SF/OS : Our Story #BinMin #NenNyeon

ตอนที่ 12 : sf: I can see you Pt. I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,043
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    13 ต.ค. 61













sf: I can see you

Pairing: hyunbin x minhyun

tag: #OurStoryบินมิน

note: ไหนว่าลงหลังhate..

 

 

 

(เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องที่สมมุติขึ้นมาเท่านั้น ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆกับศิลปิน)

 

 

 

 

 

 

 

 

     สิ่งที่คุณมองไม่เห็นใช่ว่าจะไม่มีจริง

 

 

 

 

     06:12 am

 

 

     นายปลุกสิ!

 

     ไม่เอาอะ! ไม่อยากโดนงดไก่ทอด

 

     นี่! พัคจีฮุนเห็นแก่กิน!

 

     ก็แล้วทำไมล่ะ นายนั่นแหละอูจิน ปลุกเขาเลยนะ!

 

 

     เสียงเอะอะโวยวายในยามเช้าทำให้ผมต้องลืมตาตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่ผมเห็นคือเพดานสีขาวที่ประดับตกแต่งด้วยสติ๊กเกอร์เรืองแสงรูปดาวมากมาย เสียงทะเลาะดังลั่นที่มีเพียงผมคนเดียวที่ได้ยินยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ ผมถอนหายใจแรงๆทีนึงแล้วลุกขึ้นมานั่งมองแฝดพัคที่ต่างฝ่ายต่างกำลังจิกหัวกันไปมา

 

 


     ให้ตาย ทะเลาะกันแม่งทุกวัน!

 

 


     ผมเลือกที่จะไม่สนใจแล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวไปโรงเรียน 

 

 


     วันนี้มีวิชาพละซะด้วยสิ โคตรจะน่าเบื่อเลย

 

 

 

     ผมมองในกระจกก็พบเด็กหนุ่มปลายปีสามที่กำลังจับด้ามแปรงสีฟันถูกับฟันตัวเองไปมาอย่างไม่เบานัก เขามีผิวสีขาวน้ำนม ผมสีดำขรับ จมูกโด่งเป็นสันรับกับปากเล็กสีพีช และดวงตาสีอำพันที่คนในครอบครัวมีเพียงเขาและคุณปู่ที่เสียไปแล้วเท่านั้นที่มีมัน หลายคนชื่นชอบเพราะคิดว่ามันแปลกและสวยดี

 

 

     แต่ผมน่ะโคตรจะเกลียดมันเลย

 


     เพราะมันให้ผมใช้ชีวิตได้แสนลำบากเพราะต้องเห็น อะไรๆที่ไม่คนทั่วไปเขาไม่เห็น

 

     มันเป็นแบบนั้นมาตลอด19ปี จะว่าชินไปแล้วก็คงไม่ใช่ เพราะไม่รู้ อะไรๆที่ว่ามันจะมาในรูปแบบไหนบ้างน่ะสิ ถ้ามาแบบปกติก็ดีไป แต่ถ้าไม่ใช่..




     มันไม่ใช่เรื่องที่จะมาชินใช่มั้ยล่ะครับ 

 

 


     ดวงตาสีอำพันของผมไปหยุดอยู่ที่สร้อยคอรูปไม้กางเขนสีเงินที่คาดกันอยู่กับแหวนสีเดียวกันที่ประดับอยู่บนคอตัวเองอย่างเบื่อหน่าย คุณปู่ผมให้ไว้ก่อนท่านเสียเพื่อป้องกันสิ่งไม่พึงประสงค์

 

 

     ซึ่งก็ไม่ได้ช่วยเท่าไหร่ ยังไงผมก็เห็น มันอยู่ตลอด

 

 

     แต่ พวกมันก็ไม่สามารถเข้ามาใกล้ผมเกิน1เมตรได้หรอกนะ

 

 

     อีกอย่างสร้อยนี่น่ะเป็นที่สิงสู่ของแฝดพัคด้วย คุณปู่บอกว่าถ้าใส่สร้อยนี้ติดตัวไว้ แฝดพัคจะสามารถไปหาผมได้ทุกที่ ถ้าหากมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นพวกเขาจะได้ไปช่วยทัน

 


