Dear Rain Heart รักโปรยปราย

ตอนที่ 7 : Chapter 6 สิ่งที่ติดค้างภายในใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    6 ม.ค. 63

Chapter 6 สิ่งที่ติดค้างภายในใจ



[CARLA]​


ฉันมองเอลิสจนลับตาอย่างเป็นห่วง ก็รู้ว่าถ้าเป็นเพื่อนกับยัยประธานนักเรียนอวดดีคนนั้นจะปลอดภัยแน่ๆ แต่ว่า… ทำไมตอนนี้ฉันถึงต้องคิดถึงเด็กคนนั้นด้วยล่ะ เอลิสน่ะ หรือว่า…


Rrrr Rrrr


เสียงเรียกเข้าทำให้ฉันต้องหยิบโทรศัพท์​ขึ้นมาดู โทรได้จังหวะเหลือเกิน ฉันต้องการคนช่วยอยู่พอดีเลยกดรับสาย


{CRUZISE}


 " โทรมาได้จังหวะพอดีเลยนะ ฉันต้องการความช่วยเหลืออยู่พอดี " 


{แลกกับอะไร}


" แล้วต้องการอะไรล่ะ? " ฉันถามอีกฝ่ายเพราะคิดไม่ออกจริงๆว่าเขาจะขาดอะไรอีก อย่างเราสองคนอยากได้อะไรก็ได้หมดทุกอย่าง ไม่ว่าทรัพย์สิน​หรือเงินทอง บางทีก็ได้มาง่ายๆจนน่าเบื่อเกินไป ในฐานะเจ้าหญิงของออสเตรียกับเจ้าชายแห่งเยอรมัน

 

{ ตัวเธอ }​


" เกินไป " ฉันตอบกลับเสียงเข้ม แล้วเหมือนได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มๆเบาๆออกมาจากสาย


{ ยังนึกไม่ออก นึกจะบอกล่ะกัน จะให้ช่วยอะไรล่ะ? }


" ขอคนที่ไว้ใจได้สืบเรื่องคนคนหนึ่งให้หน่อย " 

 

{ ได้ คนนั้นชื่ออะไร }​


" เอลิส ขอด่วนที่สุด ฝากด้วย "


{ ถ้าได้ข้อมูลมาจะรีบส่งให้ล่ะกัน }​


" ขอบคุณ แล้วโทรมาหาทำไม ลืมถาม " 


{ แค่คิดถึง }


" แค่นี้ก็กลับโทรมา เชื่อเลยจริงๆ งั้นแค่นี้นะ พอดีมีงานต้องทำอยู่ ราตรีสวัสดิ์​ล่ะกัน องค์ชาย " 


{ เธอก็ดูแลตัวเองด้วย เจ้าหญิง }


แล้วสายก็ตัดไปสักพัก ฉันเลยเดินไปตรวจดูโซนอื่นๆ จะว่าไปทำไมครูซถึงโทรมาหาฉันตอนนี้ ฉันดูนาฬิกาข้อมือแล้วยกยิ้มเล็กๆ คิดถึงฉันตอนที่เยอรมันเที่ยงคืนกว่าๆเนี่ยนะ ประสาท!

……………………………………………..


[ ELISE ]


ฉันรู้สึกตื่นตัวอีกทีก็ไม่รู้ว่ากี่โมงแล้วเลยคลำหาโทรศัพท์​ที่น่าจะวางไว้บนเตียง แล้วก็เห็นว่าตัวเองยังใส่เสื้อคลุมสีแดงเลือดหมูเข้มอยู่ก็เผลอยิ้มเมื่อนึกถึงตอนพี่เขาให้แล้วสะบัดหน้าทีสองทีเรียกตัวเองเรียกสติตัวเอง ทำไมเผลอคิดถึงพี่เขาไปได้นะ? มีสติหน่อยเอลิส


ฉันเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์​มาดูเวลาก็พบว่า หนึ่งทุ่มนิดๆ มองออกไปก็มืดๆไปหมดจนแอบน่ากลัวนิดๆ มันทำให้อดนึกถึงเรื่องในอดีตที่ไม่ดีจนเผลอกำชายผ้าห่มเจ็บไปทั้งมือก็สู้ความเจ็บในใจที่นึกถึงและภาพทุกอย่างตอนนั้น ก็เพราะตอนนั้นแหละที่ทำให้ฉันกลัวผู้ชาย


" เอลิส! เป็นอะไรมากหรือเปล่า? ฟองฝนทำอะไรเธอ" เสียงเรียกร้อนรนทำให้ฉันสะดุ้งก่อนลืมตามองคนเรียกที่เป็น กุมภ์ เพื่อนผู้ชายคนเดียวที่ฉันไม่กลัวอยู่ตรงปลายเตียงสีหน้าเป็นห่วง ดีจัง! ฉันมีเรื่องถามกุมภ์พอดีเลย


" ไม่เป็นอะไรมากหรอก แค่แก้มบวมนิดเดียวเอง " ฉันยิ้มจางๆก่อนมองคนตรงหน้าแล้วถาม


" แล้วกุมภ์ไปขอบอกเลิกกับน้องฟองฝนทำไมกันอะ " น้องเขารักและเสียใจมากแน่ๆจนเข้าใจผิดว่าฉันเป็นต้นเหตุในการถูกบอกเลิกครั้งนี้แน่ๆ ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมกุมภ์ทำงี้ แต่ที่ฉันเห็นมาตลอดคือทั้งกุมภ์กับน้องฟองฝนรักกันดี สองคนนี้อยู่ด้วยกันน่ารักกันมากเลย


" มันก็เรื่องของฉันเถอะ " ฉันรู้สึกผิดหวังกับคำตอบที่ได้มานะ


" เราเสียใจนะที่เพื่อนที่สนิทกันมาตั้งนานตอบเราแบบนี้งั้นกุมภ์ไปเถอะ เราไม่อยากพูดกับกุมภ์แล้ว " ฉันรู้ตัวเองดีเมื่อถ้าตัวเองเกิดความรู้สึกแบบน้อยใจขึ้นมา หลังจากนี้ฉันจะปล่อยคำพูดที่ทำให้เรื่องแย่ลงไปอีก


" เอลิส! " 


" เราขอล่ะนะ " ฉันบอกทั้งที่ตัวเองเริ่มสั่นเทิ้มน้ำตาคลอ ไม่งั้นฉันต้องเสียเพื่อนสมัยเด็กไปอีกคน แค่น้ำขิงคนเดียว ฉันก็รู้สึกเเย่พอแล้วนะ


" เฮ้อ! " คนตรงปลายเตียงส่งเสียงถอนหายใจหนักๆก่อนเดินออกไป ฉันถอนหายใจก่อนน้ำตาร่วงเผาะ ฮรึก! พลางคิดถึงน้ำขิงแล้วก็น้ำตาร่วงเม็ดแล้วเม็ดเล่า


Rrrrr


ฉันมองว่าคนโทรมาผ่านม่านน้ำตาแล้วกดรับสาย


[A.Marie]


" ฮัลโหลคะป้ามารี " 


{คุณหนูเป็นอะไรหรือเปล่า? เสียงดูไม่ดีเลย}


" นิดหน่อยค่ะ " 


{คุณหนูจะให้ป้าไปรับเลยไหมคะ?}


" มารับเลยก็ได้ค่ะ ลิสอยากกลับบ้านแล้ว ลิสจะไปรอที่หน้าร้านพี่อู๊ดนะคะ " 


{ป้าจะไปให้ถึงก่อน แล้วคุณหนูก็เดินออกมาดีไหมคะ? มันดูปลอดภัยกว่านะคะคุณ​หนู}​


" ก็ได้ค่ะ " ก่อนจะวางสายไปช้าๆ รอป้ามารีโทรมาอีกทีที่มาถึง ฉันนั่งรอสายป้ามารีที่หน้าห้องพยาบาลเหม่ออยู่อย่างนั้นจนป้ามารีมาถึง

……………………………………………….


