Dear Rain Heart รักโปรยปราย

ตอนที่ 6 : Chapter 5 ฝนตกที่ทำให้อุ่นใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    7 พ.ค. 63

Chapter 5 ฝนตกที่ทำให้อุ่นใจ

 

 

 

[ELISE]

"เอลิส " ฉันที่ก้มหัวขอโทษพี่คาร์ล่าเงยหน้ามาเจอมาร์นี่อยู่ตรงหน้าฉันทันที

 

"มาร์นี่ " ฉันตกใจมาร์นี่ที่ประคองหน้าฉันดูตรงแก้ม สงสัยว่ามันคงบวมมาก เพราะตอนมาร์นี่ประคองก็รู้สึกเจ็บจนแอบหลับตาปี๋ครู่หนึ่งอะ

 

"ใครทำเธอ? " มาร์นี่ถามเสียงนิ่งๆ ฉันไม่กล้าตอบเลยว่าเป็นฝีมือแฟนของกุมภ์ ไม่งั้นมันต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่เลยอะ มาร์นี่ต้องได้เจอพี่จีโน่อีก ส่วนน้องฟองฝนคงโดนกุมภ์บอกเลิกแน่ๆ ฉันไม่อยากทำให้ทุกคนเจ็บนะ

 

" เกิดอะไรขึ้น? " แล้วมาร์นี่ก็หันไปมองพี่คาร์ล่าที่กอดอกมองพวกเราอยู่ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบไม่พอใจนัก

 

" มองกันแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ คุณประธานนักเรียนคริสตัลไวท์ "

 

" ฉันแค่ต้องการคำอธิบายค่ะ แต่เพื่อนฉันกำลังตกใจในสถานการณ์​อยู่ ถ้าพี่คาร์ล่าจะช่วยบอกชี้แจงความจริงเรื่องทุกอย่างคงง่ายขึ้น " มาร์นี่จับไหล่ฉันเบาๆแล้วเอ่ยปากถามพี่คาร์ล่าที่มองนิ่ง ฉันพยายามส่งซิกทางสายตาอ้อนวอนให้พี่คาร์ล่าไม่บอกสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ข้างๆมาร์นี่

 

" ฉันจำเป็นต้องบอกกับคนที่ไม่เกี่ยวอะไรหรือเปล่า? " ฉันแอบถอนหายใจในใจ ขอบคุณนะคะพี่คาร์ล่า

 

" เกี่ยวกับฉันแน่นอน ฉันเป็นประธานนักเรียนของคริสตัลไวท์ เด็กคริสตัลไวท์ทุกคนเป็นความรับผิดชอบของฉัน " สายตาที่มาร์นี่มองไปแล้ว พี่คาร์ล่ามองกลับมา เหมือนฉันเห็นมีประกายไฟแลบระหว่างกันเสียงเปรี๊ยะ​ๆอย่างในการ์ตูนเลย สองคนนี้ไม่ถูกกันหรอ? ฮือออ! แย่แล้ว

 

" หึ! ถ้าเป็นความรับผิดชอบก็ควรจะมาให้เร็วกว่านี้ไม่ใช่… " พี่คาร์ล่ายกยิ้มมุมปากแล้วลากสายตามาบนตัวมาร์นี่ที่มีเสื้อสูทของไดมอนด์​แบล็ค​ ฉันถึงกับตะลึงแล้วสงสัยว่าเจ้าของเสื้อเป็นใคร ก็ก่อนหน้านี้มาร์นี่อยู่กับพี่เซนต์

พี่คาร์ล่าเอ่ยต่อ " เอาเวลาไปอี๋อ๋อกับถ่านไฟเก่า "

 

บรรยากาศระหว่างมาร์นี่กับพี่คาร์ล่ามาคุซะจนฉันไม่กล้าเอ่ยปากห้ามทั้งคู่ พระเจ้าคะ ขอใครสักคนเข้ามาทีเถอะนะคะ ลิสไม่อยากให้พวกเขา…

 

"ไอ้มาร์ เกิดอะไรขึ้นวะ! เฮ้ย! ลิส หน้าไปโดนอะไรมา " แล้วก็สมคำขอ บันนี่คิ้วท์แหวกผู้คนเข้ามาเจอมาร์นี่แล้วตาเหลือกตกใจเมื่อเห็นฉัน

