Dear Rain Heart รักโปรยปราย

ตอนที่ 4 : Chapter 3 : จังหวะหัวใจที่เต้นแปลกไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 66
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    29 ส.ค. 63

 

Chapter 3 : จังหวะหัวใจที่เต้นแปลกไป

 

 

" ลิส​ ทำไมเปียกฝนกลับมาแบบนี้ล่ะลูก " สาวร่างเพรียวบางกำลังจัดกับข้าวลงบนโต๊ะ หันมาถามฉันอย่างสงสัย ใบหน้าอ่อนกว่าวัยนั้นฉายแววเป็นห่วงมากๆ

 

" คือว่า... ลิสลืมร่มไว้ที่โรงเรียนค่ะ พอลงจากรถบัสก็ฝนตกพอดี แถมป้ายรถบัสก็คนอยู่เต็ม ลิสเลยวิ่งกลับมาที่บ้านเลยค่ะ " ฉันบอกแม่ด้วยความเกือบจริง ไม่จริงนิดเดียวคือเรื่องร่ม

 

" ลูกนี่จริงๆเลย ขึ้นไปอาบน้ำก่อนเลยนะ เดี๋ยว​เป็นหวัดไปซะก่อน แล้วค่อยลงมากินข้าวนะ " แม่บอกพลางยิ้มโบกมือไล่ให้ฉันขึ้นไปอาบน้ำ ทันทีที่ฉันมาป่วนเปี้ยนแถวโต๊ะกับข้าว ก็มันหอมมากนี่น่า

 

" แหน่ะ! ยังไม่ขึ้นไปอีกแม่ลูกสาวคนนี้นิ " คุณ​แม่บอกพร้อมเอามือเท้าเอวขู่ฉันเหมือนตอนเด็กๆเลย

 

" ไปแล้วค่ะ คุณแม่ เดี๋ยว​ลงมานะคะ " ฉันหอมแก้มนุ่มของคุณแม่ก่อนโดดขึ้นบันไดไปห้องตัวเองรีบอาบน้ำให้เร็วๆก่อนลงมากินข้าวกับคุณแม่อย่างรวดเร็ว​

 

" ฮัดชิ้​ว! " ฉันเดินมาถึงโต๊ะถึงกับต้องปิดปากจาม คุณแม่ถึงกับมองแล้วยิ้ม

 

" เห็นไหม แม่บอกแล้วว่ารีบไปอาบน้ำ มัวโอ้เอ้แถวโต๊ะกินข้าวนานสองนาน "

 

" ก็ของที่แม่ทำมันหอมนี่คะ อีกอย่างนานๆทีแม่จะทำอาหารทั้งที หนูขอจำกลิ่นก่อน เดี๋ยว​ลืมคะ " ฉันสูดหายใจเข้ารับกลิ่นหอมๆของอาหารก่อนไปดมๆที่ตัวคุณ​แม่

 

" หอมแบบนี้ หนูจำได้แน่นอนค่ะ "

 

" แม่ลูกสาวคนนี้นี่​ พอเลยๆ กินข้าวๆ " คุณแม่หัวเราะร่วนก่อนชวนฉันกินข้าว แล้วถามฉันหลายๆเรื่องเลย เช่น...

 

" สอบวันนี้เป็นไงบ้างลูก ทำได้ไหม? "

 

" โห ลูกสาวของนักดนตรีอัจฉริยะ​อย่างคุณเจ้าจอมซะอย่าง​ ทำได้อยู่แล้วค่ะ " ฉันตอบก่อนตักผัดผักให้คุณแม่ คุณแม่ถึงกับหัวเราะกับคำพูดฉันเบาๆ

 

" ขนาดนั้นเชียว "

 

" แน่นอนค่ะ "

 

