จบแล้ว [FIC EXO] เพลิงรักซาตาน

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 11 เผชิญหน้า (ChanxBaek) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    24 ต.ค. 57








 

ตอนที่  11

 

 

 

 

            พอรถแท็กซี่จอดเทียบหน้าโรงแรมที่แบคฮยอนจองห้องพักไว้ซูโฮก็แทบอยากเอาหัวโขกกับเบาะรถเมื่อพบว่าเป็นโรงแรมในเครือของเซอร์คาสกรุ๊ปของปาร์คชานยอล นอกจากจะเตือนแล้วไม่ฟังนี่ยังเป็นการเอาตัวเองเข้ามาในถ้ำเสือแท้ๆ

            คุณหนูอย่าพักที่นี่เลยครับพี่ขอร้อง

            ซูโฮคว้าแขนเจ้านายน้อยไว้เสียก่อนเมื่อแบคฮยอนทำท่าจะผละลงจากรถแท็กซี่

            ทำไมล่ะครับ

            นี่มันโรงแรมในเครือเซอร์คาส

            “ใช่ครับ โรงแรมในเครือเซอร์คาส

            ทวนคำตาใส ซึ่งซูโฮก็รู้ว่าคุณหนูของเขารู้ว่าที่นี่เป็นโรงแรมของใคร

            มันอันตราย

            “คิดซะว่าถ้าไม่เข้าถ้ำเสือคงไม่ได้ลูกเสือ ถ้าเราอยากรู้อะไรเกี่ยวกับคนพวกนี้เราก็ต้องเข้ามาในถิ่นเขา จริงมั้ยครับ คริคริ

            หัวเราะเสียงใสโดยไม่คิดถึงอันตรายข้างหน้าเลยสักนิด เพราะสำหรับแบคฮยอนทุกอย่างที่กำลังจะทำถือเป็นเรื่องสนุก แปลกใหม่และท้าทาย แต่สำหรับซูโฮมันคือเรื่องน่าปวดหัวและเครียดเสียยิ่งกว่าการตัดสินใจเรื่องธุรกิจด้วยซ้ำ ก่อนที่จะได้ลูกเสือมีหวังคุณหนูของเขาโดนเสือขย้ำแหลกคากรงเล็บก่อนแน่ๆ

            แต่มันเสี่ยง เกิดผิดพลาดขึ้นมาไม่มีหวังที่จะรอดเลยนะครับ ยิ่งถ้ามันรู้ว่าคุณหนูเป็นใครทุกอย่างก็จะยิ่งเลวร้ายขึ้น

            ซูโฮพยายามใช้เหตุผลเข้าเกลี้ยกล่อมแต่เหมือนจะไม่ได้ผลเมื่อคุณหนูคนเล็กยังยืนกรานคำตอบเดิม คือ

            แผนเราต้องสำเร็จครับ เชื่อมือบยอนแบคฮยอนคนนี้ได้เลย มาครับลงมาเถอะ

            “เดี๋ยวครับคุณหนูเดี๋ยว!”

            ซูโฮคว้าแขนไว้ไม่ทัน คุณหนูของเขาเดินลงจากรถไปยืนยิ้มแฉ่งอยู่ด้านหน้าโรงแรมเป็นที่เรียบร้อยแล้วและกำลังเดินเข้าไปตามคำเชื้อเชิญของพนักงาน ด้านหลังมีคนของโรงแรมมาเปิดเอากระเป๋าลงจากท้ายรถให้ ซูโฮถอนใจยาวอย่างไม่มีทางเลือกนอกจากส่งเงินให้คนขับแท็กซี่แล้วรีบตามคุณหนูของเขาลงไป

            ชื่อผู้จองคุณป๋ายเซียนนะคะ

            นักงานสาวสวยเงยหน้าขึ้นมาถามยิ้มแย้มด้วยภาษาจีน แบคฮยอนพยักหน้ารับแล้วส่งยิ้มกลับอย่างน่ารัก ทำเอาพนักงานเคลิ้มไปตามๆกัน

            เดี๋ยวพนักงานจะนำไปที่ห้องนะคะ ยินดีต้อนรับค่ะ

            พนักงานผายมือไปยังลิฟต์แบคฮยอนเดินตามพนักงานชายที่ช่วยถือกระเป๋ากับสัมภาระไปให้ที่ห้องโดยมีซูโฮเดินตามเงียบๆ พร้อมกวาดสายตาเก็บรายละเอียดของโรงแรม

            ขอบคุณมากนะครับ

            ซูโฮเป็นคนยื่นทิปพร้อมกล่าวขอบคุณกับพนักงานเป็นภาษาจีน ในขณะที่แบคฮยอนวางกระเป๋าสะพายบ่าลงบนเตียงแล้วดึงม่านออก เมืองฮ่องกงในช่วงเวลาตีสามกว่าๆยังสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ สมกับเป็นเมืองแห่งการท่องเที่ยวและช็อปปิ้งของเหล่านักท่องเที่ยวจริงๆ

            กี่ปีแล้วนะที่ไม่ได้กลับมาที่นี่ แต่ทุกอย่างยังสวยเหมือนเดิมเลย

            “คุณหนูชอบพูดแบบนี้บ่อยๆ ทั้งที่ทุกครั้งที่จำเป็นต้องมาจะเป็นคนเดียวที่งอแงไม่อยากมา

            “ก็ตอนเด็กๆบี๋ยังไม่เก่งภาษาจีนนี่ มาทีไรต้องเดินเกาะหนึบพี่ชายใหญ่กับพี่ชายเล็กตลอด

            เพราะเกิดที่เกาหลีตั้งแต่เด็กและไม่ใช่ส่ายเลือดโดยตรงเหมือนพี่ชายทั้งสองทำให้แบคฮยอนค่อนข้างมีปัญหากับการสื่อสารภาษาจีน ตอนเด็กๆที่ต้องมาที่นี่แบคฮยอนจึงชอบงอแงไม่อยากมาเพราะคุยกับใครไม่ค่อยรู้เรื่อง  แต่พอได้มาเห็นอะไรสนุกๆ สวยๆงามๆก็เกิดอาการไม่อยากกลับอยู่บ่อยๆ จนตอนหลังที่เข้าครอสเรียนภาษาจีนจริงจังและสื่อสารกับพี่ชายสองคนบ่อยๆ จึงพูดได้คล่องไม่ต่างกับภาษาเกาหลี

            อาบน้ำนอนเอาแรงดีไหมครับ พรุ่งนี้จะได้เตรียมตัวว่าจะทำอะไรยังไงต่อไป

            “อือ งั้นพี่ซูโฮอาบก่อนเลย บี๋อยากยืนดูนี่ซักแป๊ป

            “เอางั้นก็ได้ครับ

            ซูโฮหยิบกระเป๋าสองใบทั้งของตัวเองกับของเจ้านายคนเล็กไปจัดใส่ตู้แล้วจึงหยิบอุปกรณ์เข้าห้องน้ำ ปล่อยให้คุณหนูสำรวจโดยรอบตัวโรงแรม

            แบคฮยอนเดินกลับมาที่เตียงก่อนค้นกระเป๋าหยิบสมาร์ทโฟนออกมากดเข้าเว็ปที่อัพเดตข่าวลับเกี่ยวกับธุรกิจมืดในเครือของเซอร์คาส รายละเอียดในเว็ปลับนั้นบอกอย่างชัดเจนว่าบนไนท์คลับใหญ่ใจกลางเมืองของปาร์คชานยอลเป็นคาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในฮ่องกง และมีลูกค้าวีไอพีเข้าออกอยู่ประจำบางคนถึงกับมีตำแหน่งเป็นประธานาธิบดีด้วยซ้ำ

            ฮ่องกงกับคาสิโนไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะถือเป็นธุรกิจถูกกฎหมายแต่ที่แบคฮยอนต้องการข้อมูลสำคัญคือการค้าอาวุธเถื่อนของปาร์คชานยอลต่างหาก และแบคฮยอนเชื่อแน่ว่าเขาต้องซุกซ่อนมันไว้บนชั้นสูงสุดของไนท์คลับนั้นแน่ๆ

            ดูอะไรอยู่ครับ ไปอาบน้ำได้แล้ว

            สะดุ้งวาบไปทั้งตัว แบคฮยอนลนลานกดออกจากหน้าเว็ปแทบไม่ทัน เรื่องเว็ปไซต์ลับนี้ซูโฮยังไม่รู้และแบคฮยอนจะให้ซูโฮรู้ไม่ได้เป็นอันขาด ดังนั้นแม้เข้าห้องน้ำเขาก็ถือโทรศัพท์ติดตัวเข้าไปด้วย เพราะถ้าเกิดซูโฮบังเอิญรู้เข้าว่าเขาไปเจอเจ้าเว็ปนี้มีหวังแบคฮยอนต้องโดนส่งกลับเกาหลีโดยไม่สามารถโต้แย้งแน่ๆ

            พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จคนตัวเล็กก็ซุกตัวลงบนเตียงนอนของตนโดยมีซูโฮตามมาห่มผ้าให้

            ฝันดีนะครับ

            ปกติทุกคืนคนที่พูดคำนี้จะเป็นพี่อี้ชิงกับพี่ชายใหญ่แต่วันนี้กลับเป็นพี่ซูโฮแถมอยู่ต่างบ้านต่างเมือง แบคฮยอนชักจะใจเสียคิดถึงบ้านขึ้นมาซะแล้ว ป่านนี้ทุกคนจะคิดถึงเขาไหม พี่อี้ชิงจะร้องไห้บ่นคิดถึงเขากับพี่ชายใหญ่หรือเปล่า พอคิดถึงตรงนี้น้ำตาก็ไหลออกมาดื้อๆจนต้องพลิกตัวหนีไปอีกด้านไม่ให้พี่ซูโฮที่นอนอยู่อีกเตียงเห็น

            ต้องไม่อ่อนแอสิแบคฮยอน นายกำลังจะพิสูจน์ว่าตัวเองกำลังจะเป็นผู้ใหญ่นะ ต้องไม่ร้องไห้สิ

          เตือนตัวเองในใจ แบคฮยอนยกหลังมือขึ้นป้ายน้ำตาออกเหมือนเด็กๆ แล้วพยายามกลั้นสะอื้น เขาต้องไม่ร้องไห้ ต้องอยู่ให้ได้ แม้พี่ชายจะไม่ได้มาอยู่ใกล้ๆก็ตาม

           

 

 

 

 

 

 

 

 

            ลู่หานรู้สึกตัวรุมๆเหมือนจะมีไข้ระหว่างที่นั่งอยู่บนรถของคนที่คุณก็รู้ว่าใคร ไอร้อนเหมือนกำลังจะแผ่ออกมาเรื่อยๆและที่สำคัญคือลู่หานระบมไปทั้งตัว ผู้ชายตัวโตๆคนนี้ไม่ใช่คนที่ลู่หานจะรับมือเขาได้เลยสักนิด

            เป็นอะไร เงียบทำไม

            “ผมไม่อยากคุยกับคนกวนประสาทอย่างคุณ

            “หึหึ นึกว่าโดนจูบจนปากแตกแล้วพูดไม่ออก

            ลู่หานเบี่ยงหน้าหันออกไปนอกรถแล้วหลับตานิ่ง ไม่อยากเสวนาหรือแม้แต่เห็นหน้ากวนๆของเขาเลยสักนิด ถ้าเป็นไปได้อยากจะเรียกแท็กซี่กลับเองด้วยซ้ำ ที่โดนไปทั้งคืนร่างก็แทบจะแหลกสลายแถมในเวลาที่เหมือนกำลังจะไม่สบายต้องมีคนมากวนประสาทใกล้ๆอีก อยากจะเหวี่ยงออกไปให้รู้แล้วรู้รอดถ้าไม่ติดว่ากลัวโดนเอาคืนและจะยิ่งเจ็บตัวหนักไปอีก

            หึหึ เป็นเมียที่ดีต้องไม่เมินผัวไม่รู้รึไง

            “เอ๊ะ! คุณนี่ทำไมชอบกวนประสาทนักนะ

            ลู่หานหันกลับมาแหวใส่อย่างลืมตัวและก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองพลาดเมื่อเห็นเขายักคิ้วแล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง บ้า! คนบ้า บ้าที่สุด! ลู่หานเกลียดเขา เกลียดจริงๆ

            เกลียดมากๆระวังอกแตกตายล่ะ

            เหมือนเขารู้เลยพูดออกมาหน้าตาเฉย ทั้งที่ลู่หานก็แสดงออกว่าเกลียดเขายังกับอะไร

            ผมทำกรรมอะไรไว้นักหนาทำไมต้องมาเจอคนเลวๆแบบคุณ

            “อยากให้สาธยายมั้ยล่ะจะได้วกรถกลับไปสาธยายที่โรงแรมอีกว่าคนอย่างเธอทำเลวอะไรไว้บ้าง ชำระคดีครั้งเดียวเลยก็ดีเหมือนกัน เอาไหมล่ะ

            จู่ๆเขาก็เบรกรถดื้อๆแถมทำท่าจะเลี้ยวกลับลู่หานต้องละล่ำละลักบอกกลัวว่าเขาจะทำจริงๆ ถ้าเป็นอย่างนั้นลู่หานต้องแย่แน่ๆ

            มะ ไม่นะ คุณอย่าบ้านะ!”

            “ทีอย่างนี้ล่ะกลัว ทีทำล่ะไม่เห็นกลัว คนเห็นแก่ตัวอย่างตระกูลเธอนี่มันน่ารังเกียจจริงๆ

            ลู่หานเงียบ ไม่มีอะไรที่จะปฏิเสธคำพูดเขา แม้ลู่หานไม่มีเจตนาจะให้เกิดเรื่องแบบนั้นแต่พ่อของลู่หานก็ไม่ต่างจากที่เขาพูดเลยสักนิด

            หึ ถึงกับพูดไม่ออก แต่เอาเถอะ ถ้าพ่อเธออยากให้ลูกแต่งงานกับตระกูลฉันนักก็บอกแล้วกันจะได้มาขอ แต่ไม่ต้องคิดว่าฉันจะพิศวาสอะไรนะ ก็แค่กันไว้ไม่ให้ไปยุ่งกับพี่ชายฉันเขามีเมียแล้วและมันก็ผิดบาป ถ้าอยากได้นักก็มาแต่งกับคนที่เธอบอกว่าเลวนักเลวหนาอย่างฉันนี่

            ลู่หานสะอึก ทุกคำพูดเชือดเฉือนหัวใจไม่ต่างกับมีดคม

            ไม่จำเป็น ผมไม่ต้องการอะไรจากคุณ

            “ไม่นึกว่าจะโชคดีได้กินของฟรีแบบนี้ แถมมีคนเอามาประเคนให้ถึงโรงแรมอีก คนอย่างฉันนี่มันโชคดีจริงๆ

            ลู่หานกัดปากจนห้อเลือด ทั้งแค้นทั้งเจ็บใจยิ่งเห็นอาการเยาะเย้ยจากเขาก็อยากจะตบหน้าหล่อๆแต่เต็มไปด้วยแววดูถูกดูแคลนนัก แต่กลัวว่าจะเป็นการยั่วให้เขาโกรธอีกแล้วตัวลู่หานเองนั่นแหละที่จะแย่อีกหน ได้แต่ทนนั่งเงียบๆแล้วหันออกไปนอกหน้าต่างแทน

            รถเลี้ยวเข้าสู่ตัวบ้านในช่วงใกล้รุ่งสาง ลู่หานรีบเปิดประตูจะลงจากรถแต่เขาก็คว้าเอวเอาไว้ก่อน

            เดี๋ยว

            “มีอะไรอีก ด่าผมยังไม่สาแก่ใจคุณหรือไง

            ปากเก่ง เดี๋ยวก็จูบแมร่งให้ขาดใจตายคาปากหรอก

            เขาทำท่าจะโน้มหน้าลงมา ลู่หานยกมือขึ้นดันปลายคางสุดแรง ได้ผลเมื่อเขาหยุดโน้มหน้าเข้ามาใกล้

            “อย่าให้เห็นว่าพ่อเธอไปบีบบังคับพี่ชายฉันให้แต่งงานอีกล่ะ ไม่งั้นเธอจะโดนหนักกว่านี้และฉันจะเป็นคนมาตอกหน้าพ่อเธอถึงบ้านเองว่าคนที่ได้ชื่อว่าผัวน่ะคือฉันไม่ใช่พี่ชายฉัน จำเอาไว้ให้ดี

            “อึก อื๊อ...

            ริมฝีปากโดนทาบทับอย่างรุนแรง บดขยี้แบบดิบเถื่อน ลู่หานดิ้นรนทุบเขาแต่ไม่เป็นผลเมื่อเขาสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปาก เกี่ยวเอาลิ้นเล็กๆของลู่หานอย่างเอาแต่ใจ นัวเนียอยู่อย่างนั้นไม่ยอมปล่อย แถมมือก็ทำท่าจะป้วนเปี้ยนเข้ามาในเสื้อจนลู่หานต้องปัดมือปลาหมึกออก

            แฮ่กๆๆๆ

            จนในที่สุดเขาก็ปล่อย ลู่หานหอบรีบโกยอากาศเข้าปอดมองเขาที่นั่งทำหน้าตาอย่างผู้เหนือกว่ามือเท้ากับพวงมาลัยรถอย่างไม่ทุกข์ร้อน

            ผมเกลียดคุณ!”

            ปัง!