 

" รีบพาเอลิสไปห้องพยาบาลดีกว่า เดี๋ยว​ฉันอธิบายให้ฟัง " บันนี่คิ้วท์เข้ามาช่วยประคองฉันตามคำพูดมาร์นี่ที่ประคองฉันอยู่แล้วพาฉันเดินไป แต่ฉันอดเหลือบตามองพี่คาร์ล่าหน่อยนึง แล้วรีบหันหน้ากลับมา คำพูดของพี่คาร์ล่าที่ไล่หลังพวกเรามา

 

" หึ! รับไม่ได้ถึงกับเดินหนีเลยหรือ ความลับมันไม่มีในโลกหรอกนะคะ จะทำอะไรก็ช่วยระวังให้ดีด้วย เห็นแก่ฐานะประธานนักเรียน​คริสตัล​ไวท์ ​" ไม่รู้ว่าพี่คาร์ล่าใช้สายตาแบบไหนมองมาร์นี่ มาร์นี่ถึงตอบกลับไปแบบนั้นได้ ปกติมาร์นี่ใจเย็นมากนะ

 

" ไม่ใช่ความลับอะไรหรอกค่ะ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องของพี่คาร์ล่าเหมือนกัน เวลาจะทำเป็นรู้ดีทั้งๆที่จริงๆแล้วไม่รู้อะไร ช่วยระวังตัวหน่อยนะคะ เห็นแก่ฐานะรองประธานเพิร์ล​เกรย์ " แล้วก็หันหลังกลับมาพาฉันไปห้องพยาบาลต่ออีกไม่ไกล แต่ระหว่างที่เดินก็เจอกับคุณวาวาที่วิ่งร้องเรียกพวกเราตั้งแต่ไกลๆพอดี

 

" กรี๊ด! ยัยมาร์! คุณ​เอลิส! " คุณวาวามาถึงก็หอบแฮกๆแล้วถามฉัน

 

" คุณเอลิส ฉันตามหาคุณ​แทบแย่ หายไปไหนมาเนี่ย? " ฉันไม่ทันได้ขยับปากเลย มาร์นี่ก็เอ่ยขึ้นเเซะคุณวาวาเบาๆ

 

" ไม่ใช่ว่าแกมัวแต่กรี๊ดผู้ชายจนปล่อยเอลิสไว้คนเดียวหรอกหรอ? "

 

" โอ้ย! แกอ่ะ ฉันแค่คลาดสายตาไปนิดเดียวเอง ไม่โกรธนะเอลิส " คุณวาวาเดินเข้ามาทำหน้าเศร้าแล้วมากุมมือฉันไว้เขย่าเบาๆอย่างสำนึกผิดจริงๆ

 

" ฉันขอโทษน้าา! น้าๆๆ "

 

" ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ใช่ความผิดของคุณวาวาหรอกค่ะ " ฉันเลยอดเห็นใจคุณวาวาไม่ได้ ความชอบมันห้ามกันไม่ได้หรอก มันไม่ผิดที่คุณวาวาจะไปตามคนที่ชอบ ถ้าจะมีคนผิดก็ผิดที่ฉันนี่แหละที่ดูสนิทกับกุมภ์เกินจนแฟนเขาหึงน่ะนะ มาร์นี่ทำหน้าปลงตกใส่ฉันใหญ่เลย เข้าใจอยู่หรอก มาร์นี่คงว่าฉันขี้ใจอ่อนอยู่แน่ๆ

 

" เย่! น่ารักที่สุด อ้าวบิวท์​ มาตั้งเเต่​เมื่อไหร่อ่ะ?"

 

"ยืนอยู่ได้สักพัก นี่ไม่เห็นฉันจริงๆเหรอ! " บันนี่คิ้วท์ทำหน้าแกล้งโมโห

 

" พวกแก ยังไงฉันฝากดูแลเอลิสด้วยนะ ฉันจะไปดูยัยไนท์ก่อนถ้ามีอะไรให้รีบโทรมาหาฉัน เข้าใจนะ "

 

" จ้า/เออ " วาวากับบันนี่คิ้วท์ตอบมาร์นี่พร้อมกัน แล้วคุณวาวาก็กรี๊ด​เรื่องเสื้อสูทของไดมอนด์​แบล็ค ฉันไม่ได้ฟังเท่าไรนักเพราะรู้สึกเพลียๆยังไงไม่รู้

 

" ลิส "

 

" คะ? " ฉันตอบมาร์นี่ที่เรียกฉันอย่างคิดหนัก มาร์นี่จะถามฉันถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนไปหาไนท์หรือเปล่านะ?

