั่วผิวขาวของคนคนนั้นคยองซูยิ่งจ้องเขม็งเข้าไปใหญ่

            ปาร์คชานยอลผละลุกออกจากเตียงโดยเร็วมาคว้าเสื้อคลุมขึ้นสวมแล้วรีบดันตัวน้องออกไปจากห้อง แต่เจ้าตัวเล็กของเขาก็ขืนตัวไว้

            ใครน่ะ นั่นมันเด็กผู้ชายนี่

            “ไปคุยกันที่ห้องทำงานพี่

            “ไม่ ปล่อยเซ่ น้องจะดูหน้าว่าใคร

            คนตัวเล็กโวยวายอย่างดื้อดึงไม่ยอมถอยออกจากห้องจนพี่ชายต้องก้มลงแล้วแบกเอาร่างกระทัดรัดนั้นออกไปทั้งตัว ก่อนจะใช้เท้าถีบประตูปิดอย่างแรง

            ปึกๆๆๆ!!!

            กำปั้นเล็กๆรัวเข้าใส่หลังพี่ชายไม่ยั้งแต่ชานยอลก็ไม่คิดจะปล่อยจนเมื่อเดินเข้าห้องทำงานแล้วนั่นแหละจึงได้วางคนโมโหร้ายลงบนโซฟานุ่มมุมห้อง

            “เดี๋ยวนี้พี่มีความลับกับน้องเหรอ

            คนตัวเล็กตากลมโตพองลมเข้าปากขณะถามพี่ชายด้วยเสียงติดจะงอนๆ

            “เปล่า ใครจะกล้ามีความลับกับน้องกัน

            “ก็ใครล่ะเมื่อกี้ ทำไมไม่ให้น้องดูหน้า เด็กผู้ชายซะด้วย หรือว่าหวง

            ชานยอลยิ้มที่มุมปากให้น้องที่กำลังทำหน้ายุ่งจัดเพราะขัดใจที่อยากรู้อะไรแล้วไม่ได้รู้ เขาแค่ไม่อยากให้น้องรับรู้ด้านมืดของตัวเขาเองเท่าไหร่ ชานยอลยอมรับว่าตัวเองเลวแต่ในความทรงจำของน้องเขาจะต้องเป็นผู้ชายที่ดี เขาแคร์น้องและทะนุถนอมน้องมาก เป็นบุคคลเดียวที่เขาจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้อง

            พี่แค่อยากลองอะไรใหม่ๆแค่นั้นน่าไม่มีอะไรหรอก อย่าสนใจเลย พูดเรื่องของน้องดีกว่า มีอะไรกับพี่หรือเปล่า หืม

            ชานยอลพยายามเบนความสนใจน้องให้สนใจในเรื่องอื่นเขาไม่อยากให้น้องรู้เรื่องเกี่ยวกับเขาและคิงค็อป แต่คยองซูที่ทำหน้ายุ่งขัดใจอยู่ก็ไม่ยอมง่ายๆ เอ่ยซักพี่หน้าเครียด

            ปกติพี่ไม่เคยพาใครมานอนที่บ้าน นี่เป็นครั้งแรก มันแปลก หรือว่าเด็กคนนั้นเป็นคนสำคัญ หรือว่าแฟน

            คนตัวสูงชะงักกึก สำหรับเด็กคนนั้นไม่มีทางมีความสำคัญกับเขาเลยสักนิด หรือหากจะสำคัญก็คงเป็นเพราะเป็นเครื่องต่อรองชั้นเยี่ยมที่เขาจะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้ นอกจากนั้นแล้วไม่มีอะไรสลักสำคัญกับเขาสักนิด ไม่เลย

            ไม่มีอะไรจริงๆ เมื่อคืนคงเพราะพี่เมามากเลยไม่ทันได้คิดน่ะ

            ชานยอลบอกปัดแล้วทำทีหันหลังเดินไปนั่งที่เก้าอี้เพื่อหลบสายตาจับผิดของน้อง คยองซูเป็นคนฉลาด มองคนทะลุปรุโปร่งเรื่องนี้ชานยอลรู้จักน้องดี

            ปิดได้ปิดไปไว้น้องสืบเองก็ได้ว่าเด็กนั่นเป็นใคร

            คยองซูมองพี่อย่างคาดโทษ ยิ่งอะไรที่ไม่อยากให้รู้เขาจะต้องรู้ให้ได้ ก่อนจะเริ่มเอ่ยเรื่องที่ทำให้อารมณ์เสียจนต้องขับรถจากร้านเสื้อแบรนด์ดังของตัวเองเพื่อจะอาละวาดใส่พี่ชายตอนนี้

            น้องเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้คนของพี่ไปเฝ้าหน้าร้าน แล้ววันนี้คืออะไรที่คนพวกนั้นไปยืนหน้าถมึงทึงทำลูกค้าแตกตื่นหนีหมด

            “อ้าวเหรอ ว้า ไอ้พวกบ้านี่สั่งเท่าไหร่ไม่จำว่าอย่าไปทำให้น้องรำคาญ เดี๋ยวพี่จัดการให้ เลิกทำหน้าบูดเนอะคนดี

            ชานยอลเฉไฉหน้าตาซื่อ ทำราวกับไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนทั้งที่จริงลูกน้องพวกนั้นก็มาจากคำสั่งของเขาเอง ตั้งแต่ที่เขาเข้าไปก่อกวนคิงค็อปก็ทำให้เกิดความระแวงมากขึ้นว่าพวกนั้นจะมาทำอะไรน้อง แล้วยิ่งจับตัวน้องชายของฝ่ายนั้นมาได้เขายิ่งระแวงเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว ดังนั้นชานยอลจึงสั่งให้มีเวรยามไปเฝ้าหน้าร้านเสื้อของคยองซูที่ตั้งอยู่ในห้างดัง

            พี่ไม่ต้องมาทำเหมือนไม่รู้มาก่อน น้องรู้ทันหรอก

            แต่คยองซูก็ฉลาดตามเคยจนชานยอลต้องก้มหน้ายิ้มที่มุมปากอย่างนึกเอ็นดู ไม่มีอะไรเลยจริงๆที่เขาจะหลอกน้องได้