            ลู่หานกระแทกรถปิดแม้ร่างกายจะเจ็บปวดไปแทบทุกส่วนก็ไม่เท่ากับความโกรธที่มีอยู่ทั้งหมดในตอนนี้

            รับโทรศัพท์ผัวด้วยนะ

            รถยุโรปคันหรูบึ่งออกไปแล้วลู่หานได้แต่ยืนนิ่งกำมือจนสั่นอยู่บนขั้นบันไดหน้าบ้าน แม้วินาทีสุดท้ายเขาก็ยังเหยียบย่ำด้วยคำพูด ลู่หานไม่เคยมีเกียรติอะไรสักนิดในสายตาเขา

            พอขึ้นห้องได้ลู่หานก็ตรงเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายหวังให้มลทินที่ติดมาทั้งหมดหลุดออกไปตามสายน้ำที่ไหลกระทบกายแต่ความเป็นจริงก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีวันเป็นอย่างนั้นได้ อะไรที่เสียไปแล้วย่อมไม่มีวันได้กลับคืน ยิ่งรอยแดงที่กระจายอยู่ทั่วตัวนี้ก็เป็นเครื่องย้ำชัดได้อย่างดีว่าทั่วทุกตารางนิ้วเขาได้สำรวจและทำการบุกรุกจนทั่วแล้ว เป็นความจริงที่ลู่หานต้องยอมรับว่าเขาเป็นคนที่ได้ครอบครองลู่หานทั้งตัว

            พิษไข้เหมือนกำลังรุมเร้าพอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จลู่หานล้มตัวกำลังจะนอนด้วยความเพลียและความระบมไปทั้งตัวก็พอดีได้ยินเสียงประตูเคาะ

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            ร่างของชายที่ปรากฏตัวในห้องทำให้ลู่หานต้องชันตัวลุกขึ้นจากเตียง

            คุณพ่อ

            “เด็กบอกว่ามีคนมาส่งแก แผนของฉันสำเร็จสินะ หึหึ

            ลู่หานหลบสายตาพ่อเสียงหัวเราะแบบนั้นของพ่อบีบหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก มันไม่มีแววสงสารเจืออยู่สักนิดนอกเสียจากพออกพอใจเป็นอย่างยิ่งที่เห็นลู่หานกลับมาในสภาพแบบนี้

            งั้นฉันก็พูดเรื่องแต่งงานของแกกับคุณคริสได้แล้วสิทีนี้

            “ไม่นะครับ ลูกจะไม่แต่งงานกับคุณคริส

            ลู่หานปฏิเสธออกมาทันที จะไม่ยอมให้ผู้ชายคนที่ย่ำยีลู่หานมองด้วยสายตาเย้ยหยันอีกแล้ว ถึงแม้จะต้องไปแต่งงานกับมาเฟียอย่างปาร์คชานยอลลู่หานก็ยอม ดีกว่าให้เขามองอย่างเหยียดหยามไร้ค่าไร้ราคา

            แกพูดโง่อะไรออกมา จะยอมเสียตัวให้เขาฟรีๆโดยที่ไม่เรียกร้องอะไรเลยงั้นเหรอ ห๊า!”

            พ่อตะคอกใส่ลู่หานอย่างเกรี้ยวโกรธ เส้นเลือดตรงขมับนูนขึ้นมาจนน่ากลัว แต่ลู่หานก็จำเป็นต้องปฏิเสธให้ถึงที่สุดเพื่อไม่ให้พ่อทำลายคริสอีก

            “แต่ลูกไม่ได้รักเค้า และคุณคริสก็มีคนรักอยู่แล้ว

            “ไอ้คนจีนที่ชื่ออี้ชิงอะไรนั่นเหรอ ฉันจัดการมันให้พ้นทางแกแล้ว

            “นี่หมายความว่าทั้งหมดเป็นแผนคุณพ่อ ทั้งใส่ยา ทั้งเรื่องที่คุณอี้ชิงหนีไป

            ลู่หานตะลึงช็อคไม่นึกว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดจะเป็นพ่อของลู่หานนี่เอง แค่เรื่องที่พ่อวางยาคริสก็ผิดบาปหนักหนาแล้วนี่พ่อยังไปพรากคนที่เขารักกันอีก แล้วอย่างนี้ลู่หานจะมีหน้าไปสู้หน้าทั้งคริสทั้งอี้ชิงได้อย่างไร มิน่า ผู้ชายคนนั้นถึงได้ดูโกรธเกลียดลู่หานนัก เพราะพ่อไปทำกับคนที่เขารักทั้งสองแบบนี้นี่เอง

            ฉันทำทั้งหมดก็เพื่อแก เพื่อบริษัท แกไม่ต้องมามองฉันแบบนี้ ถ้าฉันไม่ทำ คนโง่อย่างแกจะมีปัญญาที่ไหนจับคุณคริส

            ลู่หานมองพ่อผ่านม่านน้ำตาที่ขึ้นมาคลอเบ้า ทำไมยิ่งนานวันลู่หานก็ยิ่งรู้สึกว่าพ่อไม่รัก ไม่มีความผูกพันเหมือนพ่อคนอื่นๆ เหมือนลู่หานเป็นแค่หุ่นยนต์ที่พ่อจะจับวางตรงไหนก็ได้หรืออยู่บนโลกนี้เพียงแค่ทำตามคำสั่งของพ่อเท่านั้น ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจหรือเลือกอะไรทั้งสิ้นนอกจากสิ่งที่พ่อเลือกให้

            เตรียมตัวไว้ให้ดี หลังจากเสร็จโครงการที่เจจูฉันจะพูดเรื่องแต่งงานแกกับคุณคริส ระหว่างนี้ถ้ามีนักข่าวถามแกก็บอกไปได้เลยว่าต้องมีงานแต่งเกิดขึ้นภายในปีนี้แน่นอน

            “แต่คุณพ่อ...

            “ฉันไม่อยากฟังอะไรจากปากแกทั้งนั้น อยู่เฉยๆแล้วทำตามที่ฉันสั่ง เรื่องที่เหลือฉันจะจัดการเอง

            ปัง!

            ประตูกระแทกปิดโดยที่ลู่หานไม่อาจโต้แย้งอะไรได้เลย พ่อไม่เคยคิดจะฟังและไม่แม้แต่จะเปิดโอกาสให้ลู่หานพูด คนตัวเล็กซบหน้าลงกับหมอนอย่างกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่หรือว่าลู่หานจะเกิดมาเพื่อเป็นผู้ที่ถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียว

 

 

 

 

 

 

            พี่จะเข้าบริษัทก่อน เมื่อเช้าจงแดกับมินซอกโทรมาถามว่าทำไมพี่ไม่ไปพักที่บ้าน พี่คงต้องเข้าไปบอกพวกนั้น คุณหนูจะไปกับพี่ไหม

            แบคฮยอนส่ายหัวให้ผู้ช่วยคอแทบเคล็ดเมื่อถูกถามขึ้นบนโต๊ะอาหารเช้า

            ไม่ครับ แล้วพี่ซูโฮห้ามบอกพี่จงแดกับพี่มินซอกเด็ดขาดนะครับว่าบี๋อยู่ที่นี่

            ซูโฮทำหน้าลำบากใจ พอคุณหนูคนเล็กเห็นแบบนั้นก็ทำหน้างอขัดใจขึ้นทันที จนคุณผู้ช่วยซูโฮต้องรีบง้อ

            ครับๆไม่บอกครับ

            “สัญญานะครับ

            นิ้วก้อยเรียวเล็กขาวๆยื่นมาตรงหน้าซูโฮจำเป็นต้องเอานิ้วก้อยตัวเองไปเกี่ยวเพื่อแทนคำมั่นสัญญา

            ถ้าพี่ซูโฮผิดคำสัญญานะบี๋จะโกรธร้อยปีไม่ดีด้วยร้อยชาติ

            ซูโฮแอบถอนหายใจด้วยความกังวล นี่เหรอคนที่กำลังจะไปสืบเรื่องของมาเฟียอันตรายแต่มายื่นนิ้วเกี่ยวก้อยกับเขาแล้วร่ายคำสัญญาแบบเด็กเจ็ดขวบยังเลิกทำแล้วเลย แบบนี้จะไม่ให้เขากังวลได้ยังไงกัน

            คุณหนูต้องอยู่แต่ในห้องพักนะครับวันนี้พี่ขอ อย่าออกไปไหนโดยไม่มีพี่เข้าใจมั้ยครับ

            มือเรียวขาวคนข้าวต้มกุ้งหอมกรุ่นในถ้วยนิ่งยังไม่ยอมรับปากออกมาทันที

            ถ้าไม่รับปากพี่จำเป็นต้องบอกมินซอกกับจงแดว่า...