 

" ทำใจให้สบายนะ ถ้าฉันกลับมาเมื่อไหร่คงสามารถเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฉันฟังได้ " เฮ้อ! แอบโล่งใจที่ยังพอมีเวลาคิดว่าจะเล่าเรื่องทั้งหมดยังไงไม่ให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่ก็ยากพอตัวเลยล่ะ

 

" ขอบใจนะ มาร์นี่ " จะทำยังไงดีไม่ให้ทุกคนพาลเจ็บไปหมด

เพราะฉันคนเดียวเลย ฮรึก! ฉันก้มหน้าหลบสายตาทุกคนเพราะน้ำตากำลังเอ่อปริ่มขอบตา

 

" อืม! อย่าร้องไห้นะ " สัมผัสเบาๆที่จากมาร์นี่ที่ลูบหัวทำให้รู้สึกดีนิดนึง แล้วมาร์นี่ก็ไปหาไนท์ต่อ ส่วนฉันก็ถูกบันนี่คิ้วท์กอดลูบหลังปลอบๆไม่พูดอะไรกับคุณวาวาที่ทำตาแดงๆเห็นใจฉันอยู่พาฉันมาที่ห้องพยาบาล ปล่อยให้ครูห้องพยาบาลทำแผลฉันแล้วบอกวิธีดูเเลแผลเสร็จและกำลังไปเอายาพารามาให้กินแก้ปวดแผลทั้งสองคนนั่งเงียบๆกดโทรศัพท์​ไปแก้เบื่อ ใครจะไม่เบื่อล่ะถ้าต้องมานั่งเฝ้าคนเจ็บมีแผลนิดเดียว

 

" บันนี่คิ้วท์ คุณวาวา ออกไปดูคอนเสิร์ต​ก็ได้นะ มาเฝ้าลิสแบบนี้คงเบื่อแย่ "

 

" ไม่เป็นไรหรอกน่า ลิส " บันนี่คิ้วท์บอก

 

" แต่ก็จริงอย่างคุณเอลิสว่า น่าเบื่อจริงๆ " บันนี่คิ้วท์หันไปมองแรงใส่คุณวาวาทันทีที่คุณวาวาพูดจบ

 

" เอาน่า! มันก็น่าเบื่อจริงๆอย่างที่คุณวาวาพูดนั่นแหละ

อีกอย่างครูพยาบาลดูแลอยู่ ไม่ต้องห่วงลิสหรอกนะ ฝากดูคอนเสิร์ต​เผื่อด้วยนะ " ฉันยิ้มจางๆให้ทั้งคู่

 

" พวกเราไปดูคอนเสิร์ต​กันก็ได้ " บันนี่คิ้วท์มองฉันสักพักแล้วตัดสินใจก่อนจะพาตัวคุณวาวาออกไปด้วย แต่เหมือนจะไม่อยากออกไปซะแล้วเพราะมีครูพยาบาลที่เป็นผู้ชายออกจะดูดีอุ้มนักเรียนผู้หญิงที่หมดสติเข้ามาซะก่อน

 

" มาวาวา ไปดูคอนกัน"

 

"ฉันไม่อยากไปแล้ววว จะอยู่ไม่สบายให้ครูพยาบาลช่วยคนนั้นดูแล " ฉันขำออกมาเล็กน้อยที่คุณวาวางอแงจะไม่ยอมไปจนบันนี่คิ้วท์มาลากออกไปด้วยสำเร็จ

 

" มาด้วยกันแหละ อย่าไปกวนครูเขาให้ลำบากใจ " ฉันมองจนพวกเขาเดินออกไปนอกห้องพยาบาลลับสายตาไปในที่สุด

 

