Dear Rain Heart รักโปรยปราย

ตอนที่ 2 : Chapter 1 : ความคุ้นเคยที่รู้สึกขึ้นมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    17 ก.ย. 62



Chapter 1 : ความคุ้นเคยที่รู้สึกขึ้นมา



     
[Elise]

ละอองฝนที่ฉันเดินตัดผ่านทำให้เสื้อสูทชุ่มไปหมดจนมาถึงร้านพี่อู๊ด เปิดประตูเข้าร้านก็ได้ยินเสียงบ่นว่า 'แกตากฝนมาทำไม'​ดังมาก่อนตัวนั้นทำให้ฉันเผลอยิ้มให้เมื่อเห็นตัวคนพูด

" บันนี่คิ้วท์ อย่าดุลิสเลยน้า~ " 

" แกไม่ต้องมาอ้อนเลย ไม่ต้องเกาะเเขนอ้อนด้วย " 'บันนี่คิ้วท์'​ หนึ่งเพื่อนสาวในกลุ่มที่เป็นกระต่ายน้อยขี้บ่นแต่เพราะห่วงทุกคน ถ้าให้เปรียบบันนี่คิ้วท์ว่าเป็นอย่างไร ในความคิดฉัน บันนี่คิ้วท์คงเป็นเหมือนแม่แหละ

" น้อยๆหน่อย บิ้วท์  ลิสมันก็มาแล้วไง "   เสียงพูดตอบกลับจาก 'มาร์นี่'​ เพื่อนสาวประธานนักเรียนสุดเท่ที่หน้าตาดูอิดโรยหน่อยๆเพราะงานสภานี่หนักมากจนทำให้ฉันอดไม่เป็นห่วงไม่ได้จริงๆคนนี้ นั่งอยู่เมื่อฉันเกาะอ้อนบันนี่คิ้วท์มาถึงโต๊ะ มาร์นี่ก็ถอดสูทตัวเองยื่นให้ฉัน

" แต่แกดูดิ! เอลิสเปียกแบบนี้ได้ไง ร่มก็มี เมื่อเช้าฉันเห็นอยู่ " บันนี่คิ้วท์นั่งแล้วบ่น มาร์นี่จิบเครื่องดื่มของตัวเองก่อนบอก

" บิ้วท์ แกก็รู้นิสัยเอลิสดีนี่ " 

" นิสัยแม่พระ" 'อันอัน'​ พูดต่อขึ้นมาลอยๆก่อนจิบชาร้อนของตัวเองเสมือนไม่รู้​เรื่องรู้ราว จนฉันหันไปทำหน้างอนใส่เพื่อนสนิทที่หน้านิ่งแต่ขี้แหย่

" อันอัน ลิสงอนแล้ว " แต่อันอันยังคงดื่มด่ำกับชาร้อน อย่าคิดว่าฉันไม่เห็นยิ้มมุมปากชั่ววินาทีนั้นนะ

" เอลิสนั่งก่อนๆ อันอันสั่งชาคาโมไมน์ไปให้เอลิสแล้วนะ" 'ไนท์'​เพื่อนสาวผิวสีแทนสวยจนฉันอยากผิวแทนเลยอะ บอกพลางตบเก้าอี้ว่างๆข้างซ้ายตัวเอง ที่ด้านขวาของไนท์ ก็มี 'เมทัล'​ นั่งอ่านหนังสือสลับกับเหลือบมองทุกคนบ้างเป็นระยะ 

" หวัดดีจ้า เมทัล" ฉันนั่งเก้าอี้ก่อนทัก เมทัลดันแว่นขึ้นสันจมูกก่อนตอบกลับ

" หวัดดี เอลิส มาช้านะวันนี้" 

" ให้น้องไดมอนด์​แบล็คยืมร่มไปน่ะ " 

" ผิดคาดที่ไหน " อันอันที่อยู่ข้างซ้ายเอ่ยขึ้นมา พูดว่าตัวเองพูดถูก บันนี่คิ้วท์ก็ขมวดคิ้ว

" นี่ถ้าเป็นฉันนะลิส ฉันจะไม่ให้ยืมเลย คนที่ยืมไปก็ไม่รู้​จักดีดันให้ยืมไป" 

" ลิสรู้จักชื่อน้องเค้านะ เดี๋ยว​ลิสค่อยไปขอคืนที่ไดมอนด์​แบล็ค " ฉันแย้งบันนี่คิ้วท์

" กล้าเข้าไป? " อันอันหมายถึงว่าฉันกล้าเข้าไปในไดมอ​นด์แบล็ค​หรอ? 

