Dear Rain Heart รักโปรยปราย

ตอนที่ 15 : Chapter 14 ไม่ได้โกรธ แต่โมโหมาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    18 พ.ค. 63

 

Chapter 14 ไม่ได้โกรธ แต่โมโหมาก

 

@ เซฟเฮ้าส์ชานเมือง (01.30 น.)

 

[CARLA]

 

" ออกัส จัดการเรียบร้อยใช่ไหม " ฉันลงจากรถที่เดินทางมาจากคอนโดในเมืองมาเจอออกัสที่ยืนรออยู่หน้าบ้านสองชั้นสไตล์โมเดิร์นไม่แตกต่างจากบ้านแถวนี้เท่าไร แล้วอีกอย่างเป็นบ้านที่ฉันติดต่อซื้อเองแม้แต่ท่านพ่อก็ยังไม่รู้ ถึงเรียกว่าเซฟเฮ้าส์ แล้วฉันปิดปากพวกองครักษ์ที่รู้หมดแล้ว วิธีก็อย่ารู้เลย

 

" เรียบร้อยแล้วฝ่าบาท "

 

" ก็ดี " ฉันเดินเข้าไปในบ้านที่ก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ เหมือนบ้านทั่วไป ฉันพุ่งตรงไปยังห้องหนังสือเล็กๆที่มีชั้นหนังสือมากมายในนั้น ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงสันหนังสือที่คุ้นเคยแต่ไม่ดึงออกจากชั้นแล้วใส่กลับเข้าไปเหมือนเดิม แล้วชั้นวางหนังสือที่ติดกันก็แยกออกจากกัน เผยให้เห็นบันไดลงที่มืดๆมีแสงโคมไฟเล็กๆ ราวเหนือบันไดลงไป

 

" ฝ่าบาท จะลงไปเองหรือกระหม่อม "

 

" เอาคนลงไปเยอะ พลางจะกดดันเขาแล้วไม่ได้คำตอบซะเปล่าๆ " ฉันบอกปัดออกัสที่จะนำคนลงตามหลังฉันไป ฉันมองออกัสอีกที " แต่นายลงมากับฉันก็ได้ ถ้าคิดว่ากลัวว่าเขาจะทำร้ายฉันได้อีก "

 

" กระหม่อมไม่ได้กลัวเขาทำร้ายฝ่าบาท ตรงข้ามกระหม่อมกลัวว่าฝ่าบาทจะทำร้ายเขา" ฉันตวัดสายตามองออกัสเขม็งแบบหงุดหงิด เอาเถอะก็ถือว่าองครักษ์หุ่นยนต์ก็ยังมีอารมณ์มาหยอกฉันอยู่ ฉันก้าวลงบันไดไปจนถึงห้องข้างล่างมีคนสลบถูกมัดกับเก้าอี้อยู่กลางห้องเปล่าๆ มีไฟกลางห้องส่องลงมากลางหัวคนที่ถูกมัดติดเก้าอี้ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นโจรแทนเลยไหม

 

" ออกัส ไปแกะมัดเขาจากเก้าอี้ " ฉันสั่ง ก่อนถอนหายใจออกทีนึง

 

" สงสารเขาน่า " ออกัสทำหน้าเหมือนไม่เชื่อหูตัวเองว่าได้ยินถูก มองหน้าฉันนิ่งๆเหมือนเห็นคนแปลกหน้าไม่เคยรู้จักมาก่อน มันหมายความว่าไงฮะ?

 

" แก้มัดเร็วเข้า... " ฉันบอกเอื่อยๆ เหนื่อยๆ ง่วงๆ " ก่อนที่ฉันจะจับนายมัดติดเก้าอี้เเทนเขา "

 

พลั่ก!

