SF/OS : Our Story #BinMin #NenNyeon

ตอนที่ 4 : OS : First Snow #BinMinWeekly

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    13 ต.ค. 61








OS: First snow  #BinMinWeekly (Week 2 : Winter )
Pairing: HYUNBIN × MINHYUN
Hashtag: #OurStoryบินมิน
Note: คิดชื่อตอนช่างยากอะไรเช่นนี้















          “มินฮยอนอ่า คริสต์มาสนี้นายจะไม่ไปกับพวกเราจริงๆเหรอ”

          “ไม่ล่ะ ฉันขอนอนอยู่ห้องมีฮีทเตอร์อุ่นๆดีกว่า”

          “มินฮยอนอ่า…”

        “คังดงโฮนายไปฉลองคริสต์มาสกับแฟนนะจะเอาฉันไปเป็นก้างรึไง อีกอย่างเดี๋ยวยองมินก็มาจัดวันเกิดที่นี่อยู่ดี”

          “แดฮวีไม่ว่าอะไรหรอก แล้วก็นะให้ยองมินไปจัดที่อื่น…”

          “ดงโฮยา”

          “...เฮ้อ เข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันกลับก่อนนะต้องไปรับแดฮวีจากโรงเรียนสอนพิเศษน่ะ”

         “อืม กลับดี…”

         “มินฮยอนอ่า….อย่าเศร้าอีกนะ อย่าร้องไห้อีกเลย เปิดใจได้แล้ว”

         “…”

         “…”

         “…”

         “…”

        “อืม”








      คังดงโฮกลับไปแล้วมีเพียงมินฮยอนที่ยังนั่งอยู่ที่โซฟาตัวเดิมกับสถานที่เดิมๆที่เคยมี’เขา’ 

      นานแค่ไหนแล้วนะ ตั้งแต่คริสต์มาสปีนั้น หนึ่งปี? สองปี?



      อ่า สามปีแล้วเหรอเนี่ย





      สามปีแล้วที่ควอนฮยอนบินบอกเลิกฮวังมินฮยอนในคืนวันคริสต์มาส 




/////////////////////////////////////


       

     กริ๊งง~


     ‘มาแล้วครับ’
     ‘ฮยอนบินนา~ มาแล้วเหรอ ดื่มอะไรไหม อืมม หนาวๆแบบนี้เอาเป็นช็อคโกแลตร้อนแล้วกันเนอะ รอแปปนะ เดี๋ยวพี่ไปสั่งให้’
    ‘ไม่เป็นไรครับ ผม…’
     ‘ไม่เอาหน่า ไปนั่งรอเลย’
     ‘ครับ’
 





    ‘มาแล้ว~’
    ‘ขอบคุณครับ’
    ‘อื้อ! ดื่มเลยๆ เดี๋ยวเย็นแล้วไม่อร่อยนะ’
    




    ‘ฮยอนบินนา/พี่ครับ’
    ‘พี่ก่อนเลยครับ’
    ‘คือ…ฮยอนบินนานี่ก็ 4ปีแล้วเนาะ นายก็รู้ใช่ไหมว่าวันคริสต์มาสเป็นวันสำคัญของเรา…”
    ‘พี่ครับ…..เราเลิกกันเถอะ ผมขอโทษนะ ที่ผ่านมาขอบคุณมากๆเลยครับ’


    แล้วเขาก็เดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองผมสักนิด 

      มินฮยอนหยิบกล่องของขวัญที่ซ่อนเอาไว้ในเสื้อโค้ทวางลงบนโต๊ะแล้วมองมันอยู่อย่างนั้น เพราะเขาคนนั้นชอบเครื่องประดับมาก มินฮยอนจึงพิถีพิถันในการเลือก จนได้สร้อยทองคำขาวที่สลักชื่อเขามา

     ‘ดูนั่นสิ หิมะแรกมาแล้ว!!’

    มินฮยอนหันออกไปมองนอกหน้าต่างตามเสียงของใครสักคน ทำไมหิมะแรกที่มีความหมายสำหรับเราต้องมาในวันแย่ๆแบบนี้ด้วยนะ



    ทำไมต้องมาตกในวันครบรอบปีที่4ของผมกับเขาด้วย
   ทำไมเขาต้องบอกเลิกกันในวันที่มีความหมายสำหรับเราแบบนี้
     มินฮยอนได้แต่คิดว่าทำไมนะในเมื่อเขากับฮยอนบินไม่เคยทะเลาะกันรุนแรงสักครั้งหรือเขาน่าเบื่อเกินไปอย่างนั้นหรือ 

    มินฮยอนไม่รู้ตัวสักนิดว่านั่งอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหนและไม่รู้ว่าน้ำตาไหลออกมาตอนไหน....

     มินฮยอนยังคงมองไปที่ที่เขาเคยนั่งและจิบช็อคโกแลตร้อนของโปรดที่เย็นชืดไปแล้วอยู่อย่างนั้น

    มินฮยอนเองก็เพิ่งรู้ว่าช็อคโกแลตร้อนที่ดื่มอยู่เป็นประจำมันขมขนาดนี้


   และมินฮยอนก็เพิ่งรู้ว่าฤดูหนาวที่โปรดปรานหนักหนามันทำให้เขาหนาวถึงเพียงนี้




   หนาวไปจนสุดขั้วหัวใจ








    เฮือก!

    อีกแล้ว ฝันแบบนี้อีกแล้ว


       07.32am 
       20xx / 12 / 25


     อ่า วันคริสมาสต์แล้วสินะ


      Rrrrrrrrr
     ‘แม่♡’

    “สวัส..”