            “ก็ได้ๆครับบี๋จะไม่ซน

            “ห้ามออกไปไหน

            “ครับ ไม่ออกไปไหน

            “ดีมากครับ

            ซูโฮยิ้มพอใจโดยไม่รู้เลยว่าคุณหนูจอมซนของตนที่กำลังยิ้มแป้นแล้นแอบไขว้นิ้วไว้ด้านหลัง และกำลังวางแผนที่จะออกไปสำรวจไนต์คลับที่เว็ปไซต์ลับบอกไว้

            หลังทานอาหารเสร็จซูโฮก็ขึ้นรถแท็กซี่ออกไปจากโรงแรม แบคฮยอนวิ่งจี๋เข้าลิฟต์เพื่อกลับขึ้นไปเอากระเป๋าสะพายและอุปกรณ์สำคัญก่อนจะกลับลงมาด้านล่างแล้วเรียกแท็กซี่ไปยังไนต์คลับชื่อดังนั้นทันที

            ไม่นานรถแท็กซี่ก็เข้ามาจอดเทียบด้านหน้า แบคฮยอนแหงนหน้ามองอาคารทรงหกเหลี่ยมสไตล์โมเดริ์นที่เป็นกระจกทั้งตัวอาคารอย่างตกตะลึง เป็นอาคารที่ถูกออกแบบให้ดูสะดุดตามาก หากลองจินตนาการดูไนต์คลับเปิดแสงไฟคลอบรรยากาศค่ำคืนที่นี่จะเป็นสวรรค์ของเหล่านักท่องเที่ยวขนาดไหน และแค่ขับรถผ่านแบคฮยอนเชื่อว่าทุกคนจะต้องอยากเข้ามาสัมผัสบรรยากาศของที่นี่สักครั้งแน่ๆ

            นอกจากนั้นด้านหน้ายังมีลานกว้างที่มีโต๊ะเก้าอี้สีขาวพร้อมร่มเข้าชุดวางอยู่เป็นร้อยๆตัวเหมือนกับทำเป็นลานเบียร์สดอย่างเช่นที่แบคฮยอนเห็นบ่อยๆตอนอยู่ที่เมกา คนตัวเล็กเดินเข้าประตูหน้าไนท์คลับเพราะเห็นว่าด้านล่างเปิดเป็นร้านอาหาร และต้องตกตะลึงมากไปกว่านั้นคือที่เห็นด้านนอกว่าเป็นร้านอาหารกลับมีอะไรซ่อนอยู่เยอะกว่านั้นทั้งคอฟฟี่ช็อป ร้านอาหารอิตาเลี่ยน ญี่ปุ่น จีน เกาหลี หรือแม้แต่อาหารไทย นอกจากนั้นยังมีมุมเครื่องประดับ โซนของแบรนด์เนม แทบจะเรียกว่าเป็นห้างสรรพสินค้าย่อมๆได้เลย มิน่าถึงดูอลังการตั้งแต่การจัดแต่งด้านนอก

            แบคฮยอนเลือกคอฟฟี่ช็อปเป็นที่ปักหลักก่อนสั่งโกโก้ปั่นมานั่งดูดเล่น

            เอ่อขอโทษนะครับ คือผมได้ยินว่าที่นี่มีคาสิโน ไม่ทราบว่าผมจะไปได้ยังไงเหรอครับ

            แบคฮยอนเอ่ยปากถามพนักงานที่ยกโกโก้มาเสิร์ฟแล้วยิ้มรับอธิบายด้วยหน้าตาเป็นมิตร

            ตึกถัดไปที่เชื่อมต่อจากตึกนี้ค่ะ หากคุณสนใจ

            “อ๋อ ผมไปได้ตลอดเลยใช่ไหมครับ

            “ใช่ค่ะ

            ตอนแรกที่จะเดินเข้ามาแบคฮยอนก็มองอยู่แล้วว่าตึกทรงยุโรปขนาดใหญ่หรูหราแบบนั้นทำไมถึงได้มาอยู่ติดกับสถานที่แบบนี้ที่แท้ก็เป็นคาสิโนนี่เอง ดีล่ะคืนนี้เขาต้องชวนพี่ซูโฮออกมาลองสังเกตการณ์ดูให้ได้ นั่งดูดโกโก้ปั่นแกว่งขาเล่นอยู่ติดกับกระจกร้านสายตาก็พลันไปปะทะเข้ากับคนกลุ่มหนึ่งที่สวมสูทดำทั้งกลุ่มเดินเข้ามาทางหน้าประตู แต่คนที่เดินนำใส่โค้ทสีน้ำตาลเข้มผมปัดขึ้นเป็นทรง ใบหน้าเคร่งขรึม แววตาเฉยชาและไม่สนสิ่งใดรอบข้างแม้แบคฮยอนจะเห็นสาวๆหรือพนักงานหญิงส่งสายตามองตามเขาตาปรอย

            “นั่นมันคุณชานยอลหนิแก

            หญิงสาวสองคนที่อยู่โต๊ะข้างๆแบคฮยอนพูดขึ้นแล้วป้องปากหัวเราะอย่างเขินอายราวกับปารืคชานยอลมองมาที่พวกเธออญุ่ทั้งๆที่ความจริงเขาไม่ได้หันมองผู้หญิงคนไหนเลยสักคน คนทั้งกลุ่มเข้าไปในลิฟต์แบคฮยอนลุกขึ้นมองตามทันทีจึงเห็นว่าเขาขึ้นไปบนชั้น 27 ไวเท่าความคิดขาเล็กๆก้าวไปยังลิฟต์และกดหมายเลขชั้น 27 ตามทันที แต่น่าแปลกที่ลิฟต์เลื่อนขึ้นมาถึงแค่ชั้น 26 และไม่ยอมเลื่อนขึ้นไปอีกเลยเดินออกมาจากลิฟต์ที่ชั้นนี้ก็มีร้านอาหารเปิดอยู่แต่ไม่มากเท่าข้างล่าง ที่น่าสังเกตคืออีกสุดปลายทางเดินด้านหนึ่งมีบันไดขึ้นแบคฮยอนรีบเดินไปตรงนั้นทันที แต่พอจะเดินขึ้นก็ถูกชายชุดดำสองคนยื่นมือมาขวางทันที

            รหัสวีไอพีของคุณ

            “ระ รหัสอะไรครับ เอ่อ คือ ผมมาหาห้องน้ำ

            “ห้องน้ำเดินกลับไปสุดปลายทางนั้น เลี้ยวซ้าย

            “ขอบคุณนะครับ แหะ แหะ

            แบคฮยอนเดินคอตกกลับมา พอหันกลับไปมองชายชุดดำทั้งสองยังจ้องมองมาราวจะจับตาดูเขาจนต้องแกล้งเดินไปห้องน้ำจริงๆ ดูเหมือนระบบป้องกันความปลอดภัยที่นี่จะแน่นหนาและคงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเข้าไปค้นหาหลักฐานสำคัญ แบคฮยอนนั่งลงบนชักโครกก่อนคิดหาหนทาง ยังไงคืนนี้เขาต้องขึ้นไปบนชั้น 27 นั่นให้ได้ แต่ตอนนี้ควรเดินสำรวจทางหนีทีไล่ไว้ก่อนตามหนังนักสืบที่ได้ดูมา ว่าแล้วก็ออกจากห้องน้ำแล้วเดินพล่านไปทั่วทั้งชั้นก่อนจะรู้ว่าชั้นนี้เองตอนกลางคืนก็จะเป็นผับกึ่งไนท์คลับเหมือนกัน แถมตัวอาคารด้านข้างยังเชื่อมกับอาคารทรงยุโรปที่เป็นคาสิโน เรียกได้ว่าทั้งกินทั้งเที่ยว ทั้งการพนันครบวงจรหมด

            แบคฮยอนแทบกลับมาโรงแรมไม่ทันก่อนที่ซูโฮจะมาถึงโรงแรม ดีที่ซูโฮโทรถามก่อนว่าอยากได้อะไรพิเศษไหมเพราะเขากำลังจะกลับ แบคฮยอนก็ถึงกับต้องรีบบอกให้แท็กซี่บึ่งรถกลับโรงแรมแทบเป็นแทบตายเพื่อจะเปลี่ยนชุดธรรมดาอยู่ห้องทั้งที่เหงื่อซกอยู่ใต้ผ้าห่มที่ยกขึ้นมาคลุมตัวทันพอดี

            เฮ้อ พี่เกือบโดนสองคนนั้นซักตายว่าทำไมไม่ไปพักบ้าน ดีที่เอาชื่อเพื่อนเก่ามาอ้างได้ ไม่งั้นมีหวังความลับคุณหนูแตกแน่ๆ

            ซูโฮถอดสูทออกแขวนพร้อมบ่นให้แบคฮยอนฟัง คนตัวเล็กแอบทำหน้าเสียใจที่วันนี้ทำให้ซูโฮลำบากแล้วยังแอบไปทำเรื่องเสี่ยงๆเองอีก