 

" โอ๊ย! " ออกัสไปแก้มัด ไม่สิ! ใช้มีดพกตัดเชือกทำให้คนที่นอนสลบเก้าอี้ล้มลงพื้นทันที ก่อนออกัสกลับมาอยู่ข้างๆฉันเก็บมีดพกไว้ปลอกมีดตรงเอวขวา

 

" ตื่นแล้วหรอ? หลับสบายจังนะ " ฉันกอดอกมองคนที่กำลังยันตัวขึ้น แต่คงทุลักทุเลไม่น้อยแหละก็เพราะยังมีเชือกมัดมือมัดเท้าอยู่

 

" นี่แม่หนู โกรธที่ฉันทำมือถือแตกจนจับฉันมามัดแบบนี้ไม่ได้นะ " ชายแก่ที่เคยใช้ตามองตีราคาฉันแล้วจะจับเรียกค่าไถ่คนนั้นหายไปไหน ทำไมเจอแต่ชายแก่มีแววตาหวั่นวิตกหวาดกลัวขนาดนั้นได้นะ

 

" ก็ไม่ได้โกรธนะ... " ฉันพูดพลางเหลือบมองเล็บมือตัวเองที่เพิ่งต่อมาใหม่แล้วเพ้นท์สีมา

 

" ไม่ได้โกรธเลยเรื่องมือถือน่ะ อย่างที่ลุงบอกว่าฉันน่ะเป็นลูกผู้ดีมีเงิน ฉันเลยแค่หงุดหงิดที่มือถือเพิ่งซื้อเสีย แต่นั้นฉันซื้อใหม่ได้ "

 

" แค่หงุดหงิดต้องทำกันขนาดนี้เลยหรอ? " ชายแก่ที่นอนแนบพื้นเพราะยันตัวลุกขึ้นไม่ได้โอดครวญ

 

" จริงๆ ฉันหงุดหงิดก็ไม่เคยทำแบบนี้ แต่ลุงน่ะทำฉันโมโหมากกว่าที่ไปแตะต้องของไม่ควรแตะต้องของฉันอะนะ ของที่ซื้อใหม่ไม่ได้น่ะ... " ฉันมองชายที่นอนบนพื้นเหมือนดักแด้

 

" เอางี้ดีกว่า ฉันจะปล่อยลุงก็ได้... " ฉันยิ้มบางเบา " หากว่าลุงจะบอกว่าใครเป็นคนสั่งให้ลุงจับตัวผู้หญิงคนนั้นเมื่อหกปีที่แล้ว "

 

" บอกไม่ได้! " ลุงเขาไม่ยอมบอกแถมเม้มปากเเน่น ฉันเลยค่อยๆก้าวเข้าไปใกล้ใช้เท้าเตะเบาๆที่หน้าคนที่นอนอยู่ก่อนยิ้มมุมปาก

 

" ลุงไม่ได้มีทางเลือกมากนักหรอกนะ ไม่บอกก็ตายอยู่ที่นี่แหละนะ " ฉันฉวยปืนจากข้างเอวซ้ายออกัสมาเล็งตัวคนที่นอนอยู่ ออกัสก็ตะปบปืนไม่ทันฉันที่ฉวยปืนของเขาออกมาหรอก

 

" ฝ่าบาท โปรดอย่าทำเช่นนี้ " ออกัสกระซิบเสียงเย็น แต่ฉันหาสนใจออกัส ให้ความสนใจกับคนที่นอนพังพาบบนพื้นที่ทำหน้าไม่กลัวฉันที่ถือปืนเล็งขู่อยู่ อย่างนี้ก็สนุกสิ อยากให้ยิงจริงก็ไม่บอก

 

" แม่หนูยิงปืนไม่เป็น ถือปืนแบบนี้ไม่ดีเอาน่า " ฉันจ้องคนแก่ที่นอนแนบพื้นมองฉันที่ถือปืน แล้วฉันก็หันไปมองออกัส

 

" ออกัส ขอแมกกาซีน "

 

" ฝ่าบาท! " คราวนี้ออกัสพูดออกมาเสียงดังเหมือนเตือนว่าฉันเป็นอะไร มีฐานะอย่างไง แต่ออกัสกลับไม่ให้มันกับฉัน ฉันเลยหันกลับมาสไลด์ลำปืนท้ายหลัง อืม! ดีจัง ยังมีกระสุนค้างรังเพลิงหนึ่งนัด ฉันเลยสไลด์ลำปืนไปด้านหน้า

 

แก๊ก!

