Dear Rain Heart รักโปรยปราย

ตอนที่ 9 : CHAPTER 8 น้ำหยดลงหินทุกครั้งที่เจอ หินงง?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    7 พ.ค. 63

Chapter 8 น้ำหยดลงหินทุกครั้งที่เจอ หินงง?

 

 

 

[MEKMOK]

กว่าผมจะพิมพ์เอกสารนี้เสร็จก็ค่ำแล้ว พอตอนกลับ ยัยเจ้ากลับงอแงอยากกินเค้กตอนนี้พอดีกับทางไปบ้านเราต้องผ่านคริสตัลไวท์และร้านคาเฟ่พี่​อู๊ดเจ้าดังข้างคริสตัลไวท์ ผมเลยให้พี่คนขับรถจอดรถลงไปซื้อเค้กกับยัยแสบ

“บังเอิญจังเลย เจอพี่เอลิสด้วย” ยัยน้องตัวแสบร้องออกมาอย่างตื่นตาตื่นใจ ผมเลยหันไปมองในร้าน เจอเอลิสอยู่ในนั้นจริงๆด้วย กำลังนั่งจิบชาหน้าขาวซีดเหม่อลอยไปไกล เหมือนคิดอะไรอยู่แต่ว่าตาช้ำๆนั่นดูแปลกๆ

“พี่ ถ้าเจ้าเข้าไปทักพี่เอลิสจะดีไหม?”

“ทำไมถึงถามงั้น ปกติไม่ใช่เราวิ่งไปทักแล้วหรอ?” ผมถามน้องสาวกลับ ปกติต้องวิ่งแจ้นไปทักอย่างไม่ห้ามทัน คราวนียัยเจ้ามาแปลก

“ก็ดูพี่เขาร้องไห้มาอะ ตาแดงๆ แถมมีคนนั่งตรงข้ามด้วยอะ เจ้าไม่กล้าทักเลย”

“ลองไปทักดูก่อนสิ” ตาช้ำๆคือร้องไห้เองหรอ? ว่าแต่ทำไมต้องร้องไห้ก็เมื่อวานไม่เห็นมีอาการแบบนี้เลยนะ เป็นอะไรมากหรือเปล่านะ? ผมมองใบหน้าซีดที่มองไปไหนไม่รู้ตลอดที่เดินเข้าไปในร้าน

[ELISE]​

“พี่เอลิสคะ!” ฉันหันมองตามเสียงเรียกชื่อ ก็เห็นใบหน้าคุ้นเคยแม้เจอกันครั้งเดียวพลางยิ้มตอบ

“อ้าว! น้องเจ้า” แล้วป้ามารีที่นั่งรอมาร์นี่กับฉันก็หันไปมองตามฉันมองก่อนน้อง​เจ้าจะยกไหว้นอบน้อมเมื่อฉันแนะนำให้ป้ามารีรู้จักกับเจ้าตัว

“สวัสดีค่ะ คุณป้า” ป้ามารียิ้มรับไม่พูดอะไรก่อนขมวดคิ้วที่เห็นคนที่ตามมาด้านหลังจันทร์เจ้าที่ฉันเองก็ตกใจ

“พี่ก็มาด้วยหรอคะ” ฉันถาม ไม่รู้ว่าพี่ขี้แกล้งก็มาด้วย แต่คนที่ฉันถามกลับไม่ได้มองฉัน มองป้ามารีแทนแบบตกตะลึง

“คุณมารี?” ทันทีที่พี่เอ่ยออกมากับป้ามารี ฉันสงสัยว่าพี่คนนี้รู้จักป้ามารีได้ไง? รู้จักป้ามารีมาก่อนหรอเนี่ย?