‘ ลิส บ้านข้างๆขิงนี่มีคนย้ายมาอยู่แล้วล่ะ ’


‘ โห! จริงหรอน้ำขิง? ’ สาวน้อยตาโตก่อนมองบ้านหลังที่เพื่อนชี้บอกแล้วชะเง้อมองแต่เธอกลับไม่เห็นใครเลย


‘ จริงสิ! เมื่อวานคุณป้าที่ย้ายมาใหม่น่ะ เอาขนมฝากขิงกับแม่ด้วยล่ะ แถมบอกว่าไว้ว่างๆไปเล่นกับลูกชายของป้าเขาก็ได้ ’ เด็กหญิงที่แทนตัวเองว่าขิงบอกเพื่อนที่เลิกมองบ้านข้างๆแล้วเอาตามองหนังสือภาพอย่างเดียว คนที่อ่านหนังสือภาพเลยบอกเบื่อๆ


‘ ไม่เห็นหน้าไปเล่นด้วยเลย เด็กผู้ชาย​คงเล่นแต่หุ่นยนต์​ ต่อสู้ น่าเบื่อจะตายไปอะขิง ’


‘ ยังไม่เคยรู้จักกันเลยนะลิส ไปทำความรู้​จัก​กับเขากันเถอะ ’ แล้วเด็กหญิงน้ำขิงก็ดึงหนังสือจากมือเพื่อนวาง แล้วดึงคนที่ไม่อยากไปทำความรู้​จักเพื่อนบ้านใหม่ของเธอเดินไปบ้านข้างๆด้วยกันแล้วกดกริ่งที่รั้วบ้านข้างๆ


‘ ขิง ลิสอยากกลับไปอ่านหนังสือ​ภาพนะ ’


‘ แป๊บเดียวเอง อยู่เป็นเพื่อนขิงก่อน ’ จบคำพูดเด็ก​หญิงน้ำขิง ประตูรั้วก็เลื่อนตัวไปด้านข้างตามแรงคนข้างใน ก่อนจะมีเสียงทักขึ้นมาเมื่อเห็นหน้า


‘ สวัสดีค่ะ คุณป้า ’


‘ อ้าว! หนูน้ำขิงเองหรอ เอ๊ะ! สาวน้อยที่มากับหนูคือใครหรอจ๊ะ? ’ คุณป้าหน้าตาใจดีๆเป็นคนเปิดประตูให้เราทั้งคู่


‘ เพื่อนของหนูเองค่ะ ชื่อเอลิส ’


‘ สวัสดีค่ะคุณป้า ’ เธอไหว้ทักทายก่อนคุณป้าจะเชิญให้เข้าบ้าน เอาขนมมาต้อนรับเราเยอะแยะเลย


‘ แล้วลูกชายของคุณป้าล่ะคะ? วันนี้ขิงกับลิสจะมาทำรู้จักค่ะ แล้วก็มาชวนเล่นกันด้วย ’ น้ำขิงบอกคุณป้าเขาไปแต่คุณป้าบอกกับเราว่าเขายังไม่ตื่นเพราะวันนี้วันเสาร์​


‘ งั้นพวกหนูมาวันพรุ่งนี้บ่ายๆก็ได้นะคะ ’ น้ำขิงรีบบอกเมื่อคุณป้าบอกจะไปปลุกลูกชายให้


