SF/OS : Our Story #BinMin #NenNyeon

ตอนที่ 7 : The ONE and only YOU #BinMinWeekly

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,821
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    13 ต.ค. 61




OS: The one and only you  #BinMinWeekly (Week 6 : Period )
Pairing: HYUNBIN × MINHYUN
Hashtag: #OurStoryบินมิน
Note: เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นเท่านั้นค่ะ 
ในเรื่องนับอายุแบบเกาหลี หากใช้คำราชาศัพท์ผิดขออภัยด้วยค่ะ
Note 2: เหมือนจะไม่เข้ากับธีมอีกแล้ว
Note 3: อย่าลืมฟังเพลง The one and only you  ไปด้วยนะคะ









     มินฮยอนฝัน



     เมื่อคนทั่วไปเข้าสู่นิทราก็ฝันกันทั้งนั้น ความฝันที่แตกต่างกัน ทั้งฝันดีและฝันร้าย ถ้าว่ากันตามหลักวิทยาศาสตร์แล้วความฝันเกิดจากสิ่งที่เราคิดขึ้นเอง ความรู้สึก เหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านเข้ามาในสมองหรือจะเรียกอีกอย่างว่าความเพ้อเจ้อของตัวเราเองนั่นแหละ



     มินฮยอนเคยคิดแบบนั้นจนกระทั่งอายุได้17ปีบริบูรณ์



     ในวันคล้ายวันเกิดครบรอบ17ปี มินฮยอนได้ฝันถึงเหตุการณ์บางอย่าง



     เหตุการณ์ที่ชีวิตเกิดมา17ปี มินฮยอนไม่เคยได้พบเจออย่างแน่นอน


     แต่เขากลับคุ้นเคยอย่างประหลาด



     มินฮยอนฝันเห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินอยู่ท่ามกลางผู้คนที่สวมใส่ชุดฮันบกโบราณ คนเหล่านั้นต่างคุกเข่าคำนับ บางคนก็ก้มเสียจนศีรษะแทบติดพื้นดิน


     ‘องค์หญิงเสด็จ!! ก้มหัวพวกเจ้าลงไปซะ!’


    ‘พอได้แล้วท่านอิม เราเพียงแต่มาเที่ยวตลาดเท่านั้น ทำไมท่านจักต้องทำให้เป็นเรื่องยากนัก หากพ่อค้า แม่ค้าเหล่านั้นมัวก้มหัวแล้วจักขายของให้เราได้อย่างไร’



     น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่เปล่งออกมา ทำให้มินฮยอนต้องเพ่งมองไปที่ใบหน้าของเจ้าของเสียง


     เธอมีใบหน้าคล้ายกับเขาเสียจนน่าตกใจ มินฮยอนยังคงจดจำใบหน้างดงามนั่นได้ดี



     ใบหน้าเรียวเล็ก คิ้วและขนตาเรียงตัวกันอย่างสวยงาม ดวงตาสีดำขลับเป็นประกาย จมูกโด่งสวยรับกับใบหน้า ริมฝีปากบางสีสดเข้ากับผิวขาวราวกับหิมะ


     จะลืมได้ยังไงในเมื่อเธอและมินฮยอนมีใบหน้าราวกับเป็นคนเดียวกัน




     นับตั้งแต่วันนั้นมินฮยอนก็ฝันเห็นการใช้ชีวิตของเธอผู้นั้นมาตลอด



     มินฮยอนไม่รู้จักชื่อเธอผู้นั้นเพราะทหารติดตามส่วนใหญ่เรียกเธอว่าองค์หญิง


     และมินฮยอนก็ได้รู้ว่าองค์หญิงหน้าสวยนี่แสนซนถึงเพียงใด เธอแอบปลอมตัวออกไปเที่ยวนอกวังอยู่บ่อยครั้ง เธอไม่ชอบงานของผู้หญิง เช่น การปักลายผ้า เมื่อถึงคราวที่จะต้องเรียนปักลายผ้า เธอจะอ้อนขอให้ซังกุงพระพี่เลี้ยงเป็นคนทำให้ เธอชอบเรียนหนังสือมากกว่างานบ้าน แต่นั่นคือสิ่งต้องห้ามสำหรับผู้หญิงสมัยนั้น



     เธอแอบเรียนหนังสือจนโดนจับได้ และครั้งนั้นเธอโดนโบยไปสามที ทำเอาองค์หญิงแสนซนเงียบลงไปถนัดตา