    [ฮยอนนี่~~~เมอร์รี่ คริสต์มาสสส~] 

    “ฮ่ะ ฮ่ะ ครับ เมอร์รี่ คริสต์มาสครับ”

    [ลูกชายของแม่ทำอะไรอยู่ครับ]

    “เพิ่งตื่นครับ”

    [ฮยอนนี่ของเราตื่นเช้าตลอดเลย~ เมื่อคืนแม่โทรไปลูกไม่รับสายเลย แม่น้อยใจนะ ชิ! ]

    “ขอโทษคร้าบ พอดีเมื่อคืนง่วงก็เลยเข้านอนเร็วน่ะครับ”

     [อะไรกันคะ! น้องฮยอนนอนอยู่ห้องในคืนคริสต์มาสอีฟเหรอคะ?! Oh my god!]



     คนตัวขาวไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพียงแค่หัวเราะเล็กน้อย คนเป็นแม่บ่นเขาต่อเพียงเล็กน้อยก่อนจะอวดว่าไปเที่ยว ไปทานอาหารร้านอร่อยในหลายที่ในกรุงลอนดอน

    [เดี๋ยวคุณแม่จะไปดินเนอร์กับคุณพ่อแล้วนะคะ]

    “คร้าบบ~ เดินทางดีๆ ใส่เสื้อผ้าหนาๆ ระวังเป็นหวัดด้วยนะครับ”

     [น้องฮยอนด้วยนะ ดูแลตัวเองดีๆนะคะ]

     “รับทราบครับ!”

     [น้องฮยอน…แม่ไม่เคยก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเราเลย เราก็รู้ใช่ไหม?] 

    “…”

    [แต่ว่ามินฮยอนอ่า แม่ไม่อยากเห็นเราเป็นแบบนี้ มันผ่านมานานแล้วแม่อยากได้น้องฮยอนคนร่าเริงของแม่คืนมา น้องฮยอนที่ยิ้มออกมาจากใจจริง…เอาเถอะ ยังไงคุณแม่ก็รักน้องฮยอนนะคะ เมอร์รี่ คริสต์มาสอีกรอบน๊า จุ๊บๆ]



      นั่นสิ….



       ทำไมมินฮยอนถึงลืมคนใจร้ายนั่นไม่ได้สักที ทำไมถึงไม่เปิดใจ เขาเองก็เฝ้าถามตัวเองอยู่ทุกวัน ทุกเวลา แล้วก็ได้คำตอบกลับมา

      เพราะมีความทรงจำร่วมกับเขามากเกินไป




      เพราะยังรักเขาอยู่ 




     ฮวังมินฮยอนคนโง่ที่ยังรักแค่ควอนฮยอนบินคนเดียว




      เสียงกดรหัสหน้าห้องทำให้มินฮยอนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปดูก็พบผู้ชายตัวสูง หัวแดงที่กำลังใช้เท้าดันประตูห้องไว้และขนถุงพลาสติกใบใหญ่ที่ใส่ของอะไรก็ไม่รู้ราวๆ10ถุงเข้ามาในห้อง

     “อ้าว หมวย ตื่นแล้วเหรอ เสียงดังไปเหรอวะ ฉันทำนายตื่นหรือเปล่า”

      “ป่าว ตื่นพอดีน่ะ”

      “เออๆ มาช่วยขนดิ๊ หนัก”
     

       มินฮยอนเข้าไปช่วยเพื่อนหัวแดงขนของต่างๆไปไว้ในครัว ทำให้ได้กลิ่นของกินที่ลอยขึ้นมา

     “ยองมินอ่า ซื้อไก่อบมาเหรอ”

     “เออ ไม่ใช่ไก่อบธรรมดา ไก่งวงอบเชียวนะ โคตรแพงเลยเหอะ”

     “ก็ช่วงเทศกาลนี่ ว่าแต่เช้าขนาดนี้ไปซื้อมาจากไหนอะไม่น่าจะมีร้านเปิด”

     “ซื้อมาตั้งแต่เมื่อวาน เอาไปอุ่นกินไป”

      “ใครเขากินไก่อบกันแต่เช้าเล่า! ว่าแต่นั่นลังอะ…นายซื้อโซจูมาทำไมตั้งลังนึงเนี่ย!!” คนตัวสูงทำหน้าเหม็นเบื่อใส่เล็กน้อย ก่อนจะยกลังโซจูไปตั้งไว้กลางห้องนั่งเล่น
      “เสียงดังว่ะหมวย ไปอาบน้ำแปรงฟันเหอะเหม็นขี้ฟัน”

      “อิมยองมิน!”

      “คร้าบบ ก็ไอ้แจนกับป๋าให้ซื้อมา อะๆ อย่ามาถลึงตาใส่ ฉันไม่ได้ออกคนเดียว รอบนี้หารกันเว้ย!”

      “ก็เราไม่ดื่ม”

      “เออ รู้! ป๋ามันซื้อโคล่ามาให้นายตั้งสองแพ็ค บ่นมาก ไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวทำข้าวเช้าให้” พูดจบยองมินก็เดินเข้าครัวไปไม่สนใจคนตัวขาวอีก


      มินฮยอนถอนหายใจแรงๆไปทีนึง สนุกล่ะ โซจู1ลังในวันคริสต์มาสและเขาก็คิดว่าคิมแจฮวานกับยุนจีซองต้องซื้อมาเพิ่มแน่ๆ มินฮยอนล่ะกลัวไอ้บ้าแจฮวานจะเมาแล้วอ้วกใส่ห้องเขาจริงๆ ถ้าไม่ติดว่าวันนี้เป็นวันเกิดอิมยองมินเพื่อนหัวแดงนี่ละก็เขาจะไม่ยอมให้สิ่งมึนเมาพวกนี้เฉียดเข้ามาในห้องเขาสักนิด

     ในขณะที่คนตัวขาวกำลังจะเข้าไปอาบน้ำมือถือเครื่องเล็กที่วางทิ้งไว้บนเตียงก็สั่นไม่หยุด 



      ใครโทรมาอีกละเนี่ย


     เมื่อหยิบมือถือขึ้นมาดูก็พบว่าไม่มีสายเรียกเข้าจากใครแต่มีการแจ้งเตือนที่มินฮยอนเคยตั้งเอาไว้เมื่อนานมากแล้ว




