SF/OS : Our Story #BinMin #NenNyeon

ตอนที่ 22 : HBD MY MOON

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    15 ส.ค. 62













     Title: MY MOON

     Pairing : Hyunbin x Minhyun

     Tag: #OurStoryบินมิน

     Note: ฮยอนบิน= พิ้งค์, มินฮยอน=มูน, เอสคุปส์=ซัน















     ในเวลาบ่ายแก่ของวันแต่ลูกค้าของร้านอาหารกึ่งคาเฟ่อย่าง Our Sunset ก็ไม่ได้ลดน้อยลง 




     “ขอบคุณครับ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ” 




     น้ำเสียงแสนอบอุ่นเอ่ยพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ลูกค้าสาวตรงหน้า ทำเอาเธอไปไม่เป็นจนต้องก้มหลบซ่อนแก้มแดงเอาไว้ก่อนจะพยักหน้าให้แแล้วหมุนตัวเดินออกไป

     ชายหนุ่มสูงโปร่งมองเธอจนออกไปจากร้าน มองรอบร้านที่ยังมีลูกค้าอยู่ก่อนจะเรียกน้องชายตัวโตให้เข้ามารับช่วงต่อแล้วเดินเข้าไปหลังร้าน


     “คลาวด์ พี่ฝากเคาน์เตอร์หน่อยสิ”

     “ครับผม”


     เมื่อเดินเข้ามาหลังร้านปราศจากลูกค้ามีเพียงพนักงานไม่กี่คน ใบหน้าเปื้อนยิ้มเมื่อครู่ค่อยๆจางหายไป


     มือเล็กหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรออกหาเบอร์ที่คุ้นเคยและก็พบว่าไม่มีการตอบรับเหมือนเช่นเคย คนตัวขาวถอนหายใจดังเฮือกก่อนจะเดินไปกอดเอวแล้วซบหน้าลงกับแผ่นหลังของพี่ชาย ส่งเสียงงึมงำในคอจนคนเป็นพี่หลุดยิ้มออกมา 




     “อะไร เหนื่อยเหรอ หืม”


     “เปล่าครับ”


     “แล้วน้องมูนของพี่เป็นอะไรครับ”


     “ยังติดต่อไม่ได้เลย” 




     เสียงหงอยๆจากคนอายุน้อยกว่าทำเอาซันหุบยิ้มแทบไม่ทัน เป็นเพราะน้องชายยังยังคงกอดตัวอยู่ด้านหลังทำให้ไม่เห็นสีหน้าของพี่ชายตนในตอนนี้ ซึ่งซันก็คิดว่ามันดีมากๆเลยล่ะ


     “อย่าคิดมาก ไอ้พิ้งค์มันถ่ายงานอยู่หรือเปล่า” 



     “ไม่ครับ มูนถามแล้ว คุณพิ้งค์บอกว่าถ้าไม่รวมตัดคลิปกับอีเว้นท์เมื่อวันก่อนก็ว่างทั้งสัปดาห์เลย” 



    “อ่า… ไม่เอาหน่า ก็คงตัดคลิปยุ่งๆ เดี๋ยวมันก็โทรกลับ ไปนั่งก่อนไป เดี๋ยวพี่ทำอะไรให้กิน ยังไม่ได้กินข้าวเลยนี่”



    ซันเอ่ยบอกคนอายุน้อยกว่า พร้อมกับลูบผมนิ่มเล่นก่อนจะดันตัวมูนให้นั่งลงกับโต๊ะพนักงานแล้วหันหลังเดินไปโซนครัวเพื่อทำอาหารให้คนเป็นน้อง


     แปลก


    เขาเอียงคอมองอย่างสงสัย มูนคิดว่าพี่ชายแปลกไป โดยปกติแล้วแค่ได้ยินชื่อคนรักของตัวเอง พี่ซันแทบจะกลอกตากลับหน้ากลับหลังทุกที เวลาที่เขากับพิ้งค์มีปัญหากันพี่ซันก็จะเป็นเดือดเป็นร้อนและโกรธแทนเขาอยู่บ่อยๆ(และก็บอกอยู่ทุกครั้งว่าเลิกกันเลยยิ่งดี)แต่ครั้งนี้แปลก พิ้งค์เงียบหายไปทำให้มูนหงุดหงิด(และแอบงอแงเล็กน้อย) แต่พี่ชายที่ไม่ค่อยจะชอบหน้าพิ้งค์กลับปกป้องคนรักของเขาเสียอย่างนั้น


