จบแล้ว [FIC EXO] เพลิงรักซาตาน

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,650
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    16 ต.ค. 57



ตอนที่ 9

 

           

            เช้านี้ก็อย่างเช่นทุกวันที่สมาชิกในบ้านรวมตัวกันทานอาหารก่อนออกไปทำงาน คริสนั่งอยู่หัวโต๊ะรับแค่กาแฟพร้อมกางหนังสือพิมพ์ออกอ่านในขณะที่อี้ชิงกำลังเช็คเมล์จากแล็ปท็อป หากจะสังเกตดีดีจะเห็นว่าขอบตาของกระต่ายตัวน้อยของคริสคล้ำขึ้นกว่าทุกวันแต่เพราะอี้ชิงลงทุนถึงขนาดโบ๊ะแป้งอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนจึงพอปกปิดร่องรอยของคนนอนไม่หลับทั้งคืนได้บ้าง ใช่ อี้ชิงใช้เวลาคิดทั้งคืนและในที่สุดก็ได้คำตอบให้กับตัวเอง

            ไม่นานเจ้านายน้อยทั้งสองก็เดินตามกันเข้ามาในห้องอาหาร อี้ชิงพยักหน้าให้แม่บ้านเริ่มยกอาหารมาเสิร์ฟโดยเซฮุนก็รับแค่กาแฟดำเหมือนพี่ชายเช่นเคย

            ทุกคนครับ บี๋มีเรื่องจะบอกแล้วก็ขออนุญาต

            น้องชายคนเล็กของบ้านเอ่ยขึ้น ทำให้พี่ๆทั้งหมดหยุดกิจกรรมของตัวเองลงแล้วมองคนตัวเล็กอย่างรอคอย

            ที่จริงบี๋คิดเรื่องนี้มาซักพักแล้ว และคิดว่ามาถึงวันนี้บี๋ยังไม่พร้อมที่จะทำงานซักเท่าไหร่ เลยจะขอพี่ๆว่าบี๋จะกลับเมกาไปพักกับอาอีกซักพัก แค่สองสามเดือนนะครับ ให้ตั้งหลักได้ก่อนแล้วบี๋จะรีบกลับมารับงานต่อแน่นอน

            คนตัวเล็กพูดพร้อมทำหน้าอ้อน พูดเสียงอ้อนวอนพี่ๆ และแน่นอนว่าไม่มีใครโกรธนอกจากประหลาดใจกับคำบอกเล่าของน้องคนเล็ก

            ที่จริงพี่ก็เป็นห่วงเรานะ กลัวจะเครียดเกินไป พักก่อนก็ดี ไว้ใจพร้อมเมื่อไหร่ค่อยมาทำ ว่าแต่พักอยู่ที่เกาหลีไม่ได้เหรอ พี่คิดถึง ไม่อยากให้ไปไกลตา

            พี่ชายคนโตเอ่ยถามด้วยเสียงห่วงใย

            บี๋คิดถึงอาด้วยแหละ นอนไม่ค่อยหลับเลย อยากกลับไปหาอาเผื่อจะเกลี้ยกล่อมให้อากลับมาเกาหลีด้วย

            น้องเล็กสุดชี้แจงพร้อมหลบตา จริงๆคิดถึงอาก็เป็นความจริง แต่ที่บอกว่าจะไปเมกาหาอาคือคำโกหก เพราะจริงๆแล้วเขาจะไปฮ่องกงต่างหาก ไปจัดการศัตรูสำคัญของคิงค็อป ปาร์คชานยอลคนนั้น พิสูจน์ว่าเขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทั้งหมดนี้คือแผนการหลอกพี่ชายไม่ให้สงสัย โดยเมื่อคืนได้โทรเตี๊ยมกับอาเรียบร้อยแล้วกันพลาดซึ่งแน่นอนว่าแบคฮยอนก็ต้องโกหกอาอีกทอด     

            ว่าไงคุณแม่ ว่าไงพี่ชายเล็ก

            คริสหันไปถามอี้ชิงกับเซฮุน

            ที่จริงพี่ไม่อยากให้คุณหนูไปเลย อยู่บ้านยังได้เห็นหน้า แต่ถ้าคุณหนูคิดถึงคุณอาก็ไปเมกาสักพักก็ดีครับ คุณอาจะได้ไม่เหงาด้วย

            อี้ชิงยอมเห็นด้วยซึ่งแน่นอนว่าคุณหนูคนเล็กยิ้มแป้นแล้นทันที จะเหลือก็แต่พี่ชายคนกลางที่ยังนิ่งเงียบอยู่โดยไม่สามารถเดาได้ว่าคิดเห็นยังไง

            พี่แล้วแต่น้อง ถ้าอยากไปหาอาก็แล้วแต่ ไว้สบายใจค่อยกลับมา

            เซฮุนเอ่ยเรียบๆแต่ยิ้มเล็กๆที่มุมปากก็ทำให้บยอนแบคฮยอนถลาเข้าไปกอดคอพี่อ้อนๆด้วยความดีอกดีใจ ทำเอาพี่ชายใหญ่กับอี้ชิงนึกเอ็นดู

            ขอบคุณนะครับที่เข้าใจในตัวบี๋ ไว้ถ้าบี๋กลับมาบี๋จะเป็นผู้ใหญ่ให้มากกว่านี้สัญญา

            “ครับคุณหนูบี๋

            พี่ชายคนโตแซว ที่จริงคริสเองก็อยากให้น้องพักก่อนเหมือนกันเพราะดูแล้วเจ้าตัวยังไม่พร้อมที่จะทำงานสักเท่าไหร่ คงเพราะเพิ่งจบมาและยังคิดถึงอาอยู่มาก และเหตุผลที่สำคัญกว่านั้นคือคริสอยากให้น้องอยู่ห่างๆเรื่องวุ่นวายของบริษัทที่กำลังเกิดขึ้น ยิ่งน้องอยู่ห่างไกลเท่าไหร่ข่าวสารต่างๆก็จะรอดพ้นจากสายตาน้องและเขาก็จะไม่ต้องมาพะวงกับความปลอดภัยของน้องอีก

            ว่าแต่จะไปตอนไหนล่ะ หืม

            พี่ชายคนโตถาม วางหนังสือพิมพ์ลงแล้วหันมาสนใจน้องอย่างจริงจัง

            คืนนี้ครับ

            “อ้าว อะไรจะกะทันหันขนาดนั้น เพิ่งบอกพี่เช้านี้ คืนนี้ก็จะไปเลย นี่กะจะไม่ให้พี่นอนกอดให้หายคิดถึงเลยหรือยังไง หืม

            พี่ชายคนโตถามด้วยเสียงประหลาดใจ คนตัวเล็กหลบสายตาก่อนจะเอ่ยอ้อมแอ้ม

            พอดีที่เมกาจะมีงานเทศกาลสำคัญที่บี๋ชอบไปพอดี แล้วเพิ่งรู้ว่าเขาจะจัดวันมะรืน บี๋เลยอยากไปกับอาอ่ะ อย่าว่าบี๋เลยน๊า นะครับน๊า

            เอ่ยออดอ้อนมาอีก แถมเอาหน้าไปซุกๆที่อกพี่ชายคนโตให้คริสได้แต่ยิ้มเอ็นดูไม่กล้าดุ มาถึงตรงนี้แล้วเขาจะพูดอะไรได้นอกจากจะต้องเออออตามใจเขาล่ะ

            เอาๆ ตามใจเรา สบายใจเมื่อไหร่ก็กลับมา แต่ขออย่างเดียวอย่ามาทำเซอร์ไพรซ์อะไรพี่ จะกลับต้องบอก พี่เป็นห่วงน้องทุกคน เห็นมาลำบากๆทีไรก็ไม่ค่อยสบายใจ

            “ขอบคุณคร๊าบบบ รักพี่ชายใหญ่ที่สุดเลย

            คนตัวเล็กระเบิดเสียงดีอกดีใจ ก่อนจะกดจมูกลงบนแก้มพี่ชายแทนคำขอบคุณ คนหลงน้องอย่างคริสจะทำอะไรได้นอกจากยอมตามใจ ยิ่งเป็นน้องคนสุดท้องที่ทะนุถนอมราวไข่ในหิน คริสยิ่งไม่กล้าดุ โดยไม่รู้เลยว่าคนเล็กของเขาก็แสบใช่ย่อยที่หลอกพี่ชายเสียแนบเนียน

            ไฟล์กี่ทุ่มล่ะ หืม เดี๋ยวพี่ไปส่ง

            “สองทุ่มครับ

            แบคฮยอนเอ่ยตอบ ซึ่งก็ไม่พ้นคำโกหก แบคฮยอนซื้อตั๋วไปเมกาเที่ยวสองทุ่มจริง แต่เที่ยวที่ไปฮ่องกงคือเที่ยงคืน กะว่าถ้าพี่ๆกลับแล้วจะย้อนกลับออกมาเพื่อรอขึ้นเครื่องไปฮ่องกง ถึงจะเสียดายตั๋วไปเมกามากที่ซื้อมาโดยเปล่าประโยชน์แต่แผนครั้งนี้ก็จะแตกไม่ได้ เพราะถ้าแตกต่อไปโอกาสที่จะได้ไปจีนจะไม่มีอีกเลยแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว

