Dear Rain Heart รักโปรยปราย

ตอนที่ 17 : Chapter 15.2 แผนลวงหลอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    29 ส.ค. 63

 

Chapter 15.2 แผนลวงหลอก

 

เวลา 15.30 น.  

@ สนามกีฬาหลักคริสตัลไวท์  

 

และแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่ฉันมารับหน้าที่เป็นรองผู้จัดการทีมชั่วคราวแทนน้องเจ้า แน่นอนที่มาถึงที่นี่ได้ย่อมมีป้ามารีมาส่ง และกว่าจะได้ออกมาแบบนี้ก็ต้องโทรขอคุณเจ้าจอมแม่สุดที่รักของฉันเองตั้งแต่เช้าจนถึงเที่ยงกว่าท่านจะยอมให้ฉันออกไป

 

" คุณหนูดูแลตัวเองดีๆนะคะ แล้วก็อย่ไปที่เปลี่ยวมืดๆนะ "

 

" ค่ะ รับทราบค่ะป้ามารี " ฉันขยับยิ้มตอบรับป้ามารีที่เดินมาส่งถึงสนามกีฬาหลักในโรงเรียน ฉันไม่กล้าไปที่มืดๆคนเดียวหรอก บทเรียนที่ผ่านมาคือที่มืดๆไม่ควร ที่มีแสงสลัวๆไม่มีคนเลยก็ไม่ควร

 

" แล้วป้าจะมารับตอนหนึ่งทุ่มนะคะคุณหนู "

 

" ค่ะป้ามารี เดินทางกลับดีๆนะคะ " ฉันมองป้ามารีเดินจากไปสักพัก แล้วตัวเองก็เดินไปบ้าง ไม่นานที่ฉันเดินได้สามสี่ก้าว ข้อความก็เด้งเข้ามาทางไลน์ฉันจากน้องเจ้าพอดี

 

'สถานที่คือสนามบาส 1 นะคะพี่เอลิส ขอบคุณมากๆเลยนะคะ'  

 

'เดี๋ยวเจ้าจะเลี้ยงเค้กกับน้ำชาพี่เอลิสตอบแทนแน่นอนค่ะ'  

 

น้องเจ้าเป็นรองผู้จัดการทีมบาสของไดมอนด์แบล็คเลยหรอ? ตำแหน่งที่ยิ่งใหญ่จัง แถมทีมบาสไดมอนด์แบล็คน่ะเก่งมาก ก็ตอนที่แข่งงานกีฬาระหว่างสามโรงเรียน ตอนแรกเหมือนทีมบาสไดมอนด์ชนะควอเตอร์แรก แต่สุดท้ายก็นำทีมโรงเรียนเราไปไม่กี่คะเเนนจนทีมโรงเรียนตีเสมอในควอเตอร์สุดท้าย และกุมภ์ที่ลงแข่งบาสโรงเรียนเราน่ะบ่นกับฉันไปหลายวันเลยถึงเรื่องนี้

 

" อร้ายยยย แกพวกพี่จากไดมอนด์แบล็คโคตรเท่อะ "

 

" นั่นสิแก โดยเฉพาะพี่เมฆหมอกน่ะ ซิกแพ็กขาวจั๊วะเลย "

 

" พี่เจตน์ก็ไม่น้อยหน้า พี่เขาสมกับเป็นเพื่อนจริงๆ " เสียงกรี๊ดกร๊าดที่ออกมาจากในสนาม ทำเอาฉันต้องมองอีกทีว่าฉันไม่ได้มาผิดสนามใช่ไหม ดูคนเยอะแถมเสียงเจี๊ยวจ๊าวเกินแค่มาฝึกซ้อม เหมือนแข่งมากกว่าอีก แต่มองป้ายทางเข้าสนามก็ถูกแล้วนี่น่า ฉันเลยเดินเข้าไปก็เห็นมีคนเล่นบาสในสนามไม่กี่คน ทั้งหมดเป็นคนจากไดมอนด์เเบล็ค ฉันรู้ได้ไงน่ะหรอ ก็เห็นพี่เมฆหมอก กับพี่ที่ฉันช่วยไว้ตอนบาดเจ็บงานกีฬาคราวก่อน คนอีกสองสามคนที่เหลือก็ใส่ชุดเหมือนพี่เมฆหมอกหมดเลยนี่

 

