Dear Rain Heart รักโปรยปราย

ตอนที่ 16 : Chapter 15.1 แผนลวงหลอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    7 มิ.ย. 63

 

Chapter 15.1 แผนลวงหลอก

จันทร์เจ้า ตากล้องสาวตัวแสบ

 

[DARK SIDE]

 

" หืม! มีคนสืบประวัติพวกสวะที่ทำงานให้ฉันไม่ได้เรื่องเมื่อหกปีก่อนแล้วหรอ? " ร่างระหงที่เพิ่งจิบไวน์แดงเหมือนสีเลือดกล่าวออกมาอย่างช้าๆ ที่แลดูไม่เดือดร้อนนั่งไขว่ห้างบนโซฟาตัวเดี่ยว แต่คนที่ทำงานรอบตัวคนผู้อย่างพวกเขาสามคนนั้นรู้ดีว่านายหญิงของพวกเขาไม่พอใจอย่างมาก

 

" ครับ แต่ว่าพวกเราทำลายหลักฐานฆ่าปิดปากพวกนั้นหกปีก่อนแล้วครับนายหญิง คนสุดท้ายที่พวกเราไปเจอที่โรงพยาบาลก็เป็นใบ้ไปแล้ว พวกเราเลยฆ่าปิดปากไปแล้ว " แล้วร่างระหงนั้นก็หันมาจ้องคนรายงานเรื่องราวก่อนเขวี้ยงแก้วที่ถือในมือใส่ทันทีจนบาดหน้าคนพูด

 

เพล้ง!

 

" พวกแกโง่หรือเปล่าที่ฆ่ามันไป ไม่คิดบ้างหรอ? การที่มันเป็นใบ้เพราะพวกลอเรนซ์มันได้ข้อมูลไปแล้วยังไงละ ถึงได้ทำให้ไอ้สวะคนสุดท้ายนั่นพูดไม่ได้ไง "

 

" ขอโทษครับนายหญิง " พวกเขาทำงานให้ร่างระหงพากับเอ่ยสำนึกผิด ตัวสั่นงันงกพั่บๆเหมือนไก่จะใกล้โดนเชือด หากแต่นายหญิงของพวกเขากลับยิ้มมุมปาก พวกเขาเลยโล่งอกนึกว่าจะโดนอะไรร้ายแรงกว่านี้แบบโดนขังห้องมืดกรอกยาพิษทุกวันจนตายตามไอ้คนที่พวกเขาเพิ่งไปฆ่ามาซะอีก

 

" รู้ตัวก็ดี แต่ว่าการที่แกฆ่าไอ้สวะที่พวกลอเรนซ์เก็บข้อมูลไปได้ก็ดีไม่น้อย เพราะเด็กเมื่อวานซืนนั้นเดินตามเข้าแผนฉันแล้ว " ร่างระหงรับแก้วใบใหม่จากพ่อบ้านที่รินไวน์ให้มาจิบอีกครั้ง มองในจอแท็บเล็ตที่ตั้งบนโต๊ะที่ฉายภาพจากกล้องวงจรปิดให้เห็นเด็กสาวหน้าตาที่เหมือนศัตรูเก่าเธอเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์กำลังเดินเข้าไปในบ้าน

 

" นายหญิง พวกเรามีเรื่องจะบอกนายหญิงอีกเรื่อง "

 

" มีเรื่องงอะไรอีก " สายตาคนที่ถูกเรียกว่านายหญิงยังไม่ละสายตาจากแท็บเล็ตที่กำลังเพลิดเพลินกับการที่เห็นเด็กสาวเจอกับคนที่เธอต้องการให้เจอในบ้านนั้น

 

" เรื่องที่มีคนสืบประวัติยัยเด็กคริสตัลไวท์ที่นายหญิงสั่งให้ไปสืบมาว่าเป็นใครเมื่อคราวก่อน พวกผมก็ได้ความมาแล้วนะครับ "

 

" แล้วมันเป็นใครล่ะ " ร่างระหงช้อนตาคมกริบขึ้นมามองคนพูดเหมือนกำลังจะสาปคนพูดให้เเข็งเป็นหินไปทันทีหากคำพูดไม่ถูกใจเธออีกนิด

 

" คือว่า... เขาคนนั้นชื่อ ฟรานซิสครับนายหญิง เป็นดยุคแห่งบอนน์ครับ "

 