            “อ้าว พี่มีนัดเสียด้วยสิสองทุ่ม จะไปส่งไงล่ะทีนี้

            คริสยกมือขึ้นเกาหัวแกรกอย่างคาดไม่ถึงว่าจะเจอนัดหมายที่ชนกันเข้าในวันสำคัญ

            ดึกขนาดนั้นพี่จะไปไหน ไม่กลับมากินข้าวบ้านรึไง

            น้องชายคนกลางเป็นคนเอ่ยถาม ซึ่งคริสก็ถอนหายใจออกมาทันทีก่อนจะเอ่ยถึงนัดหมายที่เพิ่งจะได้รับโทรศัพท์เมื่อเช้า สายตาคมมองไปทางอี้ชิงอย่างเว้าวอนก่อนเอ่ย เพราะนัดหมายนี้เขาเองไม่อยากไปเลยสักนิดแต่ติดที่ว่าขัดผู้ใหญ่ฝ่ายนั้นไม่ได้

            คุณลียองแจพ่อลู่หานนัดทานข้าวที่โรงแรมริเวอร์ไซต์ พี่จะปฏิเสธก็ไม่ได้

            อี้ชิงรับฟังพร้อมก้มทานอาหารเงียบๆโดยไม่พูดอะไร ทำท่าทางให้ปกติที่สุดราวกับฟังเรื่องเล่าทั่วไป ทั้งที่หัวใจกำลังปวดแปลบ สิ่งที่อี้ชิงตัดสินใจเมื่อคืนถูกย้ำซ้ำด้วยการนัดหมายของคริสในครั้งนี้ ฝ่ายนั้นคงต้องการตัวคริสมากและอี้ชิงเองก็ไม่มีอะไรที่จะไปสู้รบปรบมือได้ เขาต่ำต้อยเกินไปและไม่คู่ควรกับทายาทลำดับหนึ่งของคิงค็อปเลยสักนิดตามที่ฝ่ายนั้นกล่าวหา

            ทำไม จะเอาลูกมาประเคนให้หรือไงถึงได้นัดผู้ชายไปหาที่โรงแรมแบบนั้น

            เซฮุนเอ่ยรวนๆและมีทีท่าอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาเล็กๆ อี้ชิงเห็นอย่างนั้นก็พยายามเข้าไกล่เกลี่ย

            คุณชายอย่าเกเรครับ พูดแบบนั้นคุณลู่หานเขาเสียหายหมด คงไม่มีไรหรอกครับ คุณลียองแจเขาก็อาจอยากคุยเกี่ยวกับธุรกิจ

            “ให้มันจริง คนเห็นแก่ตัวแบบนั้นจะเชื่อได้ซักเท่าไหร่กัน พี่เองก็ระวังตัวไว้หน่อย เดี๋ยวจะโดนเขาจับเอาได้

            “คุณชายเล็กไม่เอาแล้วครับ ไม่พูดแบบนั้น

            อี้ชิงปรามอีกนั่นแหละคนเกเรของบ้านจึงยอมนิ่งเงียบลง แต่หน้าตาก็ยังมีความโกรธแฝงอยู่ไม่น้อย

            เดี่ยวชิงไปส่งคุณหนูเองก็ได้ครับคุณคริสไม่ต้องเป็นห่วง

            “เดี๋ยวผมขับรถให้

            เซฮุนอาสา คริสพยักหน้ารับอย่างทำอะไรไม่ได้ เป็นอันว่าการไปเมกาของน้องเล็กจะมีอี้ชิงและเซฮุนไปส่งที่สนามบินเพราะพี่ชายคนโตติดนัดกับคู่หมั้นในนามเสียก่อน

            เอางั้นก็ได้จ้ะ พี่ฝากชิงส่งน้องด้วยนะจ๊ะ

            คริสเอ่ยกับคนรักแล้วหันไปหาน้องชายคนเล็กที่กำลังทานข้าวต้มด้วยท่าทางสบายอกสบายใจจนอดแซวไม่ได้

            ดีใจมากเหรอเราที่จะได้เจออา

            “ครับ บี๋คิดถึงอาม๊ากมาก

            “แล้วก็จะหนีพี่ไปงั้นซิ ใช่ซี้พี่ไม่สำคัญนี่

            คริสแกล้งประชดทำเอาคนตัวเล็กบู้ปากใส่พี่ชายอย่างน่ารัก

            ใครว่า เดี๋ยวซักหน่อยบี๋ทนคิดถึงเกาหลีไม่ได้ก็ต้องกลับมานี่อีกแหละ พูดไปงั้นว่าจะไปสองสามเดือน สุดท้ายก็ต้องกลับมาก่อนชัวร์เพราะทนคิดถึงทุกคนไม่ได้

            คนตัวเล็กเอ่ยเอาใจพี่ๆ นั่นก็พอจะทำให้ทุกคนยิ้มออกมาได้

 

 

            อาหารเช้าผ่านไปแล้วสมาชิกในบ้านต่างเอารถออกไปทำงาน ไม่เว้นแม้แต่แบคฮยอนที่ยืนยันจะไปทำงานให้ได้ อี้ชิงเดินตามร่างสูงของคริสมาขึ้นรถเพราะเมื่อวานรถของตัวเองจอดไว้ที่บริษัทและกลับมาบ้านพร้อมคริส

            วันนี้ชิงดูเงียบๆนะคะ มีอะไรไม่สบายใจอยากเล่าให้พี่ฟังรึเปล่า หืม

            ในที่สุดคริสก็สะดุดเข้ากับท่าทีของคนรัก ในระหว่างที่รถเคลื่อนตัวไปตามถนน เขาเอื้อมมือมากุมมือบางแล้วบีบเบาๆอย่างอ่อนโยน โดยไม่รู้เลยว่าทำให้อี้ชิงแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ที่เขาเป็นห่วงเป็นใยขนาดนั้น

            เปล่าครับ คงเพราะเพลียไปหน่อย

            “หึหึ ไว้คราวหลังพี่จะทำเบาๆนะคะ

            “บ้า! ชิงไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้นซะหน่อย คุณคริสนี่ชอบโยง

            อี้ชิงตีไหล่หนาคนลามกไปที คริสยิ้มหน้าบานที่เห็นคนรักกลับมาสดใสอีกครั้ง โดยไม่รู้เลยว่าภายใต้รอยยิ้มและท่าทีแง่งอนของอี้ชิงมันแฝงความอาลัยอาวรณ์ไว้ในนั้นจนเต็มเปี่ยม

            งั้นทูนหัวนอนไม่หลับเรื่องอะไรล่ะคะ

            “ก็...เอ่อ...เรื่องที่ฮ่องกงนั่นแหละครับ ผมเป็นห่วงทางนั้น ดูแล้วสถานการณ์คงหนักอยู่ไม่น้อย

            อี้ชิงกลบเกลื่อนไปอีกเรื่องเพื่อไม่ให้คริสสงสัย

            “ไม่เป็นไรหรอก พี่กำลังจะส่งซูโฮไปช่วยอีกแรง เรื่องทุกอย่างต้องมีทางออก

            คริสปลอบกลับเสียงทุ้มนุ่ม มือหนายังไม่คลายจากการเกาะกุมมืออี้ชิง คนตัวเล็กก้มหน้าสกัดกั้นอารมณ์ที่กำลังเอ่อท้นขึ้นในใจ อี้ชิงอยากเป็นทาสรับใช้เขาไปตลอดชีวิต ให้เขาบัญชามาได้ทุกอย่างที่เขาอยากให้อี้ชิงทำ แต่ตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว เพราะยิ่งอยู่ก็เหมือนเรื่องจะยิ่งบานปลายและจุดจบที่อาจจะต้องทำให้ใครหลายๆคนเจ็บ ดังนั้นอี้ชิงจะต้องไป

            พักผ่อนบ้างนะครับ อย่าหักโหมมากนัก กาแฟก็อย่าดื่มเยอะเกินไป เวลาดื่มหนักอย่าขับรถ แล้วก็เวลาเมามากๆอย่าแช่น้ำในอ่างแล้วหลับอีก

            “พูดอะไรแบบนี้คะ เหมือนชิงกำลังจะไปไหนยังไงยังงั้น

            “ก็...ปละ...เปล่า หรอกครับ ผมแค่เตือนๆไว้ คุณคริสชอบไม่ดูแลตัวเอง

            “ขอบคุณมากทูนหัวที่เป็นห่วงพี่ แต่ถ้ามีทูนหัวอยู่ด้วย เดี๋ยวทูนหัวก็ห้ามพี่เองแหละค่ะ จริงมั้ย

            “คะ...ครับ

            รับคำเสียงแผ่วเบาแล้วหันหน้าออกมองด้านนอก เพื่อที่ว่าคนตัวสูงจะไม่เห็นน้ำตาอี้ชิงที่มันเอ่อขึ้นมาคลอที่หน่วยตา ไม่อยากให้เขาสงสัยเพราะรู้แน่ว่าถ้าเขาจับได้เขาจะไม่ปล่อยอี้ชิงไป จึงจำต้องสะกดกลั้นความเสียใจไว้ให้ลึกที่สุดเพื่อจะตบตาเขาด้วยรอยยิ้ม