" ขี้โม้ใหญ่แล้วลูกสาวฉัน อืม! แม่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลุงหมอโทรมาหาแม่ เตือนว่าลูกมีนัดกับลุงหมอพรุ่งนี้นะ " คุณแม่บอกก่อนตักอาหาร​กิน เคี้ยวช้าๆอย่างสง่างามสุดๆ แต่ถึงอย่างนั้นถ้าคุณยายลงจากเหนือมาหา คงโดนบ่นเรื่องมารยาทบนโต๊ะอาหารจนหูชาแน่ๆถ้าเห็นฉันกับคุณ​แม่คุยกันไม่หยุดบนโต๊ะอาหารขนาดนี้

 

" หนูลืมไปซะสนิทเลยค่ะ ฮัดชิ่ว! "

 

" นั่นไง! อย่างนี้หนูก็ไม่น่าลืมแล้วแหละ " คุณแม่หัวเราะเบาๆก่อนส่งกระดาษ​ทิชชู่​มาให้ฉันใช้ ฉันยิ้มเจื่อนๆกับหวัดเฮ้อ! เพราะพี่คนนั้นไม่คืนร่มให้ดีๆแท้ๆเลยเชียว

 

..........................................

 

" แม่ลูกสาวอย่าลืมไปโรงพยาบาลนะ"

 

" ค่ะ หนูไม่ลืมแล้วค่ะ " คุณแม่เข้ามาหอมหน้าผากฉันก่อนลูบผม ยิ้มเบาๆให้ฉันก่อนบอก

 

" แม่รักหนูนะลิส ดูแลตัวเองดีๆนะลูก อาทิตย์หน้าเจอกันนะจ๊ะ "

 

" ได้ค่ะ คุณแม่อย่าลืมดูแลตัวเองนะคะ หนูก็รักคุณ​แม่เหมือนกันค่ะ " เราสองคนกอดกันแป๊บนึงก็ผละออกมา แล้วคุณ​แม่ก็ขึ้นรถแท็กซี่​ไปสนามบิน สัปดาห์นี้คุณ​แม่มีงานสอนพิเศษวิชาดนตรีที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียสัปดาห์​เว้นสัปดาห์​เกือบทุกเดือนเลย มันก็ออกจะเหงาหน่อยๆแต่ไม่มากเพราะมีป้ามารีที่คอยมาอยู่กับฉัน

 

แต่ว่าตอนนี้ฉันจะไปหาลุงหมอสายแล้ว แย่แล้วๆ รถบัสมาแล้ว ฉันรีบวิ่งๆไปถึงป้ายรถบัสทันรถบัสพอดี ฮู่ว์! เกือบไม่ทัน ฉันเดินไปนั่งตามเบาะหลังที่ว่างๆก่อนเอามือถือที่สั่นตลอดในกระเป๋าขึ้นมาดู ไลน์แจ้งเตือนเป็นสิบเลย มีเรื่องอะไรหรือเปล่านะ? อ๋อ! เรื่องงานคอนเสิร์ต​ดีบีวันนี้

 

A.Lise: ลิสไปนะเย็นนี้แต่คงไปช้าหน่อย

A.Lise: แบบติดธุระนิดหน่อย

 

ฉันพิมพ์ตอบตัวตั้งตัวตีที่ชวนไปคอนเสิร์ต​วันนี้อย่างบันนี่คิ้วท์ แบบชวนไปพร้อมกันแต่ก็ล่มเพราะพวกเราต่างมีธุระ เลยต้องต่างคนต่างไปเอง ยังไงก็ต้องไปเจอกันที่งานแหละ

 

Mr.2m: เอลิส...

 

หืม! ใครทักมานะ ผู้ชายด้วย ฉันรู้สึกว่าใจสั่นหวิวคลายจะเป็นลม ใจเย็นๆ ไม่มีอะไรหรอกลิส อย่ากลัวไปก่อน ฉันทำได้ๆ แค่พิมพ์​ถามเอง ฮึบ!

 

A.Lise: คุณ​เป็น​ใครกันคะ?

 

Mr.2m: เรากุมภ์ไง

 

กุมภ์ ลูกของคุณป้ากานดาที่เป็นเพื่อนคุณแม่หรือเปล่านะ? ที่เรียนอยู่ห้องเดียวกัน?