“พี่รู้จักป้ามารีด้วยหรอคะ”

“นั่นสิๆ พี่รู้จักคุณป้าตรงหน้านี้ได้ไง” น้องเจ้าก็ถามเสริมฉันกับพี่ชายตัวเอง

“ไม่เจอกันนานเลยนะคะคุณเมฆ”

“ป้ามารีรู้จักเขาด้วยหรอคะ?” ฉันถามป้ามารีที่หันมาตอบฉัน

“ก็รู้จักเมื่อนานมาแล้วน่ะคะ แทบจะลืมไปแล้วล่ะคะ”

“ทำไมคุณมารีถึงมาอยู่ที่นี่กับเอลิสได้ แล้วใครดูแลที่นู้น” พี่คนขี้แกล้งน่าจะชื่อเมฆแหละ เพราะฉันได้ยินจากป้ามารีแล้ว ถ้ารู้ก่อนหน้าว่าป้ามารีรู้จัก ฉันคงถามป้ามารีแล้วล่ะ

“ป้าลาออกจากที่นั่นมาตั้งนานแล้วค่ะ” ป้ามารีดูอึดอัดใจที่จะบอก ฉันเลยก้าวไปอยู่ข้างหน้าบังป้ามารีที่อยู่ตรงข้ามพี่เมฆแล้วแบมือทวง

“ตอนนี้รู้ชื่อพี่แล้วนะ พี่เมฆหมอก คืนร่มฉันมาได้แล้วนะ”

“เอ๊ะ! ไหนพี่บอกเจ้าว่าคืนร่มพี่เอลิสไปแล้วไง พี่เมฆหมอก” น้องเจ้าโวยวายใส่พี่ชายตัวเองเสียงดังแทนฉันที่ยังไม่ทันเอ่ยปาก ก่อนฉันนึกสนุกรีบผสมโรงตามน้องเจ้า

“พี่เมฆหมอก พี่ของเจ้าน่ะบอกเจ้าอย่างนั้นหรอ? แต่พี่เขาไม่ได้คืนร่มพี่นะ แย่จังเนาะ” สายตาติดบึ้งที่หันมาสบตาฉันตอนฉันเน้นชื่อพี่เขาชัดๆทำให้ฉันรู้สึกสนุก แล้วมันก็ทำให้เข้าใจว่าเวลาพวกเพื่อนๆฉันพูดแกล้งฉันแล้วรู้สึกยังไง รู้สึกสนุกที่ยั่วโมโหได้นั่นสิ

“มันยังไงอะพี่ แก้ตัวมาดีๆเลยนะ ไม่งั้นเจ้าฟ้องคุณพ่อเเน่” น้องเจ้าเท้าสะเอวข่มขู่พี่ชายตัวเอง พี่ขี้แกล้งกลับเบนสายตามาหาฉันแป๊บนึงก่อนตอบออกไป

“พี่แกล้งเอลิสเองแหละ…” น้องเจ้ากำลังอ้าปากจะต่อว่า แต่ต้องหุบฉับทันที แล้วฉันก็เป็นฝ่ายตะลึงแทน

“พี่แกล้ง เพราะพี่สนใจเอลิสอยู่ อยากให้พี่เอลิสของเจ้าจำพี่ได้ไง!” สายตานุ่มลึกส่งมาให้จนฉันทำอะไรไม่ถูก ยกแก้วชาขึ้นจิบมาไม่สบสายตานั่นอีกต่อไป

“งั้นเจ้าไม่กวนล่ะนะ เจ้าไปเลือกซื้อเค้กกลับบ้านดีกว่า คุณป้ามารีคะ ไปช่วยเจ้าเลือกเค้กหน่อยนะคะ พี่เอลิส เจ้าขอตัวคุณป้ามารีไปแป๊บนึงนะคะ” ฉันมองท่าทีป้ามารีมีท่าทีลังเลที่จะไปกับน้องเจ้าแปลกๆ แบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เหมือนไม่อยากไป แต่น้องเจ้าดึงแขนป้ามารีไปที่​ตู้กระจกรักษาอุณหภูมิ​ที่มีเค้กเรียงรายห่างออกไปไม่ไกล ฉันยิ้ม นานๆทีป้ามารีจะพะวงหน้าพะวงหลังจนน่าตลก