            เรื่องนัดน่ะทูนหัวไม่คิดมากใช่ไหมคะ พี่เลี่ยงคุณลียองแจไม่ได้จริงๆ

            “ผมเข้าใจครับ คุณคริสไม่ต้องเป็นกังวล ทำหน้าที่คู่หมั้นให้ดีเถอะครับ

            “คู่หมั้นในนามต่างหาก พูดซะพี่ใจหาย ทูนหัวอย่าพูดเหมือนพี่เป็นคู่หมั้นคนอื่นจริงๆสิคะ พี่ใจแป้วนะรู้มั้ย กลัวทูนหัวจะงอนแล้วหนีพี่ไปไกลๆ พี่ต้องบ้าแน่ๆ

            อี้ชิงแทบชักมือกลับมาปิดปากกลั้นสะอื้นแต่ยังดีที่คิดได้ก่อนว่าเขาอาจจะเห็นพิรุธกับน้ำใสๆที่คลออยู่ ได้แต่หันข้างหนีอีกครั้งและสูดหายใจเข้าปอดยาวๆด้วยความระมัดระวัง ในตอนนี้หัวใจถูกบีบรัดเหมือนจะหยุดเต้นได้ทุกเมื่อ มันเจ็บปวดและทรมาณเหมือนจะตายลงตรงหน้าให้ได้

            ยังไงผมก็ยังอยู่ในใจคุณคริสเสมอ ผมไม่ไปไหนหรอกครับ

            “อยู่ในใจก็อีกเรื่อง อยู่ข้างๆก็อีกเรื่อง อย่าหายไปไหนนะ พี่อยู่โดยไม่มีทูนหัวไม่ได้ นะครับ

            อี้ชิงยิ้มให้ผู้ชายข้างๆทั้งน้ำตา เขาแสนดีเสมอ วันแรกเขารักยังไงเขาก็ยังยืนยันคำนั้นไม่มีเปลี่ยน แต่โชคชะตาก็เล่นตลก มอบผู้ชายที่สูงส่งและรักอี้ชิงมากมาให้แต่กลับให้เพียงฐานะอันต่ำต้อยติดตัวอี้ชิงมา ไม่มีอะไรเลยที่จะคู่ควรกับเขา ผู้ชายที่เป็นที่หมายปองของคนทั้งโลก

            พูดแค่นี้ก็ต้องขี้แยใส่กันด้วย

            มือหนาเอื้อมมากรีดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของอี้ชิงออกเมื่อรถติดไฟแดง ก่อนจะลูบเบาๆที่แก้มด้วยท่าทีอ่อนโยน ทำเอาอี้ชิงสะอื้นเล็กๆอย่างห้ามไม่อยู่

            เอ้า ยิ่งพูดยิ่งร้อง โถ่ ทูนหัวเป็นอะไรคะ

            “ฮึก ผมรักคุณคริส รักมากจริงๆนะครับ

            อี้ชิงไม่อาจจะซ่อนความรู้สึกได้อีกต่อไป มันไหลทะลักล้นจนแทบเรียกว่าระเบิด และสุดท้ายก็ได้แต่สารภาพกับเขาทั้งน้ำตา รัก อี้ชิงรักเขามากจริงๆ

            พี่ก็รักเรา รักมาก และจะไม่ยอมให้จากไปไหน พี่สัญญา

            ริมฝีปากอุ่นร้อนประทับลงบนขมับสวยอย่างอ่อนโยน อี้ชิงพริ้มตารับ ก่อนริมฝีปากสีสดจะโดนริมฝีปากหนาแนบลงมาปิดแนบชิด

            อย่าร้องไห้นะคะคนดี พี่ไม่ชอบเห็นน้ำตาชิงเลย

            “ครับ

            อี้ชิงรับคำแล้วเช็ดน้ำตาออกจากหน้าโดยเร็ว ปรับอารมณ์ตัวเองให้เข้าที่ก่อนรถจะเคลื่อนตัวออกไปเมื่อไฟจราจรขึ้นสีเขียว

 

 

 

 

 

 

            เป็นไงครับงานที่พี่สรุปมาให้คุณชายเล็กโอเคไหม มีตรงไหนไม่เข้าใจรึเปล่า

            ในห้องทำงานผู้อำนวยการฝ่ายโรงแรมในเวลาสิบโมง ผู้ช่วยกับเจ้านายน้อยลำดับที่สองกำลังพูดคุยกันถึงงานที่ต้องเร่งทำความเข้าใจอย่างใหญ่หลวงของเซฮุน เพราะซูโฮแจ้งว่าเขาจะไปฮ่องกงภายในคืนนี้เพราะสถานการณ์ที่นั่นเริ่มจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

            มีบ้างนิดหน่อย พี่อธิบายตรงนี้ให้ผมฟังสักรอบสิ

            เซฮุนยื่นแฟ้มเจ้าปัญหาไปให้ซูโฮที่รับไปดูเพียงครู่ก็อธิบายเป็นฉากๆอย่างคล่องแคล่ว เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเซฮุนก็เข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้งและพร้อมรับงานมาดูแลเต็มตัว

            โอเค เข้าใจละ ทีนี้ผมก็ไม่มีอะไรติดใจสงสัยแล้ว พี่ไปฮ่องกงได้อย่างหายห่วง

            “คุณชายเล็กเก่ง แป๊ปๆก็เข้าใจงานยากๆพวกนี้แล้ว มิน่าบริษัทใหญ่ๆถึงอยากได้ตัวไปร่วมงาน

            “พี่ต่างหากที่เก่ง สรุปงานที่กองเป็นภูเขาเลากาให้เป็นเนื้อหาสั้นๆแถมเข้าใจง่าย ถ้าผมไม่ได้พี่คงแย่

            “ไม่ต้องมาถ่อมตัวเลย คุณชายเล็กน่ะมีพรสวรรค์ทางด้านธุรกิจอยู่แล้ว ถึงพี่จะสรุปดียังไงถ้าคนไม่เก่งไม่ชำนาญก็ไม่มีวันทำความเข้าใจได้เร็วขนาดนี้หรอก แต่ขออย่างเดียวนะครับต่อไป ต้องอย่าใจร้อน มีคนอีกหลายคนที่ต้องพึ่งคุณชาย จะทำอะไรต้องคิดถึงลูกน้องให้มากๆ พี่ขอฝากไว้ในฐานะพี่ชายคนหนึ่ง

            ซูโฮกล่าวทิ้งทายซึ่งเซฮุนก็ยิ้มรับคำสอนของพี่ชายคนสนิทแถมเป็นเพื่อนรักกับพี่ชายตนโดยดี

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            เข้ามา

            เซฮุนเอ่ยอนญาต คนด้านนอกก็เปิดประตูเข้ามาซึ่งก็คือคริสนั่นเอง

            เป็นไงบ้าง

            คริสถามทั้งเพื่อนและน้องไปพร้อมๆกัน

            เรียบร้อย คุณชายเล็กเก่งอยู่แล้วรับมือสบาย

            “งั้นนายก็จะไปคืนนี้เลยน่ะสิ

            “อืม จองไฟล์ไว้เที่ยงคืน บอกตามตรงร้อนใจว่ะ โทรหาจงแดกับมินซอกทุกวัน สองคนนั้นก็ทำงานหนัก ฉันอยากรีบไปช่วยแก้ปัญหา

            ซูโฮตอบด้วยท่าทีกังวล สถานการณ์ที่ฮ่องกงเลวร้ายจริงๆและไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลยสักนิด

            เฮ้อ วันนี้มีแต่คนจะไปจากฉัน เมื่อเช้าก็น้องชายคนเล็ก นี่ก็มานาย วันนี้มันวันพลัดพรากของฉันรึไงนะ

            คริสบ่น ซูโฮพอได้ยินแบบนั้นก็ถามขึ้นด้วยความแปลกใจ

            อ้าวคุณหนูเล็กจะไปไหน

            “ไปเมกา แกอยากพักผ่อนก่อนกลับมารับงานต่อว่างั้น ฉันเห็นว่าเป็นทางดีที่จะกันน้องออกจากเรื่องยุ่งๆพวกนี้เลยให้ไป นี่ก็ไม่รู้จะทนคิดถึงได้แค่ไหน

            “เออ ฉันก็ว่าดีนะ คุณหนูแกดูจะสนใจเรื่องที่ฮ่องกงไม่น้อยแถมดูเครียดๆด้วยช่วงนี้ ให้แกไปพักผ่อนสักหน่อยก็คงดี

            ซูโฮเห็นด้วยทันทีกับการส่งแบคฮยอนไปอยูที่เมกา เพราะตอนนี้สถานการณ์ไม่น่าไว้วางใจเลยจริงๆ

            คนเดิมรึเปล่าครับที่ก่อเรื่อง

            เซฮุนถามขึ้นเมื่อนิ่งฟังพี่ชายกับเพื่อนสนิทคุยกันอยู่นาน

            ครับ ปาร์คชานยอลคนเดิม ผิดแต่ตอนนี้อำนาจแข็งแกร่งขึ้นเพราะกำลังทำธุรกิจมืดกับพวกชีค แล้วยังมีคาสิโนใหญ่กอบโกยเงินนักพนันทั่วโลกอีก รายได้หมุนเวียนเดือนละหลายร้อยล้าน ธุรกิจเติบโตขึ้นมากและที่สำคัญพวกนี้ทำเรื่องสกปรกได้โดยไม่สนว่าใครจะเดือดร้อน