" กะ... ก็ต้องกล้าสิ" พอนึกถึงสิ่งที่ตัวเองกลัวไม่น้อย ฉันก็เริ่มสั่นซะแล้ว

" แกไม่น่าไหวนะลิส เดี๋ยว​ฉันไปเอาคืนให้ก็ได้ " มาร์นี่บอกเป็นห่วงหนักมากพร้อมไม่เชื่อสุดใจ

" แกเชื่อไอ้มาร์เถอะลิส แบบไอ้มาร์โทรกริ๊งเดียวหาสุดที่รักของมัน ไม่แน่นะอาจได้ร่มคืนพรุ่งนี้เลยก็ได้ " บันนี่คิ้วท์บอกพลางเเซะหามาร์นี่ที่พอได้ยินก็ทำหน้ายุ่ง

" ไอ้บิ้วท์ สุดที่รงสุดที่รักอะไรของแก ฉันไม่มี " แต่หน้าขึ้นสีแดงจางๆนั้นทำให้พวกเราเผลอแอบหลุดยิ้มให้ ฉันจำไม่ได้ว่าชื่ออะไร เหมือนบันนี่คิ้วท์เคยพูดถึงอยู่นะ

" ทำไก๋ตลอด เขาชื่ออะไรนะอันอัน สุดที่รักของไอ้มาร์มันน่ะ " 

" จีโน่ " 

" พวกแกนี่นะ มั่วใหญ่เเล้ว" มาร์นี่หน้าขึ้นสีกว่าเดิมอีก สงสัยจะจริงนะ พวกเราเผลอหัวเราะออกมา แล้วคุยอะไรกันนิดหน่อย ก่อนที่เมทัลจะขอกลับไปก่อนเพราะมีงานพิเศษที่ต้องทำ ส่วนบันนี่คิ้วท์ต้องช่วยงานพี่อู๊ด​ นอกนั้นก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
............................................................................... 

[Janjao]

" เจ้า ทำไมกลับมาคนเดียวล่ะ พี่เราอยู่ไหน? " แม่เดินออกมาจากครัวมาห้องนั่งเล่น ฉันนี่ดีใจที่แม่มาหา เพราะส่วนใหญ่แม่จะอยู่ออสเตรียตลอด นานๆทีจะกลับมาหา เพราะงั้นฉันจะตื่นเต้นดีใจก็ไม่แปลกอะไร

" แม่กลับมาแล้ว " ฉันเข้าโผกอดแม่ แม่กอดกลับแต่ก็มิวายถามหาพี่ชายอยู่

" แล้วพี่เมฆของเจ้าอยู่ไหนล่ะ? " 

" พี่เขาซ้อมดนตรีอยู่ค่ะแม่ ช่วงนี้เป็นช่วงซ้อมเตรียมงานคอนเสิร์ต​ตอนปิดเทอมนี้ค่ะ " ฉันบอกแม่ก่อนสงสัย

" ว่าแต่แม่กลับมาจะอยู่ที่นี่นานเท่าไรคะ " ปกติแม่ไม่อยากอยู่ไทยสักเท่าไรนัก ไม่รู้​เหมือนกันว่าเพราะอะไร

" แม่มาจัดการเรื่องพี่ของเจ้า เสร็จเมื่อไรก็กลับเลย"

" เรื่องอะไรคะ? " ฉันขมวดคิ้ว​สงสัย ปกติแม่ไม่เคยเจ้ากี้เจ้าการกับเราสองพี่น้องเท่าไรนัก

" เจ้า ไม่ต้องรู้หรอกนะ แล้วอยากบอกเหตุผลที่กลับมาของแม่ด้วยนะ เข้าใจไหม?" แม่บอกท่าทางค่อนข้างจริงจังกว่าทุกครั้งที่ฉันเคยเจอ ไม่รู้ทำไมฉันรู้สึกไม่ดีเอาซะเลยนะ

" เมฆ! เจ้า! กลับมายัง? พ่อกลับมาแล้ว " เสียงผู้ชายทุ้มๆนุ่มๆที่ฉันได้ยินมาตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ แล้วแม่ก็ทำท่าไม่อยากเจอพ่อแต่ก็เดินหนีไม่ทัน เพราะพ่อเดินมาถึงพอดี

" เจ้ากลับมาแล้วค่ะพ่อ แต่พี่เมฆยังไม่กลับเลยค่ะ" ฉันบอกก่อนพ่อเห็นแม่แล้ว สีหน้าพ่อก็นิ่งขึ้นหลายระดับแล้วก็ถามแม่พลางลูบหัวฉันเหมือนอย่างเคยที่พ่อทำตอนกลับบ้านมา

" คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไร  " 

" วันนี้" แม่ตอบอย่างเบื่อๆ ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้อย่างนางพญา

" เจ้า ขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะ เดี๋ยวพ่อพาไปกินข้าวข้างนอก " 

" ได้ค่ะ" ฉันถือกระเป๋านักเรียนติดตัวขึ้นบันไดก่อนหันมองตามพ่อกับแม่เป็นระยะๆ บรรยากาศมาคุ​แบบนี้ระหว่างพ่อกับแม่ ฉันไม่สบายใจเลยจริงๆนะ


[Mekmok]


ก๊อก!  ก๊อก! 


" พี่!  " ยัยน้องสาวเปิดประตูห้องนอนผมเข้ามาหาทันที ผมยังไม่ได้เอ่ยปากอนุญาต​ จริงๆเลยแม่น้องตัวแสบ

" ว่าไง ยัยตัวแสบ มีอะไรหรือเปล่า?" 