     ‘Happy 4th anniversary with HB♡’




      การแจ้งเตือนวันครบรอบที่มินฮยอนเคยตั้งเอาไว้ วันครบรอบที่เขาจะเปลี่ยนตัวเลขในทุกๆปีและมันก็ถูกหยุดเอาไว้เมื่อสามปีที่แล้ว  มินฮยอนลูบหน้าตัวเองก่อนจะถอนหายใจออกมาแรงๆ ทำไมเขาไม่ลบมันไปสักทีนะ





    ‘เปิดใจได้แล้ว’
    ‘แม่อยากได้น้องฮยอนของแม่คืนมา’




     ร่างเพรียวยังคงจับมือถือเครื่องหรูไว้แบบนั้นก่อนจะตัดสินใจกดปิดการแจ้งเตือน




     และลบการแจ้งเตือนทั้งหมดที่เกี่ยวกับควอนฮยอนบินทิ้งทั้งหมด




      มินฮยอนยังคงรักฮยอนบินแต่เขาจะหยุดแล้ว…ไม่สิ





      มินฮยอนควรหยุดได้ตั้งนานแล้ว






/////////////////////////////////////////////////








     “ตาแดงเชียว”
     “คือแชมพูเข้าตาตอนสระผมน่ะ”
     “อ๋อเหรอ แชมพูยี่ห้ออะไรที่เข้าตาแล้วทำให้นายเข้าไปร้องไห้ในห้องน้ำตั้งสองชั่วโมง บอกหน่อยฉันจะไม่ซื้อมาใช้”
     “ปาก้า!!”
     ยองมินหัวเราะคนตัวขาวที่งอนเขาจนยกชามข้าวต้มหนีไปนั่งกินหน้าทีวี

     หมวยเอ๊ย!

   “สองคนนั้นมาตอนไหนอะ”
   “เห็นว่าทุ่มสองทุ่มนู้นแหละ”
   “แล้วนายรีบมาทำไม” หันมาค้อนใส่เพื่อนหัวแดงทีนึงก่อนจะหันกลับไปดูทีวีตามเดิม
    “อ่าว หมวย ไมงั้นอะ”
    “ชิ!”
    “กินดีๆสิ เลอะแล้วเนี่ย” ยองมินว่าก่อนจะเอื้อมมือมาเช็ดปากให้มินฮยอน 

      มินฮยอนนิ่งไปในทันที เขารู้ว่ายองมินไม่ได้คิดกับเขาแค่เพื่อน มินฮยอนรู้มาโดยตลอด แน่ละ ก็ยองมินสารภาพรักกับเขาเองเพราะโดยส่วนตัวยองมินไม่ใช่พวกปากแข็งอะไรอยู่แล้ว เป็นพวกคิดอะไรก็พูดแบบนั้น ขวานผ่าซากสุดๆไปเลย


      ยองมินบอกว่าไม่ได้หวังว่าเขาจะตอบรับความรู้สึกเพราะรู้ดีว่ามินฮยอนมีใครในใจขอแค่อย่ารังเกียจหรืทำอะไรน่าอึดอัด เช่นการตีตัวออกห่างเพียงเพราะเขาคิดเกินเพื่อน ยองมินไม่เคยล้ำเส้น ไม่เคยฉวยโอกาสในวันที่เขาเสียใจ อิมยองมินก็ยังคงเป็นอิมยองมินที่เคียงข้าง คอยปลอบและให้กำลังใจเขาเสมอ




      “ยองมินอ่า ฉันอยากเริ่มต้นใหม่แล้ว”









///////////////////////////////////////////////








    เวลาบ่ายแก่ๆ มินฮยอนออกมาเดินเล่น สามปีแล้วที่เขาไม่เคยออกจากบ้านในวันคริสต์มาสเพียงเพราะร้านกาแฟที่โดนบอกเลิกมันอยู่ตรงข้ามคอนโดเขานี่เอง 

     เวลาปกติที่ออกจากห้องเขาจะรู้สึกเศร้าใจ หดหู่ทุกครั้งที่เห็นร้านกาแฟนั่นแต่จะเป็นหนักหน่อยในวันคริสต์มาส 

    มินฮยอนเคยลองพยายามออกมาข้างนอกในวันคริสต์มาสแต่ก็พังไม่เป็นท่า เพียงแค่ยืนอยู่หน้าคอนโดแล้วเห็นร้านกาแฟนั่นความทรงจำทั้งหมดมันก็กลับมา 

    แต่ครั้งนี้ที่มินฮยอนกล้าออกมา ไม่สิ ต้องเรียกว่าโดนอิมยองมินลากออกมาจะดีกว่า เขาอธิบายให้อิมยองมินฟังแล้วคนหัวแดงนั่นตอบกลับมาแค่






     ‘ก้มหน้าเดินไปสิแค่นี้ก็ไม่เห็นแล้ว ยากตรงไหน’




      อืม ทำไมมินฮยอนคิดไม่ได้




      หลังจากประโยคนั้นที่มินฮยอนพูดออกไป ยองมินก็ดูจะงงๆเล็กน้อย คนตัวขาวกลัวว่ายองมินจะเข้าใจผิดคิดว่าอยากจะเริ่มต้นใหม่กับเพื่อนตัวเองจึงรีบอธิบาย แต่ไม่ทันที่จะพูดอะไรก็โดนเพื่อนหัวแดงสวนมาว่า




       ‘ฉันดีใจที่นายอยากเริ่มต้นใหม่ ตัวฉัน ไอ้แจน ไอ้ป๋าอยากให้นายกลับมาเป็นตัวเองเร็วๆ สามปีแล้วนะมินฮยอน ฉันรู้ว่านายรักมันมาก มันเป็นทุกอย่างของนาย แต่นายอย่าลืมว่านายก็ยังมีคนที่รักและห่วงนายอยู่ มันไม่สายไปหรอกนะถ้านายอยากเริ่มต้นใหม่ ยังไงพวกฉันก็พร้อมเดินไปกับนาย มันถึงเวลาที่นายต้องออกไปเจอสิ่งใหม่ๆบ้างคุณนักเขียนฮวัง’





     คำพูดของอิมยองมินทำเอาเขาร้องไห้ไม่หยุดแต่ก็ต้องมาชะงักเพราะคำพูดของอิมยองมินอีกเหมือนเคย



     ‘เพราะงั้นก่อนที่ไอ้แจนกับไอ้ป๋าจะมาเราออกไปข้างนอกกัน!’