" ดยุคแห่งบอนน์ อ้อ...คนของพวกเล่นทีเผลออย่างฮอฟฟ์แมนนี่เอง สงสัยจะฮั้วกับพวกลอเรนซ์แน่ๆ แล้วก็มองออกได้ง่ายๆเลยนะว่าตกลงกันด้วยอะไร " นายหญิงเคาะนิ้วเรียวลงโต๊ะเบาๆอย่างใช้ความคิด ไม่มีใครกล้าส่งเสียงใดๆ ก่อนจะนายหญิงจะเอ่ยปากออกมา

 

" ไปเรียกตัวเด็กหนุ่มตัวกบฏนั้นมา ได้เวลาใช้เขาให้เป็นประโยชน์แล้วละ ในแผนต่อไป " ร่างระหงนิ่งไปสักครู่ แล้วพูดต่อ

 

" ไปเชิญน้องสาวของฉันมาด้วยนะ "

 

[END DARK SIDE]

 

 

@ โรงพยาบาล

[ELISE]

 

หลายสัปดาห์ที่ฉันโดนจับตัวไป ฉันรู้สึกดีขึ้นมากๆก็เลยให้ป้ามารีมาส่งฉันไปร้านซ่อมไวโอลีนตัวเก่าก่อนมาที่โรงพยาบาลนี้ วันนี้ฉันไม่ได้มีนัดลุงหมอ แต่ว่าอยู่บ้านก็คงไม่ดีหนัก เบื่อมากเลย ฉันทำงานอดิเรกหมดทุกอย่างแล้วตอนอยู่ที่บ้าน อ่านหนังสือ เขียนไดอารี่ ฝึกเล่นไวโอลีน ปลูกต้นไม้ ดูทีวี ยกเว้นเข้าครัวทำอาหาร เพราะป้ามารีคอยจ้องฉันตลอดตอนเข้าไปในนั้นอะ

 

" พี่เอลิสคะ " เสียงเรียกนั้นทำเอาฉันต้องหันไปมอง ร่างสดใสสมวัยกำลังเดินเข้ามาหาฉันพร้อมกับสะพายกล้องถ่ายรูปตัวใหญ่เข้ามา

 

" อ้าว! น้องเจ้า ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ละ ไม่สบายหรอ "

 

" เปล่าคะ พอดีเจ้ามาถ่ายรูปพี่ๆพยาบาลสวยๆหล่อๆเพื่อเอาไปทำแบนเนอร์โปรโมตในเว็บโรงพยาบาลค่ะพี่เอลิส " น้องจันทร์เจ้าตอบฉัน จนฉันอดทึ่งไม่ได้ ฉันเพิ่งรู้มาไม่ได้นานนี่ว่าน้องจันทร์เจ้าอยู่ม.4เองนะ แต่ทำได้ขนาดนี้เชียว

 

" น้องเจ้าเก่งจังเลย ถ่ายรูปโปรโมตโรงพยาบาลได้แล้ว พี่ยังถ่ายรูปไม่เอาไหนเลยตอนนี้ "

 

" ของยังนี้มันต้องฝึกนะคะพี่เอลิส อีกอย่างเรื่องถ่ายรูปน่ะ เรื่องขี้ปะติ๋วสำหรับหนูมากในฐานะหนึ่งในคนของชมรมถ่ายภาพของไดมอนด์แบล็กนะคะ " แล้วน้องเจ้าก็หัวเราะหึๆอย่างภูมิใจ

 

" งั้นแสดงว่าครั้งที่เจอกันครั้งแรกน่ะ ที่น้องเจ้าถ่ายรูปพี่คงออกมาดีใช่ไหมอะ ตอนนั้นพี่หน้าเหวอมากเลยนะ " ฉันจำได้ตอนแรกที่เจอกันกับน้องเจ้าครั้งแรกน่ะ ก็โดนน้องเจ้าถ่ายรูปไปหลายรูปเลย ออกมาไม่ดีคงน่าอายตายเลย

 

" เรื่องนั้นหายห่วงค่ะพี่เอลิส ฝีมือระดับเจ้าแล้ว อีกอย่างพอเจ้าให้พี่เมฆดู... "

 

" เดี๋ยวนะ น้องเจ้าเอาให้พี่น้องเจ้าดูด้วยหรอ " ฉันรีบเบรกถาม น้องเจ้าพยักหน้าหงึกๆ ฉีกยิ้ม

 

