SF/OS : Our Story #BinMin #NenNyeon

ตอนที่ 18 : os: Strawberries and Cigarettes

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    17 ธ.ค. 61


















     Title: Strawberries and cigarettes
     Pairing: Hyunbin x Minhyun
     Genre: ?
     Rate: PG 15+ (?)
     Note: JLV Strawberry Menthol บุหรี่ที่มีทั้งความหวานจากสตรอว์เบอร์รี่และความสดชื่นจากเมนทอล
     Note 2: มาช่วยกันสวดมนต์ไม่ให้โดนแบนด้วยนะคะ แง้
     














     น่าเบื่อ..




     น่าเบื่อที่สุด!





     มินฮยอนไม่เคยเข้าใจพ่อกับแม่ที่ชอบมางานเลี้ยงสังคมแสนน่าเบื่อแบบนี้





     เปิดเพลงเก่าๆ แก่ๆฟังแล้วชวนง่วง อาหารก็จัดมาอย่างละนิดอย่างละหน่อย ไม่พอแม้แต่แมวดม ผู้คนต่างพูดจาน่าเวียนหัว แม้จะยิ้มให้กัน พูดคุยกันราวกับเป็นมิตรรักกันดี หากแต่คำพูดแต่ละคำกลับเอ่ยเกทับ เชือดเฉือนกันยิ่งกว่ามีด




     แล้วไอ้อาการหัวเราะออกมาทั้งที่ไม่มีอะไรน่าขำน่ะ ดูแล้วมันโคตรตลกเลยหล่ะ




     มินฮยอนทนความอึดอัดอยู่ในงานได้ไม่ถึงยี่สิบนาที เขาจึงเอ่ยบอกกับมารดาว่า ปวดหัว ขอออกมาสูดอากาศข้างนอก ท่านหัวเราะออกมาเล็กน้อย เมื่อเห็นสีหน้าของเขา ท่านคงรู้ว่านั่นเป็นแค่ข้ออ้าง แต่ก็พยักหน้าตกลง 










     มินฮยอนถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเดินออกมายังชั้นดาดฟ้าของสถานที่จัดงาน มือขาวปลดกระดุมสูทตัวนอกออก ก่อนควานหาลูกอมรสสตรอว์เบอร์รี่ที่แสนโปรดปราน





      อยากได้ความหวานจากลูกอมมาแก้เซ็งเป็นบ้า!




     มินฮยอนเท้าแขนกับระเบียง หลังจากแกะลูกอมรสโปรดเข้าปากทีเดียวสองเม็ด พลางมองไปตรงหน้าที่มีแสงไฟระยิบระยับจากตึกรามบ้านช่อง นับเป็นภาพที่สวยงามคล้ายกับแสงดาวที่สวยงามบนท้องฟ้า 




     “น่าเบื่อนะว่าไหม”





     เสียงทุ้มใหญ่ของผู้มาใหม่ดังขึ้นไม่ไกลจากเขานัก มินฮยอนไม่ได้หันไปตามเสียงในทันที เขาเพียงปรายตามองอีกฝ่ายเพียงครู่แล้วกลับมาวางสายตาที่วิวข้างหน้าอีกครั้ง




     ผู้ชายข้างๆนั้นตัวสูงเอาเสียมากๆ จนคนที่สูงร้อยแปดสิบแบบมินฮยอนแอบเบะปาก แถมเขายังดูดีมากในชุดสูทกับกางเกงยีนส์สีดำที่ดูไม่เป็นทางการแต่กลับดูดีเมื่ออยู่บนตัวของชายหนุ่ม ไหนทรงผมเหมือนไม่ได้ตั้งใจเซ็ต(แต่มินฮยอนมั่นใจว่าเซ็ตมาแน่ๆ) อีกอย่าง หมอนี่ก็หล่อและมีสเน่ห์เอามากๆ 




     ให้ตาย นี่เขาหลุดมาจากนิตยาสารเล่มไหนเนี่ย!








     สาบานว่าทั้งหมดนี้ มินฮยอนแค่ปรายตามองเท่านั้น



     “ครับ” 



     มินฮยอนตอบ เขาได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆจากอีกฝ่ายอย่างไม่ทราบสาเหตุและมินฮยอนก็ไม่คิดเอ่ยถาม 




     เราเงียบกันอยู่อย่างนั้น ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาหรือไม่แม้แต่เอ่ยแนะนำตัวกันและกัน





    จนกระทั่งมินฮยอนได้ยินเสียง ‘กริ๊ง’  ไม่ใช่เสียงจากเขาแน่นอน ก็คงเป็นไปไม่ได้นอกจากผู้ชายอีกคนที่ยืนห่างจากมินฮยอนไปไม่มากนัก 



    มินฮยอนหันขวับไปมอง เสียงที่เขาได้ยินเป็นเสียงเปิดซิปโปจากคนข้างๆ มินฮยอนขมวดคิ้วไม่ชอบใจ เมื่อเห็นอีกคนกำลังจ่อซิปโปสีทองสุดสวยไปยังมวนสีขาวที่ตนคาบอยู่ ชายหนุ่มตัวสูงคงรับรู้ได้ถึงสายตาไม่พอใจจากเขาจึงชะงักไป



     ดวงตาเรียวเล็กแต่คมกริบเหลือบมองเขาทั้งที่ยังคาบมวนสีขาวไว้ที่ปากอวบอิ่ม เขายิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์อย่างเปิดเผยเหมือนกับพวกตัวร้ายในละคร 




    ซึ่งมินฮยอนไม่ชอบมันเอาซะเลย




    มินฮยอนคิดว่าหมอนี่กำลังกวนประสาทเขา




    “ไม่ชอบหรือ”



     “ครับ”




    มินฮยอนตอบกลับอย่างไม่ลังเล ชายหนุ่มข้างๆหัวเราะออกเสียง จนมินฮยอนขมวดคิ้วไม่พอใจมากกว่าเดิม ยกแขนเรียวกอดอกมองอีกฝ่ายอย่างขัดใจ



    “มีปัญหาหรือครับ” มินฮยอนถาม



    เขาไม่ตอบ



     แต่กลับก้าวเท้ามาหามินฮยอนทีละก้าวพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ใจสั่นอย่างห้ามไม่ได้