            คุณหนูหิวหรือยัง ลงไปทานข้าวข้างล่างเถอะพี่หิวแล้ว

            “เอ่อ เราไปทานข้างนอกดีไหมครับ ผมเบื่ออาหารโรงแรมแล้ว

            “อ้าวเอางั้นเหรอครับ

            แบคฮยอนพยักหน้าเร็วรัวทันที

            เอางั้นก็ได้ครับ

            “เย้

            คนตัวเล็กลุกขึ้นมากระโดโลดเต้นอยู่บนเตียงนอน แบคฮยอนกำลังวางแผนที่จะไปทานข้าวที่นั่นอีกครั้งโดยไม่บอกซูโฮก่อน เพราะถ้าบอกมีหวังไม่ได้ไปแน่ๆ ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายจัดการตัวเองก่อนจะอยู่ในชุดสุภาพและขึ้นรถที่ซูโฮขับกลับมาด้วยจากการจัดการของจงแด แบคฮยอนชี้บอกทางไปเรื่อยๆแต่ไม่ยอมบอกจุดหมายจนในที่สุดรถก็ถูกบอกให้หยุดจอดที่อาคารทรงหกเหลี่ยมที่เดิม ผิดแต่ตอนนี้อาคารดังกล่าวเต็มไปด้วยแสงสีราวกับเป็นเมืองสวรรค์ของนักท่องเที่ยวเมื่อมองผ่านกระจกเข้าไป

            คุณหนูพี่ไม่ยอมให้คุณหนูเข้าไปนะครับ

            ซูโฮรั้งแขนแบคฮยอนไว้คนตัวเล็กยิ้มแฉ่งเข้าใส่แต่ทำเอาซูโฮเสียววาบเพราะรู้แน่ว่ายังไงคงห้ามไม่ได้

            แต่บี๋อยากกินที่นี่ พี่ดูสิชั้นบนนั่นน่าสนุกออก พี่ซูโฮกลัวอะไรอ่ะ

            แบคฮยอนแสร้งทำหน้าซื่อเหมือนไม่รู้ว่าที่นี่เป็นของใคร ซูโฮทำหน้าแปลกใจก่อนจะกลบเกลื่อนขึ้นมา

            พี่ก็แค่นึกว่ามันอาจจะอึกทึกไปแต่ถ้าคุณหนูชอบก็ไม่เป็นไรครับ

            ซูโฮที่หลงกลคิดว่าแบคฮยอนไม่รู้ก็สวมรอยทำหน้าซื่อทันที ซูโฮแค่ไม่อยากให้แบคฮยอนสงสัยว่าทำไมเขาไม่อยากให้กินที่นี่แต่ถ้าแบคฮยอนไม่รู้เขาก็จะไม่กังวล แต่หารู้ไม่ว่าตัวเองโดนคุณหนูตัวแสบหลอกเข้าให้เสียแล้ว

            ทั้งสองเดินเข้าไปด้านในแบคฮยอนก็ปรี่ไปถามพนักงานตบตาก่อนจะลากซูโฮไปบนชั้น 26 ที่มีการแบ่งโซนเป็นไนต์คลับกับร้านอาหารชัดเจน แต่เหมือนโซนนี้จะเป็นโซนที่ลูกค้าค่อนข้างเป็นกลุ่มไฮโซดูได้จากการแต่งตัวและแนวเพลงไปทาง แจ๊ซ บัลลาด มากกว่าจะเป็นแนวเพลงกระแทกกระทั้นอย่างที่วัยรุ่นชอบกัน

            แบคฮยอนเหลือบมองไปทางบันไดขึ้นสู่ชั้น 27 มีแขกหลายคนเดินเข้าไปในนั้น และที่น่าสังเกตคือชายทุกคนควงหญิงสาวสวยเข้าไปในนั้นด้วย ด้านหน้ายังคงมีชายชุดดำรอแสกนรหัสวีไอพีอย่างกวดขันเช่นเดิม แบคฮยอนทำหน้าบู้ ทำยังไงกันนะถึงจะได้รหัสนั้นมา

            มีอะไรครับ

            แบคฮยอนสะดุ้งตอนซูโฮถาม คนตัวเล็กส่ายหน้าหวือแล้วดันแขนผู้ช่วยเข้าไปในห้องอาหารแบบอิตาลีที่เปิดเพลงคลอเบาๆ ตลอดการทานอาหารแบคฮยอนออกมาเข้าห้องน้ำถึงสามครั้งเพื่อสังเกตการณ์และทุกครั้งที่เห็นคือชายหนุ่มพวกนั้นควงหญิงสาวเข้างานทุกคน หรือนี่จะเป็นกฎกันนะ คนตัวเล็กนึกสงสัย

            เป็นอันว่าคืนนี้แบคฮยอนได้ข้อสังเกตหลายอย่างและได้เข้าไปเล่นคาสิโนของเซอร์คาสที่ทั้งใหญ่โตและหรูหรา มีการแบ่งระดับลูกค้าออกตามจำนวนเงินที่นำมาแลกเพื่อเล่นและระดับการดูแลก็จะถูกแบ่งออกตามระดับของลูกค้าเช่นเดียวกัน และก็มีเรื่องลอยเข้าหูแบคฮยอนจนได้เมื่อมีชายชาวอาหรับคนหนึ่งหลุดปากพูดถึงคาสิโนวีไอพีที่เขาเคยเข้าไปกับเจ้านายว่าใหญ่โตหรูหราแค่ไหน และที่สำคัญอยู่ภายใต้การดูแลของเจ้านายใหญ่อย่างปาร์คชานยอลเองโดยเฉพาะ แบคฮยอนถึงกับหูผึ่งขยับเข้าไปฟังใกล้ๆแต่เขาก็หยุดพูดเสียดื้อๆจนแบคฮยอนแอบบู้ปากด้วยความเซ็ง

 

 

            วันนี้คุณหนูอยากไปไหนหรือเปล่าครับ ก่อนเข้าบริษัทเดี๋ยวพี่แวะไปส่ง

            “ไม่ครับ วันนี้บี๋อยากนอนเฉยๆ

            แบคฮยอนทำท่าบิดขี้เกียจประกอบ ซูโฮที่ลอบมองอย่างจับผิดก็ยอมเชื่อในที่สุด

            งั้นถ้าอยากได้อะไรบอกพี่นะครับเดี๋ยวซื้อเข้ามาให้ แล้วก็...

            “ห้ามออกไปไหนโดยไม่มีพี่ไปด้วย เฮ้อ พี่ซูโฮพูดรอบที่ร้อยแล้วนะ

            คนตัวเล็กบ่นซูโฮจึงยอมแพ้เดินถือกระเป๋าออกจากห้อง แบคฮยอนยิ้มแฉ่งที่บอกว่าวันนี้จะอยู่ที่ห้องคือความจริงเพราะแบคฮยอนตั้งใจจะค้นข้อมูลในเว็ปลับเพื่อหาวิธีการเข้าไปที่นั่นให้ได้

            ไม่ง่ายเลยที่จะหาทางติดต่อกับคนดูแลเว็ปนั้นเพราะเหมือนเขาไม่ได้ออนไลน์อยู่ตลอดเวลา แต่แล้วความพยายามรอของแบคฮยอนพร้อมกับการสัปหงกหน้าจอหลายรอบก็เป็นผลเมื่อเขาอัพภาพลับผู้นำของประเทศดังคนหนึ่งเข้าไปใช้บริการคาสิโนเมื่อคืน แบคฮยอนไม่รอช้าพิมพ์คำถามส่งไปทันที

            คุณครับผมต้องการรหัสวีไอพีเข้าคาสิโนเซอร์คาส

            [who are you?]

            “คนของคิงค็อป

            [ผมจะเชื่อคุณได้ยังไง แล้วคุณจะเข้าไปในนั้นทำไม]

            “ผมต้องการข้อมูลลับที่จะจัดการปาร์คชานยอล

            [ทำไมคุณถึงอยากจัดการเขา]

            “เขาเป็นศัตรูที่ก่อกวนคิงค็อปของเรา

            ...................................................

            จู่ๆเขาก็เงียบไปแบคฮยอนรออย่างกระสับกระส่ายหลายนาทีจนในที่สุดก็มีข้อความตอบกลับมา

            [รหัสคืนนี้ Full  Moon]

            “แล้วผมต้องทำยังไงบ้างถึงจะเข้าไปในนั้นโดยไม่ผิดสังเกต

            ...............................................................................................................................