" เธอๆ ใช่คนที่จันทร์เจ้าบอกมาแทนใช่ไหม มาทางนี้เลย เต็นท์พวกเราอยู่ทางนี้ " แล้วก็มีมือเรียวมาจับมือฉันหมับลากฉันไปอีกฝั่งของสนามหยุดที่เต็นท์ผ้าใบสีแดงเลือดหมู ฉันได้แต่ไปตามที่เธอลากพาให้ไป ไม่ทันพูดหรือตอบอะไรสักคำ

 

" ตอนนี้พวกเรากำลังรอพวกทีมบาสจากคริสตัลไวท์อยู่ รอมาแข่งกันว่าใครมีฝีมือดีบ้างที่จะพอเอาไปแข่งได้ แต่พวกคริสตัลไวท์ยังไม่มากันเลย รู้แหละว่านัดไว้สี่โมง ตามมารยาทก็ต้องมาก่อนเวลาไม่ใช่หรอ " ฉันฟังคนที่ลากฉันมาอยู่ในเต็นท์กำลังบ่นๆเรื่องนักกีฬาคริสตัลไวท์อยู่แบบไม่รู้จะต้องทำหน้ายังไงหรือต้องพูดอะไรไหม ไม่พูดจนคนที่บ่นถามฉัน

 

" ฉันไม่คุ้นหน้าเธอเลย เรียนอยู่ชั้นอะไรน่ะ "  

 

" เราเรียนม.ห้า "

 

" ก็เรียนอยู่ชั้นเดียวกันเลยนี่ แต่ฉันก็ไม่ค้นหน้าเธออยู่ดี " คนขี้บ่นสงสัยครุ่นคิดแล้วแนะนำตัว " ฉันชื่อกิมกิม เป็นผู้จัดการชมรมบาสของไดมอนด์แบล็ค แล้วเธอล่ะ? "

 

" เราชื่อเอลิสนะ แต่ที่เธอไม่คุ้นหน้าเราคงเพราะเราเรียนคริสตัลไวท์ ยินดีที่ได้รู้จักนะ กิมกิม "

 

" หา! ว่าไงนะ เธอเรียนคริสตัลไวท์ " กิมกิมดูตกใจแบบแอบช็อกไปแล้ว อ้าปากพะงาบๆ

 

" กิมกิมเป็นอะไรไหม "  

 

" ฉันแค่ตกใจ แล้วเธอมาเเทนยัยจันทร์เจ้าได้ยังไง ไม่สิ...เธอรู้จักยัยจันทร์เจ้าได้ยังไง ทำไมเธอถึงได้มาเป็นรองผู้จัดการได้ เธอมาสอดแนมทีมบาสพวกเราหรอ "

 

" ใจเย็นๆนะ กิมกิม หายใจเข้าออกลึกๆ ใจเย็นก่อน เดี๋ยวเราตอบทุกคำถามของเธอเลย " ดีที่กิมกิมยอมทำตามฉันบอก ไม่งั้นเธออาจได้ช็อกแล้วสลบไปจริงๆ

 

" ฮึบ! เฮ้อ! ฉันโอเคขึ้นแล้ว เธอก็ตอบคำถามฉันได้แล้ว "  

 

" ก็เรารู้จักกับน้องจันทร์เจ้าเมื่อไม่นานเท่าไร แต่เราไม่ได้มาสอดเเนมอะไรพวกเธอเลยนะ น้องเจ้าขอร้องเรามาให้มาช่วยเป็นแทนแค่ชั่วคราว ช่วงนี้น้องเขาไม่ว่างติดงานถ่ายรูปอยู่ "

 

" แน่นะ ว่าไม่ใช่มาสอดแนมพวกเราจริงๆ พวกคริสตัลไวท์มักเล่นสกปรก ฉันจำแม่นนะตอนแข่งกีฬาสามโรงเรียนนั้นน่ะ " กิมกิมกอดอกมองระเเวงฉันอยู่ตลอด

 

" เราให้เธอจับตามองเราได้เลยกิมกิม "

 

" เรื่องนั้นเธอไม่บอก ฉันก็จะทำอยู่แล้วละย่ะ " กิมกิมจีบปากจีบคอบอก ฉันแอบขำในใจ กิมกิมท่าทางบางอย่างก็เหมือนบันนี่คิ้วท์เลยละ  

 

" เฮ้! สาวๆ คุยอะไรกันอยู่ " แล้วพวกที่เล่นบาสก็เข้ามานั่นไม่เท่าไร แต่มีคนคนหนึ่งกลับมาพาดแขนลงบนไหล่ฉัน ปฏิกิริยาอัตโนมัติที่ร่างกายฉันตอบกลับคือชัตดาวน์ตัวเองด้วยการสั่งให้ตัวเองเป็นลมล้มพับไปทันที แล้วเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยินคือเสียงกรีดร้องของกิมกิม แล้วไม่รู้สึกตัวอะไรอีก