 

A.Lise: ใช่กุมภ์​ที่อยู่ห้องเดียวกันใช่ ไหม?

 

Mr.2m: คิดว่าใช่ไหมล่ะ? ยัยเตี้ย

 

ตอบกวนประสาทแบบนี้แสดงว่าใช่แล้วล่ะ ถ้าจะถามว่ากุมภ์​เป็นใคร ก็เป็นลูกของเพื่อนคุณแม่ เป็นคนขี้แกล้งขี้แหย่ฉันไม่แพ้อันอัน แต่ว่าเพื่อนๆในกลุ่มไม่ค่อยชอบกุมภ์​เท่าไร และเขาก็เป็นหนึ่งในผู้ชายที่ฉันอยู่ใกล้ได้โดยไม่กลัวอาจเพราะเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก ฉันสงสัยอย่างหนึ่งน่ะตอนนี้

 

A.Lise: กุมภ์ไปเอาไลน์ฉันมาจากไหน กัน?

 

ฉันไม่เคยให้ไลน์กับกุมภ์เลยนะ ให้แต่พวกมาร์นี่เองนะ

 

Mr.2m: แม่เธออะให้มา

Mr.2m: ตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่?

 

คุณเจ้าจอมทำไมถึงทำแบบนี้กับลูกสาวได้ลงคอนะ เอาไลน์ลูกสาวไปให้คนอื่นแล้วไม่บอกเนี่ยนะ ฉันถอนหายใจยืดยาวก่อนตอบแชทกลับ

 

A.Lise: กำลังจะไปรพ. ตามนัดลุงหมอ

 

Mr.2m: อือ!

Mr.2m: จริงสิ!ยัยเตี้ย ไปคอนเสิร์ต​ดีบี เย็น​นี้ไหม?

 

ฉันกำลังจะพิม​พ์ตอบไม่ทันไรก็ชะงักกับแชทต่อมาที่กุมภ์​ส่งมาถาม

 

Mr.2m: ถ้าไป... งั้นไปพร้อมกันไหม?

 

A.Lise: แล้วน้องฟองฝนล่ะ?

 

ฉันถามถึงแฟนของกุมภ์​ที่อยู่ดีบี เหมือนกุมภ์จะเงียบไปนานจนฉันนึกว่าจะไม่ตอบแล้วพอดีกับถึงป้ายรถบัสที่ต้องลงแล้วพอดี เลยเก็บโทรศัพท์​ลงกระเป๋าสะพายกับถือกระเป๋าไวโอลีนก่อนเดินลัดเลาะ​ไปตามทางเท้าอีกนิดก็ถึงโรงพยาบาล

 

" น้องลิส ไม่เจอกันตั้งนาน ช่วงนี้หายหน้าหายตาไปนานเลยนะ คนไข้เด็กๆที่ป่วยเอาแต่ถามถึงว่าเมื่อไรพี่ลิสจะมาหาเยอะเลยล่ะ" พี่ๆพยาบาลเอ่ยทักเมื่อเห็นฉันเข้ามาข้างใน อาจเพราะฉันมาโรงพยาบาลนี้บ่อยจนพี่ๆพยาบาลจำฉันและสนิทสนมกันพอสมควรจนแอบแซวฉันบ่อยๆว่าสงสัยฉันจะได้โรงพยาบาลเป็นมรดกแทนลูกชายลุงหมอซะล่ะมั้ง

 

" ก่อนหน้านี้เป็นช่วงสอบค่ะเลยทุ่มเทอ่านหนังสืออยู่ที่บ้าน หลังจากนี้คงได้เห็นหน้าลิสจนเบื่อเลยล่ะคะ เพราะปิดเทอมแล้ว" ฉันหัวเราะเบาๆก่อนจะขอตัวจากพี่ๆพยาบาลเมื่อลุงหมอเดินมาพอดี

 

