Dear Rain Heart รักโปรยปราย

ตอนที่ 5 : CHAPTER 4 ฝนฟ้ากำลังตั้งเค้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    21 ธ.ค. 62

CHAPTER 4 ฝนฟ้ากำลังตั้งเค้า



" ตรงนี้ไกลพอแล้วล่ะ" คุณวาวาลากฉันมาออกโซนคอนเสิร์ต​มาโซนอาหาร 


" คุณวาวา ทำไมถึงต้องออกมาล่ะคะ เพื่อนคนอื่นๆในกลุ่มยังไม่มาตอนนี้สักหน่อยนะ" 


" คุณหนูเอลิสคะ ช่างใสซื่อจริงๆเลยนะ" คุณวาวาเอามือเท้าสะเอวก่อนแจงช้าๆ ดีที่ตรงนี้เพลงคอนเสิร์ต​คลอมาเบาๆ 


" เปล่าสักหน่อย อีกอย่างนะคะ ปล่อยมาร์นี่อยู่กับรุ่นพี่เซนต์​แบบนั้นจะดีหรอคะ ลิสว่า... "


" ก็อยากให้พวกเขาอยู่ด้วยกันไง พี่เซนต์หล่อแถมดีขนาดนี้อาจทำให้ไอ้มาร์หายเฮิร์ทก็ได้ "


" แต่ความหล่อกับดีไม่ได้จะหมายความว่ามาร์นี่จะรักเขาได้นี่ค่ะคุณวาวา " เหมือนที่รักพี่จีโน่ แล้วเจ็บปวดที่ถูกหักหลัง มาร์นี่ในตอนนี้ปากจะยิ้มแต่ตาไม่ยิ้มตามเลย เฮ้อ! 


" เออน่า ลองดูก็ไม่เสียหาย " คุณวาวาบอกปัดแล้วยักไหล่ถามฉันเรื่องอื่น " คุณหนูเมื่อกี้ก่อนลากออกมามองใครอยู่ "


" มองคนที่เล่นเปียโนค่ะ เขาเล่นเพราะมากจนอยากรู้ชื่อเลยค่ะ" 


" อ้อ! คนนั้นที่เมื่อกี้มัน..." แล้วคุณวาวาก็หันไปเหลือบมองเห็นบางอย่างก็ร้องกรี๊ด​กร๊าดออกมา " อ๊ายยยย! พี่เมฆหมอกสุดหล่อของฉัน" แล้ววิ่งไปทันทีโดยฉันยืนมึนงงก่อนหันไปมองทางที่คุณวาวาวิ่งไป 


" เป็นใครกันนะ คนถึงมุงไปตรงนั้นกันหมด " ทันทีที่ฉันจะตามเข้าไปดูตรงคนมุงตรงนั้นที่ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง พี่เมฆหมอกเป็นใครกันอะ ดาราหรอ? ก็ได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลัง


" พี่เอลิส! "


" เอ๊ะ!​ น้องฟองฝน " 


เพียะ! 


ฉันไม่คาดคิดว่าพอหันมาเจอฟองฝน แฟนของกุมภ์เข้าจะถูกตบเข้าให้จนแอบเจ็บแปลบที่แก้มขวา ฉันนึกงงก่อนจะถามออกไป คนแถวๆนั้นพากันเงียบเริ่มมองเราสองคนกันใหญ่ 


" น้องฟองฝนตบพี่ทำไมอะ?" 


" พี่อย่ามาทำเป็นไม่รู้​ไม่ชี้นะ พี่น่ะยุให้พี่กุมภ์บอกเลิกฉันสินะ " ฟองฝนหน้าแดงก่ำอย่างกรุ่นโกรธกำลังชี้หน้าฉันจะพูดออกมา


" พี่ไม่ได้ทำนะ น้องฟองฝน" 


" ฉันไม่เชื่อ​ คนขี้โกหกอย่างพี่ต้องได้รับการสั่งสอนบ้าง " แล้วน้องฟองฝนหน้ามือไม่สนอะไรตรงปรี่มาหาฉันเหมือนจะมาทำร้ายฉันอยู่รอมร่อ​


" เกิดอะไรขึ้นตรงนี้​ คิดจะทำอะไรกันอยู่" เหมือนมีใครคนหนึ่งเข้ามา ฉันก็ไม่รู้​ว่าคนที่เคยมามองมามุงหายไปไหนกันหมดแล้ว รู้แต่ว่าโชคดีจังที่ไม่ต้องโดนทำร้ายอีกแน่ๆ




[CARLA]​


" เกิดอะไรขึ้นตรงนี้​ คิดจะทำอะไรกันอยู่ " ทันทีที่ฉันก้าวเข้ามาพูด ทำให้คนที่ตีวงเป็นคนพวกช่างเผือกรีบจรลีหนีหายไป เหลือคนที่เป็นต้นเหตุสองคนที่นี่ อีกคนที่ชะงักมือง้างขึ้นเอาลงแทบไม่ทันก้มหน้างุด แต่อีกคน ฉันจำได้ คนที่ฉันเคยปล่อยไปตอนขึ้นตึกดนตรีนี่ แถมเป็นคนที่ฉันรู้สึกคุ้นเคยแปลกๆ


" ฉันถามว่าพวกเธอสองคนคิดจะทำอะไรกันอยู่ คุณสตาฟฟ์สเตจดีบี กับ เธอ คริสตัลไวท์สินะ รู้ไหมการก่อเหตุทะเลาะวิวาทในงานจะโดนหักคะแนนพฤติกรรมและกิจกรรมกันคนละเท่าไร" ฉันกอดอกมองทั้งสองคน น่าเบื่อชะมัด ช่วงนี้คริสตัล​ไวท์กับไดมอนด์​แบล็ค​ชอบมีปัญหากันอยู่เรื่อยยันประธานนักเรียนเองยันพวกธรรมดาๆ 