     แน่นอนว่าถ้าเป็นปกติมันคงเป็นเรื่องดีที่พี่ชายและแฟนของเขามีความสัมพันธ์ที่ดีแต่ไม่ใช่แบบนี้ มูนแค่คิดว่ามันแปลก



     และใช่ พิ้งค์ คนรักของเขาก็แปลกไป



     ปกติแล้วแฟนตัวสูงค่อนข้างติดเขาพอควร จะไปไหน ทำอะไร อยู่ที่ไหนจะคอยบอกอยู่ตลอดโดยที่มูนไม่ต้องร้องขอ ถ้าว่างก็จะมาหา ขลุกตัวอยู่กับเขาทั้งวัน บางครั้งก็มาพร้อมกับน้องในทีมจนมูนสนิทกับเด็กๆไปด้วย พิ้งค์สม่ำเสมอมาตั้งแต่สมัยเริ่มคุยจนเป็นแฟนได้เข้าปีที่สาม ไม่เคยลดน้อยลงมีแต่เพิ่มขึ้น 


 
     แต่สองสามวันมานี่อยู่ๆแฟนตัวสูงติดต่อได้ยากขึ้น ไลน์ก็ไม่ค่อยอ่าน ไม่ค่อยตอบทั้งที่ปกติอ่านไวจนมูนเคยคิดว่าอีกคนไม่มีงานทำ อีกอย่างปกติแล้วพิ้งค์นั่นแหละที่ชอบส่งแชทมากวนเขาทั้งวัน ขนาดบางวันมีงานก็ส่งแชทมาไม่หยุดแต่นี่อยู่ดีๆกลับเงียบหายไป นั่นแหละ เขาถึงได้บอกว่ามันแปลก



     “คิ้วขมวดเป็นปมแล้วนั่น”



    น้องชายตัวสูงว่าแล้วยื่นมาจิ้มระหว่างคิ้วเขาเบาๆ ส่งยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็กๆของเจ้าตัว ก่อนจะกดหน้าขาวๆของมูนให้แนบกับหน้าท้องตัวเองแล้วลูบผมเล่น



    “ทำไมงอแงจังอะ” น้องชายคนเล็กแต่ตัวโตสุดของบ้านเอ่ยถาม 



     “เฮ้อ… ได้คุยกับน้องฟ้าบ้างไหม” 



     “คุยสิ เมื่อกี้เพิ่งไลน์คุยกัน” 



     “แล้วน้องฟ้าทำอะไรอยู่” 



     “นอน” 




    แล้วมูนก็อดถอนหายใจอีกครั้งไม่ได้ สกายหรือที่ส่วนใหญ่พวกเขาเรียกว่าน้องฟ้าเป็นหนึ่งในทีมงานของยูทูปเบอร์ชื่อดังอย่างพิ้งค์คนรักของเขา



     ใช่แล้วล่ะ คนรักของมูนเป็นยูทูปเบอร์ชื่อดังที่กำลังมาแรง 




     “ถามหาฟ้าทำไม มีอะไรเปล่า” คลาวด์เอ่ยถามก่อนจะนั่งลงข้างพี่ชายตัวขาว


     จะว่ามีก็มี จะว่าไม่มีก็ไม่มี แค่อยากรู้ว่าทำอะไรอยู่ ตอนนี้อยู่สตูดิโอไหม แล้วพิ้งค์อยู่ด้วยหรือเปล่า พิ้งค์เป็นอะไรทำไมติดต่อไม่ได้ มีงานด่วนเข้ามาหรือ 

 

     “เฮ้อ ช่างเถอะ” 



    สุดท้ายก็ตอบออกไปแบบนั้นก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะ คลาวด์ยิ้มอย่างอ่อนใจก่อนส่งสายตาและยักคิ้วให้พี่ชายคนโตที่กำลังมองมาไปหนึ่งที 