" สวัสดีค่ะ ลุงหมอ"

 

"สวัสดีหนูลิส ป่ะๆขึ้นไปห้องตรวจลุงข้างบนกัน" ลุงหมอรับไหว้จากฉันก่อนจะพาขึ้นไปห้องตรวจของลุงหมอที่ชั้นสอง จริงๆก็ไม่เชิงห้องตรวจแต่เป็นห้องทำงานของลุงหมอมากกว่า เป็นโต๊ะทำงานป้ายบนโต๊ะเท่ๆว่าผู้อำนวยการโรงพยาบาลแต่ลุงหมอก็ยังทำงานรักษาคนไข้อยู่นะ

 

"เห็นเจ้าจอมบอกว่าหนูลิสอาการดีขึ้นแล้วหรอ? " ไม่แปลกใจที่ลุงหมอจะรู้เรื่องเร็วผ่านคุณแม่ ก็ลุงหมอกับแม่เป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่ก่อนนู้น

 

"ก็ดีขึ้นนิดนึงนะคะ หนูไม่อาการกำเริบกับผู้ชายคนหนึ่งแต่ว่ากับคนอื่นก็เหมือนเดิมค่ะลุงหมอ"

 

"อืม! นี่น่าจะเป็นสัญญาณ​ที่ดีอย่างหนึ่งนะ ลุงว่า แต่ว่า... ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกันนะ หนูลิสชอบเขาหรือเปล่าลูก? " ลุงหมอถามจริงจังกว่าการถามอาการโรคกลัวผู้ชายซะอีก

 

" ลิส... ไม่ชอบคนขี้แกล้งอย่างเขาหรอกค่ะ มีอย่างที่ไหนไม่ยอมคืนร่มลิสจนเมื่อวานลิสเป็นหวัดไปเลย" พอนึกถึงหน้าของพี่คนนั้นก็นึกหงุดหงิดใจเลยอ่ะ

 

"ลุงว่าต้องมีซัมติงอะไรบางอย่างระหว่างหนูกับเขาแล้วล่ะ ว้า! ลุงเสียดาย อดได้ว่าที่ลูกสะใภ้นักดนตรีซะแล้วสิเนี่ย​" ลุงหมอแซวฉันขำๆ

 

" ลุงหมอชมลิสเกินไปค่ะ ที่เป็นนักดนตรีอะคุณแม่ของลิสนู้น ลิสเล่นได้แค่งูๆปลาๆเองค่ะ "

 

"ว่าแต่เหมือนเจ้าลูกชายลุงบอกว่าเย็นนี้มีคอนเสิร์ต​ที่โรงเรียนเลยชวนลุงแต่ลุงติดเคส หนูลิสพอจะว่างไปแทนลุงได้หรือเปล่า? "

 

" เอ่อ... คือลิส..."

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

" ขอโทษนะคะคุณหมอ พอดีมีเคสด่วนต้องผ่าตัดด่วนอยู่ที่ OR ค่ะ" เหมือนมันจะด่วนมากจริงๆ คุณหัวหน้าพยาบาลคุณแขถึงจะเสียมารยาทเปิดประตู​เข้ามาบอกเเบบนี้เลย คุณ​ลุงหมอพยักหน้าหันมาบอกฉันทีนที

 

" เดี๋ยวผมตามไป หนูลิสลูก ลุงขอโทษด้วยที่อยู่คุยถามอาการต่อไม่ได้ แต่ถ้าหนูยังไม่รีบลงไปแผนกผู้ป่วยเด็กก็นั่งอยู่ในห้องลุงก่อนก็ได้ "

 

 

" ไม่เป็นไรค่ะลุงหมอ เดี๋ยว​ลิสลงไปแผนกผู้ป่วยเด็กเลยค่ะ เด็กๆคงคิดถึงหนูแย่แล้วน่ะค่ะ" ฉันตอบลุงหมออย่างเกรงใจ ก่อนลุงหมอก็หยิบกาวน์​มาสวมแล้วรีบผลุนหลันไปดูคนไข้ ส่วนฉันเองก็สะพายกระเป๋าหยิบกระเป๋าไวโอลีนแล้วลงไปยังแผนกผู้ป่วยเด็ก