     แต่โทษทีนะ พวกเขาน่ะออกไปเที่ยวเล่นมากกว่าจะมาอยู่กับผมซะอีก ยกเว้นแต่ตอนอยากแกล้งผมถึงจะมาอยู่ด้วยนู้นแหละ

 



     ผมลูบสร้อยเบาๆก่อนจะถอดออกวางไว้หน้ากระจกแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำ

 

 

 


     ข่าวด่วน! จากเหตุการณ์บุกเข้าจับกุมนายคิมผู้ต้องหาในคดีฆ่า ข่มขืนที่บ้านพักในเวลาตีห้าของวันนี้ นายคิมขัดขืนขณะจับกุมและกราดยิงเข้าที่เจ้าหน้าที่ตำรวจ ทำให้มีเจ้าหน้าที่ตำรวจนอกเครื่องแบบได้รับบาดเจ็บสาหัสหนึ่งราย ทราบชื่อคือร้อยตำรวจเอกควอ-

 

 

 

     ผมเลือกที่จะเปิดฝักบัวแรงๆเพื่อกลบเสียงข่าวในทีวีที่ไอ้แฝดพัคสักคนน่าจะเปิดเพื่อหาการ์ตูนดูในยามเช้า

 

 

     พวกตำรวจก็แบบนี้ มีแต่อำนาจและยศ ไม่ค่อยมีสมอง ถ้าวางแผนดีไอ้นายคิมนั่นมันคงไม่หนีไปได้หรอก

 

 

 





*







 

     วันนี้จะกินอะไรผมถามแฝดพัคในขณะที่กำลังติดกระดุมเสื้อนักเรียน


     อะไรก็- อุ๊ย! มินฮยอนมาโป๊ต่อหน้าพวกเราได้ไงอะพัคอูจินว่าแล้วก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดตา

 

     แต่ถ้าจะยกมือปิดแต่แหวกนิ้วขนาดนั้นไม่ต้องปิดก็ได้มั้ง

 

     โป๊อะไร กางเกงก็ใส่แล้ว แค่ยืนติดกระดุมเสื้อนี่โป๊แล้วเหรอ?”


      มินฮยอนขาวอะ ดูพุงน้อยขาวๆนั่นสิพัคจีฮุนว่าแล้วชี้มาที่พุงของผม

 

 

     เดี๋ยวมันก็มีซิคแพคเว้ย มันกำลังมา!!

 

 

     ผมแยกเขี้ยวใส่ทั้งคู่ พวกเขามองหน้ากันส่งเสียงหัวเราะแล้วแท็กมือกันใส่กันหนึ่งทีก่อนจะกลับไปดูการ์ตูนต่อเหมือนเดิม

 


      ทีงี้ล่ะสามัคคีกันดีจังนะ!!

 


     อ่าใช่ ผมยังไม่ได้บอกเลยว่า แฝดพัคน่ะเป็นกุมารที่ครอบครัวผมเลี้ยงไว้ตั้งแต่รุ่นคุณทวดนู่นแหละ แต่เป็นกุมารที่โคตรจะตัวใหญ่เลยนะ โดยเฉพาะพัคจีฮุนนี่ตัวพอๆกับผมเลย

 


     วันนี้เอาน้ำแดงอีกมั้ยผมถามพลางผูกเนคไทด์เข้ากับคอ


      เปลี่ยนมั่งเหอะอูจินว่า


     นั่นสิ ทำไมกุมารต้องกินแต่น้ำแดง


     ถูก! กุมารก็อยากกินโค้กบ้าง


     ใช่!บางครั้งก็อยากกินอเมริกาโน่


     จริง! กุมารเบื่อน้ำแดง!/ จริง! กุมารเบื่อน้ำแดง

 


      นอกจากจะเป็นกุมารที่ตัวใหญ่เท่าฮัลค์แล้วพวกเขายังโคตรจะเรื่องมากเลย!

 

 

     ผมสวมสูทนักเรียนเสร็จแล้วเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือก่อนจะหยิบกระเป๋านักเรียนขึ้นมาสะพายหลังแล้วเดินมาหาแฝดพัคที่นั่งอยู่ที่โซฟา

 

     อย่าเที่ยวไปแกล้งใครล่ะ เย็นนี้ไก่กับโค้ก โอเค๊?” 