     นั่นเป็นสาเหตุที่มินฮยอนออกมาเดินท่ามกลางความหนาวแบบนี้ เขาน่าจะเอาหมอนอุดหน้าอิมยองมินให้ขาดใจตายไปซะ



     “25ธันวาแล้วหิมะแรกยังไม่มาเลยอะ” ยองมินว่า มินฮยอนกระชับพ้าพันคอให้แน่นขึ้นแล้วหันไปพูดกับยองมิน
    “นั่นสิ แปลกจัง หนาวขนาดนี้แต่กลับไม่มีหิมะสักนิด ตลกแปลกๆเนอะ”
    “ไม่มีอะไรตลกเท่านายแล้ว ดูสิเนี่ย ทั้งหมวก ทั้งโค้ท ทั้งพ้าพันคอ ไหนจะแมสปิดปากนี่อีก”
    “ก็หนาวอะ!” ยองมินหัวเราะร่าจนคนแถวนั้นหันมามองก่อนจะโดนกำปั้นหนักๆของมินฮยอนไปหนึ่งที
    “จะกลับยังอะ เราหนาว”
    “ไหนว่าชอบฤดูหนาวไม่ใช่เหรอ บ่นทำไมอะ”
     “ก็…”




     ก็นั่นมันตอนที่เขามีควอนฮยอนบินให้กอดต่างหาก…




     “เอ่อ… เออๆๆ ช่างเถอะ เดินไปมาร์ทกันเผื่อนายอยากได้อะไรเพิ่มเอาไว้กินตอนกลางคืน”
     “แค่ที่นายซื้อมาก็กินได้อีกตั้งอาทิตย์เล่า!”
     “ก็…ก็เผื่อมีของที่นายอยากกินไง ของที่ฉันซื้อมานายอาจจะไม่ชอบไรงี้”
     “ก็ดี ไปซื้อกล่องมาเก็บของทิ้งด้วย” ว่าแล้วยองมินก็กุมมือมินฮยอนเพื่อเดินไปซื้อของที่มาร์ทใกล้คอนโดของคนตัวขาว


    ยองมินรู้สึกขอบคุณที่มินฮยอนใส่หมวกมาเพราะมันช่วยบดบังการมองเห็นรอบข้างของมินฮยอนไปได้บ้าง ไม่งั้นมินฮยอนคงจะเห็น




    เห็นควอนฮยอนบินที่ยืนอยู่อีกฟากนึงของถนนกำลังมองมินฮยอนด้วยสายตาโหยหาและเศร้าโศก











////////////////////////////////////////////////








     “จะสองทุ่มแล้วเหรอเนี่ย!”
     “เออดิ ฉันหมดแรงแล้วหมวย” ยองมินว่าพลางแสดงท่าทางให้ร่างเพรียวดูว่าตนเหนื่อยจริงๆ 
       “ฉันว่ามาร์ทมันก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้นปะวะ ทำไมนายเดินได้ตั้ง3-4ชั่วโมง ฉันจะบ้าตาย”
        “แหะๆ โทษที เพลินไปนิดอะ เดี๋ยวเลี้ยงเครื่องดื่มก็ได้ ไปจ่ายเงินเลย”
        “ดีล!”

        ชิ! เห็นแก่กิน


      เมื่อเห็นว่ายองมินเดินไปที่เค้าน์เตอร์คิดเงินมินฮยอนจึงเดินตามไปบ้าง

     “ของขวัญฉันล่ะ” ยองมินหันมาถามเขาในขณะที่พนักงานกำลังคิดเงินอยู่
     “โตขนาดนี้แล้วยังอยากได้อีกหรือไง”
     “ก็ไม่มีกฎข้อไหนที่บอกว่าโตแล้วจะไม่อยากได้ของขวัญนี่”
      “เหอะ! งก! ของอยู่ที่ห้อง”
      “ไม่ได้หมายถึงเอาตัวนายเป็นของขวัญใช่ปะ”
      “อี๋!”
      เสียงหัวเราะร่าจากยองมินทำเอาพนักงานที่เคาน์เตอร์ต้องอมยิ้มไปตามๆกัน พลางคิดว่าทั้งคู่




      เป็นคู่ที่น่ารักดี











     “อ๊า! ลืมเลย นายอยากดื่มอะไร เดี๋ยวฉันกลับไปซื้อให้” 
      ในขณะที่กำลังเดินกลับคอนโดของมินฮยอนคนตัวขาวก็เพิ่งนึกได้ว่าเอ่ยปากไปว่าจะเลี้ยงเครื่องดื่มเพื่อนหัวแดง
     “จะเดินกลับไปทำไม หน้าคอนโดนายมีร้านกาแฟอยู่”
      “ยองมินอ่า…” ร้านนั้นมัน
      “หมวย ถ้าอยากเริ่มต้นใหม่นายก็ต้องทำให้ได้ ถ้านายยังทำไม่ได้หมายความว่านายยังไม่พร้อมเริ่มต้นใหม่”



    นั่นสิ เขาคงหลบหลีกร้านกาแฟนั่นไปไม่ได้ตลอดชีวิต จะให้ร้านนั่นปิดกิจการย้ายไปที่อื่นก็ไม่ใช่เรื่อง

   “อืม”

     










///////////////////////////////////////////////////











   “ยินดีต้อนรับค่ะ รับอะไรดีคะ”
    “เอ่อ…”
    มินฮยอนลังเลเล็กน้อยที่จะสั่งเครื่องดื่ม เขาถามยองมินแล้วว่าอยากดื่มอะไร แต่เจ้านั่นกลับบอกแค่ ‘อะไรก็ได้’ แล้วก็ขอตัวขึ้นห้องไปก่อนเพราะจะเอาของไปเก็บ มินฮยอนถึงได้มายืนงงอยู่แบบนี้

     อะไรก็ได้แล้วมันอะไรเล่า!