     แต่น่าแปลกในฝันนั้นที่มินฮยอนเห็นว่าเธอโดนโบยที่หลัง เมื่อตื่นขึ้นมาเขาก็พบรอยแดงที่หลังของตนเองในกระจกตอนที่เปลื้องผ้าจะอาบน้ำ



     ตอนนั้นมินฮยอนไม่ได้คิดอะไรเพราะยังเด็กมาก


     และเขาก็ไม่ได้เล่าความฝันนี้ให้ใครฟัง






     มินฮยอนรู้สึกสนุกกับการได้ฝันเห็นเธอในช่วงชีวิตต่างๆ เขารู้สึกเหมือนกับได้ดูละครย้อนยุคเรื่องนึง และมินฮยอนก็รู้สึกคุ้นเคยกับเรื่องราวเหล่านั้นราวกับว่ามันเคยเกิดขึ้นกับตัวเอง



     จนมินฮยอนอายุได้19ปีเขาก็ได้รู้จักชื่อของเธอ



     ฮวังมีนยอ



     นั่นคือชื่อของเธอ



     ให้ตาย แม้แต่ชื่อสกุลยังคล้ายกันเลย





     มินฮยอนเองก็เพิ่งรู้ว่าฮวังมีนยอนั้นอายุเท่ากันกับเขา มีนยอในวัย19ปีนั้นสวยสะพรั่ง เป็นสาวเต็มตัว ความงามตอนอายุ17มีเท่าไหร่มินฮยอนอยากจะให้คูณไปอีกสิบเท่า และแน่นอนด้วยวัยบวกกับความสวยของมีนยอ




     เธอกำลังมีความรัก




     เธอโดนจับหมั้นหมายกับองค์รัชทายาทรูปงามที่มีนามว่าคังอึยกอน




     แต่เธอไม่ได้รักคังอึยกอน




     เธอตกหลุมรักหนุ่มชาวบ้านธรรมดาที่มีนามว่า ควอนฮุยบิน



     และแน่นอนความรักของเธอไม่เป็นที่สมหวัง




     เธอร้องไห้ให้กลับโชคชะตาของตน กล่าวโทษฟ้า โทษดินที่ทำให้รักของเธอและควอนฮุยบินต้องเจออุปสรรค




     เพราะฐานันดรที่ต่างกันราวผืนฟ้ากับเศษดิน




     และหลังจากนั้นมินฮยอนก็ไม่เห็นเธอในความฝันอีก




//////////////////////////////////////////////////////////////////






     เขาว่ากันว่าความฝันเป็นสิ่งที่เราคิดและสร้างขึ้นเองจากจิตใต้สำนึกและในหนึ่งครั้งเราจะฝันหลายๆเรื่องปนกันเสียจนจำไม่ได้ว่าฝันเกี่ยวกับอะไรบ้าง




     ถ้างั้นก็น่าแปลกเพราะมินฮยอนดันจำเรื่องราวในความฝันที่เกี่ยวกับองค์หญิงมีนยอได้อย่างแม่นยำ




     และสิ่งแปลกไปอีกอย่างคือในความฝันนั้นมินฮยอนไม่เคยเห็นหน้าของควอนฮุยบินสักครั้ง ทั้งที่องค์หญิงมีนยอนั้นลักลอบไปเจอกับควอนฮุยบินอยู่บ่อยครั้ง




หากแต่เขาจำเสียงได้



     ควอนฮุยบินนั้นมีน้ำใหญ่ทุ้ม แหบแต่น่าฟังเสียง เขาเป็นผู้ชายตัวสูง ร่างกายสมส่วน ผิวดีต่างกับลูกชาวบ้านทั่วไป ควอนฮุยบินเป็นผู้ชายอบอุ่น อ่อนโยน และเขาก็รักองค์หญิงมีนยอมากเช่นกัน



     มินฮยอนอยากเห็นใบหน้าของผู้ชายที่องค์หญิงมีนยอตกหลุมรัก




     มินฮยอนรู้สึกเศร้าใจที่ไม่ได้เจอเธอในความฝันอีก เขาเฝ้าภาวนาทุกวันว่าขอให้ได้ฝันเห็นเธออีกครั้ง อย่างน้อยก็ขอให้ได้เห็นว่าความรักของเธอและคนรักเป็นไปได้ดี ถึงแม้มันจะยากก็ตามที