" ขอโทษค่ะ " แต่เป็นฉันเองที่แปลกใจที่คนคริสตัลไวท์เป็นคนเอ่ยปากขอโทษก่อน ทั้งที่ดูจากรูปการแล้ว คนหาเรื่องน่าจะเป็นฝ่ายไดมอนด์​แบล็ค​มากกว่า ซึ่งอีกฝ่ายก้มหน้างุดไม่พูดไม่สบตาฉันเลย


" คุณสตาฟฟ์สเตจ ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยหรอ? กล้ามากนะที่ไม่ยอมพูดกับฉันสักคำ สงสัยเรื่องนี้คงต้องให้ถึงมือจีโน่ซะแล้วล่ะมั้ง ก็เธอเป็นคนของดีบีนี่น่า ฉันเป็นแขกที่มาช่วยดูแลงานเท่านั้นเองนี่น่า " 


" โปรดประทานอภัยให้หม่อมฉันด้วยเพคะ" ตาฉันกระตุกนิดๆกับคำที่ยัยสตาฟฟ์สเตจพูดออกมาเบาๆอย่างกลัวๆ ยัยนี้รู้หรอ? ว่าฉันมีฐานะยังไง? ทั้งที่น้อยคนนักที่จะรู้ถ้าไม่ใช่คนสนิทจริงๆของฉัน ยัยนี้ถูกใครส่งมา


" เอ๊ะ! " แล้วเด็กผู้หญิงที่ดูอ่อนแอของคริสตัล​ไวท์​ก็ส่งเสียงแปลกใจ ฉันเลยเข้าไปจับไหล่แม่สตาฟฟ์สเตจดีบีก่อนกระซิบเบาๆ


' รู้หรอว่าฉันเป็นใคร อย่าให้ฉันรู้นะว่าใครส่งเธอมา แล้วก็รีบไปซะก่อนฉันจะอยากลงโทษเธอที่กล้าจะเปิดเผยตัวตนฉัน '​


" เข้าใจแล้วเพ เอ๊ย  ค่ะ" แล้วคนของดีบีก็รีบหนีออกห่างจากฉันทันทีที่พูดจบ เหลือคนของคริสตัลไวท์ที่มองฉันกับคนที่หนีไปเมื่อครู่อย่างงงๆ


" เธอเองก็ควรที่จะไปหาฝ่ายพยาบาลนะ แก้มเกือบห้อเลือดเเล้ว" พอมาพูดกันสองคน ฉันก็นึกแปลกใจที่เสียงพูดดูนุ่มนวลลงกับเด็กคนนี้โดยอัตโนมัติ​ พอได้ยินฉันบอก เด็กตรงหน้าก็ยิ้มออกมาอย่างจริงใจ


" ขอบคุณนะคะที่ช่วยเราไว้ตั้งสองครั้งแล้ว" เด็กตรงหน้าแล้วไหว้ขอบคุณ​ จนฉันอดแปลกใจไม่ได้ นี่เด็กของคริสตัลไวท์​จริงใช่ไหม ไม่ใช่เด็กของเพิร์ล​เกรย์จริงๆหรอ? ทำไมดูสุภาพเกินไปจนไม่เหมือน ขนาดประธานนักเรียนคริสตัลไวท์ก็ดูยังไม่สุภาพเท่านี้เลย


" มันเป็นหน้าที่ฉันอยู่แล้วล่ะ " ฉันบอกก่อนคนตรงหน้าจะยิ้มออกมาอีก 


" ยังไงก็ขอบคุณนะคะ เราเจอกันครั้งนี้เป็นครั้งที่สองแล้วยังกับมีโชคชะตาให้เจอกันเลย ขอถามชื่อได้ไหมคะ ส่วนเราชื่อ เอลิสค่ะ เรียนอยู่ม.5 คริสตัลไวท์ค่ะ "  


" ฉัน คาร์ล่า เพิร์ลเกรย์​  ม.6 " ฉันบอกก่อนเด็กตรงหน้าจะลนลานไปหมดเพราะฉันอยู่ม.6


" ฉันขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้ว่าเป็นพี่ ขอโทษนะคะ " ก้มหัวให้ฉันแล้วก้มหัวอีกแถมหน้าตาเหมือนจะร้องไห้รอมร่อกับเรื่องแค่นี้จนฉันนึกตลก ทีเรื่องทะเลาะเมื่อกี้ไม่เห็นเดือดร้อนขนาดนี้ แค่ขอโทษแบบนิ่งๆสงบเสงี่ยม​มาก 


" เอลิส! " ฉันมองตามสายตาคนตรงหน้าฉันมองไปข้างหลังฉัน ก็เจอประธานนักเรียนคริสตัลไวท์พอดี​ นึกว่าเป็นใครคนอื่นคนไกล น่าแปลกใจที่ประธานคริสตัลไวท์ที่ขึ้นชื่อว่าประธานปีศาจมีเพื่อนบุคลิกตรงข้ามแบบนุ่มนิ่มนุ่มนวลได้ด้วยน่ะ


............................................................................. 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #13 tea time (@jeanny) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 11:49
    เอาแล้วไง
    #13
    1
  2. #7 G_Plengmon (@G_Plengmon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 21:43

    มีความละมุนละไม????

    #7
    0