     ผมพูดจบแล้วหันหลังเดินออกมาทันที ไม่ต้องรอคำตอบหรอก กุมารแฝดนั่นน่ะ รักไก่ทอดอย่างกะอะไรดี กินดีกว่าผมแล้วยังจะเรื่องมากอีก

 

      โอเค! เยส!/โอเค! เยส!

 

 




     จีฮุนมองตามมินฮยอนที่เดินออกไปจากห้องจนพ้นระยะสายตา จีฮุนแอบยิ้มให้กับความน่ารักของเด็กที่เขาเห็นมาตั้งแต่เด็กนั่นยังอยู่ในท้องด้วยซ้ำ 

 


      โตขึ้นเยอะมากๆเลยนะ

 


      ในขณะที่กำลังจะหันกลับมาดูทีวีต่อ จู่ๆจีฮุนก็ทรุดตัวลงกับพื้นแล้วปิดหูตัวเอง ดิ้นทุรนทุรายไปมาจนกุมารแฝดน้องอย่างพัคอูจินตกใจทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะตั้งสติได้แล้วรีบไปดูแฝดพี่ของตัวเองอย่างรวดเร็ว

 

     จีฮุน! นายเป็นอะไร! ทำใจดีๆไว้นะ!! ฉ.. ฉันจะไปหามินฮยอน!”

 

     ม..ไม่ต้อ..ง โอ๊ยย ไม่ต้อง!

 

     น..นายโอเคมั้ย? ฉันจะร้องแล้วนะ..

 

     ส..เสียงหวีด..ในหูฉัน.. โอ๊ย!จีฮุนร้องเสียงดังก่อนจะแน่นิ่งไป

 

     จีฮุน!! อย่าเพิ่งตายนะเว้ยอูจินพูดพร้อมกับเขย่าตัวของจีฮุนไปมา ก่อนจะทุบเข้าที่อกของจีฮุนเต็มแรง

 


      อึ้ก!

 



     ฉันตายแล้วเว้ย! จะตายอะไรอีก แต่อาจจะตายซ้ำสองเพราะนายเนี่ยแหละ!! แม่งจีฮุนว่าแล้วลุกขึ้นมาตบเบาๆเข้าที่หูของตัวเอง

      

     ใครจะไปรู้วะ! ก็เล่นลงไปดิ้นๆแบบนั้นก็ตกใจดิ เหอะ! แล้วเป็นอะไรอะ

 


     ทันทีที่อูจินถามออกไป จีฮุนก็มองแฝดตัวเองอย่างเคร่งเครียด อูจินมองกลับไปด้วยความสงสัยก่อนจะเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ

 


     ส..เสียงหวีดงั้นเหรอ..ครั้งสุดท้ายที่นายเป็นแบบนี้คือตอนที่คุณปู่ฮวังตาย..เพราะวิญญาณร้าย..

 

     อ..อืม

 

     ต..แต่มินฮยอนมีสร้อยอยู่นะ พวกเราไปช่วยทันอยู่แล้ว” 

 

     จีฮุนไม่ตอบอะไรแต่หายตัวไปต่อหน้าอูจินแล้วกลับมาพร้อมกับสร้อยของมินฮยอนในมือ

 

     ชิบเป๋งแล้ว

 

     อูจินกุมขมับแล้วนวดมันไปมา ถึงจะไม่ปวดหัวแบบมนุษย์ก็ขอหน่อยเหอะ เครียดว้อย!

 

     ทำไงดี สร้อยอยู่นี่เราก็ต้องติดแหง็กอยู่ ไปไหนก็ไม่ได้..ไปช่วยมินฮยอนก็ไม่ได้

 

     คงไม่ใช่วันนี้หรอกมั้งอูจินพูดปลอบใจจีฮุน

 

     ขอให้เป็นแบบนั้น แต่ฉันก็ไม่วางใจอยู่ดี ไม่มีสร้อยนี่ พวกมันก็เข้าใกล้มินฮยอนได้ง่ายขึ้น พลังในตัวเจ้าเด็กนั่นยิ่งดึงดูดพวกมันเสียด้วยสิ

 

     “..”