     มินฮยอนเศร้าได้เพียงไม่นาน จากนั้นเขาก็ต้องเตรียมตัวสอบวัดผลก่อนจบม.ปลาย การสอบของเด็กม.ปลายปี3ที่มีครั้งเดียวในชีวิต มินฮยอนทุ่มเทให้กับการอ่านหนังสือและสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างหนักทำให้ลืมความฝันนั้นไป



     จนในวันสอบวัดผลวันสุดท้าย การสอบของมินฮยอนในวันสุดท้ายผ่านไปได้ด้วยดี ไม่ติดขัดอะไร หลังสอบเสร็จ มินฮยอนออกไปเลี้ยงฉลองเล็กๆน้อยๆกับเพื่อนในกลุ่มและฉลองที่บรรลุนิติภาวะกันด้วย



     ในคืนนั้นมินฮยอนกลับบ้านไปด้วยความเหนื่อยล้า อาจจะเป็นเพราะความเหนื่อยสะสมทำให้เขาฝันเห็นองค์หญิงมีนยออีกครั้ง




     แต่ฝันครั้งนี้แตกต่างจากที่ผ่านมา



     มินฮยอนเห็นองค์หญิงมีนยอและควอนฮุยบินกำลังวิงหนีจากเหล่าทหารที่เคยติดตามอารักขาเธอและที่แขนขวาของควอนฮุยบินมีเลือดออก



     ‘องค์หญิง รีบหนีไปเถิด หากมีข้าไปด้วยจักเป็นภาระเสียเปล่า’


     ‘ไม่!! เจ้าพูดอันใดออกมาควอนฮุยบิน!! เราต้องหนีไปด้วยกันสิ เจ้ามิรักข้าแล้วอย่างนั้นรึ’




     มินฮยอนเข้าใจสถานการณ์ในทันที 



     องค์หญิงมีนยอและควอนฮุยบินกำลังพากันหนี




     ทั้งสองวิ่งหนีไปเรื่อยๆ เลือดที่แขนขวาของชายหนุ่มก็ไหลออกมาไม่หยุด องค์หญิงมีนยอก็ทำได้เพียงวิ่งหนีพร้อมกับร้องไห้ไปด้วย



     จนกระทั่งทั้งสองวิ่งมาเจอกับหน้าผาสูงชันที่ไม่อาจหนีต่อไปได้



     ‘องค์หญิง!! กลับมาสู่อ้อมอกข้าเสียเถิด อย่าทำให้มันเลวร้ายไปกว่านี้เลย’



     เสียงที่ก้องกังวานไปทั่วผาทำให้ทั้งสองหันตามเสียงและก็พบกับคังอึยกอนคู่หมั้นหมายขององค์หญิงที่นั่งอยู่บนหลังม้าอย่างผ่อนคลาย นั่นยิ่งทำให้ทั้งสองกอดกันแน่นยิ่งขึ้น



     และในตอนนั้นมินฮยอนก็ได้เห็นใบหน้าของควอนฮุยบินอย่างชัดเจน



     แม้จะฝันอยู่แต่มินฮยอนก็รู้สึกได้ว่าตนเองกำลังร้องไห้



     ‘ท่านอึยกอน ปล่อยข้าไปเถิด ข้ามิได้รักท่าน ฮึก  ท่านเองก็รู้อยู่แก่ใจ’




     คังอึยกอนแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายพร้อมกับยกคันธนูที่มีลูกศรพร้อมยิงขึ้นมาก่อนจะเอ่ย


     ‘เช่นนั้นรึ? ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้ว ท่านคงจักต้องอยู่อย่างทรมานกับข้าไปจนตายเชียวแหละ’




     พูดจบลูกศรจากคันธนูขององค์รัชทายาทคังอึยกอนก็พุ่งไปที่ควอนฮุยบินอย่างหมายจะเอาชีวิต หากแต่ไม่มีใครคาดคิดว่า



     องค์หญิงมีนยอจะมารับลูกธนูแทนควอนฮุยบิน




     ทั้งองค์รัชทายาทและเหล่าทหารต่างตะโกนเรียกองค์หญิงอย่างตกใจ



     ลูกธนูปักลงที่อกข้างซ้ายอย่างแม่นยำ องค์หญิงมีนยอสิ้นใจในทันที



     หากแต่สวรรค์ยังพอเห็นใจองค์หญิงผู้อาภัพอยู่บ้าง



     อย่างน้อยเธอก็ได้ตายในอ้อมอกของชายผู้เป็นที่รัก



     ควอนฮุยบินบรรจงจูบลงบนหน้าผากสวย กอดหญิงที่รักแนบอก ร้องไห้คร่ำครวญจนเสียงก้องทั่วผา