‘ ใช่ค่ะคุณป้า’ เธอช่วยเสริมเพื่อน แต่อย่างไรก็ตามคุณป้าก็ขึ้นชั้นสองไปปลุกให้เขาตื่นอยู่ดีจนวิ่งหนีลงมาชั้นล่างหน้าตางัวเงียดูไม่ได้เลยจนเราทั้งคู่หัวเราะคิก จนเจ้าตัวมองโกรธๆแม้แววตาสงสัยว่าพวกเราเป็นใครก็ตาม


‘ ไปเลยพ่อตัวดี ไปอาบน้ำแปรงฟันเลย สาวๆเขารอลูกอยู่นะ ’


‘ คร้าบแม่ ’ เขาหันไปตอบแม่พลางเหลือบมามองเราทั้งคู่อย่างติดโมโหหน่อยๆ นั่นเป็นครั้งแรกที่น้ำขิงกับเธอได้รู้จักกับ ‘กุมภ์’ หลังจากนั้นเราก็เล่นด้วยกัน ไปไหนก็ไปด้วยกันสามคนเสมอ

จนกระทั่งเวลาหมุนผ่านให้เราทั้งสามเปลี่ยนจากวัยเด็กๆก็เริ่มโตขึ้นเข้ามัธยมต้น กุมภ์ก็ห่างๆเราทั้งคู่ไปบ้างแต่เราทั้งสามก็ยังสนิทกันอยู่ดี มีอยู่วันหนึ่งเป็นตอนเย็นย่ำเกือบจะค่ำ เป็นวันที่กุมภ์ป่วยจนต้องล้มนอนเตียงอยู่บนห้อง ส่วนเราทั้งคู่ไปเยี่ยมกุมภ์แล้วก็กลับนั่งทำการบ้านด้วยกันที่บ้านน้ำขิง


‘ ลิส ขิงว่ามันก็ดึกแล้ว ลิสต้องกลับบ้านแล้วล่ะ เดี๋ยว​ป้ามารีเป็นห่วงเอา ’


‘ จริงด้วย ’ พอนึกถึงคำบ่นจากป้าแม่บ้านอย่างมารีออก เธอก็เก็บสมุดการบ้านใส่กระเป๋าจนหมด แล้วจะเดินไปที่ป้ายรถประจำทางที่อยู่ห่างออกไปพอสมควรจากบ้านน้ำขิง


‘ ลิส รอขิงด้วย ขิงจะไปส่งที่ป้ายนะ ’ น้ำขิงบอกก่อนเดินตามเธอทัน


‘ ไม่ต้องหรอก เดี๋ยว​ขิงก็ได้เดินกลับคนเดียว มันมืดนะ ’ เธอบอกน้ำขิง แต่น้ำขิงกลับปฏิเสธ


‘ ไม่เป็นไรหรอกน่า เดี๋ยว​ขิงวิ่งกลับบ้านแป๊บเดียว ’ แล้วเราทั้งสองก็เดินไปคุยกันไปจนไม่รู้ว่ามีคนกลุ่มนึงตามมาจากด้านหลังแล้วมาดักหน้าพวกเราทั้งคู่


‘ หนูๆ จะไปไหนงั้นหรอจ๊ะ? ’


‘ ถอยไปไกลๆพวกเราเลยนะ ’ พวกนั้นมีท่าทางและแววตาคุกคามเราทั้งคู่เหมือนเห็นพวกเราเป็นเหยื่อ ก่อนหัวโจก​ที่พูดถามพวกเราจะเอามือมาจับแขนน้ำขิงลากเข้าหาตัว เธอจึงดึงแขนเพื่อนพยายามช่วยน้ำขิง


‘ ปล่อยแขนเพื่อนฉันนะ!! ’


‘ พวกแกสองคนทำไรอยู่ จับเด็กผู้หญิง​อีกคนไว้สิวะ ’ แล้วฉันก็ถูกผู้ชายอีกสองคนที่เหลือจับไว้แน่น ดิ้นไม่หลุด