     เขาถอยหลังหนีอัตโนมัติ





     จนตัวติดกับราวระเบียง





     ชายหนุ่มตรงหน้าส่งเสียง ‘หึ’ ในลำคอ ก่อนยกมือขึ้นวางที่ราวระเบียงกันตัวเขาไว้




     หมดทางหนี





     เขาค่อยๆโน้มตัวลงมา และจ้องมินฮยอนตาไม่กระพริบ ลิ้นสีชมพูของคนตัวสูงแลบเลียปากของตัวเองพร้อมกับแสยะยิ้ม




     มินฮยอนเห็นภาพทั้งหมดนั้น เพราะเขาเองก็กำลังจ้องอีกฝ่ายไม่วางตาเช่นกัน



     สุดท้ายเป็นมินฮยอนเองที่ทนสายตานั้นไม่ไหวจนเบือนหน้าหนี 




     สายตาที่จ้องราวกับจะกลืนกินเขาไปทั้งตัว



     “จุดบุหรี่ให้หน่อยสิ”



     เสียงทุ้มใหญ่แสนเซ็กซี่กระซิบที่ข้างหูเขา มินฮยอนกัดปากแน่นพยายามไม่หันไป ไม่อย่างนั้นส่วนใดส่วนนึงบนใบหน้าเราคงได้โดนกันแน่ เพราะหมอนั่นไม่ยอมเอาหน้าหล่อๆออกไปจากใบหน้าเขาเสียที




     มินฮยอนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ จู่ๆก็หาเสียงตัวเองไม่เจอเสียอย่างนั้น และเหมือนคนตรงหน้าจะรู้ เขาค่อยๆขยับตัวเข้ามาใกล้จนมือเล็กต้องดันอกแกร่งเอาไว้




     หัวใจดวงน้อยของมินฮยอนเกือบหยุดเต้นเมื่อจมูกโด่งสวยของอีกฝ่ายแตะเฉียดเข้าที่ต้นคอเขา ได้ยินเสียงสูดดมเบาๆ ก่อนชายหนุ่มจะเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า





     “ไปนั่งรถเล่นกันไหมครับ”











*










     มินฮยอนเหม่อมองไปข้างหน้า ผมที่เซ็ตมาอย่างดีนั้นถูกขยี้จนยุ่งเหยิงไปหมด เขาเคาะหัวตัวเองอยู่หลายทีจนรู้สึกเจ็บจึงหยุดการกระทำนั้น



     เขานั่งที่ล็อบบี้โรงแรมของสถานที่จัดงานมาราวๆยี่สิบนาทีได้แล้ว หลังจากที่เดินกลับเข้าไปในงานเพื่อบอกพ่อกับแม่ว่าปวดหัว(มินฮยอนอ้างว่าปวดหัวจริงๆไม่ได้หลีกเลี่ยงงาน ทั้งที่เขาก็ไม่ได้ปวดหัวจริงๆนั่นแหละ) 


     แม่ของมินฮยอนจึงบอกให้เขากลับบ้านไปพักผ่อน โดยจะให้คนขับรถไปส่ง มินฮยอนรีบปฏิเสธไป เอ่ยบอก จะกลับเองเพราะไม่อยากให้คนขับรถไปๆกลับๆ แล้วร่างเพรียวก็ก้าวเท้าออกจากงานมานั่งอยู่ที่ล็อบบี้โรงแรมแห่งนี้


     มินฮยอนมองไปหน้าล็อบบี้อีกครั้ง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ครั้งแล้ว ครั้งเล่า เมื่อไม่สามารถหาเหตุผลที่ทำให้เขาโกหกพ่อแม่เพื่อจะออกไปนั่งรถเล่นตามคำเชิญชวนของผู้ชายที่เพิ่งเจอได้ไม่กี่นาที





     ผู้ชายคนนั้นอันตรายที่สุด





     และเขาเองก็ใจง่ายเป็นบ้า






     ทั้งที่รู้ว่าไปกับเขาแล้วจะเจออะไร






     มินฮยอนเป่าทางปากเพื่อไล่ความตื่นเต้น ลุกขึ้นขยับสูท จัดทรงผมให้เข้าที่เข้าทาง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามตีสีหน้าให้นิ่งที่สุด มองออกไปหน้าล็อบบี้ แล้วแอบเบะปากเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตัวสูงคนนั้นกำลังยืนล้วงกระเป๋า พิงรถคันหรูและพ่นควันออกจากปากพร้อมกับยิ้มมุมปากมาให้




     หมอนั่นยืนสูบบุหรี่อยู่ก่อนที่เขาจะลงมาที่ล็อบบี้เสียอีก













*



     “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคุณ” ควอนฮยอนบินเอ่ยบอกเขาขำๆ



     แต่มินฮยอนไม่ขำด้วยสักนิด!!



     ก็รถหรูที่ไอ้ตัวสูงเอามาดันดับไปเสียดื้อๆน่ะสิ!



     มินฮยอนกอดอกส่งเสียงฮึดฮัดเพื่อทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขากำลังไม่พอใจ แต่ตรงกันข้ามหมอนี่หัวเราะใส่เขาแล้วเปิดประตูออกไปนอกรถโดยไม่ลืมที่จะเปิดไฟหน้ารถให้ความสว่างไว้



     ดวงตาสวยมองไปยังควอนฮยอนบินที่เดินอ้อมมาฝั่งตัวเอง มือใหญ่เคาะกระจกอยู่สองสามทีพร้อมกับกวักมือให้ลงไป



     มินฮยอนได้แต่ส่งสายตาไม่พอใจไปให้ควอนฮยอนบินเมื่อเห็นอีกคนเดินไปหน้ารถแล้วดันตัวขึ้นมานั่งไขว่ห้างบนกระโปรงแล้วเคาะมันอีกสองที พร้อมกับยักคิ้วมาให้เขา




    หมอนี่กวนประสาทโคตรๆ


     เขาจึงต้องจำใจเปิดประตูรถลงมา มองไปรอบๆก็พบว่าน่าจะเป็นสวนสาธารณะที่นึง เพราะตอนขับเข้ามามินฮยอนไม่ได้มองทางเลย เอาแต่ก้มหน้าอย่างเดียว




     “โทรตามช่างสิ”