     ควอนฮุยบินอุ้มองค์หญิงที่รักขึ้นแนบอกก่อนจะเดินตรงไปที่หน้าผาโดยไม่ฟังเสียงห้ามของเหล่าทหารและคังอึยกอนที่สั่งให้ปล่อยร่างขององค์หญิง 


     แม้ลูกธนูหลายดอกจะพุ่งปักลงที่หลังก็ไม่อาจห้ามชายหนุ่มได้อีกต่อไป



‘ข้าขอโทษนะมีนยอ อึก หากชาติหน้ามีจริง ขอให้…ท่านและข้าได้รักกันโดยไม่มีอุปสรรค ข้ารักเจ้า อึก องค์หญิงของข้า’



     ลูกธนูดอกสุดท้ายปักเข้าที่กลางหลังชายหนุ่ม ก่อนจะพาร่างของเขาและหญิงสาวโบยบินสู่ความมืดมิด



     จบแล้วความรักต่างฐานันดร






     เฮือก!




     มินฮยอนตื่นขึ้นมาพบว่าทั้งพ่อ แม่และพี่สาวกำลังกอดเขาอยู่ มินฮยอนจำได้ว่าตนนั้นร้องไห้จนตัวสั่น เขาร้องไห้อยู่อย่างนั้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ




     มินฮยอนรู้แค่เพียงเขาเจ็บปวดเหมือนจะขาดใจราวกับนั่นคือตัวเขาเอง

 

     



     หลังจากตั้งสติได้(มินฮยอนร้องไห้จนเป็นลมเสียด้วยซ้ำ ทำเอาที่บ้านวุ่นวายกันใหญ่) เขาก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้ครอบครัวฟัง



     พ่อและแม่ปลอบมินฮยอนว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝัน อย่าเก็บมาใส่ใจ อาจจะเป็นเพราะว่าเขาเครียดจากการสอบมากไปก็ได้



     มินฮยอนก็คิดแบบนั้น



     ถ้าหากมินฮยอนไม่ฝันเห็นภาพองค์หญิงมีนยอโดนลูกธนูปักอกและควอนฮุยบินทิ้งตัวลงจากหน้าผาทุกคืนแบบนี้



     มินฮยอนเครียดมากจนกลัวการนอนหลับ เขาไม่อยากให้ถึงตอนกลางคืน มินฮยอนไม่อยากเห็นภาพนั้นอีกแล้ว



     ในที่สุดมินฮยอนทนไม่ไหวจนต้องบอกครอบครัวอีกครั้งและตัดสินใจหยุดการเข้ามหาวิทยาลัยไว้ก่อน มินฮยอนคุยกับครอบครัวถึงการเข้าปรึกษาจิตแพทย์อย่างจริงจัง


     คนรอบข้างคิดว่าเขาเป็นบ้า


     ซึ่งมินฮยอนก็คิดว่าเขาก็คงใกล้บ้าเต็มทีแล้วล่ะ



     และมินฮยอนก็พบวิธีที่ทำให้เขาไม่ฝันแบบนั้นอีกก็คืออย่านอนคนเดียว



     อาจจะฟังดูตลก(ซึ่งเขาก็คิดว่ามันตลก) มีคืนนึงพี่สาวเขาดูหนังผีมาจนไม่กล้านอนคนเดียวเลยมาขอนอนด้วยและก็น่าแปลกที่พอพี่สาวเขามานอนด้วย มินฮยอนก็ไม่ฝันแบบนั้นอีก



     นั่นเป็นครั้งแรกที่มินฮยอนได้นอนเต็มอิ่มหลังจากฝันบ้านั่น


     ด้วยความไม่แน่ใจในสิ่งที่คิดเองนั้น มินฮยอนก็ทดลองนอนคนเดียวสลับกับนอนกับพี่สาว



     และก็เป็นจริงตามที่คิดหากไม่อยากฝันแบบนั้นอีกเขาต้องห้ามนอนคนเดียว



     มินฮยอนบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่และพี่สาว


     

     เขาขอนอนกับพี่สาว ฮวังจูฮยอนทำท่าทางคิดเล็กน้อย ก่อนจะยอมใจอ่อนและอนุญาตให้เขานอนด้วย



     มินฮยอนไม่เคยลืมความฝันนั่นแต่เพียงมันจางหายไปตามเวลาเท่านั้น




     ปีต่อมามินฮยอนสมัครเข้าเรียนอีกครั้ง



     มินฮยอนได้พบกับเพื่อนใหม่ที่นิสัยดี เฮฮา พวกเขาชอบเล่นเกม แข่งขัน(ไม่ได้จริงจังอะนะ) เพื่อหาคนเลี้ยงกาแฟหรือเลี้ยงข้าว มินฮยอนเองยังพอมีโชคอยู่บ้างที่รอดมาตลอดแต่คงไม่ใช่ครั้งนี้



     “ฉันขอไอซ์อเมริกาโน่แก้วใหญ่”

     “ฉันเอาสมูทตี้โยเกิร์ตแก้วใหญ่”

     “ฉันด้วย!”