‘ ปล่อยฉันนะ นายจะทำอะไรเพื่อนฉัน ปล่อยเพื่อนเดี๋ยวนี้นะ ใครก็ได้ช่วยด้วย!! ’ ก่อนเธอจะถูกมือหยาบด้านปิดปากไม่ให้ส่งเสียงได้ดังเท่าไร


‘ เออ! ปิดปากอีกคนไว้แบบนั้นแหละ ไม่ต้องกลัว รายต่อไปเป็นเธอแน่ ’ หลังจากนั้นเธอก็เห็นการกระทำหยาบช้าของผู้ชายคนนั้นที่ทำกับน้ำขิง ทุกกระทำหยาบโลนต่ำช้าที่เธอจำได้ทุกอย่าง เธอถึงกับน้ำตาไหลที่ช่วยอะไรน้ำขิงไม่ได้เลย น้ำขิงเองก็น้ำตาไหลเหมือนกันก่อนส่งสายตามาให้เธอเสมือนบอกว่าตัวเองไม่เป็นไรทั้งที่กำลังตกนรกทั้งเป็นแบบนั้น น้ำขิง ลิสขอโทษนะ ขอโทษ


" คุณหนูตื่นค่ะ ตื่นนะคะคุณหนู " เสียงป้ามารีที่ดังเข้ามา ทำให้ฉันลืมตาตื่นทันทีก่อนหอบหายใจแรง ความรู้สึกเสียใจและกลัวที่ยังติดอยู่ในใจก็คอยย้ำว่ามันเคยเกิดขึ้นจริงไม่ใช่แค่ฝันร้าย


" ป้ามารีคะ น้ำขิงเขา… น้ำขิง " ต้องโกรธฉันมากแน่ๆ ขอโทษนะน้ำขิง ขอโทษ... ฉันละล่ำละลักบอกเสียงสะอื้น น้ำตาไหลเป็นทาง ป้ามารีที่อยู่ตรงหน้าเลยเข้ามากอดฉันไว้พลางลูบหัวฉันพร้อมๆกับพูดปลอบ


" ป้ารู้ค่ะๆ เรื่องมันผ่านไปนานแล้วนะคะคุณหนู ลืมๆมันไปเถอะคะ คุณหนูน้ำขิงไม่ได้โกรธคุณหนูหรอกค่ะ คุณหนูอย่าโทษตัวเองและคิดมากเลยนะ " 


" น้ำขิงเขาคงไม่ให้อภัยลิสแน่ๆ ลิส…ฮรึก! ”


" คุณหนูคะ ไม่เอาค่ะ ไม่คิดมาก มาๆลงจากรถเข้าบ้านกันค่ะ ไปกินข้าวกัน แล้วอาบน้ำนอนนะคะ วันนี้คุณหนูเหนื่อยมามาก ต้องได้พักผ่อนให้เต็มที่นะ" ป้ามารีประคองกึ่งกอดพาฉันเข้าบ้านไป ก่อนถูกบังคับกึ่งขอร้องให้กินข้าวแล้วอาบน้ำ แล้วขึ้นไปนอน ฉันรู้สึกว่าตัวเองนอนหลับไม่ลง ในหัวยังมีภาพน้ำขิงตอนนั้นติดตาและย้ำเตือนตลอดเกือบค่อนคืน แล้วก็รู้สึกตื่นอีกทีเมื่อบ่ายๆของอีกวัน


…………………………………………………….......................

ฝากกดหัวใจและคอมเม้นด้วยนะฮ้าบ

น้ำตาท่วมจอเลยบทนี้




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #15 tea time (@jeanny) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 09:06
    สงสารเอลิสจัง ไม่ร้องน้า
    #15
    1
    • #15-1 OnlyCuteKei (@sirikanda16) (จากตอนที่ 7)
      6 มกราคม 2563 / 12:40
      น่าสงสารลิส จ้างพี่เมฆหมอกมาปลอบได้นะคะ
      #15-1