Dear Rain Heart รักโปรยปราย

ตอนที่ 18 : Chapter 16 สถานการณ์ที่กลับตาลปัตร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    29 ส.ค. 63

 

Chapter 16 สถานการณ์ที่กลับตาลปัตร

 

@ ร้านพี่อู๊ด

( 16.30 น.)

 

[ELISE]

 

" ลิสโกรธนะ ไม่ต้องเลี้ยงเค้กเลย เอาแค่ชาคาโมมายล์ร้อนๆก็พอค่ะ "  

 

" ไม่เอาเค้กจริงหรอ เค้กวานิลลาที่นี่อร่อยนะ " พี่หมอกหลอกล่อฉันด้วยการตักเค้กที่เขาสั่งยื่นมา แต่วกกลับใส่เข้าปากตัวเอง  

 

" กินกับชาร้อนๆ เข้ากันดีมากเลยนะ "  

 

" ไม่เอา ลิสโกรธมากๆ ทั้งพี่หมอก ทั้งน้องเจ้าเลย ต่อไปลิสจะไม่เชื่ออีกแล้ว "  

 

" แสนงอนเก่งมากๆนะเรา " สเต็ปเดิมที่พี่หมอกจะเอื้อมมือมายีผมฉันตามเคย แต่ว่าน้ำเย็นก็ถูกสาดเข้าที่หน้าฉันจนเปียกโชก ยิ่งกว่าไปตากฝนซะอีก น้ำไหลลงจากหน้าฉันหยดแล้วหยดเล่า ดีนะที่โดนน้ำเย็นสาดมา โดนน้ำร้อนฉันคงแย่กว่านี้เยอะ

 

" ลิส เป็นอะไรมากหรือเปล่า "

 

" ฮึ อย่างพี่เอลิสคนสวยไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ หน้าหนากว่าพื้นคอนกรีตเสริมเหล็กขนาดไล่ตามแฟนฉันมาถึงสนามบาสได้อย่างหน้าไม่อายได้แบบนี้ "  

 

" พี่ไม่ได้ไล่ตามกุมภ์นะ พี่มาเป็นรองผู้จัดการชั่วคราวให้ดีบีชั่วคราวเฉยๆ พี่ไม่รู้นี่น่าว่ากุมภ์ก็ได้รับคัดเลือกจากโรงเรียนนะ "

 

" พี่เอลิสเลยมาเกาะแกะพี่เมฆหมอกแทนอย่างงั้นสินะ ในตำแหน่งรองผู้จัดการชั่วคราวนั้นอะ "  

 

" นี่เธอจะมากเกินไปแล้วนะ เป็นใครถึงมาว่าคนอื่นเขาได้ขนาดนี้ " พี่หมอกว่าขึ้นแทนฉันที่ไม่ทันได้ปฏิเสธอะไรออกไป  

 

" พี่เมฆหมอกคงไม่เคยรู้ถึงข่าวลือเรื่องของเราสามคน ฉัน พี่กุมภ์แฟนฉัน กับพี่เอลิสเขาสินะคะ " น้องฟองฝนพูดออกมา ข่าวลือนั้นมันก็เมื่อตอนฉันอยู่ม.สี่เทอมหนึ่ง ที่ว่ากุมภ์น่ะแอบชอบฉันมาตั้งแต่เด็กๆ ซึ่งตอนนั้นฉันเพิ่งมาเรียนคริสตัลไวท์ใหม่ๆ  ไม่สนิทกับใคร ยังไม่ได้รู้จักมาร์นี่ อันอัน และคนอื่นๆ ฉันเลยตามกุมภ์ตลอด เพราะยังไม่สนิทกับใครเลยและมีแต่พวกผู้ชายเอาแต่มองฉันแบบนั้น แล้วกุมภ์ก็คอยช่วยกันพวกเขาเสมอ พอฉันได้ยินข่าวลือนั้นก็รีบถามกุมภ์ แต่กุมภ์ก็ปฏิเสธฉันทันทีเลยว่าไม่ได้ชอบฉัน แล้วหลังจากนั้นฉันก็เจออันอันจนสนิทกัน พอขึ้นม.ห้า เทอมหนึ่งกุมภ์ก็ไปมีแฟน ก็คือ น้องฟองฝน