" ใช่ค่ะ พี่เมฆหมอกมองตาไม่กะพริบเลยค่ะ " ถ้าจ้องขนาดนั้นแปลว่ากำลังจ้องหาอะไรสักอย่างเอามาล้อแกล้งฉันอีกแน่ ฉันเลยเบะปากหน้าเศร้าถาม

 

" น้องเจ้า ทำไมถึงได้เอารูปพี่ให้ดูได้ละ "

 

" เจ้ามีเหตุผลนะพี่เอลิส คือเจ้าเอารูปให้พี่เมฆหมอกดูเพราะเจ้าฝากให้พี่เมฆเอาร่มที่พี่ให้ยืมคืนให้พี่นี่คะ เลยเอารูปให้ดูเพื่อจะได้คืนพี่ถูกไงคะ "

 

" แต่พี่จะยังไม่ได้ร่มคืนเลยนะ "

 

" หา! จริงหรอคะพี่เอลิส " พอฉันพยักหน้างุดๆตอบไป น้องเจ้าก็กำมือทุบกลางอากาศสองสามที

 

" นี่ถ้าพี่เมฆหมอกมาด้วย เดี๋ยวเจ้าจะทุบพี่ของเจ้าหนักแถมเฉ่งยับด้วย โทษฐานที่ไม่ได้คืนร่มพี่เอลิสสักที มันตั้งนานแล้ว โหย! พี่ของเจ้านี่แย่ชะมัดเลย " แค่นี้ฉันก็ดันยิ้มออกเมื่อน้องเจ้าว่าออกมา พลางเอ็นดูคนตรงหน้ามากๆ บางทีถ้าฉันมีน้องไม่ว่าน้องสาวอย่างที่มาร์นี่มีมารีน หรืออย่างบันนี่คิ้วท์ที่มีน้องชาย ฉันอาจจะไม่เหงาอยู่ที่บ้านคนเดียวก็ได้

 

" พอเห็นพี่ยิ้มแบบนี้ เจ้าขอถ่ายรูปพี่อีกได้ไหมคะ คราวนี้เจ้าจะไม่ให้ใครคนอื่นดูเลยค่ะ สาบานว่าด้วยตัวเจ้าเองเลยค่ะ "

 

" ได้สิ " ฉันหัวเราะเบาๆก่อนส่งยิ้มให้ไปทางกล้องกับตากล้องสาว แล้วตากล้องสาวก็เงยหน้าจากหลังกล้องขึ้นมาทำหน้าสงสัย

 

" พี่เอลิส สีตาพี่เหมือน...โอ๊ยๆ สงสัยตาเจ้าคงฝาดไปเอง เจ้าจะถ่ายละนะ เอ้า 3 2 1 " แล้วฉันก็ถ่ายไปหลายรูปเลย แต่ละรูปก็ไม่ได้ติดภาพคนไข้หรือผู้ป่วยเลยสักคน ซึ่งนั่นก็ดีแล้ว

 

" ว่าแต่พี่เอลิสมาที่โรงพยาบาลทำไมหรอคะ คงไม่ได้ป่วยใช่ไหมคะ "

 

" เปล่า พี่ไม่ได้ป่วยเลย แต่พี่มาเล่นกับพวกเด็กๆที่แผนกผู้ป่วยเด็ก เล่านิทานบ้างเป็นบางครั้ง แบบพี่อยู่บ้านก็เหงามากเลยมาเล่นกับพวกเด็กๆบ่อย "

 

" แล้วก็มาเล่นดนตรีให้เด็กๆฟัง แบบเล่นไวโอลีนแบบนี้ใช่ไหมคะ "

 

" น้องเจ้ารู้ได้ไงอะ " ฉันประหลาดใจที่คนตรงหน้าถามออกมาเหมือนรู้

 

" ก็พี่เอลิสสะพายกระเป๋าไวโอลีนที่หลังอยู่นี่คะ " ฉันฟังน้องเจ้าพูดจบ พวกเราก็หัวเราะให้กัน

 

" งั้นพวกเราไปเล่นกับพวกน้องๆที่แผนกผู้ป่วยเด็กกันเถอะค่ะ " ตอนแรกฉันก็แปลกใจที่น้องเจ้าจับมือฉันพาเดินไปที่แผนกผู้ป่วยเด็กทันทีเหมือนคนชินทางรู้จักโรงพยาบาลดี โดยน้องเจ้าก็บอกฉันถึงเหตุผลที่ชินทางในโรงพยาบาลว่า

 