 

" เย้ๆ วันนี้พี่ลิสมาหาแล้วล่ะ ฉันบอกแล้วไงว่ามา " น้องตั้มในชุดผู้ป่วยสีเขียวอ่อนวิ่งโผล่พราดพราดเข้ากอดหมับที่ขาฉันทันที ฉันแทบตั้งตัวไม่ทันเกือบล้ม

 

" พี่ลิส หายไปไหนมาคะ ไม่มานานเยย" น้องมินนี่เข้ามากำชายเสื้อฉันก่อนถามอย่างงอนหน่อยๆ นอกจากนั้นก็มีเด็กเข้ามาระรุมระตุ้มถามฉันเซ็งแซ่​จนวุ่นวายทีเดียว แต่ฉันชอบนะ

 

" แล้วพี่ควรตอบคำถามใครก่อนดีล่ะเนี่ย?" ฉันหัวเราะคิกใส่พวกเด็กๆ นี่ถ้าฉันไม่มาหามาเยี่ยมพวกเด็กๆนานกว่านี้คงวุ่นวายกว่านี้

 

"เด็กๆไปประจำที่ตัวเองก่อน เดี๋ยว​พี่เอลิสก็หนีกลับก่อนหรอก วุ่นวายขนาดนี้" พี่ฟ้าพยาบาลประจำแผนกนี้บอกเด็กๆที่พอจะฟังก่อนจะค่อยๆกลับขึ้นเตียงของตัวเอง

 

" เก่งมากนะเด็กๆ" พี่ฟ้าชมก่อนหันมาบอกฉันเบาๆ

 

" เอลิส พี่ฝากเด็กๆเเป๊บนึงนะ พี่ไปแผนกจ่ายยาแป๊บเดียว"

 

" ค่ะ เชื่อใจได้เลยค่ะ " ฉันบอกก่อนจะมาเล่านิทานให้เด็กๆฟัง ก่อนจะบรรเลงเพลงจากไวโอลีนเหมือนอย่างเคยๆทำมาทุกครั้ง ดนตรีบำบัดแบบนี้นอกจากช่วยรักษาและบรรเทาอาการเจ็บปวดทางจิตใจหรือร่างกายของเด็กๆแล้ว ฉันเองที่ได้ก็มีความสุขที่ได้ช่วยเด็กๆบ้าง แล้วมันก็ไม่เหงาเหมือนอยู่ที่บ้านเพราะต้องอยู่คนเดียวนี่น่า

 

" หลับปุยกันหมดซะแล้ว" ฉันวางไวโอลีนลงยิ้มขำกับพวกเด็กๆที่ต่างเคลิ้มหลับกันไปหมด เลยเดินไปห่มผ้าให้กับเด็กๆแต่ละเตียง พอดีกับพี่ฟ้ามาพอดี

 

"ขอโทษทีนะน้องเอลิส พอดีพี่มาช้านิดหน่อย เรียบร้อยดีใช่ไหม?"

 

"ค่ะ วันนี้เด็กๆน่ารักมากเลยค่ะ" ฉันยิ้มรับเป็นคำตอบไปด้วย พี่ฟ้าส่ายหัวให้ช้าๆ

 

" เห็นน้องเอลิสพูดแบบนี้ทุกทีเลย"

 

"แหะๆ งั้นวันนี้ลิสขอตัวกลับก่อนนะคะ"

 

"จ้า! กลับดีๆนะน้องเอลิส" พี่ฟ้าโบกมือบายๆก่อนฉันจะไหว้ขอบคุณ​

 

" ขอบคุณ​นะคะพี่ฟ้า " แล้วก็เก็บของเสร็จ​ก็เดินออกมาจากโรงพยาบาลกลับไปป้ายรถบัสกลับบ้านเพื่อเตรียมตัวไปคอนเสิร์ต​ไดมอนด์​แบล็ค​ต่อ

 

.........................