     “ชิ! ได้ทีเอาใหญ่เลยนะ” 


     มินฮยอนบ่นอุบอิบก่อนจะเดินมาที่เค้าน์เตอร์เพื่อสั่งเครื่องดื่ม ในขณะที่กำลังจะอ้าปากเอ่ยเมนูที่ต้องการ ก็มีเสียงแทรกขึ้นมาเสียก่อน


     “ขออเมริกาโน่ร้อนครับ”


     มินฮยอนหันไปตามเสียงอย่างอารมณ์เสียก่อนจะสะกิดให้ผู้ชายตัวสูงคนนั้นหันมา ไม่เห็นหรือไงว่าเขายืนอยู่ตรงนี้


     “นี่คุณ”

     “ครับ?”



     เมื่อชายคนนั้นหันมา มินฮยอนรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนเรื่องราวในความฝันต่างๆก็ไหลเข้ามาในหัวอย่างไม่หยุด ชายตัวสูงเองก็มีท่าทีตกใจเช่นกัน



     “ควอนฮุยบิน / องค์หญิง”



     ทั้งคู่โผกอดกันอย่างไม่รู้ตัว ราวกับเป็นกลไกของร่างกายเมื่อเจอกับสิ่งที่โหยหา มินฮยอนร้องไห้ออกมาเสียงดังอย่างไม่สนสายตาใคร ร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าก็กอดเขาแน่นยิ่งกว่าเดิมแล้วกระซิบที่ข้างหูของมินฮยอนเบาๆ



     “สวัสดีครับ ผมไม่ใช่ควอนฮุยบินแต่ผมชื่อควอนฮยอนบิน จำไว้ให้ดีนะครับ เพราะเราคงมีเรื่องต้องคุยกันยาว”







     หากชาติหน้ามีจริง ขอให้ท่านและข้าได้รักกันโดยไม่มีอุปสรรค







FIN






จบ!! สาเหตุที่ให้ฮยอนบินชื่อฮุยบินเพราะเราคิดว่า(คิดเอาเอง)ว่าคนสมัยก่อนไม่น่ามีชื่อยากๆอย่างคำว่าฮยอนอยู่ในชื่อ


หากใช้คำผิดยังไงต้องขออภัยด้วยนะคะ


เป็นอีกตอนที่คิดหนักมากว่าจะแต่งดีหรือรออ่านอย่างเดียวเพราะไม่ถนัดเลย แต่จู่ๆพล็อตก็แล่นเข้ามาในหัว+กับคิดถึงคิมซูฮยอนที่อยู่ในกรมด้วยTTและเราก็ชอบเพลงนี้ด้วย(แต่ไม่เคยดูซีรี่ส์ฮับ อย่าถาม แหะๆ)


หากเนื้อเรื่องไม่สมูทและไม่เข้าธีมต้องขออภัยด้วยนะคะ


เหมือนมีหลายคนจะงงและไม่เข้าใจตอนจบของเราเยอะอยู่(5555) คือเราอยากแต่งออกมาให้จบแบบนี้เหมือนไม่เคลียร์แบบปล่อยให้คิดต่อว่าจะเป็นยังไง ส่วนตัวเราไม่อยากแต่งให้จบสมหวังทุกเรื่องเพราะจริงๆแล้วชีวิตคนเรามันจะให้เป็นดั่งหวังไม่ได้ทุกอย่าง(แต่นี่มันฟิคเฟ้ยยยยยยย)



สุดท้าย(แค่ตอนนี้) ขอบคุณทุกคนที่เม้นท์และติดตามมากๆนะคะ อ่านทุกคอมเม้นท์ น้อมรับทุกคำติ-ชมเพื่อพัฒนาฟิคงงๆต่อไป(ห๊ะ?)