    “เวลานี้หรอ”



     ฮยอนบินถามกลับแทนที่จะให้คำตอบเขา มินฮยอนกรอกตาแล้วหันหลังให้อีกฝ่าย ได้ยินเสียงหัวเราะมาเนืองๆก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ คิดจะหันไปว่าให้หงอแต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อหันมาแล้วหน้าผากชนเข้ากับคางของฮยอนบินอย่างจัง




     มินฮยอนตกใจจนเผลอขยับตัวเข้าไปใกล้คนตัวสูงอย่างลืมตัว




     “คุณเจ็บไหม ผมขอโทษ”



     มือขาวลูบคางคนตัวสูงเบาๆ เอ่ยถามอย่างรู้สึกผิด ฮยอนบินไม่ตอบอะไร แต่มินฮยอนพอเดาได้จากสีหน้าว่าคงจะเจ็บเอามากๆ




     และไม่ทันระวังตัวเอวเล็กก็ถูกมือใหญ่ของฮยอนบินจับรวบยกตัวขึ้นนั่งบนฝากระโปรงรถก่อนคนตัวสูงจะแทรกตัวเข้ามาระหว่างขามินฮยอน




     “คุณทำบ้าอะไร! หลอกผมเหรอ!”



     “หลอกอะไรล่ะ เจ็บจะตาย ปากแตกด้วยเนี่ย”



     ฮยอนบินว่าพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ แสงไฟหน้ารถทำให้มินฮยอนเห็นว่าร่างสูงนั้นปากแตกจริงๆ



     ยังไม่ทันได้เอ่ยขอโทษอีกครั้ง คนที่อยู่ต่ำกว่าก็ประทับริมฝีปากลงมาที่ริมฝีปากมินฮยอนแล้วกัดเบาๆจนเขาสะดุ้ง 




     มินฮยอนได้รสความเค็มจากเลือดของตัวเอง เขาตีมือลงที่ไหล่แกร่งให้หยุด เมื่อสัมผัสได้ว่าอีกคนกำลังใช้ลิ้นอุ่นเลียและดูดริมฝีปากเขาในจุดที่เพิ่งกัดลงไป






     ถึงแม้จะเจ็บแต่กลับรู้สึกดีจนใจสั่น






     ฮยอนบินไม่ได้ถอนริมฝีปากในทันที เขาไล่จูบริมฝีปากบาง ดูดดึงอยู่บางคราวก่อนกดจูบหนักๆที่มุมปากแล้วถอนจูบออกมา 




     คนตัวสูงดันตัวเข้ามาใกล้มินฮยอนมากกว่าเดิม ฮยอนบินซบลงที่ลาดไหล่เขา ใบหน้าหล่อคลอเคลียที่ซอกคอเขาไม่ห่าง 




     “ลูกอมสตรอว์เบอร์รี่แน่ๆ” อีกคนพึมพำแต่เขากลับได้ยินอย่างชัดเจน



     “คุณหวาน คุณหอม ผมชอบ”



     ลมหายใจสะดุดเมื่อจมูกสวยของฮยอนบินสูดดมกลิ่นกายใจของมินฮยอนอย่างเปิดเผย 




     มินฮยอนก็ไม่อยากบอกเลยว่า เขาเองก็ชอบ





     มินฮยอนจำได้ว่าตอนที่รอเขา ฮยอนบินสูบบุหรี่ไปสองมวน ปกติแล้วเขาไม่ชอบบุหรี่ค่อนไปทางเกลียดเพราะกลิ่นของมัน  แต่น่าแปลกที่ฮยอนบินแทบไม่มีกลิ่นพวกนั้นเลย 



     กลับกันเขาได้กลิ่นหอมหวานและสดชื่นจากอีกคน 





     ถ้าหากไม่เห็นกับตาและใกล้กันแค่ลมหายใจเขาคงไม่คิดว่าคนตรงหน้านั้นสูบบุหรี่มา 




     และถ้าหากไม่ได้จูบกันเมื่อครู่จนได้รสขมของบุหรี่ที่ติดปากเขา




     “หยุดดมได้แล้วหน่า เป็นหมาหรือไง”



     “คุณด่าคนเพิ่งเจอว่าหมาเลยเหรอ”



     “แล้วคุณกัดปากคนเพิ่งเจอแบบนี้หรือไง”




     สิ้นเสียงนั้น ทั้งคู่ต่างเงียบไป ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน




     นั่นสิ นี่คือสิ่งที่คนเพิ่งเจอกันไม่กี่ชั่วโมงทำอย่างนั้นหรือ




     “คุณหอมจริงๆนะ ปากคุณก็หวาน”




     ฮยอนบินเอ่ยพร้อมกับจูบลงที่ลำคอระหงส์จนมินฮยอนขนลุกไปทั้งตัว แต่อย่างนั้นเขาก็ไม่คิดห้าม



     “คุณพร้อมหรือยัง”




     เสียงทุ้มใหญ่ที่เริ่มแหบพร่าถามเขา มือใหญ่ค่อยๆถอดสูทของมินฮยอนออก ก่อนจะเลื่อนมือมาปลดเนคไทไปถือไว้ มือเรียวยาวของอีกฝ่ายทำเพียงสะกิดเบาๆที่กระดุมก็หลุดออก แล้วไล่จูบมาตามแนวเสื้อที่เปิดให้เห็นผิวขาวใส




     “อ..อือ อะ”



     มินฮยอนไม่ได้ตอบรับ แต่เขากำลังส่งเสียงพอใจเมื่อปากอุ่นไล่จูบที่ไหปลาร้าสวยและดูดมันเบาๆ 



     ใบหน้าหล่อติดสวยของมินฮยอนเชิดขึ้น หลับตาพริ้ม เมื่อฮยอนบินไล่จูบขึ้นมาที่ปลายคางมน




     “ผมจะถือว่าคุณตอบรับแล้วนะ”




     มือใหญ่ว่าแล้วก่อนจะใช้เนคไทปิดตาสวยไว้ ดึงขาเรียวเข้าเอวตน ก่อนเอ่ยทีเล่นทีจริงจนโดนมือเล็กตีเข้า




     “คุณตัวหนักอะ เกาะแน่นๆนะ”