    “เอ่อ…”
    “คะ?”
    “ช็อกโกแลตร้อน/ช็อกโกแลตร้อน”

    
     มินฮยอนหันไปตามเสียงที่แสนคุ้นเคย เสียงที่เขาเคยได้ยินมันอยู่ทุกคืนก่อนนอนและเสียงที่เคยใช้ปลุกเขาเวลาเผลอหลับหน้าคอมฯตอนทำงาน เพียงแค่มองหน้าคนที่ไม่ได้เจอกันมานาน ความทรงจำทุกอย่าง วันเวลาที่เคยใช้ร่วมกันก็ไหลกลับเข้ามาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง




     รวมถึงวันที่เขาโดนบอกเลิกด้วย




     “ไม่เจอกันนานเลยนะครับ”


    มินฮยอนไม่รู้ว่าตัวเองนั้นตัวสั่นแค่ไหน ไม่รู้ว่าตนแสดงสีหน้าแบบใดออกไป เขารู้สึกขาหมดแรงจนแทบจะลงไปกองอยู่ตรงนี้แล้ว มินฮยอนไม่รู้แม้กระทั่ง’ควอนฮยอนบิน’แสดงสีหน้าแบบไหนในตอนที่กำลังมองมาที่เขา




    เพราะน้ำตาเจ้ากรรมนั้นบดบังการมองเห็นของเขาไปหมดแล้ว



     “นี่คุณ! ถ้าไม่สั่งก็ถอยได้ไหมคะ? คนต่อแถวรอตั้งยาว”
    เสียงของลูกค้าทางด้านหลังทำให้มินฮยอนได้สติขึ้นมาบ้าง เขารีบปาดน้ำตานั่นทิ้งแล้วหันไปโค้งขอโทษแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรคนตัวสูงข้างๆก็ชิงพูดออกมาก่อน

     “ขอโทษครับ งั้นผมขอช็อคโกแลตร้อน2ที่ครับ”
      “ค่ะ”

     ควอนฮยอนบินหันไปคุยกับพนักงานพร้อมคิดเงิน พนักงานสาวเอ่ยบอกร่างสูงว่ารอประมาณห้านาที งั้นก็คิวมินฮยอนแล้วสิ เขาจะสั่งอะไรดีนะ คิดไม่ออกเลยมันตื้อไปหมด ถ้าขืนคิดช้ามีหวังโดนลูกค้าข้างหลังที่ต่อแถวอยู่บ่นเป็นแน่



     มินฮยอนคิดว่าเขาคงจะหัวตื้อ คิดอะไรไม่ออกจริงๆ เขาไม่รู้เลยว่าโดนควอนฮยอนบินลากมานั่งที่โต๊ะริมกระจกนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาเอาแต่มองร่างสูงที่เหมือนกำลังพิมพ์แชทในมือถือแล้วทำหน้าเครียด มองร่างสูงที่ลุกไปรับเครื่องดื่มจากพนักงาน ทุกการกระทำของควอนฮยอนบินยังเหมือนตอนนั้น







    ตอนที่ยังคบกัน





       มินฮยอนก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เช่นกันว่าทำไมเขายังอยู่ตรงนี้ ทำไมเขาถึงไม่เดินออกไปซะ ทำไมเขาถึงไม่ด่าไม่ว่าคนตัวสูงนั่นไปแรงๆหรือต่อยหน้าหล่อๆนั่นไปสักสองสามทีให้หายแค้นคำตอบก็คือ




       เขาทำไม่ได้




     ฮวังมินฮยอนยังแพ้ให้ควอนฮยอนบินเสมอ





        “ดื่มสิครับ เดี๋ยวเย็นแล้วไม่อร่อยนะ”


         ‘อื้อ! ดื่มเลยๆ เดี๋ยวเย็นแล้วไม่อร่อยนะ’



        “นายต้องการอะไร” มินฮยอนเอ่ยถามออกไปตรงๆ ให้ตายนี่เสียงเขาสั่นขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย
       “พี่ครับ….”
       “…”
       “ผมคิดถึงพี่”


       ทันที่ร่างสูงพูดจบมินฮยอนก็รับรู้ถึงน้ำอุ่นๆที่ไหลออกมาจากดวงตา เขาก้มหน้าร้องไห้กับฝ่ามือของตัวเอง เขาไม่รู้ว่าต้องรู้สึกอย่างไรที่คนตัวสูงพูดแบบนั้นออกมา มันรู้สึกอึดอัด เจ็บปวดเหมือนหัวใจจะแตกเป็นเสี่ยงๆแต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้สึกชัดเจนมากที่สุดคือ




       เขาเองก็คิดถึงควอนฮยอนบินเช่นกัน



     อ้อมกอดอบอุ่นที่คุ้นเคยเข้าโอบล้อมเขาอีกครั้ง ทำเอามินฮยอนปล่อยโฮหนักกว่าเดิม เขาคิดถึงอีกคนจนจะเป็นบ้าแล้วแต่ก็เจ็บที่หัวใจเจียนตายเช่นกัน มินฮยอนอยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้ เขาไม่อยากจากอ้อมกอดนี้ไปไหน