ฝากเม้นท์+สกรีมแท็ก #OurStoryบินมิน ด้วยค่ะ 



ด้วยรัก from มินฮยอนบินชิปเปอร์ที่มีกัปตันขี้ขิงชื่อฮยอนบินและมินฮยอน


28/02/18

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

565 ความคิดเห็น

  1. #349 premjungbana (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 15:31
    แงงงงงงง ดีใจๆ
    #349
    0
  2. #280 Sweet_Memory (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 20:21
    ในที่สุดก็ได้กลับมาเจอกันแล้ววว รักกันนานไนะคะ
    #280
    0
  3. #266 kk lovely (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 01:41
    ได้กลับมาเจอกันแล้ว ฮือออออ
    #266
    0
  4. #234 NatchaWongwan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 19:39
    ต่อเถอะๆๆๆชอบแนวแบบแน้ๆ
    #234
    0
  5. #146 daisieelady (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 08:21
    แสดงว่าฮยอนบินก็ฝันถึงฮุยบินกับองค์หญิงเหมือนกันใช่มั้ย แอร้ยยยย
    #146
    0
  6. #133 lOoK_wAh (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 14:50
    มีต่อม้ายยย ต่อเถอะ เนื้อเรื่องดีนะ เค้าชอบบบบบบบ
    #133
    0
  7. #122 AgainMTBB (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 07:49
    แงงงงงงงงงงงง เจอกันแล้ว
    #122
    0
  8. #119 Luhanday (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 10:41
    "อย่างน้อยเธอก็ได้ตายในอ้อมอกของชายผู้เป็นที่รัก" แค่ประโยคเดียวแต่แอทแทคแรงกับใจเรามากจริงๆค่ะT^T กินใจมากๆเลยค่ะไรท์
    #119
    0
  9. #117 AmAnn . (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 01:54
    ฝันเหมือนกันทั้งคู่เลยล่ะซี ความรักไม่พลัดพราก ;////;
    #117
    0
  10. #116 .dimlight (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 01:45
    เราชอบที่มันจบแบบนี้มากกกก ;-;
    รู้สึกได้จินตนาการเรื่องราวเองต่อได้ด้วย
    ชอบจังหวะการตัดฉากระหว่างอดีตกับความฝันด้วยให้ความรู้สึกเหมือนกำลังดูหนังเลย555555555 ดำเนินเรื่องเร็วนิดหน่อยแต่ไม่งงค่ะ

    เป็นกำลังใจให้ค้าบ อิ___อิ
    #116
    0
  11. #115 polypoll (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 04:13
    แงงงงงงงงงงงง้ เจอกันแล้ว รักกันนานๆน้า ในที่สุดก็สมหวัง
    #115
    0
  12. #108 The_kwaaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 19:48
    ในที่สุดก็ได้เจอกันแล้ว ชาติที่แล้วเจ็บปวดกันมากๆชาตินี้ขอให้ไม่มีอุปสรรคใดๆเนอะ แงงงงงงง
    #108
    0
  13. #107 แม่ม๑น้oe (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 15:07
    ในที่สุดก็ได้เจอกัน ขอให้รักกันราบรื่นนะ
    #107
    0
  14. #106 GXXK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 04:40
    สนุกอ่ะค่ะ เรื่องเร็วไปนิด แต่โอเคเลยยย อยากอ่านต่อ55555
    #106
    0
  15. #105 Mootoudrew (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 03:32
    ชอบค่ะไรต์ ชอบมากกก ก.ไก่ล้านตัว
    #105
    0
  16. #104 HyeMin9795 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 13:47
    ได้รักกันแล้วววว แอบอยากอ่านต่อ อยากรู้ว่าเขาคุยอะไรกันอีก5555
    #104
    0
  17. #103 มิสเตอร์ฟิคชั่น (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 10:04
    คุยยาวๆก็รักกันไปยาวๆเลยจ้า
    #103
    0
  18. #102 ohhihelloaloha (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 05:56
    คุยกันยาวๆ ก็ขอให้คู่กันเด้ออออ
    #102
    0
  19. #101 abc17973 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 01:08
    เดี๋ยวๆคือไม่มีอุปสรรคจริงๆด้วย555555555
    #101
    0
  20. #100 Fairy.tail (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:07
    ขอให้คุยกันยาวๆนะคะ><
    #100
    0
  21. #98 YAOI1827 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:45
    ฮือออออ ลุ้นมากว่าเค้าจะเจอกันแบบไหน น้ำตาจะไหลเลย ไรต์เขียนดีมาก อินเวอร์ ว่าแต่แต่งจบตอนเดียวใช่มั้ยคะ
    #98
    1