*











     เสียงทุ้มต่ำส่งเสียงครางในลำคออย่างพอใจ เมื่อคนใต้ร่างรัดเขาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก กระแทกตัวเข้าไปถี่กว่าเดิมเมื่อเห็นภาพคนตัวขาวทีมีเนคไทสีดำปิดตาไว้กำลังส่งเสียงหวานๆออกมา 


     ใบหน้าสวยที่มีเนคไทปิดไปครึ่งนึงกำลังเชิดหน้า แอ่นตัว เมื่อใกล้ถึงฝั่งฝัน เห็นดังนั้นฮยอนบินก็อดไม่ได้ แกล้งขยับเปลี่ยนจังหวะให้ช้าลง จนมินฮยอนยกมือหวังจะตีเขา แต่เพราะไม่อาจมองเห็น แขนเรียวจึงได้แต่สะบัดไปมาอย่างสะเปะสะปะ



     ฮยอนบินจับมือเล็กไว้ แล้วขยับตัวเร็วขึ้นอีกจังหวะ จนรับรู้ได้ถึงความเกร็งจากแรงบีบของร่างเพรียว เห็นแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกสนุก ยกขาเรียวสวยข้างตัวมาพาดบ่าแล้วดันตัวเข้าไปมากกว่าเดิม 



     “อึก.. อะ ล.. ลึก”



     “อ่า”



     ฮยอนบินส่งเสียงพอใจครั้งแล้วครั้งเล่ากับร่างกายแสนหอมหวานของมินฮยอน มือใหญ่ลูบไล้ผิวเนียนสวย ฝังจมูกโด่งลงขาเรียว ไล่สูดดมความหอมที่มีอยู่ทุกที่ ทุกสัดส่วนบนร่างกายของคนใต้ร่าง 



“หอมอะไรขนาดนี้คนสวย”



     ฮยอนบินพูดออกมาราวกับคนไม่มีสติ แล้วกระแทกตัวเข้าไปอีกครั้ง บีบสะโพกกลมกลึงย้ำๆอย่างไม่เบามือ จนมินฮยอนส่งเสียงครางหวานออกมาไม่หยุด ยิ่งมองไปที่คนตัวขาวที่กำลังกัดปาก เชิดหน้า จิกมือลงกับเบาะรถอารมณ์ก็ยิ่งพลุ่งพล่านจนกระแทกตัวเข้าไปซ้ำๆ


     ฮยอนบินโน้มตัวเข้าไปมินฮยอนทั้งที่ยังไม่หยุดขยับเอว มือใหญ่ดึงเนคไทออก จู่ๆก็อยากเห็นใบหน้านั้นชัดๆ อยากเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของอีกฝ่าย



     และฮยอนบินก็พบว่าตัวเองคิดผิด



     ดวงตาสวยที่เต็มไปด้วยอารมณ์เช่นเดียวกับเขาเหลือบมองมา ก่อนจะปิดแน่น เมื่อฮยอนบินขยับตัวเร็วขึ้น ใบหน้าใสขึ้นสีแดงระเรื่อ ผมที่ชื้นเหงื่อ ปากเล็กที่ถูกเขาดูดดึงจนเจ่อกำส่งเสียงหวานทำให้เขาหมดความอดทน กระแทกตัวเข้าไปแรงๆย้ำๆ มินฮยอนกรีดร้องออกมา มือเล็กจิกแขนฮยอนบินจนเลือดซิบก่อนจะปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน


     เสียงหอบหายใจดังไปทั่วรถ ฮยอนบินยังคงไม่ถอนตัวจากมินฮยอน จนคนตัวขาวต้องสะกิดอีกคนที่นอนทับเขาให้ดึงตัวออกไปเพราะรู้สึกอึดอัด



     ฮยอนบินลุกขึ้นนั่ง มองมินฮยอนอีกครั้งแกล้งกระแทกตัวเข้าไป 



     “อะ! นี่!”



     มินฮยอนแหวใส่คนข้างบน แต่ดูเขาจะไม่ได้สำนึกเท่าไหร่ แถมยังโน้มตัวไล่จูบตั้งหน้าหน้าท้องไล่ขึ้นมาหน้าอกเขาอีก



     ไม่ทันตั้งตัวมินฮยอนก็โดนรวบตัวขึ้นมานั่งบนตักของฮยอนบินทั้งที่ยังมี ‘สิ่งนั้น’ เชื่อมกันอยู่ 



     และในท่านี้ก็ยิ่งทำให้มันดันเข้าตัวมินฮยอนลึกมากกว่าเดิม 



     ฮยอนบินกระซิบที่ข้างหูเขาอีกครั้ง



     “คุณไม่คิดว่าเราควรมีรอบที่สองหรือรอบต่อไปเหรอครับ”









*










     มินฮยอนได้แต่นอนมองไปที่หลังคารถโดยมีเสื้อเชิ้ตของฮยอนบินคลุมตัวไว้ ส่วนคนตัวสูงนั่นกำลังสูบบุหรี่อยู่นอกรถ 



     เขายังคงนอนอยู่หลังรถที่เดิมที่เขากับฮยอนบินเพิ่งทำกิจกรรมกันเสร็จ




     คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ โอเค นั่นมันไม่ใช่ครั้งแรกของมินฮยอน เพียงแต่เขาไม่เคยมีความสัมพันธ์ฉาบฉวยวันไนท์สแตนแบบนี้ ส่วนใหญ่เขาจะทำมันกับคนรัก เลยรู้สึกแปลกอยู่หน่อยๆ



     เพราะมันรู้สึกดีเอามากๆ บางทีมันอาจจะมากกว่าตอนที่เขาทำกับคนรักเสียอีก


     ก๊อก ก๊อก



     เสียงเคาะกระจกดังขึ้น ทำให้มินฮยอนดันตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะเลื่อนเปิดกระจกรถ 



     “ผมมีเรื่องสงสัย” ฮยอนบินพูดทั้งที่ไม่มองหน้าเขา 


     “อืม”


     “คุณมีแฟนไหม”