“สนใจพี่บ้างสิ” ฉันได้ยินเสียงเรียกร้องความสนใจเลยหันไปมอง แต่ไม่คิดว่าพี่ขี้แกล้งจะมานั่งตรงข้ามแถมยื่นตัวเองมาหาฉันจนตาสบตากันอย่างช่วยไม่ได้ ฉันหุบยิ้มลงก่อนถอยเก้าอี้ไปข้างหลังเบาๆให้มีระยะห่างพอสมควร

“แล้วก็ชอบแกล้งฉันอยู่เรื่อยเลย เมื่อกี้ก็พูดแกล้งฉันอีก”

“ ไม่ได้แกล้งสักหน่อย ที่พูดออกมาคือความจริงเลย” แล้วเสียงหัวเราะทุ้มๆนุ่มก็หลุดตามมาหลังพูดจบ แล้วคนตรงหน้าก็ยังแกล้งฉันอยู่

“เอาล่ะ! เราก็รู้จักชื่อพี่แล้วนี่เนาะ งั้นพี่แนะนำตัวเป็นทางการหน่อยดีกว่า พี่ชื่อเมฆหมอก เรียนม.หก ไดมอนด์แบล็ก ยินดีที่ได้รู้จักนะครับน้องเอลิส” คนตรงหน้าแนะนำตัวเองด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม ฉันอดคิดไม่ได้ว่ารอยยิ้มของพี่คนนี้แหละที่ทำให้สาวๆทั้งโรงเรียนฉันและเขา รวมทั้งเพิร์ลเกรย์ต่างกรี๊ดกร๊าด​เขานอกจากการเขาเป็นนักดนตรี

“ แล้วฉันควรแนะนำตัวกลับไหม? แต่พี่ก็รู้จักฉันแล้วนี่น่า”

“แนะนำนิดนึงสิ พี่อุตส่าห์แนะนำตัวไปนะ”

“ก็ไม่ได้ขอให้แนะนำตัวสักหน่อย… ฉัน เอลิสนะคะ เรียนคริสตัลไวท์ม.ห้าค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ แต่จะยินดีกว่านี้ถ้าไม่รู้จักกัน” ฉันบอก ไม่อยากรู้จักรุ่นพี่ขี้แกล้งคนนี้เลย โดนแกล้งบ่อยๆจนไม่อยากรู้จักเลยสักนิด

“พูดแบบนี้พี่ก็เสียใจนะ ขอชานี้ล่ะกันนะ” คนตรงหน้าตะปบมือหยิบแก้วชาที่ฉันเพิ่งดื่มไปได้ครึ่งหนึ่งโดยฉันขยับไปคว้าแก้วตัวเองมาไม่ทัน แก้วชาเลยตกอยู่ในมือของคนตรงหน้าเรียบร้อย

“แต่ว่าฉันดื่มไปแล้วนะ ชามันเย็นชืดหมดเเล้ว เดี๋ยว​ฉันไปสั่งชาแก้วใหม่ให้ก็ได้”

“ไม่.. พี่ต้องการดื่มแก้วนี้…” พี่เขายกแก้วกำลังจรดริมฝีปากแล้วชะงัก ก่อนวางแก้วชาตรงหน้าตัวเองพร้อมยังไม่ปล่อยมือจากตัวแก้ว

“แก้วนี้เป็นชาดอกคาโมมายล์?”

“ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ หรือว่าพี่แพ้ดอกคาโมมายล์” ถ้าแพ้นะ ฉันจะพกดอกคาโมมายล์ติดตัวไว้เลยล่ะ

“เปล่า! พี่ไม่ได้แพ้ แต่ว่าเราชอบดื่มชาดอกคาโมมายล์​นี่หรอ?”