 

[END ELISE PART]

 

[MEKMOK]

 

พวกเราเลิกเล่นแข่งด้วยกันเองเพื่อถนอมแรงไว้แข่งตอนคัดคนแข่งบาสในตอนสี่โมงตรง ก็คืออีกสิบนาทีข้างหน้าพากันนำทีมไปที่เต็นท์โรงเรียนของผมไปพัก โดยไอ้เจตน์วิ่งนำไปก่อนที่เต็นท์ ไปพาดแขนเข้าใส่คนที่ยืนหันหลังคุยกับน้องกิม ผู้จัดการชมรมบาสปีนี้ แน่นอนคนที่ถูกเจตน์พาดแขนใส่ก็ต้องเป็นรองผู้จัดการทีมอย่างยัยเจ้า

 

" อ๊ายยยยยย ช่วยด้วย มีคนเป็นลม พี่เจตน์ทำอะไรเขาน่ะ " เสียงหวีดร้องดังก้องออกมาจากเต็นท์ทำให้พวกผมที่เหลือรีบตามเข้าไปเร็วกว่าเดิม ผมก็พบว่าคนที่เป็นลมไม่ใช่ยัยเจ้า แต่เป็นเอลิส เอลิสมาทำอะไรที่นี่ได้

 

" ไอ้เจตน์หลีกไป เดี๋ยวฉันพาคนเป็นลมไปนอนบนเตียงข้างในเอง " ผมผลักไอ้เจตน์ที่ยังสตันอยู่ออกไป เอาแขนบางซีดของคนเป็นลมมาพาดหลังคอตัวเอง แล้วช้อนคนที่สลบบนพื้นขึ้นมาในอ้อมแขน พาไปนอนเตียงข้างในที่เอาไว้พักคนบาดเจ็บไว้ ไม่คิดว่าจะได้ใช้เลยทันที

 

" พี่เมฆ เอลิสเป็นอะไรมากไหมอะ " กิมกิมที่ตามมาดูด้วยความเป็นห่วงมากๆก่อนหันไปเอ็ดไอ้เจตน์เสียงเขียว

 

" พี่เจตน์นะพี่เจตน์ ไปทำอะไรเขาน่ะ ตอบฉันมานะ "

 

" เปล่านะ แค่พาดแขนเฉยๆ พี่คิดว่าเป็นยัยจันทร์เจ้านะ ใครจะคิดว่าเป็นน้องเอลิส ขวัญใจของพี่เอง พี่ยังตกใจไม่หายเลยว่าทำไมเอลิสถึงเป็นลมได้ "

 

" เอลิสไม่เป็นอะไรหรอก แค่ช็อกจนสลบไปเฉยๆ หัวที่กระแทกพื้นคงไม่เป็นไรเพราะเป็นพื้นหญ้า ปล่อยให้เขานอนพักเถอะ " ผมบอก แล้วน้องกิมเลยโล่งใจ  

 

" เดี๋ยวพี่นั่งดูแลให้ "

 

" อ้าว ไอ้เมฆ แกมีสิทธิ์อะไรไปนั่งเฝ้าน้องเอลิสของฉัน " ผมหันไปมองหน้ามันนิ่งๆ แล้วน้องกิมก็พูดขึ้นแทนผมที่ผมถูกใจ

 

" พี่เจตน์ยังกล้าไปว่าพี่เมฆหมอกอีก พี่น่ะไม่ควรไปยุ่งกับเอลิสต่างหาก ทำเขาเป็นลมขนาดนี้ มาคุยกับน้องเลย ด่วนๆ " แล้วไอ้เจตน์ก็ดูไม่ไปตามที่น้องกิมบอก น้องแกเลยมาลากคอไอ้เจตน์ไปคุยนอกเต็นท์ คนอื่นๆก็หยิบน้ำและผ้าเย็นออกมาสมทบสองคนนั้นเพื่อตามไปดูเรื่องสนุกๆที่น้องกิมอาจมีลงไม้ลงมือกับไอ้เจตน์มัน

 