     คำถามที่ไม่คาดคิดหลุดมาจากปากของอีกคน ทำให้มินฮยอนเงียบไป 



     มินฮยอนน่ะ ไม่ได้คบกับใครมาสักสองสามปีได้แล้ว 



     แล้วถ้าเขาแกล้งตอบไปว่ามีแฟนแล้ว หมอนี่จะทำอย่างไรที่แอบกินกับแฟนชาวบ้านแบบนี้




     แค่นึกถึงปฏิกิริยาของควอนฮยอนบินเขาก็หลุดขำแล้ว ตอนทำกันน่ะ คนตัวสูงแกล้งเขาไว้เสียเยอะ ขอเอาคืนเล็กน้อยก็ยังดี แต่ไม่ทันได้เอ่ยตอบ ฮยอนบินก็พูดสวนขึ้นมาเสียก่อน



     “คิดนานจังล่ะ ไม่มีแฟนก็บอกว่าไม่มี”


     “…”


     “อย่าคิดโกหกผมสิ ผมรู้หน่า คงไม่ได้ทำมาสักพักใหญ่แล้วสิ เพราะ ‘ของ’ คุณ มันแน่นเอามากๆเลยล่ะ”


     “ไอ้ควอนฮยอนบิน!!!!”












*










     “คุณสูบบุหรี่ยี่ห้ออะไร”



     มินฮยอนเอ่ยถามในขณะที่ทั้งคู่นอนดูดาวอยู่บนกระโปรงรถของคนตัวสูง ฮยอนบินมองกลับมาอย่างสงสัย ก่อนจะพ่นควันออกจากปากแล้วยกแขนขวาของตัวเองขึ้นมาหนุนอย่างผ่อนคลาย



     “ถามทำไม คุณไม่ชอบมันนี่”


     “ก็ถามไปงั้น..”


     “อือฮึ”


     “ปกติแล้วผมไม่ชอบกลิ่นของมัน”


     “…”


     “แต่กลิ่นบุหรี่ของคุณ… มันก็ไม่ได้แย่”



     มินฮยอนได้ยินเสียงหัวเราะของอีกคนแล้วก็รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมา มือขาวยกขึ้นมาอังหน้าตัวเอง พัดไล่ความร้อนออกไป แม้จะไม่ได้ช่วยอะไรก็พอแก้เก้อได้ล่ะ .. มินฮยอนคิดว่านะ




     ฮยอนบินพลิกตัวเข้าหาเขา แขนเล็กของอีกคนตั้งชันวางศีรษะไว้บนมือใหญ่ แล้วยิ้มให้เขา 


     ไม่ใช่ยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่ผ่านมา



     แต่เป็นรอยยิ้มแสนอบอุ่น



     และรอยยิ้มนั้นกำลังทำให้มินฮยอนใจเต้นแรง



     “คุณรู้ไหม ผมชอบรสชาติความหวาน ความสดชื่นจากเจ้านี่มาก ยิ่งหลังจากสูบหมดแล้วรสชาติของมันยังติดอยู่ปลายลิ้นน่ะมันสุดยอดไป จนไม่คิดว่าจะมีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว ”


     “…”


     “แต่เหมือนผมจะคิดผิด…



     รสชาติบุหรี่จากลิ้นผมตอนมันอยู่ในปากหวานๆรสสตรอว์เบอร์รี่ของคุณมันสุดยอดไปเลย”




     สิ้นเสียงนั้นควอนฮยอนบินก็ประทับริมฝีปากลงมาครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่รู้จักเบื่อ ลิ้นอุ่นเกี่ยวกระหวัดดูดรับความหวานภายในปากหวานของมินฮยอนที่ยังคงเจืออยู่จางๆ



     มินฮยอนหลับตารับจูบที่ฮยอนบินมอบให้โดยไม่ขัดขืน



     ไม่อยากยอมรับหากแต่ไม่อาจปฏิเสธว่ารสขมจากบุหรี่และลูกอมรสสตรอว์เบอรี่นั้นมันเข้ากันได้อย่างดี



     โดยเฉพาะรสขมติดหวานของบุหรี่จากปากควอนฮยอนบินและรสชาติหวานหอมของลูกอมรสสตรอว์เบอร์รี่จากปากฮวังมินฮยอน













*











     เช้าแล้ว



     ทุกอย่างกำลังจะจบลง




     ไม่สิ มันจบลงแล้วต่างหาก




     ควอนฮยอนบินประสานมือมินฮยอนเอาไว้แน่น นิ้วเรียวยาวของอีกคนเกลี่ยหลังมือเขาเล่นไปมา 



     ถ้าพูดให้ถูกเรากำลังประสานมือกัน



     เกิดความเงียบในรถ ทั้งเขาและฮยอนบินไม่มีใครคิดจะเอ่ยพูดอะไร แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดแต่อย่างใด



     เราทั้งคู่ต่างมองไปข้างหน้า บ้านหลังโตตรงหน้าทำให้มินฮยอนรู้สึกแปลกอย่างไม่สามารถอธิบาย



     เขารู้สึกวูบโหวงในอกอย่างแปลกประหลาด



     ควอนฮยอนบินขับรถออกมาจากสวนสาธารณะนั้นตอนเกือบรุ่งสาง ที่จริงแล้วรถของคนตัวสูงไม่ได้เสียหรือพังแต่อย่างใด หมอนั่นแค่แกล้งทำเป็นเหมือนรถเสียเท่านั้น


     มินฮยอนพอรู้อยู่บ้าง เพราะสถานที่นั้นปลอดคนเกินไป ไม่มีแม้แต่คนหรือรถผ่านไปผ่านมา 



     ไม่อย่างนั้นเขากับคนข้างๆคงไม่ได้ ‘ทำอะไรๆ’ ได้ตั้งหลายรอบแบบนั้นหรอก




     ควอนฮยอนบินน่ะทั้งร้ายและอันตรายเป็นบ้า




     “คุณ..”


     ควอนฮยอนบินเอ่ยเสียงนิ่งๆ แล้วก็เงียบลงอีกครั้ง ทำให้มินฮยอนละสายตาจากบ้านของตัวเองมามองคนข้างตัวที่ยังคงประสานมือไว้ไม่ปล่อย


     “หนาวนะ” คนตัวสูงว่า


     “ใส่เสื้อผมไว้ซะสิ” 



     ฮยอนบินบอกพร้อมกับถอดเสื้อตัวนอกของตัวเองออกแล้วคลุมไหล่ให้เขา 



     มือใหญ่บรรจงคลุมเสื้อที่มีกลิ่นบุหรี่อยู่จางๆ จัดมันให้เข้าที่ ก่อนนิ่งไป มินฮยอนมองใบหน้าหล่อที่กำลังหลุบตาต่ำทำให้ไม่เห็นว่าอีกคนกำลังแสดงสีหน้าเช่นไร



     “ผมไปน..”