            หึหึ

            “ไม่ต้องมาทำเนียนหัวเราะอีก จัดการสั่งพวกนั้นให้ออกไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นน้องจะไปอยู่คอนโดถาวรไม่กลับมานี่อีก ไม่มาให้พี่เห็นหน้าด้วย

            “ไม่ได้ พี่ไม่ยอมเด็ดขาด

            ชานยอลโพล่งออกมาทันที เขาจะไม่มีวันปล่อยน้องให้ไกลหูไกลตาขนาดนั้น แค่ที่ให้ไปทำงานเปิดร้านเสื้อผ้าที่น้องอยากทำตามที่เล่าเรียนทางดีไซน์เนอร์มานั่นก็มากพอแล้ว ทั้งที่ความจริงเขาไม่อยากให้น้องทำอะไรเลย

            งั้นพี่ก็จัดการเลยสิ ยกหูขึ้นโทรบอกยกเลิกคำสั่งเดี๋ยวนี้

            คนตัวเล็กกว่าขึ้นเสียงกดดันพี่ชาย

            คยองซูอ่า ฟังพี่บ้างเถอะ มันอันตราย ปล่อยให้พวกนั้นช่วยดูแลน่ะดีแล้ว พี่จะได้สบายใจ

            ชานยอลอ้อนวอนเสียงอ่อน ความปลอดภัยของน้องต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง เขาจะไม่ยอมพลาดเหมือนพวกคิงค็อปเด็ดขาดที่ปล่อยเนื้อชิ้นโตเข้าปากเสือหิวอย่างเขา

            ไม่! ถ้าพี่ไม่ทำตามเราจะได้เห็นดีกัน น้องจะขนของไปอยู่คอนโดเดี๋ยวนี้แล้วไม่กลับมาที่นี่อีก

            ความเอาแต่ใจแผลงฤทธิ์ คนตัวเล็กกอดอกจ้องพี่ชายเขม็ง ชานยอลเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าถึงเขาจะมีอำนาจล้นฟ้าต่อหน้าธารกำนัลแต่สำหรับน้องแล้วเขาไม่มีอำนาจแม้แต่จะต่อรองอะไรเลย แม้แต่จะขัดใจยังไม่กล้า

            ขู่พี่ได้ขู่พี่ดี ไม่รักพี่เลยหรือไง หืม

            คนตัวสูงแสร้งตัดพ้อเสียงหม่น ห่อไหล่ทำหน้าเศร้าขึ้นอีกหลายเลเวล แต่คยองซูแค่หรี่ตามองอย่างรู้ทันแล้วเชิดหน้าตอบสียงแข็ง

            รัก ถ้าพี่ไม่ขัดใจน้อง แต่ถ้าขัดใจเมื่อไหร่ ก็ไม่ต้องมาเรียกน้องว่าน้อง

            เอาเข้าสิคำพูดเชือดเฉือนใจคนฟังขนาดไหน พี่ชายคนเดียวแทบกุมขมับ กับน้องเขาไม่มีวิธีรับมือได้เลยจริงๆ

            แต่พี่ห่วงเรา บริษัทเรามีคนไม่หวังดีมากมาย แล้วถ้าวันนึงมันคิดไม่ซื่อขึ้นมาพี่จะทำไง

            “ไม่รู้ล่ะ ยังไงพี่ต้องให้พวกนั้นออกไป

            คยองซูยืนยันหนักแน่นนั่นทำให้คนเป็นพี่รู้ว่าไม่มีวันจะเปลี่ยนใจเจ้าตัวเล็กของเขาได้ ในที่สุดจึงได้แต่ยกหูโทรศัพท์ขึ้นโทรหามือขวาคนสนิท

            เทา สั่งคนให้ออกไปจากร้านคุณหนูเขาให้หมด อืม ตอนนี้เลย

            ชานยอลวางสายจากลูกน้องแล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างจนใจ อีกฟากคนบนโซฟากำลังยิ้มอย่างพออกพอใจในคำสั่งการของพี่ชาย

            พี่จะทำยังไงกับเรานะ ไม่เคยจะทำอะไรที่พี่ขอเลยสักครั้ง

            “สั่งไม่ให้ทำงาน สั่งให้อยู่บ้านเฉยๆ สั่งให้มีบอดี้การ์ดหน้าโหดๆเดินตามตลอดเวลา น้องไม่มีวันทำตามหรอก

            เชิดหน้ากอดอกพูดเสียงแข็งอย่างเอาแต่ใจ คนเป็นพี่ได้แต่ทอดถอนใจ ไม่มีทางไหนที่เขาจะบังคับน้องได้เลย เพียงแค่คิดจะทำก็โดนขู่จนแทบไม่กล้าเอ่ยปากแล้ว

            เอาๆ พี่ทำไรเราไม่ได้แล้วนี่ อยากทำไรก็ทำ แต่ขอว่าให้ระวังตัวให้มากที่สุด ห้ามกลับบ้านดึกๆดื่นๆ แล้วพี่จะโทรเช็คบ่อยๆ

            “ก็ได้ งั้นน้องกลับร้านเลยนะ

            คนตัวเล็กลุกจากโซฟาทำท่าจะออกจากห้อง จนพี่ชายต้องร้องเรียกไว้ซะก่อน

            อ้าว อะไรกันมาแป๊ปๆก็จะกลับร้านอีกละ อยู่กินข้าวเที่ยงกับพี่ก่อนไม่ได้รึไง

            “ไม่เอาหรอก ตัวเองไม่ว่างไม่ใช่รึไง คนในห้องอ่ะจะทิ้งเค้าไว้แบบนั้นเหรอ

            ชานยอลชะงักเขาลืมไปเสียสนิทว่ามีใครอีกคนอยู่ร่วมในบ้านนี้

            แล้วอย่าไปทำอะไรเขารุนแรงนักล่ะ บาปกรรมมันมีจริง เกิดวันนึงมีคนทำแบบนั้นกับน้องขึ้นมาบ้างพี่จะทำไง

            “พี่ไม่มีวันปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นแน่

            ชานยอลประกาศกร้าว เขาไม่มีวันให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องตัวน้อง ถ้าใครมันกล้าเสนอหน้าเข้ามาเขาจะรัวลูกปืนใส่กบาลมันไม่ยั้งเลยคอยดู