 

ฉันมาถึงงานคอนเสิร์ต​ตอนห้าโมงครึ่ง แต่เเค่ห้าโมงครึ่ง ปีนี้คนก็เยอะมากจนเกือบโดนคนเบียดเลยอะ พอเข้าไปในงานก็มีโซนอาหารเยอะเเยะมากๆเลย แต่โซนคอนเสิร์ตก็มีคนต่อแถวออกันเต็มทางเข้าเพื่อตรวจบัตรคอนเสิร์ต​แต่ฉันว่ายังไม่เข้าไปดีกว่า รอมาร์นี่กับเพื่อนคนอื่นๆแถวข้างๆนี้ดีกว่า แม้ว่าจะคนเยอะแต่ไม่เท่าทางเข้าโซนนี้

 

" มาร์นี่! ทางนี้!" ฉันเห็นมาร์​นี่อยู่ไกลๆเลยร้องเรียก ไม่รู้​ว่ามาร์​นี่จะได้ยินหรือเปล่าเพราะเห็นมาร์​นี่กดโทรศัพท์​โทรหาใครสักคนตลอดทาง แล้วเพลงแนวแจ๊ส​เบาๆที่เสียงเริ่มดังหน่อยๆตอนที่มาร์นี่ตรงปรี่เข้ามาหาฉันพอดี

 

" เอลิส มายืนอยู่ตรงนี้ได้ยังไง? ทำไมไม่รอพวกฉันอยู่หน้าโรงเรียนเล่า อยู่ในนี้คนก็เยอะ เบียดกันไปมาแบบนี้ถ้าโดนลวนลามเข้าจะทำยังไง" เห็นหน้ามาร์นี่จริงจัง ฉันก็ยิ้มเจื่อนๆลงพอสัมผัสได้ว่ามาร์​นี่เป็นห่วง แม้จะไม่ค่อยได้ยินชัดก็ตามที

 

" ทำแบบนี้ไม่ดีเลยนะคะคุณ​เอลิส เห็นแบบนี้ไอ้มาร์โทรหาจนมือถือแทบติดไฟ" คุณวาวาที่โผล่มาจากข้างหลังมาร์นี่พูดเสริมจนฉันรู้สึกผิดที่ปิดเสียงเปิดแค่สั่นของมือถือไว้ แล้วดันไม่รู้​สึกตัวตอนมือถือสั่นตอนมีสายเข้าจากมาร์นี่

 

"ลิสขอโทษนะ มาร์นี่ คุณวาวา" ฉันกระพริบตาปริบๆเอ่ยขอโทษอ้อนๆอย่างลูกสุนัขตัวน้อยอีกนิดถ้าไม่หายโกรธกันจะครางหงิงไปด้วยแล้วนะ

แต่ว่านะ " ในนี้เสียงดังมากเลย ลิสไม่ค่อยได้ยินเสียงอะไรเลย"

 

" ช่างเถอะเอลิส ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว แต่คราวหลังเธอต้องระวังตัวดีๆด้วยนะ คนเยอะแบบนี้เดี๋ยว​ก็โดนล้วงกระเป๋าตังค์​เอาหรอก เอ๊ะ!" หลังจากที่มาร์นี่พูดไปก่อนจะล้วงกระเป๋ากระโปรงตัวเองเพื่อเอาอะไรสักอย่างออกมาน่าจะกระเป๋า​ตังค์​สินะก่อนร้อนรนทำท่าไม่ดีเลยเอาซะเลย

 