            ซูโฮที่มีข้อมูลพอสมควรขยายความให้เซฮุนฟัง

            แล้วพี่คิดว่าจะจัดการยังไง ถึงจะเอาคนเลวๆแบบนี้อยู่

            “อันดับแรกต้องกู้ความเชื่อมั่นจากแขกของโรงแรมกลับมาก่อนแล้วต่อไปคือเดินหน้าหาหลักฐานเกี่ยวกับธุรกิจมืดของฝ่ายนั้น แล้วเปิดโปงให้โลกได้รับรู้นั่นเท่านั้นแหละครับ

            ซูโฮอธิบายแผนที่เตรียมเอาไว้ในใจให้เจ้านายทั้งสองฟัง

            งานอันตรายมากนะ พี่ต้องระวังตัวให้มากๆ

            เซฮุนเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง

            “ไม่ต้องห่วงครับ จงแดกับมินซอกส่งสายเข้าไปเป็นลูกค้าในไนต์คลับของพวกนั้นแล้ว สักพักคงได้เลื่อนขั้นเป็นวีไอพีเข้านอกออกในคาสิโนได้ ถึงตอนนั้นเราคงพอมีช่องทางหาหลักฐานมาเอาผิดคนพวกนี้ได้

            “ดี นายเป็นคนรอบคอบมากซูโฮ ฉันคงต้องฝากทุกอย่างไว้กับนาย

            คริสกล่าวชมเพื่อนรักจากใจจริง ยื่นมือไปตบบ่าอย่างจะฝากฝังซึ่งซูโฮก็ยิ้มรับด้วยความเต็มใจ

            ไม่เป็นไร คิงค็อปมีพระคุณต่อครอบครัวฉันมาก ฉันตอบแทนแค่นี้ถือว่าเล็กน้อย

            ชายหนุ่มทั้งสามยิ้มให้กันด้วยความเข้าอกเข้าใจ และต่างก็มีจุดมุ่งหมายที่ตรงกันคือการปกป้องคิงค็อป

 

 

 

 

 

 

 

            รูปคู่บนโต๊ะทำงานเป็นสิ่งเดียวที่อี้ชิงคิดจะเอาติดตัวไปด้วยจากห้องทำงาน เป็นรูปคู่ที่ถ่ายตอนคริสจบตรี ซึ่งเป็นวันที่คริสสารภาพรักครั้งแรกและเป็นวันที่อี้ชิงรับปากจะเป็นแฟนเขา แค่รูปใบเดียวแต่กลับเต็มไปด้วยความทรงจำแสนหวาน อี้ชิงบรรจงวางลงในกระเป๋าอย่างแสนรัก ต่อไปคงไม่มีอีกแล้ว ตัดใจทิ้งความอาลัยอาวรณ์ เขามีหลายอย่างที่ต้องจัดการ คิดได้ดังนั้นจึงเดินออกจากห้อง

            ผมจะไปธุระสักสองสามชั่วโมง ถ้ามีอะไรต้องเซ็นต์เอาไปวางบนโต๊ะเลยนะครับ

            “ค่ะ คุณอี้ชิง

            หลังสั่งเลขาหน้าห้องเสร็จอี้ชิงก็ลงลิฟต์ไปยังลานจอดรถทันทีเพื่อบึ่งรถกลับบ้าน กระเป๋ายังไม่ได้จัดเตรียมเพราะเมื่อคืนอี้ชิงกลัวคริสตื่นขึ้นมาเห็นซะก่อน ดังนั้นจึงต้องย้อนกลับมาเก็บเอาตอนนี้ แม่บ้านปรี่เข้ามาถามทันทีที่เห็นร่างอี้ชิงเดินเข้าบ้าน

            รับอาหารเที่ยงที่บ้านไหมคะคุณ

            “ไม่เป็นไรครับ ผมแค่แวะมาเอาของ

            อี้ชิงปฏิเสธแล้วเดินขึ้นชั้นบนของบ้าน เปิดห้องนอนที่เคยนอนกับเจ้าของห้องมานานหลายปี ถึงแม้ส่วนใหญ่จะไปอยู่ที่บ้านหลังเล็กของอี้ชิงก็ตาม แต่ตั้งแต่คุณหนูคนเล็กกลับมาอี้ชิงก็แทบจะไม่ได้กลับไปนอนบ้านหลังเล็กอีกเลย กระเป๋าเดินทางถูกลากออกมาเปิด ตอนเช้าก่อนไปทำงานอี้ชิงได้กะไว้แล้วว่าจะเอาอะไรไปบ้างจึงหยิบจับมาใส่ได้อย่างรวดเร็ว เพราะเวลามีจำกัด และไม่อยากให้ใครสงสัย

            เสื้อผ้าไม่กี่ชุดที่อี้ชิงเอาติดตัวไป ของใช้ทุกอย่างแทบจะอยู่ที่เดิมเพราะไม่อยากให้ผิดสังเกต จะมีก็แต่รูปหัวเตียงอีกอันที่อี้ชิงหยิบมาใส่กระเป๋า เป็นรูปตอนอี้ชิงจบโทแล้วคุณชายทั้งสามของบ้านบินไปแสดงความยินดีพร้อมหน้าพร้อมตา อี้ชิงจำได้ว่าวันนั้นเขามีความสุขมากแค่ไหน แต่จากนี้ไปมันจะไม่มีอีกแล้ว...

            ก่อนออกจากห้องอี้ชิงสอดจดหมายไว้ใต้หมอนคู่ที่เคยนอนเคียงกันทุกคืน เป็นข้อความสั้นๆแทนคำบอกลา เขาไม่สามารถพูดตรงๆกับคริสได้ ทั้งเจ็บปวดและขมขื่นแต่ทุกอย่างก็ถูกตัดสินใจไว้แล้วและอี้ชิงจะไม่เปลี่ยนใจเด็ดขาด

            คุณจะไปไหนเหรอคะ เผื่อคุณชายใหญ่ถามอิฉัน

            แม่บ้านถามตามหน้าที่เมื่อเห็นอี้ชิงหอบกระเป๋าลงมาจากด้านบนแล้วมีคนรถมาช่วยถือไปใส่รถไว้ให้ อี้ชิงยิ้มกลบเกลื่อนก่อนเอ่ยตอบ

            ผมจะเอาไปบริจาคน่ะ ไม่ได้ไปไหนหรอก

            เขาจำเป็นต้องโกหกเพื่อไม่ให้ใครสงสัยซึ่งแม่บ้านก็พยักหน้ารับรู้แต่โดยดี หลังจากนั้นอี้ชิงก็บึ่งรถออกจากบ้านจุดหมายคือร้านดอกไม้เจ้าประจำเพื่อซื้อช่อดอกไม้ช่อหนึ่งแล้วจึงบึ่งรถไปยังหลุมฝังศพของพ่อกับแม่ ใช่ เขาไปที่นั่นเพื่อบอกลาท่านทั้งสอง ช่อดอกไม้ถูกบรรจงวางลงใกล้ๆเนินดินหน้าป้ายชื่อ อี้ชิงลูบมือไปบนต้นหญ้าสีเขียวที่ขึ้นอยู่บนเนินดิน

            ผมมาลาพ่อกับแม่นะครับ ผมกำลังจะไปจากคุณคริส ฮึก...

            น้ำตาไหลออกมาเป็นสายอี้ชิงซบหน้าลงบนเนินดินนั้นอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้อีก

            ขอโทษที่ผมไม่อาจทำตามที่พ่อกับแม่สั่งเสียไว้ ผม...ไม่มีค่าพอจะยืนอยู่ใกล้ๆคุณคริส ฮึก...

            คำสั่งเสียทุกถ้อยคำยังแจ่มชัดอยู่ในหู พ่อกับแม่ย้ำเสมอถึงบุญคุณของคุณท่านทั้งสอง และอี้ชิงก็ไม่เคยลืม การตัดสินใจที่จะไปครั้งนี้ก็เพื่อไม่ให้คนมองคริสในทางที่ไม่ดีและเพื่อจบปัญหาระหว่างคนสามคน อี้ชิงถึงต้องไป และเชื่อว่าสักวันคนดีดีอย่างลู่หานจะเอาชนะใจคริสได้

            “ถ้าผมมีโอกาสจะกลับมาหาพ่อกับแม่นะครับ ผมลาก่อน...