 

     ขอให้มินฮยอนเจอคนที่มีพลังมากกว่าสร้อยจนสามารถปกป้องเขาได้ทีเถอะ เจอวันนี้แม่งไปเลย สาธุ

นายหมายถึง..


     อืม


     “…”

 

     เนื้อคู่ของฮวังมินฮยอนน่ะ

 

 

 

 



 

*

 






 

     อากาศในยามเช้ายังสดชื่นเหมือนในทุกๆวัน ผมสูดอากาศเข้าไปเต็มปอดแล้วออกเดินไปยังป้ายรถเมล์เพื่อรอเพื่อนสนิทอย่างองซองอู ไม่แน่ตอนนี้หมอนั่นอาจจะมารอแล้วก็ได้

 


     ผมมองไปตามถนนที่มีรถแล่นผ่านไปมาไม่เยอะมาก ก่อนสายตาผมจะไปสะดุดเข้ากับนักเรียนหญิงที่ยืนอยู่อีกฟากถนน เธอเหมือนนักเรียนม.ปลายทั่วไปที่กำลังเดินทางไปเรียนในตอนเช้า

 


     ถ้าไม่ติดว่าเธอมีเลือดเปอะเต็มตัว ใบหน้าที่เละไปครึ่งหน้า และกะโหลกเปิดจนผมสามารถมองเห็นสมองของเธอได้อะนะ

 

 

     เอาแต่เช้าเลยนะ

 


     ในขณะที่ผมกำลังสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วตั้งใจจะเดินมุ่งไปที่ป้ายรถเมล์นั้น เหมือนเธอคนนั้นจะรู้ตัวว่าผมมองอยู่ เธอหันกลับมามองผมนิ่ง

 

 

     ผมเองก็ตัวแข็งไปแล้วเหมือนกัน

 

 

     เพราะผมกำลังสบตากับเธอ

 

 

     ดวงตาแข็งทื่อไร้แววใดๆมองมาที่ผม เธอเอียงคอราวกับกำลังสงสัยอะไรบาง ก่อนจะค่อยๆส่งยิ้มหวานมาให้ผมราวกับกำลังเจอของเล่นถูกใจ

 

 

     ทั้งที่ใจผมมันวิ่งไปถึงป้ายรถเมล์ ขึ้นรถ ไปถึงโรงเรียนแล้วแต่ตัวผมยังอยู่ที่เดิม และขาก็ก้าวไม่ออกเสียด้วย

 

 

     ผมพยายามหลับตาลงเพื่อตั้งสติอีกครั้ง ท่องไว้ ไม่รู้ ไม่เห็น อย่าไปใส่ใจ อย่าทำเหมือนเห็น ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกแล้วค่อยๆลืมตาขึ้นมาก็พบว่า

 

 

     เธอเดินมาหาผมได้เกือบครึ่งถนนแล้ว..

 

 

     ชิบหาย!

 

 

     ในระยะนี้ยิ่งเห็นชัดว่าเธอยังคงส่งยิ้มมาให้ผม

 


     รอยยิ้มแสนหวาน

 


     ที่ปากฉีกกว้างไปถึงหู..

 

 

 



     ฮวัง!!


     เฮือก!


     เฮ้ย! เป็นไร?!”


      ซองอูถามผมที่ตอนนี้ทรุดลงไปกองกับพื้นเรียบร้อยแล้ว ไอ้บ้าเอ้ย! อยากจะด่าแต่ก็ขอบคุณที่ทำให้ผมหลุดจากภวังค์รอยยิ้มสุดสะพรึงนั่นได้ เมื่อตั้งสติได้ผมกลับไปมองที่ถนนอีกครั้ง ก็ไม่พบเธอคนนั้นแล้ว ซองอูเห็นอย่างนั้นก็มองตามผมไปที่ถนนเช่นกัน

     


     มองหาไรอะ.. หรือว่า?!” 



      ไม่ทันที่ผมจะได้อธิบายอะไรซองอูที่ทึกทักเอาเอง(ซึ่งก็คิดถูก)ว่าผมน่าจะเห็นอะไรที่เขาไม่เห็น ซองอูวิ่งมาหลบหลังผมแล้วโผล่หัวมาแค่ระดับสายตาแล้วหันซ้ายหันขวาหาสิ่งที่ว่า

 


     แล้วถ้ามันอยู่ข้างหลังนายจะมองเห็นมั้ย

 


     อ่า ใช่..