            ก็เรื่องในอนาคตใครจะรู้ น้องไปล่ะ

            ชานยอลจำใจต้องปล่อยน้องกลับร้าน คนตัวสูงเดินลงไปส่งน้องที่รถ คยองซูหันมากอดรอบเอวพี่ทีนึงแล้วจึงผละขึ้นรถไป แต่ในขณะที่รถกำลังออกตัวไปได้ไม่ไกลก็เกิดเสียงตึงๆขึ้นด้านหลัง ชานยอลหันขวับไปมองก่อนจะกางแขนออกรั้งเอวบางของคนตัวเล็กที่จะถลาวิ่งออกไปตามรถ

            ช่วยด้วยๆๆๆ ช่วยผมด้วย

            แบคฮยอนตะโกนสุดเสียงแต่ก็สายไปซะแล้วเมื่อมินิคูเปอร์ของคยองซูเคลื่อนออกไปไกลและไม่มีทีท่าจะหยุดเลยสักนิด คนตัวเล็กมองตามและภาวนาให้รถคันนั้นหยุดลงซะทีแต่ในที่สุดความหวังก็สลายเมื่อรถของคยองซูแล่นออกจากประตูใหญ่จนลับสายตา

            เก่งนักนะมานี่!”

            ร่างของแบคฮยอนโดนลากกลับเข้าไปในบ้านแต่เพราะช่วงล่างที่ยังไม่ปกติดีทำให้คนตัวเล็กสะดุดขาตัวเองล้มหัวเข่ากระแทกขั้นบันไดอย่างแรง จนทรุดลงกับพื้น

            โอ๊ย!”

            “ลุกขึ้นมาอย่าสำออย

            ชานยอลไม่เชื่อว่าแบคฮยอนจะเจ็บจริง คนตัวสูงดึงแขนเล็กให้ลุกขึ้นอย่างไม่ปราณี จนในที่สุด..

            “ฮึก! เค้าเจ็บ เจ็บจริงๆ ฮึก! คนบ้า

            น้ำตาไหลออกอาบสองแก้มอย่างน่าเวทนา แต่ในสายตาชานยอลกลับเป็นอะไรที่น่ารำคาญ เขาสบถอย่างหัวสีย

            จะร้องไห้ให้มันได้อะไรขึ้นมา เงียบ!”

            “ฮึก ฮือ ก็เค้าเจ็บ ก็ยังจะดึงอยู่ได้ คนบ้า คนไร้หัวใจ คนป่าเถื่อน

            “เรื่องมากนัก!”

            ชานยอลปล่อยแขนเล็กที่ดึงอยู่แล้วเท้าสะเอวอย่างรำคาญ ว่าจะไม่อะไรแล้วนะแต่ในที่สุดก็ต้องก้มลงไปอุ้มร่างเล็กที่ทรุดอยู่บนพื้นขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนจนได้ ก่อนจะร้องสั่งคนในบ้านเสียงเข้ม

            ให้คนเตรียมรถฉันจะไปบ้านพักตากอากาศ

            “ค่ะนาย

            สาวใช้คนนึงรับคำแล้วรีบไปจัดการตามคำสั่ง

            ฮึก...”

            “รำคาญเมื่อไหร่จะเงียบ

            “ฮึก ฮือ...

            “ถ้าไม่เงียบตอนนี้ฉันจะจูบให้ขาดใจตาย

            “ฮึก อึก...

            คนตัวเล็กกลั้นสะอื้นจนสะอึกอย่างน่าสงสาร ชานยอลยิ้มพอใจเมื่อเห็นอาการกลัวจนลนลาน ก็แน่อยู่หรอกเรื่องเมื่อคืนคงเป็นประสบการณ์ที่ทำให้ป๋ายเซียนคนนี้จำเขาไปจนตายแน่ๆ

            พอเข้าไปในห้องนอนได้ชานยอลก็จัดการอุ้มคนในวงแขนเข้าไปในห้องน้ำทันทีโดยไม่วางที่ไหนก่อน

            คะ คุณจะทำอะไร

            แบคฮยอนเบิกตาเลิ่กลั่กมองเมื่อเห็นเขาอุ้มเข้ามาในห้องน้ำ พอเงยหน้าขึ้นสบตาดำคมลึกก็เห็นแต่แววเจ้าเล่ห์ร้ายฉายชัดอยู่จนแอบกลัวว่าจะเกิดอะไรในห้องน้ำขึ้นอีก

            ก็อาบน้ำไง

            “งั้นคุณก็อาบเดี๋ยวเค้าไปรอข้างนอก

            คนตัวเล็กจะดิ้นลงพื้นพยามเต็มที่ที่จะหนีให้พ้น แต่วงแขนหนาก็รัดรึงไว้ไม่ยอมปล่อย

            หึหึ อย่าพยายามหนีหน่อยเลยป๋ายเซียน ไม่มีทางรอดหรอก

            ประตูห้องน้ำถูกถีบปิดดังปังก่อนร่างของแบคฮยอนจะถูกวางลงกับพื้นแล้วถูกดันจนหลังแนบชิดกับผนังห้องน้ำโดยมีลำแขนใหญ่กักตัวไว้ทั้งสองข้าง เสื้อคลุมตัวยาวถูกโยนทิ้งแบคฮยอนหลับตาปี๋ตอนที่เห็นแผ่นอกเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้า

            หึ หลับตาทำไม เมื่อคืนก็เห็นมาทั้งคืนแล้วจะอายทำไม

            “คนลามก คนบ้า!”