            คราวนี้ไม่ว่าจะรออีกนานแค่ไหนก็ไม่มีสัญญาณตอบกลับมา แบคฮยอนทึ้งหัวตัวเองด้วยความปวดหัว พยายามค้นข้อมูลเก่าๆแต่ไม่ช่วยอะไรเลย คนตัวเล็กเดินวนไปมาในห้องจนในที่สุดก็ตัดสินใจเด็ดขาดคืนนี้เขาต้องเข้าไปที่นั่นให้ได้ และซูโฮต้องได้รับรู้แผนการนี้

          แต่แบคฮยอนก็ฉุกคิดขึ้นมาได้แล้วเขาจะเอาผู้หญิงที่ไหนควงไปที่นั่นซึ่งต้องเป็นคนที่ไว้วางใจได้ด้วย หันซ้ายหันขวาก็เจอเข้ากับใครคนหนึ่งในกระจกที่กำลังทำหน้าเอ๋อและเซ่ออยู่ ใครคนนั้นทำสีหน้าหลังเลแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเด็ดขาด เอาวะ เป็นไงเป็นกันให้มันรู้ไปว่าคุณหนูบีบี๋คนนี้จะแต่งหญิงไม่เนียน คนตัวเล็กลงจากห้องปรี่เข้าไปในร้านเสริมสวยข้างๆโรงแรมทันทีก่อนไปก็ไม่ลืมแวะซื้อชุดราตรีเขียวมรกตติดมือไปด้วยโดยมีเจ๊กระเทยร่างบึกเชียร์ชุดดังกล่าวเต็มที่ ไม่ถึงสองชั่วโมงที่เนรมิตร่างแบคฮยอนก็กลายเป็นสาวน้อยในชุดราตรีเขียวอย่างแนบเนียนแม้แต่คนแต่งหน้าทำผมให้ยังอดกรี๊ดกร๊าดไม่ได้

            เอ่อ ว่าแต่ขนขาแว็กซ์ซักหน่อยเถอะนะคะ

            “แหะ แหะ ก็ดีครับ

            เป็นอันว่าทุกอย่างสมบูรณ์แบบแบคฮยอนกลายเป็นสาวน้อยสุดสวยเรียบร้อยแล้วและแน่นอนว่าพอเดินเข้าโรงแรมแขกเหรื่อมองตามกันตาตะลึง

            แบคฮยอนจัดการส่งข้อความหาซูโฮ

            พี่ซูโฮรีบกลับมานะครับวันนี้บี๋มีแผนการต้องให้พี่ซูโฮช่วย

            และไม่นานก็มีข้อความส่งกลับมาแทบจะทันที

            คุณหนูอย่าทำอะไรวู่วามนะครับ รอพี่ก่อน พี่กำลังจะกลับ

 

          คุณหนูนี่มันอะไรกันครับ

            ซูโฮที่เดินเข้ามาในห้องแทบไม่เชื่อสายตากับการแปลงกายของคุณหนูของตน

            คึคึ วันนี้เรามีแผนเด็ดครับ

            “แผนเด็ดอะไรครับ

            แล้วแผนการทั้งหมดรวมทั้งข้อมูลที่แบคฮยอนรวบรวมมาก็ถูกถ่ายทอดให้ซูโฮฟังและแน่นอนว่าซูโฮปฏิเสธแทบจะทันที

            ไม่มีทาง พี่ไม่มีวันปล่อยให้คุณหนูทำแบบนั้นแน่ๆ ถ้าทั้งคริสทั้งเซฮุนรู้พี่ว่าศพพี่คงไม่สวย

            “แต่ถ้าพี่ไม่ยอมทำตามบี๋เราก็จะจบไม่สวยเหมือนกัน เพราะบี๋จะไปเอง ไปคนเดียว ไม่ง้อก็ได้

            ความเอาแต่ใจออกฤทธิ์ซูโฮค้ำสะเอวด้วยความปวดหัว ถ้าพี่ชายทั้งสองรู้ว่าเขาปล่อยแก้วตาดวงใจดวงน้อยๆเข้าถ้ำเสือเพราะได้ข้อมูลมาจากแหล่งข่าวมั่วๆที่ไหนก็ไม่รู้มีหวังเขาคงโดนปืนคริสเจาะกบาลแน่ๆ เพื่อนสนิทก็เพื่อนสนิทเถอะซูโฮคิดว่าเขาไม่น่ารอด ยิ่งเป็นน้องชายที่ปานแก้วตาดวงใจของคนทั้งบ้านแบบนี้มีหวังชีวิตเขาพินาศไม่เหลือซาก แต่เขาจะจัดการกับความรั้นนี้ยังไงดีหนอ

            คุณหนูพี่ขอร้อง ฟังพี่สักครั้งนะครับ

            “บี๋ก็ขอร้อง ฟังบี๋สักครั้งนะครับ

            “พี่รักคุณหนู และพี่ไม่ต้องการให้คุณหนูไปเสี่ยงแบบนี้

            “บี๋ก็รักพี่ซูโฮ และขอบี๋ทำแค่ครั้งเดียวนะครับ ถ้าไม่สำเร็จบี๋จะยอมกลับเกาหลีทันที ไม่อยู่ให้พี่เป็นห่วงอีกเด็ดขาด

            ข้อเสนอน่าสนใจขึ้นมาทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ซูโฮลังเลว่าเขาควรจะเสี่ยงตามดีไหม แต่เห็นสีหน้ารบเร้าและการสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าถ้าไม่สำเร็จจะยอมกลับเกาหลีซูโฮก็ยอมเข้าจนได้ ดังนั้นสูทตัวใหม่แบรนด์ดังราคาแพงระยับจึงถูกนำมาส่งถึงห้อง พร้อมรถยี่ห้อหรูที่ซูโฮต้องต่อสายไปหาจงแดให้คนขับมาให้จะได้ดูสมถานะของแขกระดับวีไอพี

            หนุ่มหล่อสาวสวยควงกันขึ้นรถสปอร์ตสุดหรูท่ามกลางสายตาอิจฉาของผู้คนที่พบเห็นมุ่งสู่อาณาจักรของปาร์คชานยอล เพียงเทียบรถเข้าจอดก็ได้รับความสนใจจากพนักงาน แบคฮยอนรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันทียิ่งบวกกับส้นสูงที่เจ๊กระเทยร่างถึกจัดมาให้ยิ่งสั่นพั่บเข้าไปใหญ่

            ถอยก่อนดีไหมครับ คุณหนูสีหน้าไม่ดีเลย

            “มะ ไม่เอาครับ บี๋ไม่เป็นไร เราไปกันเถอะ

            แบคฮยอนสูดหายใจเรียกกำลังใจก่อนจะดึงซูโฮเข้าไปในลิฟต์กดไปที่เลข 26

            ทางหนีไฟคือตรงนั้นถ้ามีอะไรเกิดขึ้นไม่ต้องลังเลนะครับ พี่ซูโฮวิ่งมาทางนี้เลยแล้วเราไปเจอกันที่ลานจอดรถ

            “คุณหนูพูดแบบนี้พี่ใจไม่ดีเลย

            “น่านะครับ กันไว้เผื่อมีเหตุฉุกเฉิน บี๋เห็นในหนังสายลับเขาก็มีแผนสองกันไว้ตลอด

            ซูโฮแทบยกมือตบหน้าผากตัวเองนี่ทั้งหมดที่คุณหนูเขาทำมาไอเดียคือมาจากหนังนักสืบหรอกเหรอ ไอ้เขาก็คิดว่าทุกอย่างต้องผ่านการกลั่นกรองมาอย่างดี แต่นี่คุณหนูกลับมาเฉลยในนาทีสุดท้ายดื้อๆว่าไอเดียเอามาจากหนังสายลับ เฮ้อ นี่เขาจะทำยังไงดีเนี่ย ซูโฮทำหน้าลำบากใจ

            แบคฮยอนเกาะแขนซูโฮเดินเข้าไปด้านหน้าชายชุดดำที่เฝ้าทางขึ้นบันไดอยู่ด้วยท่าทางมั่นใจ ใบหน้าเชิดนิดๆอย่างถือดี

            รหัสวีไอพีของคุณ

            คำถามที่แบคฮยอนเคยได้ยินเมื่อวานถูกถามมาอีกครั้ง

            “Full Moon”

            ซูโฮเป็นคนตอบ ชายชุดดำสองคนหันมองหน้ากันก่อนจะพยักหน้าแล้วปล่อยให้ซูโฮกับแบคฮยอนผ่านเข้าไป พอพ้นบันไดหินอ่อนขึ้นมาก็พบเข้ากับห้องที่เรียงรายกันอยู่มากมาย ล้วนตกแต่งอย่างหรูหรา แบคฮยอนกับซูโฮถูกเชิญไปยังที่แลกชิปเพื่อนำไปเล่น ทั้งสองเลือกห้องหนึ่งที่ทางเข้าด้านหน้ามีรูปหงส์สยายปีกสวยวางอยู่

            ด้านในเต็มไปด้วยชายหญิงแต่งตัวหรูหรา ประดับประดาเครื่องแต่งตัวกันมาสุดฤทธิ์ มิน่าที่นี่ถึงมีเงินหมุนเวียนมากมายขนาดนี้ดูแค่แขกวีไอพีแต่ละคนระดับประเทศทั้งนั้น ซูโฮดึงตัวคุรหนูเข้าไปยืนใกล้ๆเครื่องเล่นอันหนึ่งที่พนักงานกำลังทอยลูกเพื่อเสี่ยงทายว่าจะลงช่องไหน ซูโฮลงพนันเพื่อแสดงละครให้แนบเนียน