" เธอมาทำอะไรที่นี่ เอลิส " ผมมองคนที่นอนบนเตียงอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร ผมรู้สึกว่าเป็นเอามากที่นั่งคุยกับคนนอนไม่มีสติแบบนี้ แต่การได้นั่งมองเธอนอนแบบนี้ ทำให้ผมนึกถึงอดีตเลย ตอนผมยังเด็กอายุหกเจ็ดขวบ เธอก็ชอบมาขอนอนหนุนตักผมเสมอ หลายครั้งที่ผมไม่ยอม แต่ว่าตอนนี้เธอคงจำไม่ได้แน่ๆเลย ผมเอื้อมมือไปเกลี่ยผมที่บังหน้าบังตาของคนที่นอนอยู่ออกให้เบาๆ  

 

" แต่พี่ก็ขอบคุณที่เธอกลับมาหาพี่นะ ชาร์ลอตต์ของพี่ "

 

[END MEKMOK PART]

 

[ELISE]

 

" โอ๊ย... " ฉันร้องออกมา พร้อมกับเอามือจับต้นคอที่ปวดเมื่อย นี่กี่โมงแล้วเนี่ย แต่ไม่ทันดูเวลาอะไร ฉันก็ได้กลิ่นชื้นๆเหมือนกลิ่นดินเปียกๆ แล้วทันใดนั้นเสียงฝนตกกระทบหลังคาสนามบาสนี้ก็ดังโครมครามใหญ่ยิ่งกว่าพายุเข้า ฉันเลยลุกออกจากเตียงแล้ววิ่งออกไปดูที่สนาม เจอกิมที่นั่งหน้าสุดในเต็นท์สนามนี้ทักฉันขึ้น

 

" อ้าว เธอตื่นแล้วหรอ เขาแข่งกันแทบจบควอเตอร์สุดท้ายของเกมแล้ว ว่าแต่เธอไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหมน่ะ "  

 

" ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ ขอบคุณมากเลยนะกิมกิมที่เป็นห่วงเรา "

 

" ใครบอกเธอว่าฉันเป็นห่วง ฉันกลัวเธอจะตายคาเต็นท์โรงเรียนเราต่างหาก เดี๋ยวเป็นเรื่องอีก " ฉันพยักหน้าเข้าใจเบาๆ ก่อนถามกิมกิมเรื่องแข่ง

 

" แล้วตอนนี้พวกเขากำลังแข่งคัดตำแหน่งอะไรหรอ ตำแหน่งเซ็นเตอร์? "

 

" อืม ใช่ พี่เมฆหมอกกำลังชิงตำแหน่งนั้นกับไอ้นั่นอะ ใครนะ ลืมชื่อ " กิมกิมชี้ไปยังผู้เล่นในสนามที่ตอนนี้เลี้ยงลูกบาสเข้าในเขตไดมอนด์แบล็ก ฉันมองตามก่อนบอกไป

 

" กุมภ์น่ะ เพื่อนเราเอง "

 

" นั่นแหละ ฝีมือพอๆกับพี่เมฆหมอกเลย แต่ยังไงพี่เมฆหมอกก็เก่งกว่าอยู่แล้ว " แล้วลูกบาสที่กุมภ์เลี้ยงมาก็ถูกพี่หมอกชิงไปแล้วบุกกลับไป ฉันมองไปยังคนที่เลี้ยงลูกอยู่แล้วอมยิ้ม ฉันยังไม่เคยเห็นมุมจริงจังไม่มีท่าทีเล่นๆแบบนี้ของพี่เมฆหมอกเลย  

 

" พี่เมฆหมอกเท่มากเลยใช่ไหมล่ะ"

 

" ใช่ เอ๊ะ...ไม่ๆ ก็เป็นปกติเหมือนผู้ชายทั่วไปนะ " ฉันรีบปฏิเสธทันทีที่กิมกิมถาม  

 

" ไม่ต้องปฏิเสธหรอก พี่เมฆหมอกเขาก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว แถมเธอก็ดูออกง่ายขนาดนี้ว่าเธอต้องชอบพี่เมฆหมอกแน่ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตอนมองพี่เขาขนาดนี้อย่าปฏิเสธเลย "  

 

" เวลาใครมองพี่คนนั้นก็เป็นแบบนั้นนะ สาวๆตรงนู้นก็ยิ่งกว่าเราอีกนะ " ฉันชี้ถึงพวกสาวๆที่รุมกรี๊ดหนุ่มๆในสนาม

 