" นี่ยากับน้ำจ๊ะ " ครูพยาบาลยื่นแก้วใส่ยาพารากับแก้วน้ำมาให้ ฉันกินยาเข้าไปอย่างไม่อิดออด ก่อนครูพยาบาลจะให้นอนพัก เพราะยาอาจทำให้ง่วง

 

ฉันเลยล้มตัวลงนอนอย่างเชื่อฟังแล้วห่มผ้าพลางหลับตาลงช้าๆ พยายามไม่คิดอะไรมาก แต่ก็สะดุ้งกับเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ตัวเอง แต่ดีที่ไม่ได้เปิดเสียงดังมากจนรบกวนคนอื่นเข้า

 

Rrrr Rrrr Rrrr

 

พอดูจอโทรศัพท์ ฉันก็ตกใจกับชื่อคนโทรเข้า

 

{คุณแม่}

 

ทำไมคุณแม่ถึงโทรมาได้ มีเรื่องอะไรหรือเปล่านะ?

 

"ครูคะ หนูขอไปรับโทรศัพท์​ข้างนอกนะคะ เดี๋ยวกลับมานอนค่ะ " ครูพยาบาลพยักหน้าอนุญาตก่อนฉันจะเดินออกไปไกลห้องพยาบาลพอสมควรจึงกดรับสาย

 

" สวัสดีค่ะ คุณแม่เจ้าจอมของหนู ทำไมตื่นเช้าจัง มีอะไรหรือเปล่าคะ? " คือถ้าที่ไทย หกโมงเช้า ที่รัฐเพนซิลเวเนีย​ก็หกโมงเย็น และคิดดูตอนนี้หกโมงเย็นกว่าๆ ที่นู้นก็หกโมงเช้ากว่าๆ

 

{มีสิ แม่ได้ยินมาว่าหนูโดนทำร้ายหรือลูก}

 

" แม่รู้ได้ยังไงคะ? "

 

{สงสัยจะจริงสินะเนี่ย เป็นไงบ้างลูก? เจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า?}

 

"คุณแม่ยังไม่ตอบหนูว่าใครบอกคุณแม่ "

 

{ไม่บอกหรอก หนูแหละตอบแม่มาได้แล้วว่าเจ็บหนักไหมลูก}​

 

"ไม่หรอกค่ะ แก้มแค่บวมเฉยๆค่ะ ถ้าไม่มีคนช่วย หนูคงเจ็บหนักกว่านี้ "

 

{ใครช่วยหนูไว้บ้างน่ะ เดี๋ยว​แม่ซื้อของไปฝาก}

 

" เยอะแยะนับไม่ถ้วนเลยค่ะคุณแม่ ตั้งแต่มาร์นี่ บันนี่คิ้วท์ คุณวาวา และก็พี่คาร์ล่า"

 

{คาร์ล่า.?} เสียงคุณแม่ก็ดูแผ่วๆลงแปลกๆ

 

"ค่ะ พี่คาร์ล่าเรียนอยู่เพิร์ล​เกรย์ เป็นคนตาสวยมากๆเลยนะคะ ตาสีน้ำตาลประกายเทานั่นสวยมากๆเลยค่ะ "

 

{เพล้ง! อ๊าย! คุณนายเป็นอะไรหรือเปล่าคะ? }

 

"คุณแม่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ? " ฉันได้ยินเสียงคล้ายแก้วแตกกับเสียงป้าแม่บ้านอุทานถามแม่เป็นภาษาอังกฤษ​

 

{ เปล่าหรอกจ๊ะลูก แม่แค่ทำแก้วหลุดมือเฉยๆ แต่ไม่ได้โดนแก้วบาดหรอกนะจ๊ะ หายห่วงได้ สงสัยทำงานหนักไปหน่อยน่ะ มือไม้เลยไม่ค่อยมีแรง}​

 

" โธ่! คุณแม่คะ พักผ่อนบ้างก็ได้นะคะ อย่าโหมทำงานหนักเลยนะคะ "

 

{จ้าแม่ลูกสาว หนูก็ควรพักนะ ดูแลตัวเองดีๆนะ แล้วเจอกันจ๊ะ}​

 

"ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ " แล้วสายก็ตัดไป ฉันกำโทรศัพท์​พลางนึกเป็นห่วงคุณแม่ ก่อนก้าวกลับห้องพยาบาลแต่กลับชนกับกำแพง