            คุณหนูอย่าเพิ่งล่อกแล่กครับ เราเพิ่งมาเป็นแขกใหม่ที่นี่อาจมีคนจับตามองเราอยู่

            ซูโฮกระซิบเตือนแบคฮยอน คนตัวเล็กกระพริบตาปริบๆด้วยความตื่นเต้นเหมือนตัวเองกำลังสวมบทเป็นเจมส์บอนด์ยังไงยังงั้น

            มือคุณหนูเย็นมากเลย

            “บี๋ตื่นเต้น

            ยอมรับออกมาในที่สุด หัวใจข้างในของแบคฮยอนเต้นโครมครามเหมือนจะทะลุออกมานอกอก แบคฮยอนแอบลอบมองรอบๆบ้างเป็นบางคราวและหันมาแสดงละครเป็นคู่รักกับซูโฮบ้าง โดยไม่มีใครคิดติดใจสงสัยเลยเพราะแบคฮยอนเป็นคนตัวเล็กและมีหน้าตาน่ารักเป็นทุนอยู่แล้ว

            นั่นมันคุณปาร์คชานยอลนี่เธอ หล๊อหล่อ

            สองสาวที่ยืนอยู่ข้างๆป้องปากกระซิบไม่ให้คู่ของตนที่ควงมาได้ยินแต่กลับมาเข้าหูของแบคฮยอนแทน คนตัวเล็กค่อยๆเบือนหน้าหันกลับไปมองยังทิศทางที่สองสาวแอบมองอยู่ ผู้ชายคนนั้นจริงๆด้วย คนที่แบคฮยอนเห็นเมื่อวานแต่วันนี้เขาใส่โค้ทดำกางเกงหนังสีเดียวกัน สายตาเขาเฉยชา ท่วงท่าเย็นชา ไม่มีอารมณ์ใดใดปรากฏอยู่บนหน้า เขากำลังสนทนาอยู่กับชายกลางคนแต่งตัวภูมิฐานคนหนึ่งซึ่งคงเป็นแขกคนสำคัญ ไม่นานเขาก็โค้งให้ชายคนนั้นแล้วเดินออกประตูไป แบคฮยอนรีบกระซิบบอกซูโฮ

            ผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ

            “เดี๋ยวพี่ไปด้วย

            “พี่ซูโฮอยู่นี่เถอะเดี๋ยวโดนสงสัย บี๋จะเปิดโทรศัพท์ไว้ พี่เอาสมอลทอล์กมาเสียบไว้นะ

            แบคฮยอนกดโทรออกเชื่อมต่อโทรศัพท์เข้าหากัน แล้วออกไปจากห้องทันที พ้นออกมาก็เห็นแผ่นหลังสูงใหญ่กำลังเดินไปอีกฝั่งหนึ่งของตัวอาคาร แบคฮยอนหันซ้ายหันขวาเมื่อปลอดคนจนน่าแปลกใจก็ค่อยๆเดินตามร่างของปาร์คชานยอลไป  มีบันไดทอดขึ้นไปชั้นบนอีกชั้น แบคฮยอนหยุดให้เขาขึ้นไปก่อนในระยะที่คิดว่าเขาจะไม่รู้ตัวจึงก้าวตาม

            นายครับโทรศัพท์จากชีคครับ

            แบคฮยอนก้มหัวลงต่ำกว่าราวบันไดเมื่อได้ยินเสียงสนทนา

            อืม ฉันจะไปห้องน้ำชา ให้แม่บ้านยกไปให้ด้วย

            “ครับ

            “เดี๋ยว เข้าไปหยิบแฟ้มงานในห้องทำงานมาให้ฉันที่ห้องน้ำชาแล้วพวกนายทั้งหมดก็ลงไปได้ ไม่ต้องให้ใครอยู่บนนี้ฉันอยากอยู่เงียบๆ

            “ครับนาย

            แบคฮยอนหูผึ่งผงกหัวขึ้นมองว่าลูกน้องคนนั้นเปิดเข้าห้องไหนไป ก่อนจะรีบหาที่กำบังเมื่อชายฉกรรจ์เกือบสิบคนเดินลงบันไดไปตามคำสั่งเมื่อกี้ พอคนเหล่านั้นพ้นไปแล้วชั้นทั้งชั้นก็เงียบสงัด นั่นหมายความว่ามีแค่แบคฮยอนกับเขาเท่านั้นที่อยู่บนนี้ ไม่รอช้าแบคฮยอนค่อยๆย่องด้วยฝีเท้าเบากริบไปยังห้องที่มีรูปปั้นนกอินทรีย์ตัวใหญ่วางอยู่ด้านหน้าซึ่งเป็นห้องทำงานของปาร์คชานยอลนั่นเอง ประตูถูกผลักเข้าไปได้อย่างง่ายดายราวกับไม่ใช่ห้องของเจ้านายระดับสูง แบคฮยอนใช้แสงไฟจากโทรศัพท์นำทางก่อนจะนึกขึ้นได้จึงกรอกเสียงลงไปหาซูโฮ

            พี่ซูโฮครับอีกสิบนาทีพี่ออกจากห้องนั้นแล้วไปรอที่ลิฟต์ได้เลยนะครับ บี๋คิดว่าบี๋กำลังจะได้สิ่งที่เรากำลังตามหา

            “คุณหนูอยู่ที่ไหน

            ซูโฮถามกลับมาเสียงร้อนใจ

            ห้องทำงานปาร์คชานยอล อย่าพึ่งพูดอะไรเลยครับบี๋ต้องรีบหาให้เร็วที่สุด 

            ระวังตัวนะครับคุณหนู ถ้ามีอะไรต้องรีบวิ่งออกมาทันทีนะครับ

            “ครับๆ

            แบคฮยอนลดโทรศัพท์ลงแต่ยังไม่ตัดสาย เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินซูโฮจะได้รู้ความเคลื่อนไหวของเขา คนตัวเล็กเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ก่อนจะเริ่มเปิดดูแฟ้มที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่ยังไม่ใช่ข้อมูลที่แบคฮยอนต้องการ ค้นบนโต๊ะจนทั่วแล้วร่างเล็กผละไปยังตู้เอกสารข้างฝาผนังแล้วยกแสงจากโทรศัพท์ขึ้นส่องกราดไปตามสันแฟ้มก่อนจะพบแฟ้มหนึ่งที่น่าสนใจ มือเรียวบางเอื้อมไปดึงออกมาด้วยความกระหยิ่มกำลังจะหมุนตัวกลับก็ถึงกับผงะแฟ้มหลุดออกจากมือ

            กริ๊ก!

            วัตถุสีดำวับที่ขึ้นไกเรียบร้อยเล็งอยู่ที่กลางกระหม่อมพร้อมสีหน้าเหี้ยมเกรียมของชายเจ้าของห้องปาร์คชานยอล

            อ่อนหัด

            แบคฮยอนยืนตัวแข็งริมฝีปากสั่นระริกด้วยความกลัว ปืนกระบอกสั้นจ่ออยู่ในระยะไม่กี่เมตร และถ้าเขาลั่นไกแน่นอนว่าแบคฮยอนต้องตายสถานเดียว

            บอกมาว่าใครส่งเธอมา

            เสียงคุกคามส่งผ่านมาอย่างเย็นชา แบคฮยอนส่ายหน้าหวือ ให้ตายยังไงก็ไม่มีวันบอกเขาเด็ดขาดว่าแบคฮยอนเป็นใครมาจากไหน เพราะนั่นจะทำให้พี่ๆเดือดร้อนไปด้วย จริงสิ ต้องรีบบอกพี่ซูโฮให้รีบหนีก่อนที่จะสายเกินไป

            ไม่บอกก็ตามใจ ฉันมีวิธีทำให้เธอยอมบอก ใครอยู่ข้างนอกเข้ามาให้หมด

            ในจังหวะที่เขาหันไปเรียกลูกน้องแบคฮยอนก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วตะโกนออกไปสุดเสียง

            พี่ซูโฮหนีไปครับ!!!”