" เพราะเจ้าป่วยบ่อยๆ เลยต้องมาโรงพยาบาลบ่อยๆ มาบ่อยๆก็คือที่นี่เลยรู้จักหมดเลยค่ะพี่เอลิส " ฉันเลยเข้าใจไปอย่างนั้นก่อนจะไปถึงที่ที่เด็กๆอย่างน้องมินนี่อยู่ที่เรียกน้องจันทร์เจ้า

 

" พี่จูน ลูกลุงหมอใหญ่มาแล้ว โห! มากับพี่เอลิสคนสวยด้วย "

 

" จูน นี่คือชื่อน้องเจ้าหรอ? " ฉันถามตอนเข้ามาในแผนกนี้ที่เด็กๆก็ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวสนุกสนานดีใจที่พวกเรามา

 

" ใช่ค่ะ เป็นชื่อที่แม่ตั้งให้ค่ะ ชื่อที่ใช้เรียกตอนอยู่ต่างประเทศค่ะ เจ้าเห็นว่ามันสั้นจำง่ายเลยให้เด็กๆเรียกแทนค่ะ "

 

" พี่เอลิส รู้เปล่าลุงหมอใหญ่ พ่อพี่จูนชอบมาแจกขนมอร่อยๆเยอะแยะเลย "

 

" ลุงหมอใหญ่? " ฉันทวนคำพูดของน้องมินนี่ ลุงหมอใหญ่คงไม่ใช่ลุงหมอที่ฉันรู้จักหรอกมั้ง ลุงหมอใหญ่อาจหมายถึงลุงหมอใจดีๆ ที่มีอายุหน่อยก็มีถมเถไปในโรงพยาบาลนี้ คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอก

 

" ลุงหมอใหญ่ที่เป็นเจ้าของโรงบาลนี้ไงคะพี่เอลิส พี่เอลิสไม่รู้จักหรอ ลุงหมอใจดีมากๆเลยนะ " น้องมินนี่อธิบาย ฉันนี่คือกับอึ้งไปเลย แล้วตอนนั้นที่ลุงหมอบอกว่ามีลูกชายอยู่ไดมอนด์แบล็ค คงไม่ใช่พี่เมฆหมอกใช่ไหม

 

" พี่เมฆหมอกของหนูไม่ได้มาด้วยหรอคะพี่จูน " น้องมินนี่ยังคงถามต่อไป แต่ฉันคือนิ่งสนิท เริ่มต้องรับรู้เรียงข้อมูลที่ได้รับมา แล้วตอนนั้นที่ลุงหมอบอกว่าชวนไปงานคอนเสิร์ตแทนลุงหมอตามที่ลูกชายชวน ถ้าฉันไปแทน วันนั้นก็คงได้เจอพี่เขาแล้วใช่ไหมหรือยังไง อะไรกันมันจะดูเชื่อมโยงกันขนาดนี้ ไม่ใช่สิ! บางทีลุงหมออาจมีลูกชายมากกว่าหนึ่งคนก็ได้ ไม่เห็นจำเป็นต้องเป็นพี่คนนั้นสักหน่อย

 

" พี่เอลิสเป็นอะไรหรือเปล่าคะ เห็นนิ่งไปเลย ตกใจที่เจ้าเป็นลูกเจ้าของโรงพยาบาลหรอคะ " น้องเจ้าถามหน้าตาเป็นห่วง ท่ามกลางที่เด็กๆกำลังทานมื้อเที่ยง แล้วพวกเราสองคนก็คอยไปเดินดูช่วยพี่พยาบาล คอยเชียร์ให้เด็กๆกินข้าวให้อิ่มจริงๆ

 

" ก็นิดหน่อยนะ พี่ขอถามละลาบละล้วงถามน้องเจ้าเรื่องครอบครัวได้ไหม "

 

" ได้สิคะ ถามมาได้หมดเลยค่ะพี่เอลิส "

 

" น้องเจ้ามีพี่ชายคนอื่นนอกจากพี่เมฆหมอกหรือเปล่าอะ " ฉันถามเบาๆ น้องเจ้ายิ้มส่ายหน้าไปมา

 

" เจ้ามีพี่ชายคนเดียวเลยค่ะ คือพี่เมฆหมอก "

 

" พี่เอลิสถามแบบนี้มีอะไรหรือเปล่าคะ " คนข้างๆที่อายุน้อยกว่าฉันหัวเราะเสียงใสเบาๆ เหมือนชอบใจ ฉันก็ไม่รู้ว่าน้องชอบใจอยู่อะไรนะ

 

" เปล่า พี่เเค่อยากรู้เฉยๆ "