" อะไรของแกมาร์นี่ ไม่ตลกนะ บัตรคอนก็อยู่ในนั้นด้วย " คุณวาวาก็ร้อนรนตามมาร์นี่ไป ทำเอาฉันงงไปหมดว่าเกิดอะไรขึ้น หรือว่าบัตรคอนอยู่ในกระเป๋าตังค์​ กระเป๋าตังค์​โดนล้วงหรอ? แล้วสองคนนั้นก็บ่นกันเองอะไรก็ไม่รู้​เหมือนจะเถียงกัน ฉันเลยขยับเข้าไปใกล้ๆได้ยินว่าพวกเขาหยุดหน้าโรงเรียนซื้อน้ำเลยเสนอไปเผื่อช่วยได้

 

" อาจจะหล่นตรงนั้นก็ได้นะ เราลองไปดูกันดีมั้ย?" มาร์นี่พยักหน้าเห็นด้วยก่อนพวกเราจะเดินฝ่าผู้คนที่สวนเข้ามาจนฉันได้ยินเสียงเพียะก่อนจะมีเสียงมาร์นี่ออกมาจนต้องหันหลังไปมองก็เห็นผู้ชายแปลกหน้าอยู่ใกล้ๆมาร์นี่จนฉันอยู่ใกล้มาร์นี่อดตัวสั่นอาการกำเริบไม่สามารถสบตาคนแปลกหน้าผู้ชายไม่ได้จนเผลอจับแขนคุณวาวาที่อยู่​ไม่ไกลที่ทำตาหวานใส่ชายแปลกหน้าไปแล้ว

 

" แล้วสองคนนี้เพื่อนมาร์นี่งั้นหรอ น่ารักจังเลยนะ" สายตาของคนแปลกหน้า​คนนี้ทำให้ฉันกลัว แต่พยายามควบคุมตัวเองนิ่งๆก่อนไหว้ทักทายไป

 

"สวัสดีค่ะ"

 

" สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จัก พี่ชื่อเซนต์​นะ" หลังไหว้ทักทายเสร็จ ฉันเผลอขยับเข้าใกล้มาร์นี่ทันทีอย่างไม่สบายใจ แล้วมาร์นี่ก็แนะนำตัวพวกเรากับคนแปลกหน้า

 

" พี่เซนต์​คะ นี่เอลิสกับวาวาค่ะ"

 

"พี่เซนต์​เขาเป็นประธานนักเรียนเก่าน่ะ ตอนฉันเข้ามาโรงเรียนตอนมอหนึ่ง ก็ได้พี่เซนต์ทาบทามให้มาเป็นกรรมการนักเรียนตอนขึ้นมอปลาย" แล้วคุณ​วาวาก็กรี๊ด​กร๊า​ดพี่เซนต์​เยอะแยะ ฉันไม่สบายใจกับสายตาของพี่เซนต์​เลยเสมองไปรอบๆแล้วได้ยิน​เพลงบรรเลงเปียโนแทนเพลงเเจ๊สเบาๆเมื่อไรก็ไม่รู้

 

I often close my eyes

And I can see you smile

You reach out for my hand

And I’m woken from my dream

Although your heart is mine

Its hollow inside

I never had your love

And I never will

 

เสียงร้องนุ่มทุ้มชวนฟังพร้อมกับเพลง Kiss the rain ของคุณ Yiruma บรรเลงเปียโนช้าๆที่มาจากหน้าเวทีทำให้ฉันเบนความสนใจเสมองไปเวทีพอดีกับผู้ชายที่บรรเลงเปียโนอยู่ละสายตาจากแป้นเปียโนมองมาทางนี้ เขาคือพี่คนนั้นที่ยึดร่มฉันไปนี่น่า ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองหรือเปล่าที่คิดว่าฉันกับเขา เราสบตากันอยู่ในช่วงเวลานี้ราวกับตรงนี้มีแค่เราสองคนที่สบตากันเท่านั้น หัวใจที่เต้นปกติกลับเต้นรัวอย่างน่าประหลาดจนรู้สึกแปลกๆไป

 

" ไม่ดีกว่าค่ะพี่เซนต์​ พอดีเรานัดเพื่อนอีกกลุ่มไว้" ฉันสะดุ้งเมื่อคุณ​วาวามาคล้องแขนไว้ไม่ทันตั้งตัวก็ไม่รู้​