            อี้ชิงปาดน้ำตาพยายามเข้มแข็ง ลุกขึ้นจากเนินดินนั้นแล้วเดินกลับไปที่รถด้วยหัวใจวูบโหวง ไม่มีอีกแล้วความทรงจำที่สวยงาม และสถานที่อี้ชิงอยากไปเป็นที่สุดท้ายคือสนามบาสของโรงเรียนมัธยมเก่าของทั้งอี้ชิงและคริส ที่นั่นก็เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายเหมือนกัน เขาจำได้ว่าแทบจะทุกเย็นต้องมานั่งรอคริสเล่นบาสจนพอใจก่อนจึงจะขึ้นรถกลับบ้านได้ ถ้าเขามีการบ้านจะต้องทำอี้ชิงก็จะยึดไฟดวงใหญ่ในสนามเป็นแสงสว่างโดยมีเสียงรองเท้ากีฬาดังเอี๊ยดอ๊าดอยู่ใกล้ๆพร้อมๆกับเสียงลูกบาสตกกระทบกับพื้นเป็นระยะ

            ฮื้อ อย่าครับผมทำการบ้านอยู่

            อี้ชิงดันเด็กผู้ชายตัวสูงที่ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อออก เมื่อคนคนนั้นลงมานั่งยองๆซ้อนหลังแล้วแอบเอาจมูกโด่งๆมาฟัดเข้าที่แก้มเขาหลายที

            “ทำแต่การบ้าน ไม่ปวดหัวบ้างรึไง พี่เห็นเธอคร่ำเคร่งอยู่แต่กับตำรา

            “ก็ผมไม่เก่งเหมือนคุณคริสนี่ครับ ผมต้องอ่านย้ำหลายๆรอบถึงจะเข้าใจ

            อี้ชิงอธิบายเหตุผลก่อนก้มหน้าลงอ่านต่อ แต่คนตัวสูงก็ไม่หยุดตอแยง่ายๆ

            งั้นเดี๋ยวพี่ช่วยสอนให้เอามั้ย

            เสียงทุ้มกระซิบใกล้ๆหู อี้ชิงคงจะตอบรับง่ายๆด้วยความดีใจถ้าน้ำเสียงที่พูดไม่ได้แฝงไว้ด้วยแววเจ้าเล่ห์ไม่แพ้สายตา เขาจึงเลือกที่จะอมยิ้มแล้วปิดปากเงียบ

            ทำไม ไม่อยากให้พี่สอนรึไง หืม พี่เก่งนะทั้งวิทย์ คณิต

            คนตัวสูงยังพยายามอวดสรรพนามตัวเองไม่หยุด แต่อี้ชิงก็ไม่เถียงว่าเขาเก่งจริงๆ ชื่อเสียงเขาเลื่องลือเสมอ ทั้งหล่อ ทั้งรวย ทั้งเก่ง เป็นที่หมายปองของสาวๆ แต่ไอ้หน้าตาเจ้าเล่ห์นี่สิที่ทำเอาอี้ชิงไม่อยากรับข้อเสนอ

            สอนแล้วคิดค่าตอบแทนรึเปล่าล่ะครับ

            “ก็มีบ้างนิดหน่อย

            ตอบหน้าตายแต่อี้ชิงรู้ว่าเขาเจ้าเล่ห์

            งั้นไม่เอาดีกว่าครับ ผมคงมีไม่พอจ่าย

            อี้ชิงแกล้งปฏิเสธและแน่นอนว่าเขาก็คว้าหมับเข้าที่เอวแล้วหมุนตัวอี้ชิงให้หันหน้ามาหาเขา ร่างสูงใหญ่ทรุดลงนั่งพื้นอย่างไม่กลัวเปื้อนมองอี้ชิงด้วยสายตาอ้อนๆเหมือนเด็ก แล้วดึงมืออี้ชิงไปกุมประทับจูบแสนอ่อนหวานลงมา

            ใครว่าพี่อยากได้เงินจากเธอ พี่อยากได้อย่างอื่นต่างหาก

            “งั้นไม่เป็นไรครับ ผมทำเองดีกว่า

            “เธอนี่ใจร้ายกับพี่จัง

            วันนั้นจบที่จูบอันแสนหวานท่ามกลางไฟสีนวลกระจ่างของสนามบาสยามค่ำคืน เป็นความทรงจำที่อี้ชิงจะไม่ลืมเด็ดขาด ความรักที่เขามีให้ ความเมตตาที่เขามีให้เสมอมา เอี้ชิงจะขอตอบแทนด้วยการไปให้ไกลเพื่อไม่ให้เขาตกต่ำเพราะตัวอี้ชิงที่เป็นเพียงคนต่ำต้อย

            Tru Tru Tru

            เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอี้ชิงล้วงออกจากกระเป๋าเสื้อมาดู เป็นคริสนั่นเองที่โทรเข้ามา

            ครับ

            [อยู่ไหนน่ะ พี่มาหาที่ห้องเลขาบอกว่าเธอออกไปธุระ]

            น้ำเสียงร้อนรนกรอกเสียงถามกลับมา เขาคงร้อนใจไม่น้อยเพราะปกติอี้ชิงจะบอกเขาก่อนออกมาข้างนอกทุกครั้ง

            พอดีโทรศัพท์ผมมีปัญหานิดหน่อยน่ะครับ เลยเอามาให้ที่ศูนย์ช่วยดู เดี๋ยวก็กลับแล้วคุณคริสจะเอาอะไรไหมครับ

            เป็นอีกครั้งที่ต้องโกหกออกไปทั้งน้ำตาเพื่อไม่ให้เขาสงสัย

            [ไม่ล่ะ เธอรีบกลับมาเถอะ]

            “ครับ งั้นผมจะวางแล้วนะครับ

            [จ้ะ]

            น้ำตาไหลลงมาเงียบๆ อี้ชิงปล่อยให้มันเป็นอยู่อย่างนั้นจนในที่สุดก็หยุดมันได้แม้ยากลำบากเต็มทน ก่อนถึงเวลาเครื่องออกเขาต้องทำตัวให้ปกติที่สุด และใช้เวลาทุกนาทีที่จะได้อยู่กับเขาเป็นครั้งสุดท้ายให้มีค่าที่สุด ขับรถกลับบริษัทด้วยหัวใจว่างเปล่าแต่ต้องปั้นหน้ายิ้มไปจนถึงห้องทำงาน

 

 

 

 

 

 

 

 

            หลังนั่งอยู่กับกองเอกสารตลอดบ่ายเซฮุนก็รู้สึกเมื่อยขบจนต้องลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อยืดเส้นยืดสายบ้าง เขาล้วงหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงเพื่อเลื่อนหารายชื่อคนบางคน จะกวนประสาทเรื่องนัดพี่ชายเขาไปกินข้าวเย็นด้วยหน่อย แต่พอกดไปหาสี่ห้าครั้งก็ได้รับแค่เพียงเสียงตอบกลับของระบบ แสดงว่าไม่เปิดเครื่องหรือจงใจไม่เปิดเครื่องกันแน่ เซฮุนกดตัดสายอย่างหงุดหงิด

            นัดกินข้าวกับผู้ชายเข้าหน่อยกล้าปิดเครื่องเลยนะคุณว่าที่พี่สะใภ้

          เซฮุนนึกแค่นในใจก่อนจะเปลี่ยนไปเปิดโปรแกรมเมสเสจแทนแล้วพิมพ์ประโยคสั้นๆแต่กวนประสาทเหลือร้ายไปแทน

          จะได้กินข้าวกับผู้ชายสองต่อสองเข้าหน่อยปิดเครื่องเลยเหรอครับคุณว่าที่พี่สะใภ้ หึ อิ่มอกอิ่มใจมากสินะ 

 

            โดยหารู้ไม่ว่าอีกด้านหนึ่งของกรุงโซลลู่หานกำลังนั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้ทำงาน โทรศัพท์มือถือนอนแอ้งแม้งอยู่ในกระเป๋าไม่ได้รับการเหลียวแลจนแบ็ตหมดและปิดเครื่องไปเอง โดยไม่รู้เลยว่ามีใครคนหนึ่งส่งข้อความมาด้วยความหงุดหงิดที่เขาไม่ยอมรับโทรศัพท์ คืนนี้ลู่หานต้องไปทานข้าวกับคริสตามที่พ่อนัดหมายไว้ให้ ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องแปลกเพราะตั้งแต่ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นกันมาก็มีหลายครั้งที่ต้องไปทานข้าวหรือแม้แต่ออกงานด้วยกัน แต่ครั้งนี้มันต่างกันก็ตรงที่พ่อบอกไว้อย่างชัดเจนว่า

            ฉันจัดการแผนทุกอย่างไว้แล้ว แกแค่อย่าขัดขืน เขาจะทำอะไรก็ปล่อยให้เขาทำไป แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อยเอง

            แน่นอนว่าพ่อต้องวางแผนการณ์ไว้แล้วเรียบร้อยและลู่หานก็ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าพ่อจะจัดการจับคุณคริสไม่ให้หลุดมือไปได้ยังไง ซึ่งไม่น่าใช่วิธีที่ดีแน่นอนลู่หานมั่นใจ แค่คิดก็ปวดหัวจนแทบไม่อยากให้ถึงนัดคืนนี้เลย จะบอกปฏิเสธก็กลัวพ่อแต่อีกใจก็รู้สึกผิดกับอี้ชิง ลู่หานไม่รู้เลยว่าควรจะทำยังไง

 

 

 

 

 

 

 

            ราวหกโมงเย็นคริสก็กลับถึงบ้านเพื่ออาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปตามนัด เช่นเดียวกับอี้ชิงและแบคฮยอนเองก็เตรียมตัวเพื่อออกเดินทางเหมือนกัน คริสขยับมากอดเอวบางของอี้ชิงที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำเพื่อให้คนตัวเล็กติดกระดุมเสื้อให้เขา มือขาวผ่องจัดการติดกระดุมให้อย่างที่เคยทำ คริสมองตาปรอย

            อยากไปส่งน้องกับชิงจัง พี่ไม่น่ามีธุระวันนี้เลย

            “เดี๋ยวคุณหนูก็กลับมาแล้วนะครับ อย่าคิดมาก

            แต่อี้ชิงคงไม่ได้กลับมาอีกแล้ว...