 


     เมื่อคิดได้ดังนั้นผมจึงหันไปมองข้างหลังเพื่อเช็คให้แน่ใจว่าเธอไม่อยู่แถวนี้แล้วจริงๆ

 

     อะไรๆๆ !! อยู่ข้างหลังเหรอ!! ตรงไหนๆๆ


     โอ้ย! ไม่มี!! เลิกโวยวายเสียงดังซะที!” ผมบอกซองอูก่อนจะผลักเขาออกจากไหล่ผม เกาะติดเป็นเด็กเลยเว้ย


      ก็ไม่เห็นนี่หว่า ใครจะไปรู้เล่า! แล้ว..นายเห็นอะไร..ซองอูถามอย่างกล้าๆกลัวๆ


     นายไม่อยากรู้หรอก

 

     พูดจบผมก็เดินตรงไปป้ายรถเมล์ทันที ผมได้ยินซองอูพึมพำเบาๆว่านั่นสิก่อนเขาจะตะโกนออกมาเสียงดังเพื่อให้ผมรอเขาด้วย

 


     แค่จะไปโรงเรียนทำไมมันเหนื่อยแบบนี้

 

 

     เมื่อรถเมล์มาถึงผมกับซองอูก็พากันขึ้นรถไปปกติ ยังดีที่เช้าๆแบบนี้ไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ ยังมีที่นั่งเหลือพอให้เลือกนั่งได้สบาย

นั่งตรงนั้นกันซองอูชี้ไปที่นั่งว่างข้างหน้าต่างพร้อมกับลากผมให้ไปนั่งด้วย

 



     ที่นั่งเยอะแยะทำไมต้องตรงนั้นด้วยเล่า!

 



     เมื่อเห็นว่าที่นั่งมีเจ้าของแล้วผมเลยตัดสินใจดึงซองอูให้ไปนั่งที่ท้ายรถแทน



     นั่งตรงนี้แหละ กว้างดี


     อะไรอะ อยากนั่งตรงนั้น อยากรับลม


     อย่าเรื่องมากได้มั้ย


     ชิส์!!”



     ซองอูสะบัดหน้าหนีผมอย่างงอนๆ แล้วทำท่าเหมือนเพิ่งคิดอะไรออกก่อนจะเปิดกระเป๋าแล้วหยิบแซนด์วิชขึ้นมาแล้วยื่นมาตรงหน้าผม เขาบอกกับด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้นว่าวันนี้ทูน่าแล้วก็หันกลับไปเล่นเกมปลูกผักในโทรศัพท์ต่อ

 

    

 ผมหยิบแซนด์วิชขึ้นมาแกะแล้วหัวเราะเบาๆกับท่าทางแบบนั้นของซองอู ถึงจะงอนแต่ก็ยังเป็นห่วงผมอยู่ดี


 

     เนี่ยแหละองซองอู

 


     เพราะงั้นผมถึงได้ขอบคุณเขาเสมอมา

  


     ขอบคุณที่ยอมเป็นเพื่อนกับตัวประหลาดแบบผม

 


     ในตอนที่ผมกำลังกินแซนด์วิชทูน่าอย่างเอร็ดอร่อยสายตาผมก็สบเข้ากับเจ้าของที่นั่งก่อนหน้าที่ซองอูอยากจะนั่ง เขามองผมอย่างไม่วางตา จับจ้องทุกการกระทำของผมและซองอู เป็นผมเองที่ทนไม่ไหวจนต้องก้มหน้าหนีแล้วกินแซนด์วิชอย่างเงียบๆ

 



     ให้ตาย ทำไมวันนี้เจอติดๆกันขนาดนี้เนี่ย

 

 

     เห็นฉันเหรอเด็กน้อย


     น้ำเสียงแหบแห้งแต่เย็นเยือกดังขึ้นข้างๆหูผมอย่างไม่ทันตั้งตัว ผมไม่คิดว่าผีคุณลุงตัวที่ตัวดำไหม้เกรียมราวกับโดนไฟครอกจะจู่โจมเข้ามาหาผมขนาดนี้



     ยินดีที่ได้พบนะ หึหึ

 


     ยินดีกะผีเหอะ!