     ก็สงสารอยู่หรอก แต่ทำยังไงได้ ‘เขา’ขอมานี่







    **********





     “ขอบคุณครับ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ”


     เสียงกระดิ่งจากการเปิดและปิดประตูดังขึ้น มูนเอ่ยขอบคุณลูกค้ากลุ่มสุดท้ายที่เพิ่งเดินออกจากร้านไป บิดตัวจากความเมื่อยเล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่หน้าร้านเพื่อหมุนป้ายจากopenเป็นclose 



     ได้ยินเสียงน้องชายตัวโตบ่นกระปอดกระแปดว่าลูกค้าเยอะ เมื่อยตัว เมื่อยขาแล้วเอนตัวลงนอนที่โซฟา มูนนั่งลงข้างน้องชาย มือขาวทุบขาตัวเองคลายความปวดเมื่อยก่อนคลาวด์จะขยับตัวแล้ววางศีรษะของตนที่ต้นขาของมูน เขายิ้มเอ็นดูน้องชายที่กำลังหาวปากกว้าง ลูบผมน้องชายเล่นอยู่สองสามทีก่อนเอ่ยบอกว่าจะไปช่วยพนักงานคนอื่นทำความสะอาดร้าน



    แต่ยังไม่ทันได้เริ่มทำความสะอาด เสียงสั่นจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของมูนก็สั่นขึ้นเสียก่อน มือเล็กหยิบขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นเสียงเรียกจากคนที่เขารอมาทั้งวัน ริมฝีปากก็ยกยิ้มจนกว้างก่อนกดรับอย่างรวดเร็ว 



    “พิ้งค์ครับ คุณอยู่ไหน ทำไมหายไปทั้งวัน”

    […]

    “พิ้งค์ครับ คุณพิ้งค์” 




     ไม่มีเสียงตอบรับจากปลายสายเสียจนมูนใจเต้นไม่เป็นจังหวะ รอยยิ้มที่เคยมีก็เลือนหายไปจนคลาวด์เดินเข้ามาหาพร้อมกันกับที่พี่ชายคนโตของบ้านเดินออกจากหลังบ้าน ซันมองอย่างสงสัยก่อนเบะปากอย่างขัดใจแล้วเดินมาหามูนที่สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก 



     “มีอะไรกัน”

    “พิ้งค์…”

    [พี่มูน..] 




    ยังไม่ทันได้ตอบอะไรเสียงสั่นๆผู้หญิงจากปลายสายก็ยิ่งทำให้มูนใจเต้นแรงขึ้น มูนจำได้นี่เป็นเสียงของน้องสตางค์ ผู้หญิงหนึ่งเดียวในทีมงานของพิ้งค์



    “น้องตางค์ ทำไม.. เกิดอะไรขึ้น พิ้งค์อยู่ไหน”

    [พ..พี่มูน เฮียเขา..เฮียพิ้งค์ ฮึก]

    เสียงสั่นจากปลายสายทำให้มูนมือสั่นอย่างห้ามไม่ได้ รู้สึกแข้งขาอ่อนแรงจนจนต้องพิงตัวกับเคาน์เตอร์ ซันกับคลาวด์เห็นดังนั้นจึงรีบเข้ามาประคองคนตัวขาวไว้ 




     “น..น้องตางค์ คุณพิ้งค์เป็นอะไรครับ! พิ้งค์เป็นอะไร!”


    [เฮีย.. ฮึก อึก พี่มูนคะ..รีบมานะคะ]


     ปลายสายตัดไปแล้วทั้งที่ยังคุยไม่รู้เรื่อง มือเล็กรีบกดโทรออกกลับไปที่เบอร์ของคนรักแต่ก็ไม่มีคนรับสาย

    มูนกำลังสับสน เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมสตางค์ถึงเอาแต่ร้องไห้และเรียกชื่อคนรักเขา อดไม่ได้ที่จะคิดไปถึงเรื่องร้ายๆที่อาจเกิดขึ้นกับคนรัก



    “มีอะไร เกิดอะไรขึ้น” คลาวด์เอ่ยถาม

    “ม..ไม่รู้ พี่ไม่รู้ คลาวด์พาพี่ไปหาพิ้งค์หน่อย นะ พี่ซันก็ได้ พามูนไปหน่อย”