     ไม่ทันได้เอ่ยลา คนที่หลุบตาต่ำเมื่อครู่ก็เงยหน้ามาคว้าตัวมินฮยอนเข้าไปฝากรอยจูบอีกครั้ง



     คนตัวสูงกดริมฝีปากลงมาแน่นโดยที่ไม่ได้รุกล้ำไปมากกว่านั้น



     ฮยอนบินถอนจูบแล้วประทับริมฝีปากที่หน้าผากสวยแทน



     “คุณเชื่อในโชคชะตาไหม”


     “…”


     “ผมเชื่อนะ.. เพราะโชคชะตา ทำให้ผมได้มาพบคุณ”


     “…”


     “เชื่อเถอะ เราจะต้องได้พบกันอีก”








*











     มือบางไล่เปิดหนังสือวรรณกรรมในมือผ่านๆแล้วเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง กระชับเสื้อตัวนอกให้แน่นขึ้นเมื่อลมหนาวพัดเล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่างที่เขาเปิดแง้มไว้


     เมื่อรู้สึกหนาวเกินไป มินฮยอนจึงลุกไปเปิดหน้าต่างแล้วกอดตัวเองเบาๆ ฝังจมูกลงบนเสื้อสูทที่ยังพอหลงเหลือกลิ่นบุหรี่ของควอนฮยอนบินอยู่



     ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์เต็มๆตั้งแต่คืนนั้น



     มินฮยอนไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านั้น เขาเพียงมองคนตัวสูงขับรถออกไปจนลับตา



     พอเข้ามาในบ้าน มินฮยอนก็โดนพ่อกับแม่ว่าเอาเสียยกใหญ่  คนเป็นพ่อบอกว่าจะกักบริเวณมินฮยอนเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ เขาเอ่ยขอโทษ ก้มหน้ายอมรับผิดทั้งหมด



     ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมามินฮยอนก็ได้คิดและทบทวนอะไรหลายอย่างรวมถึงเรื่องราวในคืนนั้น



     แต่เขาก็ไม่สามารถหาเหตุผลได้ว่าเพราะเหตุใดมินฮยอนถึงรู้สึกวูบโหวงราวกับมีบางอย่างหายไป


     เขาถอนหายใจเบาๆแล้วเดินไปเปิดเพลงฟังเพื่อผ่อนคลาย แกะลูกอมรสสตรอว์เบอร์รี่ที่แสนโปรดปรานเข้าปาก หยิบหนังสือวรรณกรรมที่เขาอ่านมันวนไปประมาณรอบที่ห้าเข้าได้ แล้วเดินไปนอนลงที่เตียงนุ่ม


     “อะ!”


     มินฮยอนสะดุ้งสุดตัวเมื่อไม่ทันระวังกระดาษบาดเข้าที่นิ้วจนเลือดซึม เขาส่ายหน้าให้ความซุ่มซ่ามของตัวเอง แล้วยกนิ้วมาดูดเลือดในจุดที่โดนบาด


     ลิ้นเล็กสัมผัสความเค็มจากเลือดผสมกับความหวานของลูกอมในปากแล้วเบ้หน้าเล็กน้อย มันก็ไม่ได้อร่อย ทำไมควอนฮยอนบินถึงได้ดูดมันราวกับขนมหวานแบบนั้นนะ


     เมื่อชื่อใครบางคนเข้ามาในหัว มินฮยอนก็นิ่งไปแล้วถอนหายใจหนักๆ นอนราบกับเตียงแล้วตีขาไล่ความหงุดหงิด


     เหลือบมองเสื้อสูทที่ตนเองใส่อยู่ก็ยิ่งหงุดหงิดจนต้องถอดออกมาวางไว้ข้างตัว



     หมอนั่นบอกให้เขาเชื่อในโชคชะตา ยังไงเราก็จะได้พบกันอีก..




     เชื่อก็บ้าแล้ว!!




     มันก็แค่ความสัมพันธ์คืนเดียวกับคนแปลกหน้า!!




     แต่ก็อดนึกถึงจูบรสบุหรี่ที่ผสมผสานอย่างลงตัวกับความหวานของลูกอมสตอว์เบอร์รี่ไม่ได้เลย




     ควอนฮยอนบินทำให้เขาหงุดหงิด จะทิ้งเสื้อไว้ให้ทำไมก็ไม่รู้!




     ก๊อก! ก๊อก!




     “คุณมินฮยอนคะ มีคนมาขอพบค่ะ”


     ไม่ทันได้เอ่ยถาม มินฮยอนก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินออกไป



     ถ้าหากถอนหายใจออกมาเป็นเงินได้ เขาคงรวยล้นฟ้าแล้ว






     “ใครครับ” เอ่ยถามทันทีเมื่อลงมาถึงชั้นล่าง


     “ไม่ทราบค่ะ ไม่ค่อยคุ้นหน้าเลย ตอนนี้เขารออยู่หน้าบ้านค่ะ”


     มินฮยอนพยักหน้ารับแล้วเดินฝ่าลมหนาวออกไปหน้าบ้าน ทีแรกเขาคิดว่าคนที่ว่าจะรออยู่ในบ้านแล้วจึงไม่ได้เตรียมใส่เสื้อผ้าที่หนากว่านี้มาและเขาก็ไม่ได้ขยันขึ้นไปที่ห้องนอนอีกรอบแน่นอน




     มินฮยอนกอดตัวเองแล้ววิ่งออกมาที่หน้าบ้านตามแม่บ้านบอก 



     เขาก้มหน้า หลับตาแน่นหลบลมหนาวที่พัดมา มินฮยอนตัวแข็งยืนนิ่งกับที่ ไม่ใช่เพราะว่าหนาวจนก้าวขาไม่ออก แต่เป็นเพราะ กลิ่นที่พัดมาตามสายลม



     มินฮยอนจำได้



     “ให้ตาย”