 

" โอเค! ได้ ไม่เป็นไร แค่หนึ่งนัดในนี้ก็เกินคุ้มแล้ว " ฉันเล็งปลายกระบอกปืนไปยังหัวคนที่นอนไม่เป็นท่าบนพื้น จากที่ไม่กลัวก็เริ่มกลัว ปากก็เริ่มขอร้อง

 

" แม่หนูใจเย็นๆ ฆ่าคนแก่มันบาปนะ ปล่อยคนแก่ไปเถอะ "

 

" ก็รู้ตัวนี่ว่าแก่แล้ว แก่ขนาดนี้แล้วทำไมยังโลภ ทำไมไม่ไปถือศีลอยู่วัดแทนมาจับเด็กผู้หญิงล่ะ ผ่านมาหกปีก็ยังไม่หยุดอีก เสียดายโอกาสที่ฉันให้ไปจริงๆ " ฉันง้างนกปืนจนได้ยินเสียงแก๊กขึ้นอีกรอบ เตรียมเหนี่ยวไกปืน คราวนี้ไม่พลาดแน่ นัดเดียวปล่อยสมองกระจุย

 

" น่าเสียดายจริงๆ ลาก่อนค่ะลุง " ฉันล็อกมือข้างเดียว สอดนิ้วเหนี่ยวไกปืนทันที

 

ปัง!

 

" ฝ่าบาท! " เสียงออกัสตะเบ็งออกมากว่าที่เคยได้ยินแล้วมือฉันก็ถูกปัด ทำให้วิถีกระสุนเคลื่อนเฉียดหัวคนแก่บนพื้นไปนิดเดียว เจาะลงพื้นไม้ปาร์เก้ห้องใต้ดินทะลุลงไป

 

" ออกัส " คราวนี้ฉันไม่พอใจยิ่งกว่าครั้งไหนๆที่ออกัสขัดใจ

 

" ฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องมือเปื้อนเลือดเพื่อเรื่องเเค่นี้ กระหม่อมทำเอง " ออกัสฉวยปืนจากฉันก่อนบรรจุแมกกาซีนทันทีแล้วลงเล็งเป้าหมายเดิมที่ฉันเคยเล็งคือหัว

 

" พอๆ ยอมแล้วๆ ยอมบอกแล้ว เห็นหัวฉันเป็นของเล่นให้ยิงเล่นกันหรือไง? " เสียงยอมแพ้โดยดีแต่ก็แอบแซะพวกเราสองคนก่อนออกัสจะถอดแมกกาซีนเก็บทั้งปืนและแมกกาซีนอย่างรวดเร็วลงข้างเอวตัวเอง

 

" ก็แค่นั้น ไม่เห็นต้องให้เปลืองกระสุนเลย " ฉันกอดอกมองนิ่ง " บอกมาได้แล้ว อย่าลีลา "

 

" ฉันก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่เป็นผู้หญิงที่ชอบโทรมาว่าจ้างด้วยเบอร์ไม่ซ้ำเลยสักครั้ง " ฉันเริ่มขมวดคิ้วเห็นความยุ่งยากร่ำไร ว่าจะจับผู้ว่าจ้างนั้นดูยากกว่าที่คิด

 

" อย่าบอกนะว่าครั้งนี้เขาก็โทรมา "

 

" เปล่า ฉันนี่แหละโทรไป แต่แม่นั่นดันรับสาย " ฉันหันไปสั่งออกัสที่ต่อสายไปหา

 

" ฝากโทรหาครูซสืบเรื่องเบอร์โทร รีบๆด้วย " ฉันหันกลับมาทางคนที่บอกต่อ " แล้วไงต่อ? "

 

" ก็แค่นี้แหละ ส่วนรูปร่างหน้าตาฉันไม่เคยเห็น "

 

" แล้วได้รับเงินค่าจ้างยังไง? ฉันได้ยินว่าเงินค่าจ้างต้องโอนมา ไม่รู้หรือไงว่าใครโอนมา " ฉันสาวความต่อ

 

" ก็เคยเห็นครั้งหนึ่ง บัญชีนอกด้วย เห็นแวบๆ นามสกุล คุซ คุล อะไรเนี่ยแหละ "

 

" นามสกุลอะไรนะ? " ฉันฟังแล้วแปลกหู คนไหนจะใช้นามสกุล คุซคุล " สะกดยังไง? พอจำได้ไหม? "