 

" แต่ว่าลิส..." อยากอยู่ต่อ

 

"ไปเร็วลิส! นัดกับพวกบันนี่คิ้วท์ไว้ไม่ใช่เหรอ!!" คุณวาวาเร่งพลางดึงแขนฉันออกมา แต่ฉันขืนตัวไว้แต่ยังไงคุณ​วาวาก็จะพาฉันออกไปให้ได้

 

"เดี๋ยว​ก่อนสิคะ ฉัน..." ฉันเสมองไปทางเวทีก็พบว่าเพลงบรรเลงจบไปแล้วเป็นเพลงใหม่ไปแล้วก็แอบเสียดายแล้วนิ่งไป แย่จัง! จบไปซะแล้ว

 

" ไปๆ ต้องรีบแล้ว " ฉันว่าจะไปตามคุณ​วาวาที่พยักหน้า​หน่อยๆเหมือนบอกว่าสองคนนี้จะคุยกันสองคน หากแต่ไม่เห็นผ้าพันแผลที่แขนซ้ายของมาร์นี่ซะก่อน ทำไมเมื่อกี้ฉันถึงไม่ทันเห็นนะ

 

" เดี๋ยว​ก่อนสิ ลิสขอเวลาแปบหนึ่งนะคุณวาวา" ฉันเดินย้อนกลับไปหามาร์นี่ แล้วจ้องแขนมาร์​นี่จริงจัง จะเป็นอะไรมากหรือเปล่าแขนข้างนั้นอะ?

 

" มาร์นี่ แขนของมาร์​นี่?" มาร์นี่ขยับแขนข้างนั้นนิดหน่อยแล้วบอก

 

" อ๋อ! นี่น่ะเหรอ พอดีเมื่อวานฉันล้มน่ะ ไม่ต้องห่วงนะ ไม่ได้หักอะไรหรอก แค่พันไว้แก้ปวดเฉยๆ"

 

"ถ้าอย่างนั้นรักษาตัวเองด้วยนะมาร​์นี่ ถ้ามีอะไร" ฉันชะงักเมื่อรู้สึกถึงสายตาของพี่เซนต์​จ้องมา ฉันฮึบก่อนตั้งใจพูดจนรู้สึกเสียงตัวเองติดแข็งๆนิดๆ

 

" ถ้ามีอะไรให้เอลิสช่วยได้ บอกได้เสมอนะ" แล้วมาร์นี่ตอบอืมก่อนลูบหัวฉันเบาๆ

 

" ขอบใจมากนะ"

 

" โอ้ยๆ ลากันอยู่นั่นแหละไปได้แล้ว "แล้วคุณ​วาวาพูดจบก็ลากฉันออกมาจากตรงนั้นฝ่าคนเยอะแยะมาอีกด้านที่เป็นโซนที่เต็มไปด้วยซุ้มขายอาหาร

 

..............................................................................

 

ลิสเผลอใจเต้นเพราะเพลงหรือคนเล่น

กันแน่นะ

ฝากติชมหรือกดหัวใจให้ด้วยนะคะ

ลิสมาส่งยิ้มให้ทุกคน

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #12 tea time (@jeanny) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 20:57

    แหม ใจเต้นเพราะอะไรกันแน่น้า


    #12
    1
    • #12-1 OnlyCuteKei (@sirikanda16) (จากตอนที่ 4)
      6 ธันวาคม 2562 / 12:04
      กลัวคนแปลกหน้าหรือเปล่านะ
      #12-1
  2. #6 tea time (@jeanny) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 22:54

    รอค่า ปูเสื่อรอเลยจ้า

    #6
    1
    • #6-1 OnlyCuteKei (@sirikanda16) (จากตอนที่ 4)
      6 ธันวาคม 2562 / 12:03

      ขอบคุณ​นะคะ
      #6-1
  3. #5 G_Plengmon (@G_Plengmon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 10:21
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-01.png รอค่ะรอ
    #5
    0