 

" ถ้าพี่เอลิสอยากรู้เรื่องอะไรเพิ่มเกี่ยวกับเจ้า ก็ถามเพิ่มได้เลยนะคะ เจ้ายินดีตอบทุกเรื่องเลยค่ะ โดยเฉพาะเรื่องพี่เมฆหมอกนะ ถามได้ตลอดเลยค่ะ ยินดีสุดๆ "

 

" ได้เลย แต่พี่คงไม่ถามอีกแล้วละ เกรงใจมากเลย "

 

" เกรงใจอะไรกันค่ะพี่เอลิส เราคนกันเองทั้งนั้น " น้องเจ้าส่งยิ้มสดใส ฉันคิดว่าพี่น้องสองนี้ยิ้มทีไรก็คือปล่อยออร่าหรือเสน่ห์บางอย่างที่ดูน่าเข้าใกล้ แต่ถ้าให้เลือก ฉันคงเลือกอยู่ใกล้ๆน้องเจ้า มากกว่าคนที่ขี้แกล้งฉันอย่างพี่คนนั้นเป็นไหนๆ ว่าแต่ทำไมต้องคิดเรื่องแบบนี้ด้วยละ ไม่เห็นเข้าใจเลย

 

............................................................................................

 

ตอนที่เราสองคนหมายถึงฉันกับน้องเจ้าช่วยดูแลและเล่นกับพวกเด็กๆเสร็จ พอถึงเวลาให้พวกเด็กต้องนอนกลางวัน ฉันก็เล่นไวโอลีนกล่อมพวกเด็กๆจนหลับทุกคน น้องเจ้าก็ชมฉันใหญ่แล้วถามฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

" ถ้าพี่เอลิสเล่นไวโอลีนเก่งขนาดนี้ ทำไมถึงไปลงเรียนที่คริสตัลไวท์ที่เป็นโรงเรียนกีฬาแบบนั้นละคะ น่าจะมาเรียนที่ไดมอนด์แบล็คที่เป็นโรงเรียนกิจกรรมไม่ดีกว่าหรอคะ "

 

" พี่เล่นไม่เก่งหรอก เล่นได้แค่ไม่กี่เพลงเอง " ฉันบอก ถ้าให้เทียบกับเด็กไดมอนด์แบล็คที่มีพรสวรรค์ ฉันคงสู้ไม่ไหวหรอก " ตอนแรกพี่ก็งงๆอยู่ว่าทำไมถึงได้มาเรียนที่คริสตัลไวท์ได้ ตอนสอบเข้า พี่เช็กโรงเรียนที่อยากเข้าเรียนเป็นเพิร์ลเกรย์ กับไดมอนด์แบล็คนะ แต่สุดท้ายก็ได้มาเรียนคริสตัลไวท์ แล้วก็เข้าใจเลยละเหตุผลที่ทำไมถึงได้มาเรียนที่คริสตัลไวท์ "

 

" เพราะอะไรหรอคะ? " น้องเจ้าสงสัย และอยากรู้เหตุผลของฉัน

 

" เพราะพี่ได้เจอเพื่อนที่ดีมากๆห้าหกคนเลยที่ทำให้พี่รู้สึกว่ามันก็ไม่ใช่ความโชคร้ายที่พี่ไม่ถนัดกีฬาอะไรเลยสักอย่าง แต่กลับได้เรียนที่คริสตัลไวท์ เจอเพื่อนๆที่คอยเป็นห่วงเป็นใยและให้กำลังใจตลอด ก็เป็นเรื่องดีๆเรื่องหนึ่งที่ได้เจอในคริสตัลไวท์ ถ้าพี่ไปเรียนที่อื่นอาจจะไม่เจอเพื่อนดีๆอย่างพวกเขาก็ได้ " ฉันบอกน้องจันทร์เจ้าไปตามความรู้สึกจริงๆ

 

" นั่นสิคะ เจ้าก็คิดว่านั่นคือความโชคดีมากๆ แต่เจ้ามีเพื่อนไม่กี่คนเอง แทบจะไม่สนิทกันเลยด้วยซ้ำ ส่วนใหญ่เข้ามาหาเพื่อหวังผลประโยชน์ทั้งนั้น "

 