     มูนเอ่ยขอร้องพี่ชายและน้องชายด้วยน้ำเสียงสั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่องจนซันต้องเข้ามากอดปลอบ ลูบหลังเอ่ยบอกให้คนเป็นน้องใจเย็นๆ ก่อนบอกกับคลาวด์ว่าให้ไปเอากุญแจรถเพื่อออกไปหาคนรักของมูน

    มูนสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ขาเรียวสวยรีบออกก้าวเดินโดยไม่สนพี่ชายที่กำลังหันไปสั่งงานเด็กในร้าน

    เมื่อเดินออกมาหน้าร้านก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นรถยนต์แสนคุ้นตาสองสามคันจอดอยู่หน้าบ้านพร้อมกับคนรักที่กำลังส่งยิ้มจนตาปิดมาให้ 




    “คุณพิ้งค์!!”

    “คุณมูน”



    ร่างเพรียวรีบโผเข้ากอดคนรัก ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นตูมตามไม่เป็นจังหวะ ขอบตาร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้


     “ขอโทษนะครับ” 



     แฟนตัวสูงเอ่ยบอกพร้อมกับแขนแกร่งที่กอดรัดตัวเขาแน่นขึ้น มูนพยักหน้ารับก่อนจะซุกหน้าเข้ากับไหล่กว้าง


     แค่ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว



     “สุขสันต์วันเกิดนะครับ” 




      เสียงทุ้มใหญ่กระซิบข้างหูจนคนในอ้อมกอดชะงักไป แล้วผละตัวออกเอียงคอมองอย่างสงสัย สายตาเต็มไปด้วยคำถาม ก่อนจะได้ยินเสียงเปิดประตูรถอีกคัน 


 
     น้องๆทีมงานของคนรักที่เดินลงมาจากรถพร้อมกับเค้กก้อนโต ที่น้องสกายเป็นคนถือ ในมือของแต่ละคนถือเปเปอร์ชู้ตขนาดเล็กไว้ก่อนจะดึงมันออกจนเสียงดังไปทั่ว


     “สุขสันต์วันเกิดนะพี่มูน!!”


     เสียงคุ้นเคยที่มูนจำได้ดีว่าเป็นเสียงพี่ชายและน้องชายของตนปะปนกับทีมงานของพิ้งค์ จนเขาต้องหันไปมองตามเสียงก็พบพี่และน้องชายกำลังส่งยิ้มกว้างมาให้ 

 
     "ขอโทษเมื่อกี้ด้วยนะคะพี่มูน แหะๆ" สตางค์เอ่ยบอกพร้อมกับส่งยิ้มแหยมาให้   


     มูนกำลังสับสนและกำลังทำความเข้าใจในสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เมื่อนึกได้ร่างเพรียวก็ทรุดตัวลงไปนั่งกอดเข่า ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะจากคนรักตัวสูงเขาก็ยิ่งกดหน้าลงกับเข่าตัวเองด้วยความอาย 



    อย่างแรกมูนลืมวันเกิดตัวเอง ลืมสนิทเพราะเอาแต่คิดเรื่องของคนรัก และอย่างที่สองเขากำลังโดนเซอร์ไพร์ส แต่ในความคิดมูนเหมือนเขากำลังโดนแกล้งมากกว่า แล้วมูนก็เล่นใหญ่ไปเสียเบอร์นั้น เกือบร้องไห้แล้วด้วยซ้ำ อายจนไม่รู้จะหลบไปตรงไหนแล้ว


    “เป่าเทียนก่อนนะ เดี๋ยวละลายหมด”


    พิ้งค์ย่อตัวให้เท่ากับคนตัวขาวพร้อมกับเค้กในมือที่ปักเทียนเลขยี่สิบห้าเอาไว้ คนตัวขาวยอมเงยหน้าก็พบเค้กสีชมพู สารพัดดวงดาว ก้อนเมฆเต็มหน้าเค้กและที่ขาดไม่ได้คงเป็นพระจันทร์สีเหลืองครึ่งเสี้ยวที่แสนโดดเด่น กับคำว่า ‘HBD MY MOON’ จนมูนหลุดยิ้มออกมากับเค้กก้อนโตที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่น่ารัก