            คนตัวเล็กแอบบ่นเบาๆแต่ก็ยังเข้าหูชานยอล แต่เขาไม่แคร์นอกจากจะช่วยปลดกระดุมเชิ้ตสีขาวที่ห่อหุ้มร่างกายของคนตัวเล็กออกให้ เป็นเชิ้ตยาวตัวเดียวที่แบคฮยอนใส่อยู่ และเป็นเชิ้ตของเขาเองที่คนตัวเล็กคงค้นเอาจากตู้มาใส่ก่อนจะวิ่งลงไปหวังให้น้องชายของเขาช่วย

            ยะ อย่านะ เค้าไม่อาบ

            มือเล็กจับเสื้อไว้ไม่ให้เขาแกะกระดุมได้ แต่คนที่สูงกว่าก็ไม่สนจัดการดึงมือเล็กออกแล้วตรึงไว้ข้างหลังแล้วเริ่มแกะกระดุมที่เหลือต่อ จนในที่สุดร่างขาวก็ปรากฏแก่สายตา ผิวเนียนมีรอยแดงกระจายทั่วตัว ปาร์คชานยอลมองผลงานตัวเองอย่างพอใจในขณะที่เจ้าของร่างหลับตาปี๋ด้วยความอาย เมื่อคืนยังพอมีความมืดบดบังแต่ทว่าในตอนนี้ที่สว่างจ้าไม่มีอะไรที่จะปิดบังได้เลย และคนที่ไม่เคยใกล้ชิดผู้ชายคนไหนมากเท่านี้มาก่อนอย่างแบคฮยอนก็กำลังทำตัวไม่ถูก นอกจากหลับตาไม่ยอมมองอะไรทั้งสิ้น

            อื๊อ

            แบคฮยอนร้องเมื่อโดนช้อนอุ้มอีกครั้งก่อนจะสัมผัสได้ถึงความเย็นจนต้องลืมตาขึ้นมามองในที่สุดก็พบว่าตัวเองถูกวางลงในอ่างอาบน้ำ ก่อนน้ำจะกระเพื่อมขึ้นอย่างแรงเมื่อมีอีกคนก้าวลงมาแช่ในอ่างเดียวกันและที่หนักกว่านั้นคือเขาลงมานั่งซ้อนด้านหลังแบคฮยอน ร่างกายที่เสียดสีกันโดยไม่มีทางเลี่ยงในพื้นที่จำกัดทำเอาแบคฮยอนหน้าตื่นและเริ่มกลัวขึ้นมาอีก คนตัวเล็กรู้ว่าอะไรที่กำลังดันๆอยู่ด้านหลังจนต้องขยับหนี

            หึ จะไปไหน

            เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลังพร้อมมือหนาที่เอื้อมมาดึงรั้งเอวแบคฮยอนไว้และไม่เพียงเท่านั้นเขายังดึงตัวแบคฮยอนอย่างแรงจนตัวเซเข้าไปเกยอยู่บนอก

            อ๊ะ! ยะ อย่า

            แบคฮยอนย่นคอหนีเมื่อลมหายใจผ่าวร้อนเคลื่อนมาปะทะที่คอ ก่อนที่ริมฝีปากชื้นจะประทับตามลงมาพร้อมแรงดูดจนรู้สึกหวิว มันกำลังจะเริ่มอีกใช่ไหม เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ แบคฮยอนหวาดกลัว เขาร้ายกาจไม่ต่างกับซาตานเลยสักนิด...

             ริมฝีปากร้อนของชานยอลทาบทับไปทั่วผิวเนื้อเนียนขาว พอแตะไปตรงนั้นตรงนี้ก็ยากจะห้ามความต้องการ ดังนั้นริมฝีปากจึงยังเคลื่อนไปประทับบนเนื้อนวลไม่หยุด

            ขอร้อง ยะ หยุดเถอะ

            เสียงหวานใสทว่าเครือสั่นเอ่ยขอร้องออกมา แผ่นหลังบางสั่นกึกด้วยความกลัว ชานยอลละริมฝีปากออกจากผิวบางอย่างขัดใจ ไม่ใช่ว่าเขาเกิดสงสารเห็นใจอะไรขึ้นมาหรอกนะแต่เพราะคำของหมอลูกพี่ลูกน้องต่างหากที่สั่งไว้ว่าห้ามเขาทำอะไรเด็กคนนี้

            งั้นก็ต้องทำอะไรทดแทน

            ชานยอลก้มลงไปกระซิบชิดใบหูสวยก่อนขบเม้มติ่งหูจนคนตัวเล็กห่อตัวหนีริมฝีปากเขาอีก ภาพความตระหนกตื่นกลัวของคนตัวเล็กทำให้เขาอารมณ์ดีอย่างน่าแปลก

            อ๊ะ!”

            ร่างเล็กอุทานเมื่อโดนมือใหญ่ของชานยอลจับเข้าที่เอวแล้วยกขึ้นหมุนให้หันหน้าเข้าหาเขา ดวงตาเรียวรีแต่ทว่าใสแจ๋วมองเขาด้วยความตระหนกก่อนจะก้มลงต่ำหลบสายตา

            ผลุง!

            ฟองน้ำถูตัวถูกโยนลงมาในอ่างน้ำ แบคฮยอนเอียงคอมองมันด้วยความไม่เข้าใจ ชานยอลแทบขมวดคิ้วเมื่อเห็นท่าทางไม่ประสานั้น นี่น่ะเหรอคนที่กล้าบุกเข้ามาในอาณาจักเขาทำไมใสซื่อไม่ต่างกับเด็กเล็กๆ

            หยิบขึ้นมาฉันจะให้ขัดตัวให้

            คนตัวเล็กยังก้มหน้านิ่งไม่ยอมขยับตัว ชานยอลใช้มาตรการข่มขู่ที่เขาคิดว่ายังไงก็ได้ผลแน่ๆ

            หรืออยากจะให้ทำอย่างอื่น

            มือหนาคว้าฟองน้ำจะโยนทิ้งคนตัวเล็กรีบเอื้อมมายื้อไว้ก่อนจนท่อนบนครึ่งตัวโผล่พ้นฟองขาว ชานยอลแกล้งใช้สายตามองอย่างเจ้าเล่ห์จนคนโดนมองต้องรีบผลุบตัวลงไปซ่อนในฟองน้ำอีกครั้ง

            เร็วๆ อย่าให้ฉันต้องเปลี่ยนใจ

            ชานยอลแกล้งเร่งเร้า ยิ่งเห็นดวงหน้าหวานใสขึ้นสีแดงระเรื่อเขายิ่งอยากแกล้งให้คนตัวเล้กกระอักกระอ่วนมากกว่านั้น มือเล็กๆเอื้อมถือฟองน้ำมาวางลงบนอกเขาด้วยความสั่นระริกแล้วค่อยๆถูวนไปโดยที่เจ้าตัวเสหน้าออกด้านข้างไม่ยอมมอง พวงแก้มขาวขึ้นสีแดงจัดจนน่าขบกัด