 

" แต่กุมภ์บอกกับพี่ว่าเขาไม่ได้ชอบพี่เหมือนข่าวลือตอนนั้นนะ ไม่งั้นกุมภ์เขาจะคบกับน้องฟองฝนได้ไง "

 

" เขาก็แค่คบกับฉันแค่บังหน้าน่ะสิ พอตอนนี้ฉันหมดประโยชน์แล้ว หลังจากแข่งเสร็จเมื่อกี้พี่กุมภ์ก็ขอเลิกฉันต่อหน้าทุกคนที่อยู่ในสนามด้วยซ้ำ น่าโมโหเป็นบ้าเลย เพราะพี่คนเดียวเลยที่ดันเสนอมาในสนามวันนี้ " ฟองฝนกำมือแน่นแล้วระบายออกมาให้ฉัน แล้วก็คว้าแก้วชาของฉันขึ้นมาทำท่าจะสาดใส่ฉันอีกรอบ

 

" เพราะพี่คนเดียวเลย พี่ก็ต้องโดนซะบ้าง "

 

ปึก!  

 

" ฉันก็ไม่เข้าใจเลยนะว่าทำไมต้องมาเจอเธอมาหาเรื่องยัยนี้อีกแล้ว " แล้วพี่คาร์ล่าก็โผล่มาจากไหนไม่รู้เอากุมแก้วชาของฉันที่อยู่มือน้องฟองฝนกระแทกโต๊ะอย่างรุนแรง จนน้ำชาที่ยังร้อนๆกระฉอกออกจากแก้วโดนมือพี่คาร์ล่า แต่พี่คาร์ล่าไม่มีท่าทีว่าจะเจ็บเลยแม้แต่นิดเดียว ใบหน้าเรียบตึงบ่งบอกอารมณ์อย่างเดียวคือไม่สบอารมณ์

 

" พี่คาร์ล่า...เจ็บมือไหมคะ โดนชาลวกมือเอาแบบนั้นน่ะ " แต่ฉันว่าต้องเจ็บปวดแสบปวดร้อนบ้างแหละ  

 

" มือฉันไม่เป็นไรหรอก แล้วทำไมเธอเองปล่อยให้คนอื่นรังแกเอาอยู่นั่น ทำไมตอบโต้ไปบ้างล่ะ แค่พูดมันไม่ได้ช่วยอะไรนะ หัดรู้จักปกป้องตัวเองบ้าง คิดว่าจะมีคนมาปกป้องเธอตลอดเลยหรอ? " แล้วพี่คาร์ล่าก็มาดุสั่งสอนจนฉันก้มหน้างุดคิดตามคำพูดพี่คาร์ล่า ก็จริงที่พี่คาร์ล่าพูด... ไม่มีใครจะมาปกป้องฉันได้ในทุกครั้งที่ฉันตกที่นั่งลำบาก

 

" คาร์ล่าพอแล้ว ทำไมต้องว่าเอลิสเยอะแยะ เอลิสไม่ได้เป็นนักเรียนเพิร์ลเกรย์ที่อยู่ในการดูแลของเธอนะ เธอไม่ได้มีสิทธิ์จะดุด่าเขาเลย " พี่หมอกลุกขึ้นมาโต้กลับพี่คาร์ล่าดึงฉันหลบไปข้างหลังเขา

 

" แล้วนายล่ะ เมฆหมอก " น้ำเสียงพี่คาร์ล่าเข้มขึ้นแต่ความดังเท่าเดิมจนฉันได้ยินเองก็แอบกลัวเลย ไม่ต้องบอกว่าตอนนี้บรรยากาศมันดูมาคุพร้อมกับความอึมครึม ฉันไม่กล้าจะมองหน้าพี่คาร์ล่าด้วยซ้ำ  

 

" มีสิทธิ์อะไรที่พาคนที่นายบอกว่าฉันไม่มีสิทธิ์จะดุด่า มานั่งคุยเล่นแบบนี้ได้น่ะ "  