 

" เเป๊บนะ ขอนึกก่อน! " คนแก่นั้นเงียบไปครู่หนึ่ง " อ้อๆ รู้สึกว่าจะเป็น K u r แล้วตัวอะไรอีกนะ "

 

" ตัว z " ฉันต่อให้ แน่นอนว่าฉันรู้ว่านามสกุลนี้ไม่ได้อ่านว่า คุซ หรอก อ่านว่า 'เคิร์ซ' ต่างหาก แล้วก็ฉันรู้จักคนในตระกูลนี้ดี ดีแบบดีมากๆ และต่อไปคงได้รู้จักลึกซึ้งกว่านี้แน่ๆ

 

" ทีนี้ปล่อยฉันได้แล้วนะ ฉันบอกข้อมูลที่รู้ไปหมดแล้ว " เขาท้วง ฉันก็ยิ้มตอบอย่างนางฟ้าให้

 

" ได้สิ! อ้าว! ออกัสมาพอดีเลย โทรฝากครูซสืบแล้วหรอ? " ออกัสกำลังเดินลงมาจากบันได พยักหน้าเบาๆให้หนึ่งครั้ง ฉันก็โล่งใจและกำลังจะขึ้นบันไดไปก็เอ่ยกระซิบเบาๆกับออกัส

 

" ฝากปล่อยคนนั้นด้วย ขอแบบไม่ตาย แต่ไม่ปิดปากพูดอะไรได้อีกก็พอ " ออกัสพยักหน้ารับทราบอีกครั้ง ฉันจึงเดินขึ้นบันไดก้าวแรกก่อนหันกลับมาหาคนที่ยังนอนเป็นหนอนบนพื้น ที่ออกัสกำลังเดินเข้าไป

 

" บายนะคะลุง โชคดีค่ะ " แล้วฉันก็เดินขึ้นบันไดต่อโดยไม่สนใจอะไรอีก ไม่ว่าเสียงใดๆที่ดังขึ้นมาจากด้านหลัง คิดอยู่อย่างเดียวว่าคนไหนในตระกูลเคิร์ซนะที่กล้าทำร้ายคนตระกูลเลือดสีน้ำเงินอย่างลอว์เรนซ์ได้ตั้งสองคนนะ

 

[ END CARLA PART]

 

.................................................................................................................

 

@ บ้านเอลิส (07.00น.)

 

[ELISE]

 

ก๊อก! ก๊อก!

 

" คุณหนู... "

 

" ตื่นแล้วค่ะ " ฉันบอกป้ามารีที่มาเคาะประตู จริงๆ ฉันอยากนอนต่อนะ เมื่อวานพอโดนพี่หมอกทำแบบนั้น ฉันก็นอนไม่หลับจนถึงตีสอง ถึงจะหลับไปก็สะดุ้งตื่นตามปกติที่เคยตื่น ฮือออ!

 

แอ๊ด!

 

" อรุณสวัสดิ์ค่ะป้ามารี " ไม่ต้องสงสัยว่าป้ามารีทำหน้ายังไงตอนเข้ามาเลย ก็หน้าบูดไม่รับรอยยิ้มจากฉันน่ะสิ แหงล่ะ ให้ฉันสลับเป็นป้ามารี ถ้ารู้ว่าคนที่คอยดูแลไม่ห่างตาเหมือนลูกหลานหนีไปไม่บอกกล่าว แถมโดนคนจะลักพักตัวอีกคงจะอารมณ์ดีหรอก

 

" ป้าโกรธนะคะ แถมรายงานกับคุณเจ้าจอมไปแล้วด้วย "

 

" ป้ามารีขา... ต่อไปลิสจะไม่ดื้ออีกแล้ว " ฉันเอียงตัวไปกอดตัวป้ามารีที่มาหยุดอยู่ข้างเตียง ขณะที่มาแตะหน้าผากฉันดูว่ามีไข้หรือเปล่า?