“ใช่ค่ะ ชาดอกคาโมมายด์มันดีต่อสุขภาพ แถมดอกคาโมมายล์ยังมีความหมายดีด้วยนะคะ” ระหว่างที่ฉันพูด สีหน้าของพี่ตรงหน้าก็ครุ่นคิดบางอย่างแวบหนึ่งก่อนเปลี่ยนเป็นยิ้มทันทีที่รู้ตัวว่าถูกฉันจ้องอยู่

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“เปล่าหรอก! ฮะๆ แค่ลองเดาความหมายของดอกคาโมมายล์นี่แหละ แต่คิดไม่ออกเลย” แต่เมื่อกี้ที่ฉันเห็นสีหน้าคือจริงจังเกินจะแค่คิดความหมายของดอกไม้นะ แต่ช่างมันเถอะนะ

“ฉันจะบอกให้ก็ได้ค่ะ ความหมายดอกคาโมมายล์คือ ‘ขอให้คุณก้าวข้ามสิ่งเลวร้ายไปให้ได้’ ค่ะ”

“เราชอบดอกคาโมมายล์มากเลยหรอ?” ฉันได้ยินคำถามเลยพยักหน้ายิ้มจางๆ

“ชอบมากเลยค่ะ ถ้ามีคนให้กุหลาบ ฉันก็ไม่ได้ดีใจเท่ามีคนให้ดอกคาโมมายล์ค่ะ สำหรับฉันนะ ดอกไม้มีความ​สำคัญ​กับฉันมากๆเลยล่ะ”

“งั้นถ้าพี่ให้ดอกคาโมมายล์นี้กับเราล่ะ?”

“แล้วพี่จะเอามาให้ฉันทำไมล่ะ?” ฉันงง มีความคิดอยากให้ดอกไม้ฉันล่ะ แปลกคนจริงๆเลยนะ

“เฮ้อ! เอาเถอะ! แล้วทำไมเธอถึงมาดื่มชาซะค่ำขนาดนี้ล่ะ?”

“ก็มาร์นี่นัด แต่ว่าเพิ่งโดนแคนเซิล​ไปก่อน ฉันเลยนั่งดื่มชาคลายเครียดต่อค่ะ” ฉันหน้าเจื่อนๆลง แต่ดูคนตรงหน้าคงดูออกว่าฉันเป็นอย่างไง

“ไม่ใช่แค่เครียดล่ะมั้ง เห็นก่อนหน้านี้ตาแดงๆด้วย แต่ไม่ต้องเล่าหรอก พี่ไม่อยากฟังเรื่องเครียด ปล่อยให้มันผ่านๆไป เอ้า! ดื่มชาของเธอไปเลย พี่ไม่แย่งเธอดีกว่า ความหมายของคาโมมายล์ที่เธอบอกพี่ เธอควรได้รับไปมากกว่า” แก้วชาที่ถูกดันกลับมาตรงหน้า ทำให้ฉันหลุดยิ้มเล็กๆกับความใจดีที่หลุดมาจากคนตรงหน้า ก็ปกติจะเจอแต่ความขี้แกล้งนี่น่า

“ ขอบคุณนะคะ”

“ ยิ้มแบบนี้แสดงว่ายินดีที่ได้รู้จักพี่แล้วสิ”

“ไม่ยินดีสักนิดค่ะ” แต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงหุบยิ้มไม่ได้ ได้แต่ยิ้มอยู่อย่างนั้นจนน้องเจ้ากับป้ามารีกลับมาที่โต๊ะพร้อมกล่องเค้กหลายกล่อง

.................................................

น้องเจ้ารู้เห็นเป็นใจแก่พี่ชาย อิพี่เมฆหมอกน่ารักกับน้องขนาดนี้ น้องเป็นงง ก็ไม่รู้ว่าจะสงสารอิพี่หรือสงสารน้องลิสดี

ฝากกดหัวใจหนึ่งดวงให้เราด้วยน้า เป็นกำลังใจให้กัน แถมคอมเมนท์​มาด้วย จะดีใจมากๆ

เจอกันตอนหน้างับ~~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #19 OnlyCuteKei (@sirikanda16) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 00:42
    ขอบคุณนะคะ 🙏
    #19
    0
  2. #18 kunp (@zerer) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 18:59
    รอต่อนะคะ
    #18
    1
    • #18-1 OnlyCuteKei (@sirikanda16) (จากตอนที่ 9)
      5 เมษายน 2563 / 00:06
      จะมาอ่านหรือยังน้าาา ขอบคุณที่รอนะคะ
      #18-1