" ไม่ใช่หรอกมั้งย่ะ เธอไม่รู้สึกว่าตัวเองมีเครดิตดีกว่าพวกนั้นมากเลย เพราะยัยเจ้าชอบเธอมากขนาดนั้นที่บอกให้เธอมาแทนยัยนั้นได้น่ะ มีคนจ้างเป็นพัน ยัยนั้นยังไม่ยอมออกจากตำแหน่งนี้เลย "

 

" งั้นแปลว่าตำแหน่งรองผู้จัดการชมรมเป็นตำแหน่งที่น้องเขาหวงมากสิ ฉันจะทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุดเลยนะ "  

 

" นี่เธอซื่อหรือโง่กันแน่เนี่ย "

 

" เราไม่ได้ทั้งซื่อและทั้งโง่นะ ก็กิมกิมบอกเองว่าน้องเจ้าไม่ออกจากตำแหน่งนี้ต่อให้มีคนมาจ้างนี่น่า แสดงว่าน้องเจ้าหวงมากสิ เราถึงบอกว่าจะทำหน้าที่แทนตอนที่น้องไม่ว่างไม่ให้ผิดพลาดอีกและทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเลย "

 

" โอ๊ย! แล้วแต่คุณเอลิสเลยค่ะ ฉันอยากจะรู้จริงๆว่าโตมาได้ไงจนป่านนี้ด้วยความคิดแบบนั้น "

 

" กิม ขอน้ำเย็นขวดนึง " แล้วพวกนักกีฬาก็เข้ามาบอก เสียงสั่งจากพี่หมอกเดินเข้ามาคนแรกแบบเหงื่อซ่ก แต่ฉันอาสา ไหนๆก็หลับไปตั้งนานไม่ได้ช่วยงานอะไรเลย

 

" กิม เดี๋ยวเราไปเอาน้ำมาแทนให้เอง "  

 

" เอลิสนั่งไปเลย เพิ่งฟื้นมานี่น่า พักไปเถอะ คุณผู้จัดการชมรมช่วยไปหยิบน้ำเถอะ " มือร้อนๆเปื้อนเหงื่อนิดๆ จับบ่าฉันไว้เพื่อหยุดไม่ให้ฉันไป

 

" กิมกิม ทำหน้าที่เร็ว พวกเราหิวน้ำจะเเย่ "

 

" ก็ได้ " กิมกิมเดินเข้าไปอย่างจำใจ  

 

" พี่เมฆหมอกปล่อย ลิสจะไปช่วยกิมกิมยกน้ำ ตั้งสี่ห้าขวด จะเอาคนเดียวไหวได้ไง " ฉันเเย้ง บ้าจริงๆที่ให้กิมไปเอาน้ำเย็นๆแบบนั้นตั้งหลายขวดนะ มือเเข็งตายกันพอดี

 

" ดื้ออีกแล้ว เชื่อฟังพี่หน่อย เป็นห่วงกิมกิมใช่ไหม ไอ้เจตน์ไปช่วยแฟนตัวเองขนน้ำหน่อยไหม " มือยังรั้งฉันให้หยุดอยู่ที่นี่ มากไปกว่านั้นยังเอาแขนมาพาดไหล่ฉันทั้งซ้ายขวาด้วย แถมยังไล่คนเป็นเพื่อนตัวเองที่ฉันเห็นหน้าชัดๆแล้วก็คือคนที่ฉันช่วยเมื่องานกฬาคราวก่อนนู้นแหละ พี่เขาชื่อเจตน์แหละ ดูจากบุคลิกก็เป็นผู้ชายยิ้มเก่ง ขี้เล่นเลยนะ ดูไม่มีมีพิษมีภัย แต่ฉันก็นึกขอโทษที่ดันสลบไปตอนที่พี่เขาพาดแขนมาหาฉัน เพราะเข้าใจผิดว่าเป็นน้องจันทร์เจ้า ตอนนี้ก็เอาแต่มองฉันด้วยแววตารู้สึกผิดอยู่เลยพี่คนนี้

 

" เรื่องอะไร เป็นแฟนกันจำเป็นต้องตัวติดกันไหมล่ะ ไม่ "

 

" อ้อ...หรอ " แล้วกิมกิมก็มาดึงหูพี่เจตน์ให้ไปด้วยกัน  

 

" โอ๊ยๆ แฟนจ๋า ใจเย็นๆนะ ไม่ หมายถึง ไม่มีปัญหาต่างหาก " จบด้วยการที่พี่เจตน์ยอมไปแรงดึงของกิมกิมแล้วร้องโอดโอยไปสุดทางที่ลึกเข้าไปในเต็นท์ที่มีถังน้ำแข็งแช่น้ำอยู่ ฉันมองทั้งคู่แล้วหัวเราะชอบใจ เป็นคู่ที่น่ารักดีนะ