 

" ก็ไม่มีไข้นี่คะ โล่งใจไปหน่อย " ป้ามารีทำหน้าพอใจ

 

" แล้วแม่ว่าอะไรลิสหรือเปล่าคะ? " ฉันถามเสียงเบาอย่างกลัวๆ ป้ามารีเป็นห่วงแบบนี้ แม่อย่างคุณเจ้าจอมอะเกินกว่าป้ามารีไปหลายเท่าเลยล่ะ

 

" ก็เกือบจะกักบริเวณคุณหนูให้อยู่แต่ในบ้านด้วยซ้ำ แต่ดีนะคะที่ป้าห้ามไว้ "

 

" ขอบคุณนะคะป้ามารี ป้ามารีน่ารักที่สุดเลยค่ะ "

 

" คุณหนูก็อย่าดื้ออีกก็พอค่ะ เพราะคราวนี้คุณเจ้าจอมคงเอาคุณหนูส่งขึ้นเหนือไปให้คุณท่านเลี้ยง "

 

" ได้ค่ะๆ ลิสจะไม่ดื้อ " ฉันรับปาก พยักหน้ารัวๆ การไปอยู่กับคุณยายที่ป้าบอกนั่นไม่น่ากลัวอะไรหรอก ที่บ้านคุณยายน่ะอากาศดีมาก มีฟาร์มและรีสอร์ตากอากาศบนยอดดอยด้วยนะ ฉันคิดถึงสตรอเบอรี่ที่คุณยายปลูกนะมันอร่อยสุดๆ แต่ว่าถ้าแม่จะส่งฉันไปเพราะลงโทษล่ะก็... คุณยายคงจะเข้มงวดกับฉันเป็นพิเศษ แล้วก็คงถือไม้เรียวเตรียมฟาดน่องอยู่แน่ๆ บรื้อ... น่ากลัวสุดๆ

 

" ดีแล้วค่ะ " ป้ามารีสำทับพอใจสุดๆ " จริงสิ! ก่อนคุณหนูตื่น โทรศัพท์สั่นไม่หยุดเลยค่ะ ทั้งสายโทรเข้ากับไลน์ "

 

" สงสัยเป็นพวกเพื่อนๆน่ะคะ " ฉันรับมือถือจากป้ามารีที่ยื่นส่งมาให้มาดูก็คือใช่จริงๆด้วย แล้วก็ฉันเองอยากถามป้ามารีอยู่อีกเรื่องสองสามเรื่อง

 

" ป้ามารีคะ ลิสมีเรื่องจะถาม " เอาเรื่องที่สำคัญที่สุดก่อน ก่อนอื่นก็... " ป้ามารีนั่งตรงนี้เลยค่ะ "

 

" เอ๊ะ! ... " ป้ามารีสงสัยก่อนยอมนั่งตามที่ฉันดึงให้นั่งบนเตียงฉัน แล้วฉันเองก็ไปเปิดลิ้นชักที่มีรูปถ่ายที่เก็บมาจากห้องเก็บของขึ้นมาให้ป้ามารีดู

 

" คือว่า...ลิสอยากรู้ว่าคนนี้คือพ่อของลิสใช่ไหมคะ? " ฉันหยิบรูปใบเดียวที่มีรูปพ่อที่ฉันเจอตอนนั้นให้ป้ามารีดูพลางจิ้มๆคนในรูปเบาๆ ป้ามารีเห็นก็ตกใจทันที รีบริบรูปในมือฉันไปทันที

 

" คุณหนูไปได้รูปพวกนี้มาจากไหน? "

 

" ก็ได้มาจากห้องเก็บของค่ะ ตอนไปเอาไวโอลีนเก่า แถมไปเจอเปียโนหลังใหญ่ด้วยค่ะ " ฉันบอกตามที่เห็นทั้งหมด " แล้วคนในรูปเมื่อกี้ใช่พ่อของลิสหรือเปล่า? "

 

" คุณหนูจำได้หรอคะว่าคุณพ่อคุณหนูเป็นใคร " ป้ามารีถามท่าทางดูระมัดระวังแปลกๆ

 

" ก็ไม่ได้น่ะสิคะ ลิสถึงถาม "

 

" ถ้าเขาไม่คุ้น คุณหนูก็ไม่รู้จัก ก็ไม่ใช่คุณพ่อของคุณหนูหรอกค่ะ เป็นพ่อเป็นลูกกันจะไม่คุ้นเคยกันได้ไงกันคะ ไม่สมเหตุสมผลกันเลย "