     กลิ่นควันบุหรี่กลิ่นเดียวกับเสื้อสูทที่วางอยู่บนเตียงเขา



     “หนาวจะแย่ ทำไมไม่ใส่เสื้ออุ่นๆ”


     มินฮยอนจำเสียงได้



     น้ำเสียงทุ้มใหญ่แสนน่าฟังแบบนั้น




     “จริงๆผมมาหาคุณวันต่อมาเลยนะ แต่แม่บ้านบอกว่าคุณโดนกักบริเวณตั้งหนึ่งสัปดาห์แหน่ะ”


     เขาว่าพร้อมถอดเสื้อโควทมาคลุมตัวมินฮยอน มือใหญ่ที่มีถุงมือไหมพรมหุ้มอยู่ดึงมวนสีขาวออกปาก พ่นควันออกมาก่อนจะโยนมันลงพื้น ใช้รองเท้าบูทหนังอย่างดีแล้วขยี้จนแบน เขาถอดถุงมือออกแล้วสวมมันให้มินฮยอน



     “ผมบอกคุณแล้ว”



     ใช่ เขาบอก



     “ให้เชื่อในโชคชะตา”




     ควอนฮยอนบิน



     “เราจะได้พบกันอีก …


     เพราะผมเป็นโชคชะตาของคุณ”



     มินฮยอนใจเต้นแรงทำอะไรไม่ถูก ความหนาวที่เพิ่มขึ้นทำให้เขาเผลอกัดฟันพร้อมกับลูกอมสตรอว์เบอร์รี่ในปาก แล้วมันก็ดังเสียจนคนตรงหน้าหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ


     “ลูกอมสตรอว์เบอร์รี่สินะ”


     “…”


     “ไปนั่งรถเล่นกันไหมครับ”









FIN









สวัสดีค่ะ ไม่เจอกันมาสักพักแล้วเนอะ

หายไปประมาณเดือนนิดๆ และก็ไม่ได้เขียนบรยายเยอะๆแบบนี้มาสักพัก หากภาษาแปลกๆต้องขออภัยด้วยนะคะ

มาที่ฟิคของเราบ้าง บุหรี่ที่อ้างถึงในเรื่องที่ฮยอนบินสูบก็คือJLV Strawberry Menthol ตามที่อธิบายไปข้างต้น ที่เลือกให้พระเอกเราสูบบุหรี่ตัวนี้เพราะส่วนนึงให้เข้ากับเพลง ฮ่าๆ
จริงๆเราแต่งฟิคนี้ประมาณครึ่งเดือนก่อนแล้วก็หยุดไปเพราะไม่ค่อยว่าง จะสังเกตว่าช่วงนี้ไม่ค่อยได้อัพฟิคเรื่องไหนเลย ต้องขอโทษทุกคนที่ทำให้รอด้วยนะคะ(หมายถึงถ้ามี แง้)

อย่างที่บอกไปว่าเราไม่ได้เขียนบรรยายมาสักพัก ตัวเองอ่านเองยังรู้สึกแปลกอยู่หน่อยๆ ไม่รู้ว่าภาษาที่ใช้ ทุกคนอ่านจะรู้สึกติดขัดหรือไม่ แถมยังมีฉากนั้นมาอีกนิดหน่อย ต้องขอบอกอีกครั้งว่าเราอ่อนกับซีนอย่างว่ามาก ไม่ถนัดจริงๆ ฮือ อาจจะไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ หากทำให้การอ่านติดขัดต้องขออภัยด้วยนะคะ TT


อ่านไปอ่านมา ทำไมถึงรู้สึกว่าไปคล้ายกับ os body นะ TT TT หรือเราคิดมากไปนะ...


ตอนนี้เป็นยังไงฝากคอมเม้นต์ ติ-ชมด้วยนะคะ หรือที่แท็ก #OurStoryบินมิน 

ฝากด้วยนะคะ วันนี้ไปแล้วค่ะ ซียู :3



ด้วยรัก from มินฮยอนบินชิปเปอร์ที่มีกัปตันขี้ขิงชื่อฮยอนบินและมินฮยอน


14/12/2018





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

565 ความคิดเห็น

  1. #490 N_udaen_G (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:12
    ให้เชื่อในโชคชะตาที่กำหนดเองนะคะ แงงงงงง

    มันดีมากๆ เลยค่ะ
    #490
    0
  2. #446 Nnhh (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 00:24
    อุแงงงงง ดีมากกๆๆค่ะ
    #446
    0
  3. #380 b a b y f h k (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 01:50
    lไก้ววสาเหฟฟฟ ควอนยอนบิน!!!! เธอทำให้ลูกฉันเป็นคนใจง่าย เธอน่ะะะะ มอมเมาลูกฉันให้หลงไปกับควันบุหรี่ แล้วขอโทษเถอะ โชคชะตา พรหมลิขิต หรือเธอลิขิต เล่นมาหาเค้าทุกวันขนาดนี้ ร้ายจังเลยนะ
    #380
    0
  4. #379 berrymaii1220 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 11:41
    ดีมากกกกกกกกกกก โชคชะตาหรือกำหนดเอง แอร้บยยยย
    #379
    0
  5. #378 GummyBearr (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 02:08
    หยิบยาดมมาสูดแป๊ป ชอบความบุหรี่กับลูกอมสตอรว์เบอร์รี่ ส่วนมินฮยอนเธอหลงยอนบินเข้าแล้ว