 

" เอ๊ะ! ตรงนี้มีกำแพงด้วยหรอเนี่ย? " ฉันหลับตาปี๋กุมหน้าผากที่ไปโขกโดน แก้มเจ็บไม่พอทำตัวเองเจ็บเพิ่มอีก

 

" ฮ่าฮ่าๆ" เสียงหัวเราะออกมาจากกำแพงได้ด้วยหรอ? ตรงที่ฉันเพิ่งเดินออกมาคุยโทรศัพท์​ไม่มีกำแพงสักหน่อย ฉันเลยลืมตามองก็เห็นคนที่หัวเราะฉันอยู่

 

"นี่พี่อีกแล้วหรอ? " พี่คนที่ขี้แกล้งคนนั้นแหละ

 

" พูดเหมือนไม่อยากเจอกันเลยนะ ไม่เหมือนตอนที่สบตากันตอนพี่เล่นเปียโนเลยนะ " บ้าน่า! ตอนนั้นเราสบตากันจริงๆหรอ? ฉันเผลอหัวใจเต้นรัวขึ้นมา ไม่ได้นะ! อย่าเต้นแรงขนาดนี้

 

" ฉันไม่ได้สบตาพี่สักหน่อย อย่าพูดมั่วๆนะ ฉันแค่มองไปทั่วๆ ตาพี่ฝาดแล้ว " ฉันบอกปัด

 

" นอกจากเป็นเด็กดื้อแล้วก็เด็กเลี้ยงแกะด้วย "

 

" ถ้าฉันเป็นเด็กเลี้ยงแกะ พี่ก็เป็นหมาป่าตัวร้ายขี้แกล้งแหละ ฮึ! ฉันไปดีกว่า " ทันทีที่ฉันจะก้าวจากไป เม็ดฝนบางๆก็ตกลงมาอย่างไม่บอกกล่าว ทั้งที่ท้องฟ้าก็ไม่มีเมฆมืดครึ้ม​สักหน่อย เอาสิ! ฉันกินยาพาราดักมาแล้ว ไม่กลัวหรอกนะ

 

" มาทางนี้ จะได้เปียกฝนน้อยกว่า " แล้วมือใหญ่มาก็จับมือฉันลากฉันไปอีกทางหนึ่งที่ไม่ใช่ทางไปห้องพยาบาล

 

"จะพาฉันไปไหนอะ? ฉันจะกลับห้องพยาบาลนะ " ฉันบอก แต่คนที่จับมือฉันกลับลากฉันมาถึงอีกตึกที่ตรงข้ามห้องพยาบาไกลมากแล้วค่อยปล่อยมือฉัน

 

" อยู่หลบฝนที่นี่ก่อน แล้วค่อยไปห้องพยาบาล แต่จะไปห้องพยาบาลทำไมน่ะ ป่วยหรอ? " ปากว่าปุ๊บมือใหญ่ก็มาแตะหน้าผากฉันปับ ฉันก็ถอยหนีแต่ก็ไม่ได้เพราะที่หลบฝนไม่กว้างพอเลยได้แต่ทำหน้าเซ็ง

 

" เอามือมาจับตัวคนอื่นง่ายๆอย่างงี้ได้ไงคะ? "

 

"อ้าว! ที่แก้มไปโดนใครตบมาเนี่ย รอยมือชัดมากเลย " ไม่ฟังฉันเเถมเลื่อนมือมาจับคางฉันหันไปหันมาจนตัวเองดูสะดวก ทำยังกับฉันเป็นตุ๊กตา

 

" นี่! ฟังฉันหน่อยสิคะ "

 

"อืม! ฟังอยู่ครับ " ก่อนปล่อยมือออกจากฉันไป แล้วคนข้างๆถอดเสื้อสูทสีแดงเลือดหมูมาคลุมให้ฉันทันที

 

"เปียกหน่อย แต่ก็น่าจะอุ่นพอ ไม่น่าทำให้เป็นไข้ "

 

"พี่! "

 

" ว่าไงครับ น้องเอลิส " คนข้างๆจัดเสื้อที่คลุมให้ฉันเสร็จก่อนเงยหน้าขึ้นมาตอบ

 