" คือว่า... เจ้ามีเรื่องให้พี่ช่วยหน่อยอะ" 

" ช่วย? ช่วยอะไร" ผมมองยัยน้องสาวที่เหมือนซ่อนอะไรไว้ด้านหลังตั้งแต่เข้ามาหาในห้องนี้ 

" พรุ่งนี้เจ้าต้องไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลใช่ไหมล่ะ?" 

" ก็ใช่ " คือยัยตัวแสบที่แบบเห็นว่าร่าเริงแบบนี้แต่สุขภาพไม่ค่อยดีนักเลยต้องไปตรวจสุขภาพ​บ่อยๆที่โรงพยาบาล จริงๆก็ตรวจกับพ่อแหละ แต่เพราะที่โรงพยาบาลอุปกรณครบแล้วตรวจละเอียดได้มากกว่า 

" แล้ว?" 

" ก็คือวันนี้ที่พี่ให้เจ้ากลับก่อนอะ แล้วฝนมันตก มีพี่สาวใจดีให้ยืมร่มแหละ แต่เจ้าบอกว่าจะคืนให้พรุ่งนี้" 

" สรุปว่าจะให้พี่ไปคืนให้เขาแทน ว่างั้นเถอะ?" 

" ถูกเผงเลย" ยัยจันทร์​เจ้าน้องตัวแสบยิ้มร่า ก่อนยื่นร่มพับให้ผม 

" แล้วพี่จะรู้ไหมว่าต้องคืนใคร?" 

" แสดงว่าตกลงช่วย เย้! " ยัยน้องตัวแสบดีใจก่อนจะจิ้มโทรศัพท์ไม่นานก็ชูโทรศัพท์ให้ดู 

" คนนี้ๆ "

" ก็เราไม่ใช่หรอ " รูปเจ้าตัวที่โชว์มาให้ดู ทำเอาผมงง ยัยน้องตัวแสบมาป่วนผมเฉยๆหรอ? 

" เอ๊ะ! ไม่ใช่ นี่เลื่อนผิด " น้องตัวแสบชะโงกหน้ามามองจอโทรศัพท์​ตัวเอง ก่อนทัชเลื่อนไปทางขวาของจอ " คนนี้ๆที่อยู่ข้างๆเจ้านี่แหละ เจ้าของร่ม" 

" หน้าคุ้นๆนะ เหมือนเคยเจอ " ผมมองรูปนั้น คนในภาพเป็นผู้หญิงหน้าตาน่ารักตามพิมพ์นิยม แบบตานิด จมูกหน่อย ปากบางสีชมพูอ่อนๆ เอาเป็นว่าถ้าให้เปรียบให้เห็นภาพ เธอคงเป็นตุ๊กตาพอร์ซเลนเดินได้เลยล่ะ แต่รู้สึกคุ้นจริงๆนะ ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าคล้ายๆกับ... 

" ไม่เคยเจอก็แปลกสิคะ พี่เขาเรียนคริสตัลไวท์นิ แล้วงานกีฬาใหญ่ที่คริสตัลไวท์ที่ผ่านมา พี่เขาก็เป็นพยาบาลประจำสนามบาสด้วยนี่คะ เป็นคนเข้าเฝือกให้ไอ้พี่เจตน์ไง ที่ไอ้พี่คนนั้นเก็บเอาไปเพ้อจนทุกวันนี้ยังไม่หยุดเลย หมั่นไส้! " ยัยน้องตัวแสบอธิบายเอาไปเอามาก็วกมาแขวะเพื่อนผมไม่ได้ เจตน์ เพื่อนสนิทผมกับ จันทร์เจ้า แม่น้องตัวแสบไม่ถูกกัน เจอกันเมื่อไรได้ปะทะคารมกันตลอด แล้วผมเนี่ยแหละคนห้ามมวย เฮ้อ! 

" เราเกลียดเจตน์มันหรอ? หืม? "

" เปล่าค่ะ เจ้าแค่ไม่ชอบ และรำคาญไอ้พี่เจ้าชู้คนนั้นเท่านั้นเอง" 

" ระวังนะ? เป็นคู่กัดกันบ่อยๆเอาไปเอามารักกันแทนนะ" ผมเเซวยัยน้องก่อนน้องตัวแสบบอกเสียงนอยด์

" คงต้องรอให้นกกระจอกเทศ​บินได้ก่อนนะคะพี่ชาย " ผมยิ้มขำ ขนาดนั้นเลยหรอ? แต่ผมว่าน่าจะเป็นไปได้นะ อาจไม่ต้องรอตอนนกกระจอกเทศบินได้

.........................................................................................................

ฝากเนื้อฝากตัวกับเรื่องนี้ด้วยนะคะทุกคน
ติชมได้นะ เราจะตอบทุกเม้นเลยค่ะ
มาไม่บ่อย แต่จะอัพให้จบค่ะ











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #10 tea time (@jeanny) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 20:35

    พระเอกโผล่แล้วววว

    #10
    0
  2. #2 tea time (@jeanny) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 00:56

    พี่เมฆหมอกออกมาแล้ว ><

    #2
    0