 

" แล้วเธอจะมายุ่งอะไรกับฉันด้วยล่ะคาร์ล่า มันก็ไม่ใช่ธุระของเธอหรือเปล่าล่ะ "

 

" ธุระของฉันสิ นายลืมไปแล้วหรอว่าฉันน่ะเป็นว่าที่คู่หมั้นนายเลยนะ นายนี่ความจำสั้นซะจริง แม่นายก็เพิ่งบอกไปเมื่อสองสามวันก่อนเองนะ "  คนโต๊ะข้างๆเมื่อได้ยินพี่คาร์ล่าพูดแบบนั้นก็เริ่มกระซิบกระซาบพูดคุยแล้วมองมาทางเราตรงนี้บ่อยๆ

 

" หยุดพูดเรื่องนี้ซะคาร์ล่า "

 

" อะไรกันเมฆหมอก แค่นี้ก็โกรธแล้วหรอ " พี่คาร์ล่าหัวเราะเบาๆเหมือนแอบชอบใจไม่น้อย แล้วขยับเข้ามาจะกระซิบข้างหูคนที่บังข้างหน้าฉันอยู่ พอฉันเห็นหน้าพี่คาร์ล่าที่ปรายตามองฉันนิ่งๆ ฉันต้องหลบสายตานั้นอัตโนมัติทันทีเหมือนรู้สึกว่าก็เคยทำแบบนี้บ่อยๆ คล้ายกับว่าฉันเองก็ทำผิดต่อพี่คาร์ล่าอยู่บ่อยๆ แต่ว่าฉันก็ไม่ได้ทำอะไรผิดกับพี่เขานะ แล้วความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไรกันนะ

 

[END ELISE PART]

 

[CARLA]

 

" อะไรกันเมฆหมอก แค่นี้ก็โกรธแล้วหรอ "  ฉันเอนตัวจะไปกระซิบข้างหูเมฆหมอก แต่พอเอียงหน้าไปหา ก็เจอเอลิสเหมือนมองอยู่ ฉันเลยมองกลับไปด้วยสายตานิ่งๆไป แล้วเอลิสก็มีปฏิกิริยาโต้ตอบคือก้มหน้าลงเหมือนสำนึกผิด ที่เหมือนเมื่อก่อน ฉันเห็นแบบนั้นจึงกระซิบบอกเมฆหมอกไป

 

' แต่ที่นายโกรธน่ะ ไม่เท่าครึ่งหนึ่งที่ฉันโกรธหรอก รู้ไว้ด้วย '  

 

" คาร์ล่า เธอกลับไปซะก่อนฉันจะหมดความอดทนกับเธอจริงๆ " สีหน้าเมฆหมอกดูโกรธจัดมากๆ แม้ฉันเองก็รู้สึกโกรธไม่ต่างกัน ฉันจะไม่ระเบิดออกมาให้รู้ถึงความโกรธที่ฉันเก็บไว้ครั้งเดียวหรอก มันไม่สาสมกับการกระทำของตระกูลเคิร์ซหรอกนะ มันต้องสมเกียรติสมศักดิ์ศรีกันหน่อย

 

" กลับก็ได้ เอ...ฉันเกือบลืมบอกนายไป แม่นายเชิญฉันไปทานมื้อเย็นที่บ้านนาย อย่าลืมกลับบ้านเร็วๆนะ " ฉันพูดทิ้งท้ายก่อนเดินออกจากร้านไป เจอออกัสที่ยืนรอรับอยู่เลยแปลกใจ

 

" ออกัส ฉันบอกว่าให้ไปรอที่เพิร์ลเกรย์ ทำไมมาอยู่ที่นี่ "

 

" มีสายจากท่านดยุกครับกระหม่อม " ออกัสกดเสียงเบาลงบอกฉัน ฉันพยักหน้ารับรู้แล้วยื่นมาไปรับโทรศัพท์จากออกัสมาคุยด้วย

 