     มินฮยอนกลัวว่ามันจะเป็นแค่ความฝัน









/////////////////////////////////////////////////////






      มินฮยอนหยุดร้องไห้แล้วและตอนนี้เขาก็ปวดตามาก ฮยอนบินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม(เพราะเขาไล่ไป)ยังคงกุมมือเขาไม่ปล่อย มินฮยอนพยายามสะบัดมือหนีแล้วแต่ร่างสูงก็เปลี่ยนจากการกุมมือมาประสานมือเขาแทน มินฮยอนคิดว่ามันดูน่าอายเล็กน้อย เขาเลยยอมให้ฮยอนบินกุมมือแทนการประสานมือ

      “จมูกแดง ตาบวมหมดแล้วครับ”
      “ยุ่ง!”
      “ครับ”


      เกิดความเงียบระหว่างเราทั้งคู่ แน่สิ คนเลิกกันไปตั้งหลายปีแถมไม่เคยเจอกันหน้าอีกเลย จู่ๆก็มาเจอกันแบบกะทันหันแล้วมินฮยอนยังร้องไห้ใส่ร่างสูงไปตั้งเยอะ ขายหน้าชะมัด

     “ฉันกลับล่ะ”
     “เดี๋ยวสิครับ พี่คุยกับผมก่อนนะ ผมมีเรื่องอยากคุยพี่เยอะแยะเลย” ร่างสูงไม่ยอมปล่อยมือจากเขาเลยแถมยังใช้น้ำเสียงออดอ้อนปนเศร้านั่นอีก
     “ไม่ดีกว่า ฉันกับนาย…”
     “นะครับ” 

     แล้วมินฮยอนก็ต้องแพ้ให้ควอนฮยอนบินอีกจนได้ ทำไมต้องทำหน้าเศร้าขนาดนั้นด้วยวะ เขาเป็นคนทิ้งนายไปนะฮวังมินฮยอน ตั้งสติหน่อยสิ



      “มีอะไร”


       ตั้งสติบ้าอะไรถึงยอมนั่งลงที่เดิมแบบนี้เล่า เมื่อมินฮยอนนั่งลงที่เดิมแล้วร่างสูงก็ใช้มือใหญ่ทั้งสองข้างเข้ากุมมือซ้ายของมินฮยอนและเริ่มพูดคุยทันที



   “พี่สบายดีไหม”
   “อืม สบายดี”

   ไม่เลยสักนิด



    “ทำไมผอมขนาดนี้”
    “ไดเอ็ตอยู่”

    คิดถึงนาย กินอะไรไม่ลง


    “พี่ทิ้งของผมไปหมดหรือยัง”
     “อืม ทิ้งหมดแล้ว”


      ไม่เลย เก็บไว้ครบทุกชิ้นแม้กระทั่งโพสต์อิทที่นายเขียนเล่น


      “พี่โกรธผมไหม?”
      “….โกรธ”


      ไม่โกรธเลยสักนิดแค่ไม่เข้าใจว่าทำอะไรผิดถึงโดนบอกเลิก


      “พี่ไม่เกลียดผมใช้ไหม”
      “…”


      ฉันจะเกลียดนายได้ยังไงในเมื่อฉันยังรักนายขนาดนี้


      “พี่…มีคนข้างกายคนใหม่หรือยัง”
      “…”
      “…”
      “….มีแล้ว”


       จะมีได้ยังไง…ในเมื่อหัวใจฉันเรียกร้องหาแค่นาย




      ร่างสูงผ่อนแรงที่กุมมือเขาเอาไว้แต่ยังไม่ยอมปล่อย ควอนฮยอนบินก้มหน้ากัดปากแน่น มินฮยอนได้แต่เบือนหน้าหนีจากภาพนั้น ทำไม 


      ทำไมต้องทำหน้าเสียใจขนาดนั้น


      “พี่ยองมินเหรอครับ”
      “อืม ห๊ะ?! ใครนะ”
      “พี่ยองมินไงครับ ผมเห็นพี่สองคนเดินจูงมือกัน…”
       “พอเลยๆ หยุดคิดอะไรบ้าๆนั่นเลยนะ ขนลุก!” แค่คิดภาพก็….แหวะ! เขาไม่ได้งเกียจเพื่อนหัวแดงนั่นหรอกนะ แต่ก็นั่นแหละ ถึงจะรู้ว่าอีกคนชอบตนก็เถอะแต่ถ้าคบกันจริงๆ หมอนั่นคง….ฮื่อ คิดภาพไม่ออก


       “เป็นอะไรหรือป่าวครับ ดึงผมตัวเองทำไม ปวดหัวเหรอครับคนขี้โกหก” ฮยอนบินเอื้อมมือมาจับมือขวาของเขาที่กำลังดึง….เอ๊ะ เดี๋ยวนะ

      “โกหก? ฉ…ฉันโกหกอะไร?!”

      “ก็พี่โกหกว่ามีแฟนแล้ว พี่โกหกว่าสบายดี โกหกว่าไดเอ็ต พี่โกหกทั้งหมดเลย”

      “ทำไมฉันต้อง…”

       “ขอโทษครับ ผมขอโทษ พี่จะด่าผมแรงๆ ต่อยตีผมแค่ไหนก็ได้แต่อย่าร้องไห้เลยนะ ผมเจ็บมากๆที่เห็นพี่ร้องไห้แล้วก็ยิ่งเจ็บกว่าเดิมเมื่อรู้ว่าสาเหตุการร้องไห้ของพี่มันเกิดขึ้นเพราะผม”

      “นาย…”

      “ผมมันเลวผมรู้ดี ผมไม่ขอให้พี่ยกโทษให้แต่ผมอยากขอโอกาส ผมจะพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง ผมจะไม่สนใครหน้าไหนแล้ว ต่อไปนี้ผมจะเล่าทุกอย่างให้พี่ฟัง ผมจะไม่ยอมให้ความคิดน้อยของผมมาทำให้พี่เสียใจอีก ผมไม่ขอสัญญาแต่ผมจะพยายามทำให้ได้เพราะผมรู้ว่าวันนึงผมอาจจะทำให้พี่เสียน้ำตาอีกและเมื่อถึงวันนั้นจริงๆผมจะไม่ปล่อยให้พี่ร้องไห้คนเดียวแล้ว”