            “จะถูอยู่แค่อกนั่นรึไง

            มือหนาเอื้อมมาจับมือเรียวบางให้ไล้ลงไปต่ำกว่าช่วงอก คนตัวเล็กจะชักมือหนีเมื่อรู้ว่าเขาจะพาไปยังจุดไหน แต่ก็สู้แรงไม่ได้ แบคฮยอนอึกอักกระสับกระส่ายทั้งอายทั้งกลัวยิ่งเมื่อมือถูกดึงให้เคลื่อนลงต่ำไปเรื่อยๆจนถึงหน้าท้องแบนราบอุดมไปด้วยกล้ามเนื้อคนตัวเล็กก็กลั้นหายใจหลับตาปี๋

            “หึหึ

            ชานยอลหัวเราะด้วยเสียงทุ้มต่ำ ดูท่าแล้วพี่ชายคงหวงมากถึงได้ใสซื่อมากขนาดนี้ เขาไม่เคยเจอใครที่เป็นแบบนี้มาก่อน ทุกคนที่ผ่านเข้ามาต่างเป็นพวกเจนประสบการณ์ กร้านโลก มันก็ดีอยู่หรอกที่เขาไม่ต้องเปลืองเวลาสอน พอมาถึงก็ขึ้นเตียงรู้หน้าที่ดีแต่ไม่นานเขาก็เบื่อจนต้องสลัดทิ้งไปนักต่อนัก แต่ของเล่นชิ้นใหม่นี้ดูท่าว่าเขาคงต้องเก็บเอาไว้ เล่นนานสักหน่อยก่อนจะส่งไปเป็นข้อต่อรองกับพี่ชายอย่างอู๋อี้ฟาน

            เอ้าจะถูไม่ถู ชักช้าอยู่นั่น

            พรึ่บ!

            “อ๊ะ!”

            แบคฮยอนอุทานหน้าตื่นอีกครั้งเมื่อมือหนาประคองเข้าที่เอวแล้วยกทั้งตัวของแบคฮยอนให้ขึ้นไปนั่งทับอยู่บนแผงอกกว้าง คนตัวเล็กกลืนน้ำลายลงคอด้วยความลำบากใจ เท่ากับว่าตอนนี้ร่างกายของแบคฮยอนทับอยู่บนหน้าอกของเขาทั้งตัว แถมมีมือหนาทั้งสองข้างกอดรัดเอวไว้จนดิ้นหนีไม่ได้

            ถูเร็วๆเข้าถ้าไม่อยากให้ทำอย่างอื่น

            คนตัวเล็กหลับตาปี๋แล้วป้ายมือไปตามเนื้อตัวหนาของเขาแบบไม่ยอมลืมตาจนหอบแฮ่ก ริมฝีปากบางเผยอเล็กน้อยเพื่อโกยอากาศเข้าปอดนั่นทำให้ชานยอลอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นประคองดวงหน้าหวานแล้วประทับริมฝีปากลงไปบดเบียดริมฝีปากสวย คนตัวเล็กครางอื้ออึงประท้วงมือก็ทุบหน้าอกหนาประท้วง แต่คนตัวโตก็ไม่ยอมปล่อยบดริมฝีปากหนาเข้าไปอีกก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปควานหาความหวาน

            อืม...

            แบคฮยอนเผลอครางออกมาอย่างลืมตัว จูบของเขาอ่อนหวานกว่าทุกครั้ง เรียกร้องและต้องการแต่ทว่าไม่ดิบเถื่อนแม้คนไม่มีประสบการณ์อย่างแบคฮยอนยังเผลอไผลตาม จนเมื่อเขาพอใจนั่นแหละจึงได้ผละริมฝีปากออก

            หึหึ

            เสียงหัวเราะทุ้มต่ำแฝงแววเยาะ แบคฮยอนได้แต่เสหน้าออกด้านข้างเพราะรู้ดีว่าเขากำลังสมเพชแบคฮยอนที่ไม่เคยรับมือจากการสัมผัสเขาได้เลยสักครั้ง คนตัวเล็กเม้มปากที่ขึ้นสีแดงหลังโดนบดจูบแน่น สัญญากับตัวเองว่าต่อไปจะไม่ยอมเผลอไผลไปกับเขาอีกแล้ว

            คราวนี้ฉันจะถูให้เธอบ้าง

            “มะ ไม่ต้อง เค้าถูเอง ปล่อยเค้าก็พอ

            แบคฮยอนวอนขอเขาเสียงอ่อนแต่มีหรือคนอย่างปาร์คชานยอลจะยอม มือหนาแย่งฟองน้ำมาถือก่อนจะลูบไล้ไปตามเรือนกายสวย ส่วนมือข้างที่ว่างก็ฟอนเฟ้นสัมผัสไปทั่วทุกตารางนิ้ว แบคฮยอนต้องอดกลั้นไม่ให้เผลอมีอารมณ์หวามไปตามการสัมผัสของเขา

            ร่างที่ขึ้นสีชมพูไปทั้งตัวเพราะความอายจากการสัมผัสของเขาทำเอาชานยอลหรี่ตามองด้วยความพอใจ เด็กคนนี้ไม่ประสาสักนิดแค่โดนแตะนิดต้องหน่อยก็อายจนตัวแดง ถ้าพี่ชายมาเห็นสภาพที่โดนเขาจับต้องไปทั้งตัวแบบนี้ อู๋อี้ฟานต้องเป็นบ้าแน่ๆ

            พอเห็นผิวเนื้อคนตัวเล็กเริ่มจะขาวซีดชานยอลก็อุ้มร่างบางขึ้นจากน้ำแล้วมาล้างตัวใต้ฝักบัว เขายืนซ้อนอยู่ด้านหลังประครองเอวบางเพื่อป้องกันไม่ให้แบคฮยอนล้ม สายน้ำที่ไหลผ่านตัวและร่างกายที่แนบชิดกันชวนให้หวามไหว ชานยอลไล้มือกับผิวนุ่มลื่นโดยคนที่โดนสัมผัสก็ได้แต่ยืนแข็งทื่ออย่างประหม่า