( ตอนนี้คิดว่ากำลังทำอะไรอยู่ แล้วทำไมถึงไปยุ่งกับคนตระกูลเคิร์ซเอาได้ )

 

" มีใครรายงานเรื่องของหญิงให้ท่านพ่อทรงทราบได้เพคะ ไม่สิ! ต้องถามว่าท่านพ่อส่งคนของท่านพ่อมาตามหญิงกี่คนกันแน่เพคะ ถึงได้รู้เร็วขนาดนี้ " ฉันตอบกลับผู้เป็นพ่อ แล้วมองออกัสอย่างหงุดหงิด นี่คือหนึ่งในคนของท่านพ่อแน่ๆ ไม่ต้องสงสัยเลย

 

( เรื่องนี้ไม่สำคัญนะ มารี แคโรลีน คาร์ล่า เคยสั่งแล้วไงว่าอย่าไปยุ่งกับคนตระกูลนั้นอีก )

 

" หญิงไม่ได้อยากยุ่ง แต่ท่านพ่อทรงเข้าไปยุ่งกับพวกเขาก่อนนี่เพคะ หญิงแค่ทำในสิ่งที่หญิงควรทำ ไม่เหมือนท่านพ่อหรอกนะเพคะที่ทรงไม่ทำอะไรเลย หญิงขอวางสายท่านพ่อแค่นี้นะเพคะ แล้วหญิงจะกลับออสเตรียสัปดาห์หน้า " ฉันกดวางสายทันก่อนจะได้ยินท่านพ่อแผดเสียงที่ระดับเดซิเบลเป็นอันตรายต่อหู แล้วส่งโทรศัพท์คืนออกัส สั่งกำชับตามไปด้วย

 

" ถ้ามีสายจากท่านดยุคอีก นายก็ไม่ต้องเอามาให้ฉันนะ ฉันไม่อยากคุย ถ้านายจะรับสายก็คุยไปเองเถอะ จะรายงานอะไรก็แล้วแต่ " ฉันเดินนำไปที่ขึ้นรถที่มาจอดเทียบทางเท้า ห่างจากร้านนั้นค่อนข้างมาก แต่ฉันก็เห็นสองคนนั้นอยู่นะ เมฆหมอกกับเอลิสน่ะ ดูท่าเอลิสจะขอตัวกลับก่อน ซึ่งเป็นแบบนี้ก็ดีแล้วละ ควรอยู่ห่างจากเมฆหมอกไว้

 

" มีสายเข้าจาก... "

 

" ไม่รับ " ฉันตัดบทออกัสที่บอกออกมาว่ามีสายโทรเข้ามา ฉันมองวิวหน้าต่างรถที่ไม่เห็นอะไรชัดเจนเท่าไร เพราะความเร็วรถนั้นเร็วพอสมควร

 

" แต่สายนี้จากเจ้าฟ้าชายแห่งฮอฟฟ์แมน "

 

" ไม่รับ " ฉันรู้ดีว่าครูซจะโทรมาหาฉันด้วยเรื่องอะไร ฉันไม่อยากฟังเขามาตัดสินการตัดสินใจของฉันว่ามันไม่สมควร มันไม่เหมาะอะไรหรอกนะ  

 

" ไปส่งฉันที่บ้านคุณป้าดุสิตาเลย " ฉันว่าพลางไม่สนใจใครอีก แล้วคิดถึงสิ่งที่ต้องทำต่อไปเรื่อยๆในอนาคตที่ฉันเชื่อว่ามันต้องไปได้ดีแน่ๆ  

 

[END CARLA PART]

 

.........................................................................................

 คิดถึงนักอ่านทุกคนเลยค่ะ

เปิดเทอมปุ๊บ ไรท์ก็ร้องไห้เลย

ไรท์ต้องมีเวลาเขียนน้อยลง แต่ไม่เป็นไร 

ไรท์จะสู้

ขอให้อ่านให้สนุกนะคะ ตอนนี้มาน้อยแต่มานะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #29 tea time (@jeanny) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 20:27

    สงสารเอลิส โดนเข้าใจผิดตลอดเลย เอลิสสู้ๆ ไรท์สู้

    #29
    0