            มือหนาจะเข้ามาคว้าแย่งโทรศัพท์แต่แบคฮยอนที่จำจากในหนังสายลับมาเป็นอย่างดีก็จัดการโยนอุปกรณ์สื่อสารนั้นเข้ากับฝาผนังจนแตกกระจายเพื่อทำลายหลักฐาน

            ชายฉกรรจ์ชุดดำกรูเข้ามาในห้องเต็มไปหมด แบคฮยอนมองด้วยความกลัวจับใจ

            มีสายเข้ามาในคาสิโน ด้านล่างยังมีอีก ให้คนออกไปตามตัวมาให้ได้ จับเป็นจับแต่ถ้าไม่ได้ก็จับตายสถานเดียว

            “ครับนาย ไปพวกเรา

            ชายชุดดำกึ่งหนึ่งถือปืนออกจากห้องแบคฮยอนได้แต่ภาวนาให้ซูโฮหนีไปได้ก่อน

            ฉันจะถามอีกเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าไม่อยากมีผัวหลายคนพร้อมๆกันก็บอกมาว่าใครส่งเธอมา

            แบคฮยอนส่ายหน้าทั้งน้ำตา ไม่ได้ยังไงก็จะบอกไม่ได้ว่าแบคฮยอนเป็นใคร ยอมตายยังจะดีกว่าทำให้พี่ๆเดือดร้อน ไม่น่าเลย ไม่น่าเป็นเด็กดื้อกับพี่ชายเลย พอนึกย้อนไปถึงวันที่พี่พร่ำบอกไม่ให้เข้ามายุ่งกับผู้ชายคนนี้ก็ได้แต่นึกเสียใจที่ไม่เชื่อคำพี่ สมควรแล้วที่เขาจะโดนอะไรร้ายๆแบบนี้ สมควรแล้วกับความเอาแต่ใจ

            ตามใจ ลากออกไปจัดการต่อเทา ฉันจะไปจิบน้ำชา

            “ครับนาย

            ร่างของปาร์คชานยอลหันหลังเดินไปยังประตูห้องอย่างไม่แยแส แบคฮยอนก้าวถอยหลังหนีชายตัวใหญ่หน้าตาเหี้ยมเกรียมจนหลังติดผนังห้อง คนเหล่านั้นต่างมีสีหน้าหื่นกระหายจนน่ากลัว แบคฮยอนส่ายหน้าไปมาอย่างสิ้นหวัง

            เฮ้ยพวกมึง ลากไปจัดการที่อื่น อย่าทำห้องทำงานนายเปื้อน

            คนชื่อจื่อเทาเป็นคนสั่ง แบคฮยอนเห็นความเย็นชาในแววตาเขาไม่ต่างจากเจ้านายเลย

            ครับลูกพี่จื่อ แล้วเอ่อลูกพี่จะไม่ร่วมแจมกับพวกผม...

            “ไม่ พวกมึงตามสบายเหอะ เบาๆหน่อยแล้วกันอย่าให้ถึงตาย นายอยากรู้ว่ามันเป็นสายมาจากใคร

            “ครับลูกพี่

            คนพวกนั้นโค้งให้จื่อเทาที่เดินออกไปอย่างไม่สนใจในตัวของแบคฮยอนอีกคน แล้วหันกลับมาทำหน้าหื่นกระหายใส่แบคฮยอนอีก

            “ส่วนแกมานี่

            แบคฮยอนที่ทรุดร้องไห้อยู่กับพื้นโดนหนึ่งในกลุ่มชายฉกรรจ์ลากขึ้นมายืนแล้วล็อคแขนไว้ทั้งสองข้าง

            ช่วยด้วยๆๆ...อุ๊ปส์!”

            คนตัวเล็กพยายามร้องขอความช่วยเหลือแต่มือหยาบกร้านก็ตะปบเข้าที่ปากไม่ให้แบคฮยอนร้องได้อีก บัดนี้แบคฮยอนรู้สึกว่าทางข้างหน้าที่กำลังจะเจอนั้นคงไม่ต่างจากนรกดีดีนี่เอง และคงจะไม่มีใครเข้ามาช่วยได้นอกจากต้องยอมรับชะตากรรม...

 100%

 

#ฟิคพรซต

.........................................................................................................................................

         Talk

 

          ที่บอกว่าตอนหน้ามี NC ไม่ได้อำ...

            อึ้ง...

            บอกเลยว่า...

            อะไรก็เกิดขึ้นได้ถ้าไรท์เป็นคนบ้า...

            คุณหนูบี๋ นางฟ้าตัวน้อยๆของพี่ๆ และคุณคนสวยของรีดเดอร์ กำลังจะ....

            ทุกคน ขอโทษนะ...

 

 

 

 

           

            







 

โยนมีดรัวปืนไปได้ที่ @BubbleboyHunHan

 

ป.ล. 1.    รูปไปเอามาจากเน็ตทวงเครดิตได้จ้า

ป.ล.2      ยินดีกับคนที่กดเลิกเป็นแฟนคลับเรื่องนี้ ชีวิตคุณหลุดจากความเรทเรียบร้อยแล้วค่ะส่วนคนที่ยังอยู่เตรียมตัวนะเคอะ ถัดจากตอนนี้มีฉากคัทเค่อะ
ป.ล.3      ถ้าไม่อยากฟอลเค้าตะเองไปกดถูกใจเพจก็ได้นะ เวลาเค้าแจ้งข่าวกลัวไม่รู้ง่ะ อย่างบางทีเข้ามาแก้คำผิดแล้วมันขึ้นเตือนอีก ตัวเองจะได้ไม่เสียเวลาหลงคลิกเข้ามาอ่านอีกเนอะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

5,746 ความคิดเห็น

  1. #5701 ชนิเอง (@KornChanita) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 17:43
    แงงง ไม่อาววว
    #5701
    0
  2. #5664 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 15:25
    นุ้งแบคคคคค โอ้ยยยย น่าสงสารมาก อย่าโดนเลยนะ
    #5664
    0
  3. #5589 Kimji_sag (@Kimji_sag) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 16:24
    ชานยอลเย็นชากับน้องมากอ่ะ ไม่ตกหลุมพรางความงามบ้างหรอ 55555
    #5589
    0
  4. #5510 CoffeeMate (@nuiko) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 22:57
    พี่ฮุนนี่เรียกตัวเองว่า ผัว ตลอดเลยอ่ะ อะระ คือมัดมือชกเลย 555
    #5510
    0
  5. #5406 hunhun (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 23:04
    นุ้งแบคจิรอดไหม O.O!!
    #5406
    0
  6. #5376 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 12:16
    ไม่นะ ทำไมทำแบบนี้
    #5376
    0
  7. #5257 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 22:26
    โธ่เอ้ยยยยย บี๋พลาดอย่างแรงเลยค่ะลูก ชานยอลอันตรายเกินไปจริงๆ ใครก็ได้มาช่วยบี๋ที TT
    #5257
    0
  8. #5206 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 21:58
    หน่วงมาเลย ตั้งแต่ต้นจนจบ อิฮุนม๊างงงงเล๊ววววว
    #5206
    0
  9. #5110 Nong Praewchiczz (@5615120005) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 00:27
    ใครก็ได้ช่วยยัยบี๋ที TT
    #5110
    0
  10. #5083 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 10:18
    พลาดจริงๆ ว่าอี้ชิงใจกว้างแล้ว แพ้ลู่หมดรูป แม้จะพูดยังทำไม่ได้
    #5083
    0
  11. #5053 ppimmzz (@ppimmzz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 20:52
    อย่าน๊าาาาาาาาาาา ไรท์ใจร้ายเกินไปแล้วววววว ทำกับบี๋แบบนี้ได้ไงงงงงง ฮรือออออออ
    #5053
    0
  12. #4710 Meipimars (@pimsung40) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 22:17
    ทำไมลู่ไม่บอกไปว่าได้กับคนน้อง ไม่ใชาคนพี่
    #4710
    0
  13. #4110 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 05:20
    กรี๊ดดดดดดน้องบี๋ของเลาาา
    #4110
    0
  14. #4030 selu9490 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 09:55
    สงสารลู่
    #4030
    0
  15. #3772 m[e]m{e}_ll (@meme-koo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 14:13
    กรี้ดดดดฮือออ น้องแบคงานเข้าเลย
    #3772
    0
  16. #3535 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 20:25
    สนุกค่ะไรเตอร์ แต่ไม่อยากให้ดราม่าเยอะ ขอnc. เยอะๆเป็นพอ 5555
    #3535
    0
  17. #3493 yang yori (@obeasto) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 22:01
    เซฮุนใจร้ายอะ-*-
    #3493
    0
  18. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  19. #3477 ollpoppyllo (@eibrapop) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 17:01
    โง้ยยยยย แบค จะรอดมั้ยยยยยยยย
    #3477
    0
  20. #3446 Minzy Warattaya (@minzywrty) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 23:09
    ชานแบค !!!!
    #3446
    0
  21. #3444 Minzy Warattaya (@minzywrty) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 23:09
    ชานแบค !!!!
    #3444
    0
  22. #3307 SSuperpp94sh (@kitilak13) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 22:32
    ขอเป็นชานยอลแทนลูกน้องเถอะ 5555555 เดี๋ยวๆ
    #3307
    0
  23. #3255 What`What (@fernja001) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 09:28
    ทูนหัวของบ่าวทำไมดื้อ
    #3255
    0
  24. #2961 maimes' ❀ (@wacharaporn) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 03:24
    บี๋จะรอดไหมเนี่ย อย่าทำร้ายน้องแบบนั้นสิพี่ชานหล่อแต่ทำไมใจร้ายแบบนี้ พระเอกนี่จะใจร้ายทุกคนเลยหรือไง TT
    #2961
    0
  25. #2913 The classes (@writerpiluntana) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 22:18
    อ๊ายยยยย ตื่นเต้นอ่ะ จะเกิดไรขึ้นต่อไปปปปป
    #2913
    0