            ไว้รอสักพักฉันจะสอนบทรักบทใหม่ให้นะหนูน้อย หึหึ         

            เสียงทุ้มลอดผ่านใบหูสวยในระยะประชิดคนตัวเล็กขนลุกซู่แววตาเต็มไปด้วยความตื่นกลัวเมื่อรู้ถึงความหมายในประโยคนั้นดี ก่อนจะโดนช้อนอุ้มร่างออกไปนอกห้องแล้วถูกวางลงบนเตียงเดิมที่ถูกจัดเข้าที่เรียบร้อยแล้ว ผ้าห่มผ้าปูเตียงถูกอยู่ในสภาพใหม่เอี่ยมไม่เหลือเค้าของสงครามเมื่อคืน แบคฮยอนควานเอาผ้าห่มมาบังกายมองตามร่างสูงๆที่เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า แล้วไล่มือไปตามราวแขวนก่อนจะหยิบเชิ้ตขาวตัวยาวออกมาแล้วโยนมาตรงหน้าแบคฮยอน

            ใส่ซะ

            เขาว่าพลางพยักเพยิดไปยังเชิ้ตขาวตัวใหญ่ที่ไม่ใกล้เคียงตัวแบคอยอนเลยสักนิด คนตัวเล็กหยิบขึ้นมาใส่อย่างจำใจ รออยู่สักพักจนเขาสวมเสื้อผ้าครบชุดของเขาก็ไม่เห็นว่าเขาจะส่งกางเกงมาให้ซักที

            กางเกงเค้าล่ะ

            คนตัวเล็กทวงขอออกไปอย่างอายๆ แต่การจะให้ใส่แค่เชิ้ตตัวเดียวที่ถึงมันจะยาวแค่ไหนก็ยังรู้สึกโล่งๆอยู่ดีแบบนี้ แบคฮยอนไม่ชินเลยสักนิด

            ไม่มีหรอก กระโปรงนั่นฉันสั่งให้คนเผาทิ้งแล้ว ใส่ทั้งอย่างนั้นล่ะ

            “ไม่เอานะ!”

            “เรื่องมาก อ้อ หรืออยากแก้ผ้า ไม่ใส่อะไรเลย

            เขาสาวเท้ามาที่เตียงแล้วทำท่าจะปลดกระดุมออก แบคฮยนต้องดึงแผงกระดุมไว้แล้วต้องยอมใส่แค่เชิ้ตยาวตัวนี้ในที่สุด

            กะ ก็ได้

            “ก็แค่นี้ ต้องชอบให้ขู่

            คนตัวเล็กลนลานติดกระดุมจนสุดแผงโดยมีเขาจ้องมองอยู่ไม่คลาดสายตา แต่การที่ไม่มีอะไรปกปิดท่อนล่างเลยแบบนี้มันแย่มากนะ แบคฮยอนได้แต่บ่นในใจ พอเสร็จเขาก็เข้ามาช้อนอุ้มขึ้นทั้งตัวดีที่เชิ้ตยาวมากจนปิดไม่ให้โป๊ได้ ก่อนจะพากันลงไปยังชั้นล่าง

            เอาอาหารขึ้นตั้งโต๊ะได้เลย

            อาหารถูกลำเลียงมาทันทีที่สิ้นคำสั่ง มากมายจนแบคฮยอนมองอย่างทึ่งๆ ทั้งที่มีเจ้านายนั่งอยู่แค่คนเดียวแต่อาหารที่มาเสิร์ฟเหมือนจะเลี้ยงคนได้ทั้งประเทศ

            กิน อย่าให้ต้องขู่

            เขาเริ่มทานก่อนแบคฮยอนต้องรีบตักขึ้นทานบ้างแต่ก็ฝืดคอเต็มทนเพราะพิษไข้ที่กำเริบขึ้นมาอีก คนตัวเล็กเบ้หน้าเมื่อต้องฝืนกลืนข้าวลงคอ

            เป็นอะไร

            “แค่ก แค่ก

            “อ้อ

            เขาเหมือนรู้จึงเอ่ยสั่งแม่บ้าน

            ไปเอาข้าวต้มมาไป

            “ค่ะนาย

            แม่บ้านเดินเข้าไปตักข้าวต้มมาให้แบคฮยอนอย่างว่าง่าย คนตัวเล็กเมื่อทานอะไรที่คล่องคอหน่อยจึงทานได้เยอะขึ้นแต่ก็พล่องไปแค่ครึ่งชาม

            ไปหยิบยาที่หัวเตียงฉันมาซิ

            เขาสั่งอีกแม่บ้านรับคำแล้วรีบก้าวขึ้นไปบนห้องก่อนจะกลับลงมาพร้อมถุงยา

            พรึ่บ!

            “กินข้าวเสร็จก็กินซะ เดี๋ยวจะตายก่อนได้กลับไปหาพี่

            แบคฮยอนจับถุงนั้นมาเปิดดูพบว่ามันเป็นยาแก้ไข้กับยาแก้อักเสบ คนตัวเล็กแกะทานเงียบๆ ก่อนจะนั่งนิ่งๆรอเขาทานและเหมือนพิษไข้กำลังเล่นงาน เนื้อตัวเหมือนจะร้อนผะผ่าวหนังตาเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นมาหลายเท่า ก่อนจะเอนตัวพิงเก้าอี้แล้วหลับตาลงอย่างไม่สามารถทนฝืนได้อีกต่อไป

            ฮอร์เตรียมพร้อมแล้วใช่ไหม

            “ครับนาย

            “งั้นให้คนไปยกกระเป๋าลงมา แล้วให้คนขับรถเอารถออก

            แบคฮยอนได้ยินเสียงเขาสั่งบริวารเพียงเท่านั้นก่อนสติจะดับวูบไป

 

 

 

 

 

 

 

 




 

 

            อุณหภูมิต่ำในช่วงฟ้าสางทำให้คนตัวเล็กบนเตียงต้องควานหาผ้าขึ้นมาห่มตัวกันลมที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาปะทะผิวเนื้อของตัวเอง ก่อนจะลืมตาโพลงเมื่อได้ยินเสียงเสียงหนึ่งลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา

            ซ่าส์

            แบคฮยอนยันตัวลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับม่านตาให้ชินกับแสงสลัวในตอนรุ่งสาง เมื่อเห็นสภาพรอบข้างที่ไม่คุ้นตาคนตัวเล็กดีดตัวผลุงลงจากเตียงไปเกาะขอบหน้าต่างก่อนจะเบิกตากว้างอ้าปากค้างเมื่อพบว่าที่ที่ตัวเองยืนอยู่นี้ไม่ใช่คฤหาสน์หลังใหญ่ดังเช่นเมื่อวานอีกต่อไปเมื่อด้านหน้าที่สายตากำลังมองอยู่คือผืนน้ำทะเลไกลสุดลูกหูลูกตา บนหาดทรายมีต้นมะพร้าวขึ้นเรียงรายเต็มไปหมด

นี่มันที่ไหน?แล้วแบคฮยอนมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง?

            แบคฮยอนรีบเดินลงชั้นล่างเผื่อจะเจอเขาคนที่จะบอกแบคฮยอนได้ทุกอย่างว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ขาที่ได้รับบาดเจ็บก็ไม่ค่อยเป็นใจเมื่อก้าวเดินได้แค่ช้าๆ แต่ในที่สุดก็ลงมายืนอยู่ด้านล่างจนได้ แบงคฮยอนกวาดสายตามองโดยรอบภายในบ้านกว้างขวาง เฟอร์นิเจอร์หรูหราทันสมัยและทุกชิ้นจะอยู่ในโทนสีขาวทั้งหมด แบคฮยอนสอดส่ายสายตาหาใครสักคนที่จะถามหาความจริงแต่ก็ไม่พบ จนตัดสินใจเดินออกไปยังหน้าบ้านที่มีสนามหญ้าสีเขียวขจีทอดยาวล้อมรอบตัวบ้าน เดินไปตามทางเดินเล็กๆลงขั้นบันไดไปสามสี่ขั้นก็เป็นหาดทรายไกลสุดลูกหูลูกตาจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด น้ำทะเลเป็นสีครามสวยแต่สำหรับคนที่ยังมีไข้อยู่อย่างแบคฮยอนต้องห่อตัวเข้ากอดตัวเองด้วยความหนาวก่อนจะได้ยินเสียงวิ่งตึกๆดังขึ้นด้านหลัง คนตัวเล็กหันขวับไปมองทันทีเป็นชายวัยค่อนข้างมีอายุคนหนึ่งแต่งตัวสุภาพมายืนอยู่ใกล้ๆด้วยท่าทีนอบน้อม

            ตื่นแล้วเหรอคุณ

            “ที่นี่ที่ไหนกันเหรอครับ ทำไมผมมาอยู่ที่นี่ได้ แล้ว เอ่อ ปาร์คชานยอลอยู่ที่ไหน

            “ที่นี่เป็นเกาะส่วนตัวของนาย นายพาคุณมาส่งที่นี่ และท่านกลับไปแล้ว

            “วะ ว่าไงนะครับ เกาะส่วนตัว

            แบคฮยอนอุทานเสียงดัง ก่อนจะหันมองรอบด้านที่มีแต่ผืนน้ำ หาดทราย ป่ามะพร้าว และบ้านแสนสวยบนเกาะ เขาจำได้ว่าเพราะพิษไข้ทำให้ผล็อยหลับไปแต่ไม่นึกว่าตื่นมาอีกทีตัวเองจะมาโผล่อยู่ในส่วนไหนของโลกก็ไม่รู้

            แล้วที่นี่ที่ไหน ประเทศอะไรครับ

            “ชื่อเกาะคยองซู เป็นเกาะส่วนตัวของนาย เป็นส่วนหนึ่งของฮ่องกงนี่แหละครับ

            แบคฮยอนอ้าปากจะถามอะไรอีกแต่ก็มีหญิงร่างเล็กวัยคงพอๆกับชายคนนี้ร้องเรียกชายเสียก่อน เขาหันไปพยักหน้าให้หญิงคนนั้นแล้วจึงหันมาพูดกับแบคฮยอน

            ผมต้องไปช่วยเมียเตรียมอาหารแล้ว คุณอย่าออกไปไหนไกลนะครับ ผมขอเตือนว่าที่นี่งูชุกชุมมากถ้าคุณไม่อยากตายอย่าเพ่นพ่านไปที่อื่น เพราะที่นี่ไม่มีหมอถ้าถูกงูมีพิษกัดนั่นคือตายสถานเดียว อ้อ นายบอกคุณไม่สบายผมว่ากลับขึ้นไปพักที่ห้องจะดีกว่านะครับ

            พอพูดจบเขาก็หมุนตัวกลับ แบคฮยอนเรียกถามเขาเป็นประโยคสุดท้าย

            แล้วนายของลุงเขาจะมาเมื่อไหร่

            “ท่านไม่ได้บอกไว้ครับ แต่โดยปกติแล้วไม่ครึ่งปี ก็ปีนึงท่านถึงจะแวะมาสักครั้ง ผมไปล่ะครับ

            แบคฮยอนทรุดตัวลงกับหาดทรายขาวอย่างหมดแรงกับคำกล่าวสุดท้ายของคุณลุงคนนั้น ถ้าเขาไม่กลับมานั่นหมายความว่าแบคฮยอนต้องอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ แล้วแบคฮยอนจะทำยังไงถึงจะส่งข่าวให้พี่ๆรู้ได้ว่าแบคฮยอนถูกเอามาทิ้งไว้ที่นี่

            ฮึก ฮือ พี่ชายใหญ่ พี่ชายเล็ก พี่อี้ชิงช่วยแบคฮยอนด้วย แบคฮยอนจะไม่ดื้อ จะไม่เอาแต่ใจอีกต่อไปแล้ว

            คนตัวเล็กวิงวอนผ่านสายลมทั้งน้ำตา นอกจากเขาจะดิบเถื่อนแล้วยังเย็นชาไร้หัวใจ เอาแบคฮยอนมาทิ้งไว้กลางทะเลกับใครก็ไม่รู้แถมรอบข้างยังมีแค่ป่ากับสัตว์ร้ายเต็มไปหมด เขามันไร้หัวใจ ไร้หัวใจที่สุด

100%

#ฟิคพรซต

.....................................................................................................................................