            “วันนี้มีแต่คนมาจากพี่ไป ทั้งตัวเล็ก ทั้งซูโฮ พี่ใจหวิวๆยังไงไม่รู้

            มืออี้ชิงชะงักอยู่ที่กระดุมเม็ดสุดท้าย หัวใจกระตุกเหมือนจะหลุดลอยออกไป           

            “ก็แค่ตัวห่างกันคิดถึงเมื่อไหร่ก็โทรหาได้ หรือจะไปเยี่ยมยังได้เลยครับ

            แต่สำหรับอี้ชิงคงเป็นการหายไปจากเขาตลอดกาล...จะไม่มีอีกแล้วคนตัวสูงที่คอยหยอกเย้าแนบชิดทุกคืน ไม่มีอีกแล้วความรู้สึกแบบนี้

          ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            เสียงเคาะประตูดังขึ้นอี้ชิงจัดเชิ้ตคนตัวสูงให้เข้าที่แล้วเดินไปเปิดประตูให้คนด้านนอก เป็นคุณหนูคนเล็กนั่นเองที่โผล่หน้าแป้นแล้นเข้ามาด้านใน

            บี๋เข้าไปได้ไหมครับ

            “ได้สิครับคุณหนู

            คนตัวเล็กในชุดเชิ้ตขาวกางเกงยีนส์เรียบๆเดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนเตียงนอนพี่ชายที่เดินเข้ามาหาแล้วนั่งลงข้างๆ โดยมีอี้ชิงยืนกอดอกพิงตัวกับโต๊ะมุมห้องมองยิ้มๆ

            เตรียมตัวเสร็จแล้วเหรอเรา

            พี่ชายคนโตถามพร้อมลูบศีรษะทุยด้วยความรัก

            ครับ เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว

            “มาไม่ทันไรก็จะกลับไปอีกแล้ว พี่จะทนคิดถึงได้ยังไงนะ พี่อี้ชิงเราคงร้องไห้ขี้มูกโป่งคิดถึงน้องแน่ๆเลย

            “โถ่ เดี๋ยวก็กลับมาแล้วครับ สองสามเดือนมันแป๊ปเดียวเอง

            คนตัวเล็กเอนหัวไปมุดอกพี่ชายให้คริสกอดเข้าไปแนบอกทั้งตัวแล้วหอมกระหม่อมไปทีอย่างหมั่นเขี้ยว

            ไปอยู่โน่นอย่าซน ห้ามเล่นคอมพิวเตอร์จนดึก ห้ามกินอาหารขยะ ห้ามไปเดินในที่เปลี่ยวๆดึกๆดื่นๆคนเดียว เข้าใจมั้ย หื้ม

            “ฮื่อรู้แล้ว บี๋โตแล้วนะ

            “คนโตที่ไหนเขากลัวผีจนต้องให้พี่อี้ชิงไปนอนเป็นเพื่อนกัน หืม

            พี่ชายแซว คนตัวเล็กทำหน้าบู้ซุกเข้าอกไปมากกว่าเดิมอีก

            อันนั้นไม่ได้กลัวซักหน่อย บี๋แค่ไม่ชินแค่นั้นเอง

            คนตัวเล็กเถียงข้างๆคูๆ จนพี่ชายหัวเราะเอ็นดู ดึงตัวเข้ามากอดแรงๆอีกทีแล้วจึงปล่อยตัวให้เข้าไปอ้อนกอดอี้ชิงอีกคน

            เดี๋ยวเสร็จแล้วจะไปเรียกนะครับ

            อี้ชิงบอกคนตัวเล็กที่ทำท่าตะเบ๊ะรับ

            ครับผ้ม!”

            แบคฮยอนออกไปจากห้องแล้ว เหลือผู้ใหญ่สองคนอยู่กันตามลำพัง อี้ชิงหยิบเน็กไทด์มาผูกให้คนตัวสูง

            ไปส่งน้องแล้วรีบกลับนะคะ พี่ก็จะรีบกลับเหมือนกัน

            อี้ชิงเงียบก่อนจะเอ่ยตอบเสียงแผ่ว

            ครับ

            “เป็นอะไรรึเปล่า พี่เห็นเราซึมๆไปนะวันนี้ ไม่สบายใจเรื่องที่พี่จะไปเหรอ

            “เปล่าครับ ผมอาจจะเหนื่อยไปหน่อย ได้นอนพักก็คงรู้สึกดีขึ้น

            อี้ชิงเผยยิ้มกลบเกลื่อนอาการ คริสลุกขึ้นจากเตียงนอน กดจูบลงบนแก้มขาวแผ่วเบาก่อนจะเลื่อนมาประกบที่ปากจูบซับแล้วผละออกอย่างอ่อนโยน

            งั้นกลับมาจากส่งน้องแล้วก็นอนพักนะคะ พี่จะรีบกลับ

            “ครับ

            อี้ชิงหยิบสูทมาสวมให้คนตัวสูงเป็นลำดับสุดท้าย

            พี่ไปนะคะ ฝากดูแลน้องด้วย

            “ครับ

            คริสเดินไปเปิดประตูห้อง หัวใจอี้ชิงวูบโหวงราวจะปลิดตามไปกับเขา จนในที่สุดก็เผลอเรียกชื่อเขาออกไป

            คุณคริสครับ

            “หืม

            ลาก่อนเจ้าชีวิตของผม...

            “ขับรถดีดีนะครับ

          คำที่เปล่งออกจากปากกับประโยคที่อยากจะพูดจริงๆกลับเป็นประโยคคนละประโยค สุดท้ายแล้วก็ไม่มีแม้แต่โอกาสจะล่ำลาเขาจากปากตัวเอง ทำได้แค่มองหลังเขาเดินหายออกไปจากห้องเป็นครั้งสุดท้าย...

            จดหมายที่ซ่อนไว้ใต้หมอนถูกหยิบขึ้นมาวางไว้ข้างบนเพื่อให้เจ้าของห้องเห็นได้ชัดเจน อี้ชิงในชุดพร้อมออกเดินทางมองกราดสายตาทั่วห้องเป็นครั้งสุดท้ายก่อนตัดใจปิดบานประตูลง กระเป๋าถูกเตรียมใส่รถตั้งแต่ตอนกลางวันดังนั้นเขาจึงเดินไปเคาะเรียกคุณหนูคนเล็กได้เลย

            อ้าว พี่ชายเล็กมาแล้วเหรอครับ

            คนตัวเล็กถามด้วยความสงสัยเมื่ออี้ชิงเปิดประตูเข้าไปเรียกเพราะพี่ชายบอกจะเป็นคนขับรถไปส่ง

            คุณชายเล็กบอกว่ายังติดพันงานอยู่กับพี่ซูโฮ อาจจะมาไม่ทันให้พี่ไปส่งคุณหนูได้เลยครับ

            “โอเคครับ งั้นเราไปเลยเถอะเผื่อรถติด บี๋เพิ่งเห็นว่าวันนี้เขามีจัดงานอะไรด้วย

            สองร่างเล็กๆเดินโอบกันลงบันได กระเป๋าถูกคนรถยกไปใส่รถอี้ชิงก่อนหน้านี้แล้ว แบคฮยอนไม่อาจรู้ได้เลยว่าอี้ชิงโกหกเรื่องที่บอกว่าเซฮุนติดงาน

            เดี๋ยวผมขับไปเอง ลุงไปพักผ่อนเถอะครับ

            อี้ชิงปฏิเสธคนรถที่จะขับรถให้ คนรถทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย คนสองคนหันมองบ้านด้วยความอาลัยอาวรณ์โดยต่างไม่ได้สังเกตกันละกัน ก่อนจะตัดใจขึ้นรถในที่สุด

            ที่จริงน่าจะให้คนรถขับไปนะครับ พี่อี้ชิงจะได้ไม่ต้องเหนื่อยขับกลับ แถมกลับคนเดียวด้วย บี๋เป็นห่วง

            “ไม่เป็นไรหรอกครับคุณหนู นานๆขับเองก็ดีเหมือนกัน

            อี้ชิงบอกคุณหนูคนเล็ก ที่จริงแล้วเขากะฝากกุญแจรถไว้ที่ประชาสัมพันธ์แล้วบอกคนรถให้มาเอาหลังจากที่เขาขึ้นเครื่องไปแล้ว นั่นเป็นสาเหตุที่เขาออกมาก่อนที่เซฮุนจะมาถึงบ้าน

 

 

 

 

 

            อีกด้านของกรุงโซลเซฮุนกำลังหัวเสียกับการจราจรที่ติดขัด เขาออกจากบริษัทตั้งแต่ห้าโมงกว่าๆเพื่อที่จะไปให้ทันส่งน้องกับอี้ชิงแต่ตอนนี้ใกล้จะทุ่มนึงแล้วรถยังเคลื่อนไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำ ถ้ารู้ว่าทั้งโซลมีจัดงานเฉลิมฉลองแบบนี้เขาคงออกมาแต่หัววัน แถมแบ็ตโทรศัพท์ยังมาหมดเอาตอนที่รถติดยาวเป็นแพจนน่าโมโห

            กว่าจะฝ่าการจราจรมาถึงบ้านก็เกือบจะสองทุ่ม เซฮุนเดินหัวเสียผ่านหน้าแม่บ้านโดยทำแค่สั่นหน้าให้คำถามว่าเขาจะรับอาหารเย็นหรือไม่ เขาเดินเข้าไปเปิดดูห้องน้องเห็นแค่ความเงียบและหน้าโต๊ะเครื่องแป้งที่ว่างเปล่า เดินเลยไปที่ห้องพี่ชายห้องเงียบเชียบเช่นกัน เซฮุนกำลังจะปิดประตูลงแล้วเดินไปโทรศัพท์หาอี้ชิงก็พอดีลมพัดผ่านหน้าต่างเข้ามาอย่างแรงจนกระดาษแผ่นหนึ่งปลิวหวือลงมาตกที่พื้น เซฮุนเดินไปเก็บจะเอาไปวางที่เดิมแต่ทว่าลายมือช่างคุ้นตา เขารีบเปิดจดหมายอ่านทันทีก่อนจะสบถอย่างหัวเสีย

            มีใครอยู่บ้าง มาหาฉันหน่อย!”