 



     เออ ก็ผีนี่หว่า




     ผมเม้มปากแน่นก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเบียดตัวเข้าหาซองอูเล็กน้อย เขาละสายตาจากเกมในโทรศัพท์หันมามองเตรียมจะอ้าปากถามแต่ผมส่ายหน้าเบาๆเป็นเชิงว่าอย่าเพิ่งถาม เมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นของผมซองอูก็เข้าใจในทันที

 



     ซองอูทำหน้าราวกับจะร้องไห้ออกมาตรงนั้น

 



     ฉันสิต้องร้อง ฉันเป็นคนเห็นนะเว้ย!!

 



     แซนด์วิชดูน่าอร่อยดีนะ หึหึ

 



      ซ..แซนวิชทูน่าไม่อร่อยอะ พ..พรุ่งนี้ไม่ต้องซื้อมาแล้วนะ จืดมากก

 



     บ้าเอ๊ย!! ทำไมผมเสียงสั่นขนาดนี้วะ

 


     แล้วก็ให้ตายกลิ่นไหม้ของคุณลุงนี่โคตรแรงเลยเหอะ

 


     ซองอูตอบรับในลำคอเบาๆ ก่อนจะจับมือผมไว้แน่น แยกไม่ออกเลยว่าตอนนี้มือผมกับเขา มือใครสั่นกว่ากัน

 



     โถ่ ลุงครับ ไปซะทีเถ้ออ

 



     ทั้งที่ผมพยายามชวนซองอูคุยเรื่องอื่นไปเรื่อยๆ ไม่สนใจคุณลุงแล้วแท้ แต่เขาก็เอาแต่ถามผมอยู่นั่นแหละเช่น เธอเห็นฉันจริงๆใช่มั้ย ไม่ก็ ช่วยฉันได้หรือเปล่า และ ฉันเหงานะ คุยกับฉันหน่อย

 


     จะบ้าตาย! คุณลุงตัวไหม้นี่โคตรตื๊อเลยเว้ยย!

 



      อะไรกัน ไม่เห็นฉันเหรอ เหอะ น่ารำคาญจริง ไปดีกว่า

 


     พูดจบคุณลุงก็หายไปจากตรงนั้นทิ้งไว้แต่กลิ่นเนื้อไหม้ไปทั่ว

 



     ซึ่งมีผมคนเดียวที่ได้กลิ่น โคตรแย่

 



     ผมกระซิบบอกซองอูเบาๆว่าไปแล้ว เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ราวกับเจอเรื่องหนักหนาสาหัสมาทั้งวัน ทั้งที่นี่ยังไม่ทันเริ่มวันดีเลยด้วยซ้ำ

 



     แต่เดี๋ยวนะ

 


     คุณลุงกระซิบข้างหูผมอย่างนั้นเหรอ

 


     เมื่อคิดได้ดังนั้นมือผมก็จับเข้าที่คอของตัวเองโดยอัติโนมัติ

 


     ไม่มี..

 



     หน้ากระจก

 

 


     ใส่มันติดตัวไว้นะ มันจะช่วยปกป้องแกจากสิ่งชั่วร้าย

     ครับ คุณปู่

 



     ฮวังมินฮยอนไอ้โง่เอ๊ย!! สร้อยสำคัญขนาดนั้นลืมได้ไงวะ!!

 



     เฮ้ยๆๆ มินฮยอนไปไหนๆๆ


     ฉันลืมสร้อย!!”



     ผมตะโกนบอกซองอูในขณะที่วิ่งไปกดกริ่งซ้ำๆเพื่อขอลงจากรถเมล์ ถึงจะมีเสียงผู้โดยสารคนอื่นบ่นขึ้นมาว่าไม่มีมารยาทและเสียงก่นด่าจากคนขับรถเมล์

 


     ถ้าไม่จำเป็นผมไม่ทำแบบนี้หรอกนะ

 


     อย่าทำตามนะครับ มันไม่ดี

 


     เมื่อลงรถเมล์ ผมก็วิ่งตรงกลับไปที่ห้องพักของตัวเองทันที นี่ก็จะใกล้เวลาปิดประตูโรงเรียนแล้วด้วยสิ แต่ช่างเถอะ เวลานี้ผมต้องกลับไปเอาสร้อยก่อน ไม่มีมัน ผมแย่แน่

 



     ถึงว่าเจอนักเรียนหน้าเละนั่นแต่เช้า

 



     ทำไมขี้ลืมขนาดนี้เนี่ย!!