" พี่เชื่อว่าสักวันน้องเจ้าจะได้เจอเพื่อนที่ดีๆแน่ " ฉันพูดพลางส่งยิ้มให้กำลังใจน้องที่นั่งข้างๆบนม้านั่งหินอ่อน โซนสีเขียวที่แวดล้อมด้วยต้นไม้ของโรงพยาบาลที่มีไว้ให้ผู้ป่วยได้ออกมาเดินนั่งเล่นผ่อนคลาย หรือไม่ก็ญาติผู้ป่วยได้มาเดินเล่นได้เช่นกัน

 

" เจ้าก็หวังว่าจะได้เจอนะคะ " น้องเจ้าตอบรับกำลังใจฉัน

 

" จริงสิคะพี่เอลิส พี่บอกว่าเหงาๆ นี่น่า "

 

" ใช่ พี่เหงาอยู่คนเดียว รู้อย่างงี้พี่คงไปค่ายบำเพ็ญสาธารณะประโยชน์กับเพื่อนดีกว่า " ฉันนึกถึงค่ายที่มาร์นี่เคยพูดถึงว่าเป็นค่ายช่วงสัปดาห์นี้แหละ แล้วอันอันก็ต้องไปค่ายนี้เพื่อซ่อมคะเเนนกิจกรรมที่หายไป วาวาเองก็ไป บางทีถ้าฉันไปอาจจะหายเหงาก็ได้

 

" เจ้ามีอะไรมาเสนอคะ " น้องเจ้ายกยิ้มหวาน

 

" อะไรหรอ? "

 

" ช่วงนี้เป็นช่วงฝึกซ้อมกีฬาที่จะเอาไปแข่งที่จังหวัด แล้วเจ้าเองเป็นรองผู้จัดการทีมนั้นเลยจะขอให้พี่เอลิสไปดูแลแทนเจ้าได้ไหมคะ แบบช่วงนี้เจ้ารับจ้างถ่ายรูปตามงานเยอะไปหน่อยเลยไม่ว่างไปดูแลพวกเขาเลย แล้วอีกอย่างพี่เอลิสก็เป็นพยาบาลภาคสนามมาก่อนคงจะดูแลพวกเขาดีมากแน่ค่ะ เจ้ามั่นใจ " คนอายุน้อยกว่าส่งสายตาประกายวิ๊งๆของร้องฉันรัวๆ

 

" พี่อยากช่วยเจ้านะ แต่พี่ไม่แน่ใจว่าจะดูแลพวกเราไหวเลย พี่รู้แต่วิธีปฐมพยาบาลเวลาที่พวกเขาบาดเจ็บเองนะ "

 

" งานนี้ไม่มีอะไรมากนอกจากพอถึงเวลาพัก พี่เอลิสก็แค่ส่งน้ำส่งผ้าเย็นเองค่ะ นะคะ นะคะพี่เอลิส ช่วยเจ้าหน่อยนะคะ เห็นแก่เจ้าที่ตัวคนเดียวไม่มีเพื่อนเลย เจ้ามีแค่พี่เอลิสที่เจ้าเชื่อใจได้คนเดียวในตอนนี้ นะคะพี่ " สายตาเหมือนลูกหมาน้อยใสแจ๋วอ้อนฉันสุดๆ อีกนิดน้องเจ้าคงจะกอดขากอดแขนฉันขอร้องอ้อนวอนเป็นแน่ ถ้าฉันยังไม่ตอบรับว่าจะช่วยสักที

 

" พี่จะช่วยเจ้าดูแลพวกเขาเองนะ "

 

" ขอบคุณค่ะพี่เอลิส พี่เอลิสใจดีสุดๆไปเลย ยิ่งกว่านางฟ้ามาช่วยชีวิตเจ้าสักอีก " น้องเจ้าจับมือฉันเขย่าๆด้วยความดีใจอย่างที่สุด ก่อนน้องเจ้าจะนัดแนะฉันว่าจะให้ไปดูแลวันพรุ่งนี้ตอนเย็นสักสี่ห้าโมง ที่สนามกีฬาของคริสตัล ไวท์ ส่วนสนามไหน น้องเจ้าจะส่งข้อความมาบอกฉันทีหลังเพราะก่อนจากกัน น้องเจ้ากับฉันก็ได้แลกเฟซแลกไลน์เอาไว้คุยกันเรียบร้อยแล้ว

 

........................................................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #27 OnlyCuteKei (@sirikanda16) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 22:21
    ต้องรอดูนะคะ ขอบคุณที่ยังติดตามนะคะ
    #27
    0
  2. #26 tea time (@jeanny) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 23:14
    เจ้ามีแผนไรป่าวเนี่ย
    #26
    0