            เซฮุนร้องเรียกคนในบ้าน สาวใช้และแม่บ้านส่วนหนึ่งที่ได้ยินเสียงเดินออกมายืนก้มหน้าเงียบๆรอฟังเจ้านายพูด

            ใครขับรถไปส่งคุณแบคฮยอน

            “คุณอี้ชิงอาสาขับไปเองค่ะ

            “ให้ตาย!”

            เซฮุนสบถออกมาอีกครั้งจนบริวารทั้งหลายสะดุ้งกับเสียงคำรามของเขา ทุกคนไม่เคยเห็นคุณชายคนกลางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดนี้มาก่อน

            แล้วพี่อี้ชิงได้เอากระเป๋าอะไรไปไหม

            “ไม่นะคะ มีแค่กระเป๋าคุณแบคฮยอน อ้อ แต่ตอนเที่ยงคุณอี้ชิงกลับมาหิ้วกระเป๋าไปค่ะ อิฉันถามคุณอี้ชิงบอกว่าจะเอาเสื้อผ้าไปบริจาค

            “โว้ย!”

            เซฮุนเขวี้ยงสูทลงพื้นอย่างหัวเสีย เขาอ่านจดหมายของอี้ชิงจนจบแล้วและคิดว่าออกไปสนามบินตอนนี้คงไม่ทันเพราะเลยเวลาเที่ยวบินของแบคฮยอนแล้วและแน่นอนว่าอี้ชิงก็คงจะจองเที่ยวบินไม่ห่างกัน นี่มันวันซวยอะไรของเขา

            ไปหยิบโทรศัพท์สำรองในห้องฉันมาซิ!”

            “ค่ะคุณชายเล็ก

            สั่งเสียงเข้ม สาวใช้รีบขึ้นไปเอามาให้ตามคำสั่ง เซฮุนเดินไปหยุดอยู่หน้าโทรศัพท์บ้านก่อนยกหูกดหมายเลขโทรออกหาพี่ชาย ให้ตาย! โทรติดแต่ไม่มีคนรับนี่พี่ชายเขามัวทำอะไรอยู่ เมียหนีไปแล้วยังไม่รู้ตัวอีก พอได้โทรศัพท์เซฮุนก็บึ่งรถไปยังโรงแรมที่พี่ชายบอกชื่อไว้ทันที และแน่นอนว่านอกจากจะไปบอกข่าวพี่ชายแล้วเขาก็จะไปจัดการตัวปัญหาของเรื่องนี้เช่นกัน คุณหนูตระกูลลีผู้เย่อหยิ่งคนนั้น

 

 

 

 

 

 

            ลู่หานเหม่อมองออกไปด้านนอกกระจกของห้องอาหารวีไอพีของโรงแรมด้วยดวงตาเลื่อนลอย แม้เสียงโทรศัพท์ของคริสที่ดังขึ้นเบาๆก็ไม่อาจทำลายภวังค์นั้นได้ จนในที่สุดโทรศัพท์ก็หยุดส่งเสียงไปเองเมื่อถูกเมินเฉยเป็นเวลานาน อาหารค่ำเสต็กแซลมอนเลิศรสจบลงแล้ว ต่อด้วยการดื่มไวน์อีกนิดหน่อยพอเป็นพิธีก่อนจะแยกย้ายกันกลับก่อนสี่ทุ่มตามที่ได้ตกลงกันไว้กับคริส ยังดีที่การมาทานอาหารครั้งนี้พ่อไม่ตามมาด้วย ไม่งั้นลู่หานคงอึดอัดมากกว่านี้

            เหม่อเชียวเรา คิดอะไรอยู่ หืม

            คริสที่กลับมาจากเข้าห้องน้ำเอ่ยถามขึ้นจนลู่หานที่ค้ำคางมองออกไปยังวิวด้านนอกถึงกับสะดุ้ง

            เปล่าครับ แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยนิดหน่อย

            “อย่าโกหกพี่ กำลังกังวลเรื่องแต่งงานอยู่ใช่มั้ย

            คริสเอ่ยถามอย่างรู้ดี นั่นทำเอาลู่หานต้องถอนหายใจยาวทั้งหน้าเศร้าๆ

            ครับ ผมไม่รู้จะทำยังไงดีจริงๆครับคุณคริส คุณพ่อท่านเร่งเร้าอยู่ทุกวันจนผมอึดอัด

            “แล้วลู่หานรักใครอยู่หรือเปล่าตอนนี้ เผื่อพี่จะช่วยพูดกับคุณพ่อเราได้บ้าง

            รักใครมั้ยงั้นเหรอ? กี่ปีมาแล้วที่เขาตั้งหน้าตั้งตาอยู่แต่กับงาน จนเมื่อไม่กี่เดือนก่อนก็มีคนกวนประสาทคนหนึ่งโผล่เข้ามาในชีวิต และปฏิเสธไม่ได้เลยว่าลู่หานให้ความสำคัญกับเขาอย่างน่าแปลก

            ไม่มีครับ

            แต่จะให้ยอมรับออกไปคงน่าอายถ้าลู่หานเป็นฝ่ายให้ความสนใจเขาอยู่แค่ข้างเดียว

            ทำไมไม่ลองมองใครดูบ้าง เผื่อคนคนนั้นจะเอาชนะใจคุณลียองแจได้

            ลู่หานค้านขึ้นในใจทันที คนกวนประสาทแบบนั้นไม่มีวันที่พ่อจะชอบขึ้นมาได้ คนที่จะชนะใจพ่อต้องเป็นคนสุขุมและเป็นผู้ใหญ่อย่างคุณคริสหรือไม่ก็เป็นผู้ทรงอิทธิพลอย่างปาร์คชานยอลเท่านั้น

            พ่อไม่มีวันพอใจใครหรอกครับนอกจากคุณคริสแล้วก็ เอ่อ ปาร์คชานยอล

            ลู่หานเอ่ยหน้าเศร้า คริสเองก็พูดไม่ออกไปเช่นกัน บริกรเดินเอาไวน์มาเสิร์ฟสองแก้ว

            มาดื่มกันสักนิดแล้วค่อยกลับจะได้หลับสบายขึ้น

            คริสชวนลู่หานดื่ม คนตัวเล็กยิ้มน้อยๆก่อนจะยกแก้วขึ้นชน

            ขอบคุณคุณคริสมากเลยนะครับที่ช่วยเหลือผมทุกอย่าง แต่ผมว่าคงถึงเวลาแล้วที่ผมจะต้องตัดสินใจซักที

            “อย่าทำแบบนี้ ค่อยๆคิดหาทางออก ไม่ต้องรีบตัดสินใจ

            “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเป็นคนขี้ขลาดมานานเกินไปแล้ว และก็ยังเอาเปรียบคุณอี้ชิงมาโดยตลอด สมควรที่จะต้องรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองและคืนอิสระให้คุณคริสซะที

            “แต่พี่ว่า...

            “ไม่เป็นไรหรอกครับ ถ้าผมอยู่ไม่ได้ผมก็แค่ขอหย่ากับเขา

            “พี่เกรงว่ามันจะไม่ง่าย

            “แต่ผมก็ไม่อยากทำร้ายจิตใจคุณอี้ชิงอีกต่อไปแล้ว ผมเอาเปรียบคุณอี้ชิงมานานเกินไป ถึงเวลาที่ต้องตัดสินใจแล้วครับ คุณคริสไม่ต้องห่วง ผมจะทนมันให้ได้

            และเหตุผลที่สำคัญกว่านั้นคือลู่หานไม่อยากถูกใครบางคนเกลียด สายตาที่ถูกเขามองแบบนั้นมันทำให้ลู่หานหายใจไม่ออกและดูไร้ค่า...