    ใจง่าย ฟาดด้วยไม้เรียว

    ฉากเมคเลิฟบนรถคือชอบมากๆ ผ้าปิดตาเอ่ย อือหื้อ -..-
    #378
    0
  6. #377 แม่ม๑น้oe (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 20:57
    หืมมมมม แอบมาหาลูกเค้าหรอฮยอนบิน 5555 ชวนไปนั่งรถเล่นเดี๋ยวมินฮยอนก็โดนกักบริเวณอีกหรอก
    #377
    0
  7. #376 dlmn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 16:30
    น่ารักมากกก มาแอบขโมยลูกชายเขาไปอีกแล้วนะฮยอนบินน 555
    #376
    0
  8. #375 premjungbana (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 09:31
    ฮรือออออ ชอบเพลงนี้ พอกลายมาเป็นมินฮยอนบินแล้วยิ่งแบบ ตายไปโลยยยย ไรท์แต่งดีมากๆเลยนะคะ เราชอบ สู้ๆค่ะ
    #375
    0
  9. #374 mbnqx (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 22:51
    อบอุ่นเว่อออออ ชอบที่ฮยอนบินบอกว่าตัวเองเป็นโชคชะตาจังเลยแงงง ฉากตอนกลางคืนก็เผ่ชมากกกก ฮยอนบินร้ายเว่อๆ ตอนพูดว่าคนสวยคือเขินมากกก ดีมากๆเลยค่ะะ
    #374
    0
  10. #373 Kongkangkoykong (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 22:07
    ไถเจอในทวิตเลยกดเข้ามาอ่านแบบไม่คิดอะไร ปรากฎว่าชอบมากจริงๆค่ะ มันดีไปหมดดด เราว่ามันดูไม่ขาดไม่เกิน ไม่ยืดเยื้อ ฟีลแบบสบายๆคลุ้งกลิ่นบุหรี่กับลูกอมสตรอวเบอรี่จริงๆ ฮือออ จะเฟบไว้เลยนะคะะะ
    #373
    0
  11. #372 Rosemary is happy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 15:17
    มันดีมากๆอะ ฮยอนบินก็กวนๆแอบร้ายแต่จริงๆแล้วอบอุ่น ส่วนมินยอนตอนแรกก็หยิ่งๆฮึดฮัดใส่เขาไปๆมาๆแล้วยอมเขาเฉยเลยลู้กกกก เอ็นดู น่ารักมากเป็นสตอร์เบอร์รี่แอนด์ซิกกาเร็ตที่ลงตัวมากๆ
    #372
    0
  12. #371 HyeMin9795 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 15:01

    คือแบบ ชวนไปนั่งรถเล่นกันเนี่ย ก็คิดดีๆไม่ได้แล้ว แงงงงง

    #371
    0
  13. #370 Leigh (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 14:02
    เขินมากกกกกหกก
    #370
    0
  14. #369 daisieelady (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 09:40
    ไปนั่งรถเล่นกันไหมครับ

    ประโยคอันตรายของควอน ฮยอนบิน

    ชอบประโยคนี้มาก ...

    บ่งบอกได้ว่าถ้าได้ตกลงใจแล้ว รู้แน่นอนว่าอะไรจะตามมา ฮรุกกกกกกกกก
    #369
    0
  15. #368 SEANNNQ' (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 08:53
    กรี้ดดดดดดดชอบมากกกกกก เขินแบบเขินนตัวบิด แง อยากกินลูกอมสตรอเบอรี่เลยค่า คุณควอนอยากชิมมั้ย กี้สสสสส
    #368
    0
  16. #367 toffy34 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 08:23

    คุณมันดีมากกกก ชอบคาแรคเตอร์ฮยอนบินมาก แบบแบดบอยจนใจสั่นอะ เขินตอนเขาชวนไปนั่งรถเล่นจริงๆคลบว้าาา
    #367
    0
  17. #366 kk lovely (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 06:49
    ฮรุกกกกกกกชอบความบุหรี่มากๆเลยค่ะ ชอบควันๆแบบนี้ดูเมามัวดี ยัยน้องมินก็ตามเขาออกไปซะอย่างนั้น หืมมมมหยิกให้เนื้อเขียวเลย แต่เขินตอนที่คุณควอนบอกว่า คุณหอม คุณหวาน ผมชอบ แอแงงงงงงงโคตรเขินเลยอะบ้าจริง แบบดูมือไวที่ทำแบบนั้นกับมินยอนแต่ก็ยังดุสุภาพ ฮรุกกกกก ตอนที่มาส่งบ้านคือมันดูหน่วงไปเหมือนจะไม่ได้เจอกันแล้วแต่คุณเขาก็ยังทิ้งเสื้อไว้ให้คิดถึง สุดท้ายก็ได้กลับมาเจอกันจริงๆ ครั้งแรกอาจจะเป็นโชคชะตาแต่ครั้งที่สองมันคือความตั้งใจแน่ๆ ความตั้งใจที่อยากมาเจอ
    #366
    0
  18. #365 NotJoyyy_ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 04:57
    แงแอ มันดีมากกกกกกกกกก ดีแบบดีมากๆๆๆๆ ฮยอนบินก็แสนร้าย ส่วนมินฮยอนก้ใจง่ายย แต่เข้ากันได้ลงตัวมากก แม่เกียวไม้เรียวแล้วว
    #365
    0
  19. #364 PattyCarnation (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 04:34

    โอ้ย มันดี มันดีแบบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    เราชอบอ่านฟิคที่เวลาอ่านเหมือนจะมีควันฟุ้งๆอะไรแบบนี้มาก

    เจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ยอมไปกะเค้าเลยนะลูก อยากจะเอาไม้เรียวฟาดซะจริง

    ขอบคุณคุณคนเขียนมากนะคะที่แต่งออกมา เราชอบมากจริงๆค่ะ ฮื้อออออออ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 ธันวาคม 2561 / 05:32
    #364
    0
  20. #363 little girl (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 04:14
    คงจะเป็นโชคชะตาจริงๆนั่นแหละ เจอกันที่งานนี่หน่า แงงงงงงง
    #363
    0
  21. #362 illumi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 04:04
    โอ้ยยยยยยย ถึงแม้จะเจอกันวันเดียวก็ได้กันแล่ววว แต่แบบมันน่ารักจัง ไปเจอกันโดนบังเอิญ แต่แบบน้องก็ใจง่ายนะ แบบไปนั่งรถเล่นกับเขาเลย แถมเขาแกล้งรถเสียด้วย ยังเออออ ทั้งๆที่รู้ว่ารถไม่เสีย คือน้องก็มีใจกับเขาใช่มะละ ยังมารอเขามาหาอีกก แล้วเค้าก็มาหาจริงๆด้วยแหละ
    #362
    0
  22. #361 LINGLINGGG69 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 02:00
    น่ารักมากเลยค่ะ งื้อออออ ขอบคุณนะคะ
    #361
    0
  23. #360 chanjzz (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 01:56
    คือมันดีมากเลยค่ะ ฮือออ เขินประโยคชวนไปนั่งรถเล่นอ่ะ555
    #360
    0