     “ชอบไหม ผมไปเรียนทำมาหลายวันเลยนะ”


    “จริงเหรอ”


     “จริงครับ เพื่อคุณพระจันทร์ของผม”


     “อ้วก”


     “ฮ่าๆ อธิษฐานก่อนนะครับ” 

 

    มูนพยักหน้ารับแล้วพนมมือขึ้นอธิษฐานแล้วแกล้งพูดออกมาเสียงดังจนได้รับเสียงหัวเราะดังไปทั่ว


     “ปีหน้าไม่เอาแบบนี้แล้วนะ แต่ถ้ามาช่วยกันเอาคืนคุณพิ้งค์ด้วยจะดีมากครับ”


      เมื่อมูนเป่าเค้กเสร็จแฟนตัวสูงจึงส่งเค้กให้สตางค์แล้วหันกลับมาหาคนตัวขาว ขยับตัวเข้าไปใกล้แล้วโอบมูนทั้งที่ยังนั่งอยู่แบบนั้น


     “สุขต์สันต์วันเกิด รักคุณมูนมากขึ้นทุกวันและทุกปีนะครับ ขอให้สุขภาพแข็งแรงและรักผมไปนานๆนะ”


     เสียงทุ้มที่เอ่ยอวยพรทำให้มูนรู้สึกเขาจะยิ้มจนเมื่อยแก้มแล้วก็ยังไม่สามารถหยุดยิ้มได้ จนมีเสียงคุ้นเคยของพี่ชายพูดขึ้นแทรกมาพร้อมกับค่อยๆดันแฟนตัวสูงออกจากเขา อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดังเมื่อเห็นสีหน้าอีกฝ่าย


     “เห็นว่าเป็นวันเกิดเลยยอมได้นิดหน่อย แต่นี่มึงจะเยอะไปแล้วไอ้พิ้งค์ ปล่อยน้องกู!” 


     “พี่ซันก็อย่าเผลอแล้วกัน” 




     เนี่ยแหละค่อยเป็นความสัมพันธ์ของพี่ซันและคุณพิ้งค์ที่มูนคุ้นเคยหน่อย



     **********









hbdน้องช้าไปนิด ฮืออ จริงๆเขียนตั้งแต่วันที่7แล้วแต่เรื่อยเปื่อยมาก ค้างไว้นานเลยเพิ่งมาลง ถ้าใครสงสัยว่าใครเป็นใคร สามารถเข้าไปอ่านได้ที่จอยเรื่อง พระจันทร์สีชมพู #pinkmoonbm เลยนะคะ ((ขอฝาก555)) 


ตอนนี้เป็นยังไงฝากคอมเม้นต์ ติ-ชมด้วยนะคะ



ด้วยรัก from มินฮยอนบินชิปเปอร์ที่มีกัปตันขี้ขิงชื่อฮยอนบินและมินฮยอน



15/08/19

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

565 ความคิดเห็น

  1. #434 แม่ม๑น้oe (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 01:00
    น่าตีจริงๆเลยซัน แกล้งขนาดนั้น
    #434
    0
  2. #433 berrymaii1220 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 00:16
    แกล้งแบบนี้น่าตีจริงๆเลยยยยย
    #433
    0
  3. #432 kk lovely (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 12:27
    แงงงงงงน่ารักจังเลย เซอร์ไพรส์แบบนี้คราวหน้าให้น้องมูนแกล้งคืนเลยนะ ชอบตอนที่เขาเรียกกันว่าคุณพิ้งค์ คุณมูน ฮรุกกกกกก
    #432
    0
  4. #431 illumi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 02:31
    โอ้ยยยยยย แกล้งกันซะแบบ น่าตีมากๆๆ แล้วพี่ๆน้องๆก็ช่วยไปหมด น้องมูนอายเลยเห็นไหมมมมม เดี่ยวตีเลย
    #431
    0
  5. #429 puroi1113 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 23:03
    น่ารักมากแงงง นึกว่าจะม่าซะเเล้ววว
    #429
    0
  6. #428 phurichaya145 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 22:17
    แงเซอร์ไพร์นี้นา พี่มูนเกือบร้องไห้แล้วนะ!
    #428
    0