            งั้นพี่ก็ตามใจลู่หาน แต่ถ้าอยากให้พี่ช่วยเมื่อไหร่บอกพี่ได้เสมอนะ ลู่หานก็คือน้องคนนึงของพี่

            “ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยผมมาตลอด คุณคริสเป็นคนดีจริง

            ลู่หานเอ่ยขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง นั่งคุยกันได้สักพักคริสก็รู้สึกว่าตัวเองมีอาการแปลกๆ ตัวเขาร้อนขึ้นเหมือนไฟลนอย่างไม่ทราบสาเหตุ

            คุณคริสเป็นอะไรรึเปล่าครับ

            ลู่หานถามเมื่อสังเกตเห็นอาการแปลกๆ

            พี่ไม่รู้ อยู่ๆก็ร้อนขึ้นมาทั้งตัว อยากถอดเสื้อผ้าแล้วอาบน้ำขึ้นมาดื้อๆ

            ลู่หานแปลกใจ ยิ่งคริสดูกระสับกระส่ายทุรนทุรายก็ยิ่งร้อนใจ ในที่สุดคริสก็เรียกตัวบริกรมาถามและขอเปิดห้องเพื่อขออาบน้ำ บริกรนำไปทันที ลู่หานนั่งรออยู่ที่เดิม แต่ไม่นานบริกรคนเดิมก็กลับเข้ามาเรียกตัวลู่หาน

            เชิญไปดูอาการคุณคริสที่ห้องด้วยครับ ผมไม่รู้จะทำยังไง

            ลู่หานรีบลุกขึ้นเดินตามบริกรคนนั้นทันทีโดยไม่นึกเฉลียวใจอะไร แต่พอเข้าห้องไปห้องก็โดนล็อคจากด้านนอก ลู่หานแปลกใจนิดๆ แต่ก็เดินเข้าไปด้านในห้อง คริสฟุบอยู่ที่เตียงนอนกำลังทุรนทุราย ข้างๆเตียงมีสูทที่โดนเหวี่ยงทิ้งลวกๆ

            คุณคริสเป็นอะไรครับ

            ลู่หานถลาไปประคอง  คริสเหงื่อแตกซ่กอย่างน่าเป็นห่วง มือเล็กยกขึ้นอังหน้าผาก

            “ลู่หานพี่คิดว่ามีคนใส่ยาปลุกเซ็กส์ให้พี่กิน

            “วะ...ว่าไงนะครับ

            ลู่หานอุทานหน้าตื่นก่อนจะเข้าใจขึ้นมาทันทีกับประโยคที่พ่อสั่งเอาไว้ที่บอกว่าอย่าขัดขืนที่แท้ก็คือแบบนี้นี่เอง แล้วลู่หานจะทำยังไงดี

            พี่กำลังจะไม่ไหว

            คริสกระสับกระส่ายมือหนากำลังปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ด ความร้อนและความต้องการปะทุเมื่ออวัยวะส่วนนั้นตื่นตัวและกำลังเต้นตุบอย่างทรมาน เขากำลังจะคลั่งและคนเนื้อตัวนุ่มนิ่มตรงหน้าก็กำลังจะเป็นเหยื่อให้เขา

            คุณคริส

            ลู่หานเอ่ยเรียกคนที่จับตัวเขาไว้แน่นและกำลังคืบคลานขึ้นมาคร่อมบนตัวด้วยสายตาตื่นตระหนก ในตอนนี้สายตาคริสน่ากลัวมากมันเต็มไปด้วยความต้องการอย่างชัดเจน

            แควก!

            ริสกระชากเชิ้ตออกจากตัวของเขาอย่างแรง ลู่หานมองแผงอกกว้างเปลือยเปล่าอย่างตระหนก และในที่สุดคริสก็ขาดสติใบหน้าคมก้มลงมาหาลู่หานเบี่ยงหน้าหลบจมูกคมของคริสจึงพลาดไปโดนที่ซอกคอ

            อื๊อ คุณคริสอย่าครับ

            คนตัวเล็กดันหน้าคมคายจะให้ออกห่าง แต่คริสที่โดนฤทธ์ยาครอบงำสติก็ไม่อาจต้านทานอานุภาพมันได้ จมูกคมจึงยังซุกไซร้อยู่ที่ซอกคอขาวหอมกรุ่น ก่อนจะลามลงมาที่ไหปลาร้า ลู่หานจะผลักคริสออกแต่ก็สู้แรงคนตัวโตกว่าไม่ได้ หรือว่าในที่สุดแล้วพ่อจะเป็นคนชนะในแผนการครั้งนี้ลู่หานคิดอย่างสิ้นหวังเมื่อคริสยังรุกหนักไม่ยอมหยุด...

 

100%

...........................................................................................................................................................

            Talk  ตอนหน้า NC ค่ะ หรือจะเป็นคริสลู่ #บริโภคจุด...

 

                        คุยกันที่ #ฟิคพรซต

                        ตบคนเขียนได้ที่ @BubbleHunHan

 

 

 

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

5,746 ความคิดเห็น

  1. #5662 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 14:31
    อี้ชิงหนีไปนะดีแล้ว ถ้ามารับรู้เรื่องนี้หัวใจจะแหลกขนาดไหน ฮืออออ
    #5662
    0
  2. #5587 Kimji_sag (@Kimji_sag) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 16:05
    คริสลู่...........
    #5587
    0
  3. #5500 CoffeeMate (@nuiko) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2559 / 22:17
    คริสลู่ กิ้สสสสสส
    #5500
    0
  4. #5404 hunhun (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 22:05
    ตอนนี้เป็นตอนพลัดพรากแห่งชาติสินะ สงสารคริส อี้ ลู่ นุ่งแบคไม่กลัวเหรอลูกพี่ชานมาเฟียนะเฟ้ย O_O''
    #5404
    0
  5. #5374 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 11:21
    อะไรๆๆ ไปกันใหญ่แล้ว ฮุนเร็วๆ
    #5374
    0
  6. #5293 Mine-Kris* (@minegalaxykris) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 22:46
    พี่คริสใจเย็นๆก่อน ทนไหวมั้ยยย
    เรียกโอเซมาด่วนเลยยยย รีบบๆๆเร็วดิ้ เดวไม่ทัน 555555
    #5293
    0
  7. #5255 Yulyul_Hunhun (@welovesnsdyul) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 21:12
    เห้ยยยยย พี่คริสอย่าทำอะไรพี่ลู่นะเซฮุนรีบๆมาเลย พ่อของลู่หานนี่แสบจริงๆเลยอ่ะ และอี้ชิงก็ยังจะมาหนีพี่คริสไปอีก
    #5255
    0
  8. #5204 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 21:18
    เห้ย

     โอ๊ววววม๊ายยยยยย ฮุนวิ่งดิ่วิ่ง
    #5204
    0
  9. #5108 Nong Praewchiczz (@5615120005) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 23:22
    ไม่นะ คุณชายใหญ่!!!!!! นี่มันเกิดอะไรขึ้น คริสเลย์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ สงบสตินะคะคุณชายใจร่มๆๆๆ ฮึ๊บคะฮึ๊บ ><
    #5108
    0
  10. #5081 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 09:53
    พระเอกไม่ค่อยออมมือเลยอ่ะเรื่องพวกนี้ฉีกเสื้อเลย
    #5081
    0
  11. #5050 ppimmzz (@ppimmzz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 19:31
    เห้ยยยยยย พี่คริสสสส เมียหนีไปโน่นแล้วววว ยังจะมาเอากะคนอื่นอีก ฮือออออออ อย่านะพี่คริส #คิดไปเอง #มโนชนะเลิศ
    #5050
    0
  12. #4926 _HelloKitty028 (@kyu-magnae) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2558 / 18:55
    เอิ่ม พี่คริสค่ะเรื่องนี้ฮุนฮานค่ะ
    #4926
    0
  13. #4706 Meipimars (@pimsung40) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 21:34
    โหยยยยย พ่อลู่หานโคตรร้ายอะ ไม่ได้น้าาาาาาาา
    #4706
    0
  14. #4222 พนิดา แก่นวงศ์ (@fern1107) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 02:35
    ม่ายยยย.เซฮุนนน.เวลานี้นายไปอยู่หนายยยย ฮุนจ้าา รีบมาเถอะสงสารชิงมากก
    #4222
    0
  15. #4108 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 04:40
    กรี๊ดดดดดดไม่นะ
    #4108
    0
  16. #3489 yang yori (@obeasto) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 18:36
    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #3489
    0
  17. #3442 Minzy Warattaya (@minzywrty) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 22:49
    สงสารอิ้ชิง
    #3442
    0
  18. #3304 SSuperpp94sh (@kitilak13) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 22:02
    สงสารอีชิ้งง่า
    #3304
    0
  19. #2979 Emms (@Gpemws) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 13:11
    เห้ยยยเฮียย อย่าพึ่งทำอะไร อาอี้ อาอี้!! หนีไปล้าวววว อย่านะ ไม่อาววว สงสารอาอี้ ม่ายยยยยยยยยย
    #2979
    0
  20. #2959 maimes' ❀ (@wacharaporn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 02:56
    พี่คริสตั้งสติเมียหนีไปแล้ว อย่ามายุ่งกับเมียน้อง เฮ้ย ! ไม่ใช่อย่ามายุ่งกับคนอื่นเลย บี๋เอ้ยดื้อจริงๆ ชานยอลจะทำอะไรบี๋ไหม ?
    #2959
    0
  21. #2837 The classes (@writerpiluntana) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 00:36
    ไม่น้าาาาาาาาาาาา เฮียยยยยยยยยย ตั้งสติไว้ก่อนเว้ยยยยยย
    #2837
    0
  22. #2571 B.E{ye}.S.T (@mygarin) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 22:23
    อ่าวว โนวๆๆ ต้องไม่ใช่แบบนี้ดิ ขอให้เซฮุนมาทัน

    สงสารม๊าเลย์อ่า ม๊าเลย์ไปแล้ว ฮืออ 
    #2571
    0
  23. #2380 luhanbaekhyunkai (@luhanbaekhyunkai) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:49
    อ่าววว อ่าววว อ่าวววว
    #2380
    0
  24. #1762 Mongmong (@lookmong) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มกราคม 2558 / 22:36
    O[]O!!!! เซฮุนนรีบมาๆๆๆ
    #1762
    0
  25. #1670 jjtk (@bebiejaney) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มกราคม 2558 / 00:29
    ม่าย ย ย ย ยน้า า า า า พี่คริสมัวมาปล้ำคู่หมั้นไม่ได้นะ เมียหนีไปละพี่ โอ้ย ย ย
    #1670
    0