      “ฮยอนบินนา”

      “เพราะงั้นได้โปรดให้โอกาสผม ได้โปรดเมตตาผมด้วยนะครับ” ร่างสูงยกมือขาวมาแนบแก้มตนก่อนจะหลับตาบรรจงจูบลงไปอย่างแผ่วเบาและลูบมือเรียวอยู่อย่างนั้น


        เขารับรู้ถึงความจริงจังและจริงใจในทุกคำที่ร่างสูงเอ่ยออกมาและในเมื่อแม่กับเพื่อนๆอยากให้มินฮยอนเริ่มต้นใหม่ อยากให้มินฮยอนเปิดใจ เขาควรจะหยุด




      “ยากนะ พยายามหน่อยละกัน”



      เขาตัดสินใจแล้ว



       บางทีการเริ่มต้นใหม่และเปิดใจกับ’คนเก่า’ คงไม่ได้แย่เท่าไหร่









     “ว้าว~ หิมะแรกมาแล้ว!”

     มินฮยอนหันออกไปมองนอกกระจกตามเสียงของใครสักคน หิมะแรกมาแล้ว มาในวันเกิดเจ้าเพื่อนหัวแดงซะด้วย คงดีใจน่าดู

    “พี่ครับ เห็นหิมะแรกไหมครับ” มินฮยอนหันไปมองร่างสูงที่กำลังจ้องมองมาทางเขาก่อนที่มินฮยอนจะหันกลับไปมองนอกหน้าต่างเหมือนเดิม มองด้วยสายตาหวานเยิ้มขนาดนั้น เขาก็เขินเป็นนะ

     “อื้ม! เห็นสิ สวยดี…เดี๋ยวนะ”

     “ฮ่ะ ฮ่ะ ผมไปสั่งช็อคโกแลตร้อนใหม่ก่อนนะครับ อันนี้ไม่อร่อยแล้ว” มินฮยอนมองตามร่างสูงที่เดินไปเค้าน์เตอร์เพื่อสั่งเครื่องดื่ม ก่อนจะยกมือกุมหน้าที่เริ่มร้อนและบ่นกับตัวเองเบาๆ

        “เด็กบ้า! เจ้าเล่ห์ไม่เปลี่ยนเลย”













FIN









       Special part


      “เมื่อไหร่ไอ้หมวยมันจะขึ้นมา กูว่านี่มันนานไปละ”
       
        “เอ้า ไอ้แจนมึงนี่แปลกคน คนเป็นแฟนเขาจะคุย จะเคลียร์กันป่าววะ” จีซองว่าพลางหยิบขนมขบเคี้ยวชิ้นเล็กปาใส่เพื่อนรักไปหนึ่งที

        “ไม่รู้เว้ย! ไอ้ยองมิน มึงอะไม่น่าช่วยไอ้ตี๋นั่นเลย มันทำเพื่อนเราเสียใจนะว้อย น่าจะต่อยมันสักหมัด ฮึ่ย!”

        “คร้าบบบ คนเก่ง จะไปต่อยเขามึงสูงถึงอกมันหรือยัง อีกอย่างกูไม่ได้ช่วยมันกูช่วยเพื่อนเรา”

         “ห๊ะ? ยังไงวะ” แจฮวานถาม

         “มึงก็รู้ว่าหมวยมันรักฮยอนบินขนาดไหน มึงก็เห็นตอนเลิกกันใหม่ๆหมวยมันอาการหนักขนาดไหน กินไม่ได้นอนไม่หลับวันๆเอาแต่ร้องไห้ ที่มันยิ้ม หัวเราะให้เรามันเสแสร้งก็รู้ๆกันอยู่ กูอยากให้หมวยมันมีความสุข ฮยอนบินมันก็ไม่ใช่คนเลวร้ายหรือต่อให้มันเหี้ย มันก็ไม่มาเหี้ยกับเพื่อนเราอะ แล้วก็นะมันโดนไอ้ดงโฮอัดเข้าเต็มท้องไปทีนึงแล้วด้วย”

          “สม! ไม่เหี้ยกับเพื่อนเราเลยมั้ง มาบอกเลิกด้วยเรื่องไร้สาระ แม่งลูกแหง่” คิมแจฮวานว่าแล้วยกโซจูกระดกก่อนจะกระแทกแก้วลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด

         “ไอ้แจนพูดงั้นก็ไม่ถูกป่าววะ ไอ้ตี๋มันก็มีเหตุผลของมัน กูว่าคนไร้สาระอะพ่อมันต่างหาก มายื่นข้อเสนอไปเรียนต่อต่างประเทศแล้วกลับมารับงานบริหารต่อไม่งั้นจะส่งคนมาทำร้ายไอ้หมวย โคตรละคร แม่ง เป็นใครก็กลัวคนที่รักเป็นอันตรายปะวะ” ยุนจีซองเอ่ยขึ้นตามที่ตนคิด

         “แต่ยังไงมันก็ต้องคุยกัน…”

         “พอ! นี่วันเกิดกู ไปเอาไก่อบมาอุ่นแล้วปักเทียนให้กูเป่า! Now!”

       “ได้เลยคุณพระรอง!/ได้เลยคุณพระรอง!”

         ยุนจีซองและคิมแจฮวานมองหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์ใส่กันเล็กน้อยก่อนจะหยิบขนมขบเคี้ยวมาปาเล่นใส่อิมยองมิน





        โทษฐานทำให้คุณพระรองของเราเสียใจ ฮวังมินฮยอนจงกลับมาทำความสะอาดห้องซะ!!!