 



     มินฮยอน!! แฮ่ก รอด้วยสิเว้ยย!!!” เสียงคุ้นหูที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ผมหยุดวิ่งแล้วไปดูก็พบซองอูที่กำลังวิ่งตามหลังผมมา

 


     เมื่อซองอูเห็นว่าผมกำลังงอตัวแล้วเท้ามือไว้กับเข่าเป็นการพักเหนื่อยเขาก็ชะลอตัวเป็นการเดินหอบหายใจมาหาผมแทน แล้วก็บ่นงึมงำอยู่คนเดียว

 


     ไม่ได้สิ ผมต้องรีบกลับไปเอาสร้อย

 


     ไม่อยากให้พวกนั้นเข้ามาใกล้ผมอีก

 



     ฉันไปก่อนนะ!! นายไปเรียนก่อนเลย!”


     เดี๋ยวสิ! นี่!! ไอ้..”

 

     ผมไม่ได้สนใจเสียงบ่นตามหลังของซองอูอีก ผมวิ่งผ่านผู้คนมากมายที่กำลังรอรถเมล์ บางคนก็กำลังเดินไปทำงานและเดินไปเรียนในเวลานี้ บ้าจริง นี่มันยิ่งทำให้ช้ากว่าเดิมอีกนะ ผมได้ยินเสียงด่าตามหลังว่าจะรีบไปตายหรือไง ใจอยากจะหันกลับไปด่าคืนอยู่หรอกนะครับแต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา ยังดีที่รถเมล์คนนั้นขับผ่านที่พักผมไปได้แค่สองป้าย

 







      ผมวิ่งมาได้สักพักอีกประมาณห้าร้อยเมตรก็จะถึงที่พักของผมแล้ว ผมจึงชะลอตัวลงนี่มันโคตรเหนื่อยยิ่งกว่าตอนที่เรียนวิชาพละอีกนะเนี่ย แต่เอาเถอะยังไงมันเป็นเรื่องสำคัญนี่นา แถมวันนี้ก็คงสายแล้วแน่ๆ

 


     มินฮยอนว้อย!!”


     เมินฉันเหรอ!!”

 


     ยังไม่ทันที่ผมจะได้หันไปตามเสียงของเพื่อนรักก็มีเสียงผู้หญิงตะโกนแทรกขึ้นมา เสียงแรกผมมั่นใจเป็นว่าเสียงของซองอูแน่ๆ แต่เสียงผู้หญิงผมเองก็ไม่..

 


      ฉันถามว่าเมินฉันเหรอ!!”

 


     เสียงพูดปนเสียงกรี๊ดแสนแสบหูดังขึ้นจนผมต้องยกมือปิดหู คนที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นต่างก็เดินเลี่ยงผมและมองมาที่ผมราวกับผมเป็นตัวประหลาด

 


     ตอบฉันสิ!!!”

 


     นักเรียนหญิงหน้าเละ สมองเปิดที่ผมเจอเมื่อเช้ากำลังมองมาที่ผมเหมือนกับโกรธแค้นอะไรบางอย่าง ดวงตาแข็งทื่อไร้แววเต็มไปด้วยเลือด กำลังพุ่งตรงมาที่ผม เธอยื่นมือมาหมายจะจับตัวผมทำให้ผมเบี่ยงตัวหลบเธอไปอีกด้าน

 



     และไม่ทันรู้ตัวผมก็มาอยู่กลางถนนซะแล้ว

 



     มินฮยอน!!”

 





     เอี๊ยดด!!