 

" เธอขี้หึงแบบน้องกิมไหม พี่จะได้เตรียมใจไว้ "

 

" หะ ว่าไงนะคะ พี่หมอกว่าไงนะ? " ฉันหันมามองคนพูดข้างที่ยังเนียนเกาะแกะไหล่อย่างหน้าไม่อายเลยสักนิด เหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดาๆที่พี่เขาสมควรทำอยู่แล้ว

 

" สมองช้านะน้องเอลิส "

 

" นี่แน่ะ! ว่าใครสมองช้าคะ " ฉันฟาดมือลงแขนหนาที่เกยไหล่ฉันอย่างแรง เล่นเอาพี่เขาสะดุ้งแต่ดันไม่เอาออกอยู่ดี

 

" เเรงตีก็มากอยู่นะ " พี่คนข้างๆ เขาพูดเอื้อมฝ่ามือมายีผมฉันเบาๆ " แต่แรงขนาดนี้ไม่ได้ทำให้พี่เจ็บได้มากหรอกนะ "

 

" งั้นลิสต่อยนะ จะเอาหรือเปล่า ชอบแกล้งลิสอยู่เรื่อย "

 

" ก็มาให้แกล้งเองนี่น่า มาถิ่นพี่ พี่มีสิทธิ์แกล้งเธอนะ " พี่หมอกบอกแล้วยิ้มหวานจนน่าหมั่นไส้  ทุกครั้งที่ฉันได้เห็นรอยยิ้ม ก็อดยอมรับไม่ได้ว่ารอยยิ้มพี่หมอกน่ะทำให้พี่เขามีออร่าบางอย่างที่แผ่ออกมาแล้วทำให้ใจสั่นได้ไม่ยาก

 

" ความคิดอะไรของพี่หมอกเนี่ย อยู่ในถิ่นลิสต่างหาก เขตโรงเรียนคริสตัลไวท์เห็นๆ " ฉันบอกก่อนเอื้อมมือไปบังรอยยิ้มแบบนั้นของพี่หมอก " หยุดยิ้มแบบนี้เลยนะ ชิ "

 

" อะไรกัน ตอนนี้ก็หวงรอยยิ้มพี่แล้วหรอ " แม้ฉันเอามือไปบังรอยยิ้มแต่แววตานั้นกลายเป็นสระอิเลย เพราะพี่เขายิ้มมากขึ้นกว่าเดิม แม้ฉันจะใช้มือบังไปแล้วก็เถอะ  

 

" เปล่าสักหน่อย ลิสหมั่นไส้รอยยิ้มพี่ ไม่อยากเห็นอีกแล้วต่างหาก "  

 

" หมั่นไส้ หรือ หวั่นไหว ตอบมาซะดีๆเถอะ " พี่หมอกมองๆแล้วขำเบาๆ  

 

" พี่หมอกคนหลงตัวเอง ลิสไม่คุยด้วยแล้ว " ฉันขยับหนีพี่หมอกไป พี่หมอกเลยลุกขึ้นมายืนตรงหน้า  

 

" ปะ พี่จะพาไปเลี้ยงเค้กที่ร้านพี่อู๊ด "

 

" เลี้ยงทำไมคะ " ฉันถามสงสัย ก็ได้รอยยิ้มกลับมา

 

" อยากรู้ก็ไปด้วยกันสิ ระหว่างทางที่ไปจะบอกนะ " น่าแปลกที่ฉันก็ยอมตามพี่หมอกไป ปกติความอยากรู้ของฉันไม่ค่อยมีหรอก แต่ถ้าเป็นพี่หมอก ฉันกลับอยากรู้เรื่องที่พี่เขามากกว่าปกติ ว่าแต่ทำไมนะ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ

 

..................................................................................  

 

วันนี้เอาความน่ารักบวกละมุนมาฝากทุกคนค้าบ

บางคนอาจงงว่าทำไมต้องชื่อ แผนลวงหลอก

มันหมายถึงแผนของน้องจันทร์เจ้าแสนแสบนี่เองค้าบ

ขอให้อ่านสนุกนะคะ ฝากกดใจบวกเม้นเป็นกำลังใจเล็กๆให้เราด้วยนะค้าบ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #28 tea time (@jeanny) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 18:22

    ๆม่ได้อ่านนานเลย ติดตามอยู่นะคะ มาแสดงตัว5555

    #28
    0