"ทำไมถึงเอาเสื้อคลุมให้ฉันคะ? "

 

"ก็เรามีแผลอยู่ ถ้าเป็นไข้อีกจะแย่ แหน่ะ! ถ้าถอดออก เราได้เห็นดีกันแน่ " พี่เขาขู่พลางทำตาเขียว ฉันหยุดมือตัวเองที่จะถอดเสื้อออกลงข้างๆตัวช้า

 

"ขอบคุณค่ะที่สละเสื้อคลุมให้ฉันนะคะ " ฉันมองไปข้างหน้าที่ฝนยังโปรยปรายลงมา แม้จะเม็ดเล็กๆแต่ก็ต่างทำให้ทั่วบริเวณเปียกไปหมด ดีที่คอนเสิร์ต​และโซนอื่นจัดในที่ร่มเลยไม่มีปัญหา

 

"ไม่เป็นไรครับ พี่ยินดี " เสียงพี่เขาตอบออกมาเบาๆ แล้วก็ถามฉันต่อ

 

" แล้วรู้ชื่อพี่หรือยังครับ หืม? "

 

"ไม่ได้อยากรู้ค่ะ " ฉันตอบออกมา แม้ว่าเคยลองถามคุณวาวาดู แต่ก็ไม่ได้คำตอบก็เถอะ ใครจะตอบให้เสียหน้าล่ะ

 

" สักนิดนึงก็ไม่มีหรอครับ น้องเอลิส " เสียงถามใกล้ๆจนฉันรู้สึกได้ ฉันเลยหันจะไปต่อว่าเขาแต่ใครจะไปคิดว่าฉันจะหันมาแล้วจมูกที่โด่งเกินของฉันจะไปแตะแก้มพี่เขาพอดีกันเล่า จนฉันเป็นฝ่ายตกใจถอยหนี พี่เขาก็วาดแขนมารวบตัวฉันให้อยู่ที่เดิมที่ไม่โดนฝน แต่ใกล้กันเหมือนเดิมแล้วปล่อยตัวฉันเมื่อฉันไม่โดนฝน

 

" ขโมยหอมแก้มคนอื่นเขาแล้วคิดหนีหรอครับ? "

 

" ไม่ได้ขโมยหอมแก้มนะ ใครให้พี่ก้มลงมาใกล้ๆแบบนี้ล่ะ ไม่งั้นไม่โดนหรอกค่ะ " ฉันบอกอย่างโมโห โมโหหัวใจตัวเองที่ควบคุมไม่ได้เอาซะเลย ทำไมถึงเต้นแรงขนาดนี้นะ บ้าที่สุดเลยอะ

 

" เป็นไข้แน่ๆ หน้าแดงหมดแล้วเนี่ย น่าเอ็นดูจังเรา "

 

"ฝนหยุดแล้ว งั้นฉันกลับห้องพยาบาลแล้ว " ฉันมองไปด้านนอกก็พบว่าฝนนั้นหยุดตกตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้เลยรีบเดินออกมาจากตรงนั้นที่มีพี่เขาอยู่ ดีที่พี่เขาไม่ตามมาแต่เสียงถามไม่จริงจังปนขำเล็กๆไล่หลังตามฉันมา

 

"อ้าว! เสื้อสูทพี่ล่ะครับ น้องเอลิส " เอ๊ะ! เพิ่งนึกได้ว่าเสื้อคลุมเป็นของพี่เขา เอาติดตัวมาซะได้

เลยบอกออกไปแค่คำเดียวและกลับห้องพยาบาลทันที

 

" ยึดค่ะ "

 

 

……………………………………………

 

พี่เมฆเอาร่มน้อง

้น้องลิสยึดเสื้อพี่

มีความตลก

 

ฝากให้กำลังใจไรท์ตัวน้อยๆ

กดหัวใจและกดคอมเม้นท์​ด้วยนะฮับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #14 tea time (@jeanny) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 08:28
    เขิล บอกได้คำเดียว
    #14
    3
    • #14-1 OnlyCuteKei (@sirikanda16) (จากตอนที่ 6)
      23 ธันวาคม 2562 / 08:29
      ไม่เขิลได้ไง งั้นก็พี่หล่อ พี่เมฆหมอกฝากมาบอก
      #14-1