TBC











มือใหม่กับการแต่งฟิคผีมาก ผิดพลาดยังไงขออภัยด้วยนะคะ

เป็นยังไงฝากคอมเม้นติ-ชมด้วยนะคะ หรือ ที่แท็ก

#OurStoryบินมิน

ฝากไว้ด้วยนะคะ


ด้วยรัก from มินฮยอนบินชิปเปอร์ที่มีกัปตันขี้ขิงชื่อฮยอนบินและมินฮยอน

11/06/18








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

565 ความคิดเห็น

  1. #352 premjungbana (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 16:14
    หู้วววววว ถอดสร้อยละเจอเนื้อคู่เลยมั้ยๆๆ
    #352
    0
  2. #305 MPhadunglap02 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 23:28
    อยากอ่านเรื่องนี้งือออ
    #305
    0
  3. #283 Sweet_Memory (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 20:33
    คุณควอนมาช่วยน้องเร็วววว
    #283
    0
  4. #232 berrymaii1220 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 12:34
    รอเลยค่ะ คุณควอนมาเร็ว
    #232
    0
  5. #214 polypoll (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 13:17
    คุณควอนต้องมาแล้ววว
    #214
    0
  6. #212 annsriinlimbo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 10:14
    น้องมินลูกกกกกก ใครก็ได้ไปช่วยน้องที รอติดตามเลยนะคะะะ
    #212
    0
  7. #211 HyeMin9795 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 22:20

    กรี๊ดดดดด เปิดมาตอนแรกลูกก็เสี่ยงตายแล้ว ฮืออออ

    #211
    0
  8. #210 Naoomrak (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 10:14
    อิผี!!!!!!! ด่าแบบนี้ได้ใช่ไหมคะ! ทำไรมินย๊อนนนนนนนนนนนนนน
    #210
    0
  9. #209 maiismaimai (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 01:18

    โอ้โห้บรรยายเหมือนดูอนิเมะเลยค่ะ ชอบจัง

    #209
    0
  10. #207 P.L.Y (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 23:07
    รอเลยจ้าาา ขอให้มีคนมาช่วยน้องได้ทัน
    #207
    0
  11. วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 22:27
    กลัวแทนมินฮยอน ถ้าเป็นเรานี่หัวใจวายตายตั้งนานแล้ว ฮือออออ
    #206
    0
  12. #205 blkimj (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 20:36
    แงงงง แปลกใหม่มากค่ะะ ฮืออ เป็นเรื่องผีที่ไม่ได้น่ากลัว(?) อารมณ์แบบเรื่องผีตามซีรี่ส์5555555 ชอบค่ะะะ งือ ปกติไม่อ่านแนวผีเลยเพราะกลัว แง้ แต่แนวนี้ก็อ่านได้นะคะ(?) คงจะไม่พีคมากใช่ไหม55555 น่ารักดีค่ะ~ ชอบบบ รอติดตามต่อค่า
    #205
    0
  13. #204 AI_TA (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 12:14
    น่ากลัวอ่ะคิดภาพตาม หลอนผีเด็กนักเรียนอย่างเละ สงสารมินฮยอนต้องเจออย่างนี้ทุกวัน ขอให้เจอเนื้อคู่ไวๆนะคะ
    #204
    0
  14. #203 chanjzz (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 11:27
    ลุ้นมากกกก ทำไมผีชอบตื๊อแบบนี้ แงงงงสงสารมิน
    #203
    0
  15. #202 mp-2871 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 11:24
    ชอบมากกก ติดตามนะคะะ
    #202
    0
  16. #201 abc17973 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 10:34
    โอ้ยยยชอบบบ
    #201
    0
  17. #200 Luhanday (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 08:41
    ขอเป็นเรื่อยาวๆแบบย๊าวยาวเลยได้ไหมคะ555 สนุกมาก ชอบมากเลยค่ะ ไรท์สู้ๆ ไม่ค่อยได้เจอบินมินแนวนี้เท่าไหร่ น่าติดตามมากเลยค่า
    #200
    0
  18. #199 Fairy.tail (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 07:54
    กูเองที่เมิน-งงงงอย่าทำไรมินยอนนนนนนนนนนนนนนนน, เวรรเอ้ยยยยยยยยย
    #199
    0
  19. #198 M_S 1709 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 07:11
    อิชั้นจะไปตบผีผู้หญิงคนนั้นนน
    #198
    0