     Talk ไม่มีอะไรจะพรูดดดดดด เจอกันตอนหน้า บายยยส์

 

           

           ป.ล. ลิ้งค์ฉากคัททั้งหมดอยู่ในไบโอทวิตนะฮับ

           

            


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

5,746 ความคิดเห็น

  1. #5666 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 15:56
    งืมมมม น่าสงสาาอ่ะ
    #5666
    0
  2. #5591 Kimji_sag (@Kimji_sag) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 16:52
    คือเมะเรื่องนี้กลัวน้องกันทุกคนสินะ 5555555555555
    #5591
    0
  3. #5564 AKARI DESU >< (@logooo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 11:06
    ไม่ดีเลยยยยชานยอลกลับมาเลยนะ
    #5564
    0
  4. #5512 CoffeeMate (@nuiko) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 23:29
    พิชัลนี่ก็อีกคน ทำมาเปงงงงงงงง
    #5512
    0
  5. #5414 Palum (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:41
    ชานยอลขาอย่าใจร้ายกับบี๋น้อยเค้ามากเลยอ่านกี่ทีกี่ทีก็สงสารเบาๆหน่อยบี๋น้อยยิ่งบอบบางอยู่
    #5414
    0
  6. #5378 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 12:45
    ทำไมชานยอลโหดร้ายและป่าเถื่อนขนาดนี้
    #5378
    0
  7. #5322 Mine-Kris* (@minegalaxykris) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 00:00
    ทำไมเอาแบคมาปล่อยเกาะคนเดียวง่า สงสารแบค TT 
    ที่จริงชานยอลโหดๆแบดๆหน่อยแต่ไมรู้สึกเท่ห์ฟร่ะ 55555  
    แต่ละซีนที่ทำที่พูดคือ เราฟิน ยิ่งตอนอาบน้ำ...=-----= (เราหื่นอย่าไปสนใจ 55555)
    #5322
    0
  8. #5286 Niwkoy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 16:26
    เงียบถืาไม่เงียบจะจูบให้ขาดใจตายย ฟินมากกกกกกกกกกคร้าาาา

    ชอบๆๆๆๆ
    #5286
    0
  9. #5259 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 14:35
    บี๋น่าสงสารอ่าาาา อิพี่ปาร์คใจร้ายยยย TT
    #5259
    0
  10. #5208 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 22:10
    อยากไปช่วยนู๋แบคจัง พี่ชาน ร้ายยยอ่าาา
    #5208
    0
  11. #5123 Meannie Sirichon (@meannie2543) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 01:30
    อิเหี้ยยยยยชานยอล
    #5123
    0
  12. #5112 Nong Praewchiczz (@5615120005) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 12:52
    สงสารบี๋โดนปล่อยเกาะ (กระซิกๆ) ระวังนะชานแกจะโดนมิใช่น้อย555 เดี๋ยวจับคยองทำเมียหึหึ
    #5112
    0
  13. #5084 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 10:30
    พลาดแท้ ช่วงนี้ลู่กับแบคได้ลูกแล้วใช่ไหม?55
    #5084
    0
  14. #5056 ppimmzz (@ppimmzz) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 21:30
    พี่ชานกลับมารับน้องเดี๋ยวนี้เลยน๊าาาาาาา สงสารบี๋
    #5056
    0
  15. #4944 _HelloKitty028 (@kyu-magnae) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 02:03
    ปล่อยเกาะซะและ
    #4944
    0
  16. #4113 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 05:58
    ฮอลลลลลลสงสารบี๋อะ ทำไมคุณปาร์คถึงได้ใจร้ายกับบี๋ขนาดเนนน้;_;
    #4113
    0
  17. #3631 2twinss (@2twinss) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 02:08
    โอยยยยย โคตรอินเลย ชอบชานแบคอ่ะ โอยยย ประทับใจสุดติ่งกระดิ่งทอง 5555555 กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #3631
    0
  18. #3538 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 20:46
    ดีกันจนได้ค่ะ...ดีใจที่สุด
    #3538
    0
  19. #3450 Minzy Warattaya (@minzywrty) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 23:23
    สงสารแบคจัง
    #3450
    0
  20. #3259 What`What (@fernja001) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 10:09
    ทูนหัววววววววววววว กรี๊ดดดดด อยากจะฆ่าชานยอล
    #3259
    0
  21. วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 02:56
    สงสารบี๋อ่าาา TT
    #3214
    0
  22. #3036 chitima (@chitima) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 11:18
    อย่าให้คยองท้องคะไรเอาแบบว่าหนึ่งเดือนผ่านไวมากแบบนี้ไรเขียนน่ารักสนุกๆๆมากๆๆ
    #3036
    0
  23. #2981 Emms (@Gpemws) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 14:18
    ชื่อเกาะคยองซู เจ๋งดี พี่ชานคงรักน้องมากกก ทำไมพี่ชานนิสัยเหมือนฮุนเลยยย รักน้องทั้งคู่ คิมไคมาดามใจคยอฃซูหน่อยยยยย โฮฮฮฮ....ฮิ้ววววว
    #2981
    0
  24. #2963 maimes' ❀ (@wacharaporn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 03:39
    พี่ไคมาเคลียร์คยองซูสิเอาให้ชานยอลมันรู้ซึ้ง ทำไมกูไม่สงสารคยอง .ตบตัวเองแรง 5555 แต่ที่คยองพูดมีเหตุผลมาถ้ามีคนมาทำกับน้องแบบนี้ล่ะ สงสารบี๋ไม่น่าดื้อตั้งแต่แรกเลย TT
    #2963
    0
  25. #2918 The classes (@writerpiluntana) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 22:49
    ชอบตอนคยองซูพูดมากๆอ่ะ แบบ ถ้าใครมาทำแบบนี้กับน้องบ้างล่ะ พี่จะรู้สึกยังไง คือมันใช่อ่ะแกกกกกกกกกก
    #2918
    0