REAL FIN









ปล. คนเกาหลีมีความเชื่อเรื่องหิมะแรกถ้าถูกถามว่า "เห็นหิมะแรกไหม?" แปลว่าเขากำลังขอความรัก และถ้าตอบว่า"เห็น" ก็คือการตอบรับรักอีกฝ่าย


ในทีสุดก็ได้เขียนบินมินวีคลี่แล้วววววว สารภาพว่ายากเพราะเรายังเขียนไม่เก่งหากภาษาแปลกๆงงๆต้องขอภัยด้วยนะคะ สามารถติ-ชมกันได้เลยนะคะ น้อมรับทุกคอมเม้นต์เลยค่ะ




ฝากคอมเม้นต์+ติดแท็ก #OurStoryบินมินในทวิตเตอร์ด้วยนะคะ
ทุกคอมเม้นต์คือกำลังจริงๆค่ะ





ด้วยรัก from มินฮยอนบินชิปเปอร์ที่มีกัปตันขี้ขิงชื่อฮยอนบินและมินฮยอน



26/12/17




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

565 ความคิดเห็น

  1. #344 premjungbana (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 21:16
    เรา เราเชียร์พี่ยองมิน แต่พี่มินมีความสุขก็ดีแล้ววว
    #344
    0
  2. #277 Sweet_Memory (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 19:56
    พอมาเฉลยก็เข้าใจตี๋เลย แต่วันนี้ตี๋ก็กลับมาหาหมวยแล้ววว
    #277
    0
  3. #263 kk lovely (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 01:23
    ิอ่านตอนแรกแล้วโกรธตี๋มากทำกมวยร้องไห้มาตั้งสามปี แต่ยังดีที่หมวยไม่โกรธและให้โอกาส ต่อไปก็ต้องบอกกันทุกอย่างนะ
    #263
    0
  4. #186 annsriinlimbo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 07:32
    เพิ่งได้อ่าน รักแก๊งเพื่อนๆของหมวยมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคุณพระรอง555555
    #186
    0
  5. #142 sparkleVegetable (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 09:30
    เกือบละ เกือบโทษฮยอนบินละ 55555565
    3ปีที่หายไป ทำให้ฮวังมินฮยอนร้องไห้มากขนาดไหน ต่อจากนี้ก็ทำให้เขามีความสุขมากขึ้น3เท่าซะนะ!
    #142
    0
  6. #112 polypoll (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 03:57
    แล้วบอปเลิกทำไมแต่แรกอ่ะ ตี๋นิสัยแย่
    #112
    0
  7. #66 Padappah (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 09:27
    ดีที่จบแฮปปี้ ฮืออออออ ก่อนหน้าคือหน่วงมากค่ะ
    #66
    0
  8. #43 .dimlight (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 00:22
    อ่านไปตอนแรกแบบหน่วงมาก ;-;
    แต่ก็จบแฮปปี้ ขอบคุณมากๆนะคะที่แต่งมาให้อ่าน ><
    #43
    0
  9. #42 hanuSE (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 20:01
    งือออ ดีใจที่ในที่สุดก็จบแฮปปี้~~
    #42
    0
  10. #41 HyeMin9795 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 14:58
    ตอนแรกอย่างหน่วงเลยค่ะ ดีนะที่ดีกันได้ ฮืออออ อย่าทำพี่เขาเสียใจอีกนะลูก
    #41
    0
  11. #40 ถุงซุป (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 12:47
    โหงยยยยย คุณพระรอง ฉงฉานนนน แต่ดีแล้วที่ตี๋กลับมา เพราะดูพี่มินจะเริ่มใหม่กับใครยากมากเลย ทั้งที่ตี๋ก็ยังรักพี่มินอยู่ด้วยนะ ต่อไปก็ยิ้มกลับไปเป็นมินฮยอนคนสดใสนะ ทีหลังตี๋มีไรก็พูดนะ บอกเลิกวันสำคัญมันเจ็บปวดจริงๆนะ
    #40
    0
  12. #39 lopenav (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 08:09
    คุณควอนใจร้ายมากเลย น่าจะบอกกันสักนิด แต่ยัยหมวยกลับมายิ้มได้เราก็แห่ปปรี่แล้ว ;----; /ยองมินน่าร้ากกกกก แง
    #39
    0
  13. #34 tipqueer (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 23:49
    เป็นมินฮยอนเราจะอดทนค่ะ เราเจ็บและจัม!!!
    แหะ แต่ความมินฮยอนบินงะ กลับมาคบกันก็ด้าย
    เราย๊อมยอม น่ารักมากเลยค่า 
    #34
    0
  14. #32 daisieelady (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 06:02
    นี่น้ำตาคลอตอนอ่านตลอดเลย

    แต่ในใจเชื่อว่าฮยอนบินต้องมีเหตุผลบางอย่าง

    ฮอลลลลล ในที่สุดก็กลับมาหากัน
    #32
    0
  15. #31 daisieelady (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 06:02
    นี่น้ำตาคลอตอนอ่านตลอดเลย

    แต่ในใจเชื่อว่า ต้องมีเหตุผลบางอย่าง

    ฮอลลลลล ในที่สุดก็กลับมาหากัน
    #31
    0
  16. #30 Naoomrak (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 06:01
    แงงงงง น้ำตาไหลด้วย

    ไหลเพราะความเจ็บปวดของทั้งคู่
    และ
    ไหลเพราะความรักของทั้งคู่

    อ่าาาาา อบอุ่นหัวใจ
    #30
    0
  17. #29 แม่ม๑น้oe (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 05:02
    ตอนแรกๆแอบหน่วงแถมโกรธฮยอนบินมากที่มาบอกเลิก ทำไมใจร้ายกับมินฮยอนแบบนี้ อยากจะให้เริ่มใหม่กับยองมินด้วยซ้ำ
    แต่พอฮยอนบินกลับมาพร้อมบอกเหตุผลกับมินฮยอนก็มีความสุขนะ แต่ก็ยังเศร้า สงสารพระรองเรา เค้ากลับมาดีกันในวันเกิดตัวเองอีก โอ้ยยยย อยากไปดามใจให้ยองมินเองเลย 555555
    #29
    0