 

" จริงด้วยสินะคะ ถ้าเป็นพ่อจริง ลิสก็ต้้องคุ้นเคยสิ " ฉันเข้าใจขึ้น แต่ว่ามันก็ยังติดใจสงสัยอยู่นะ

 

" แล้วเขาเป็นใครหรอคะ "

 

" แฟนเก่าคุณนายค่ะ คุณนายคงอายที่จะให้คุณหนูดูเรื่องเก่าๆไม่พิสมัยของคุณนายมั้งคะ เลยไม่ได้เอาให้คุณหนูดู "

 

" นั่นสิคะ เรื่องน่าอายเก่าๆคงไม่อยากให้ใครรื้อฟื้น " แต่เมื่อฉันได้สงสัยแล้วจะมีเรื่องสงสัยไม่หยุด

 

" แล้วรูปที่แม่อุ้มลิสตอนเป็นทารกตัวเล็กๆ แล้วใครยืนอยู่ข้างๆ แม่ล่ะคะ? เด็กผู้หญิงคนนั้นน่ะ " ป้ามารีคลี่รูปถ่าย แล้วเงยหน้าตอบสีหน้าเปื้อนยิ้ม

 

" ก็คุณหนูพิงค์พลอยเองค่ะ ตอนนั้นคุณหนูพิงค์พลอยติดคุณนายแจ เพราะคุณนายใจดีกว่าคุณไพลิน " อ่า...พี่พิงค์พลอย ลูกสาวคนเดียวของป้าไพลินที่มีศักดิ์เป็นพี่สาวของแม่ฉันนี่เอง มิน่าถึงหน้าคล้ายฉันจังนะ คิคิ! จะว่าไปพี่พิงค์พลอยจะเป็นไงบ้างนะตอนนี้ คิดถึง....

" ลิสหมดความสงสัยเกี่ยวกับรูปแล้วค่ะ " เรื่องพ่อของฉันก็ยังเป็นปริศนาสำหรับฉันต่อไป " ความสงสัยสุดท้ายนะคะเกี่ยวกับพี่เมฆหมอกและเรื่องเมื่อคืนค่ะ "

 

" สงสัยว่า... "

 

" พี่เมฆหมอกช่วยลิสมาจริงๆหรอคะ แล้วถ้างั้นพี่เขาช่วยจริง พี่เขาก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดที่ป้ามารีพูดถึงน่ะสิคะ "

 

" เอ่อ...คุณเมมฆหมอกช่วยคุณหนูมาจริงๆค่ะ แล้วก็ที่ป้าบอกว่าคุณเมฆหมอกว่าเขาไม่ดีในแบบอย่างนั้นก็คืออย่างนั้นแหละค่ะ มันคนละกรณีกับที่ช่วยคุณหนูนะคะ "

 

" เข้าใจแล้วค่ะ " ฉันพยักหน้าเข้าใจ ก่อนป้ามารีจะบอกฉัน

 

" คุณหนูรีบอาบน้ำแล้วลงมาทานข้าวนะคะ " ป้ามารียิ้ม " ถ้าวันนี้คุณหนูจะไปไหนก็บอกป้านะคะ "

 

" ได้ค่ะ งั้นลิสจะรีบไปอาบน้ำลงไปกินข้าวก่อน ถ้าจะไปไหนจะบอกตอนกินข้าวนะคะ " ฉันลุกไปเปิดตู้เอาผ้าเช็ดตัว ส่วนป้ามารีก็ขอตัวไปรอด้านล่างที่โต๊ะอาหาร ระหว่างที่ฉันหยิบผ้าเช็ดตัวก็มองเห็นเสื้อสูทสีแดงเลือดหมูข้างๆ ก่อนนึกขึ้นว่าทำไมไม่คืนเสื้อสูทกับพี่หมอกไปซะเมื่อคืน เฮ้อ~ แล้วไปอาบน้ำ

 

[END ELISE PART]

 

....................................................................................

พูดเลยว่าพี่คาร์ล่าบทนี้นั้นมีความเฟียสเกินเบอร์

 ไม่รู้พี่เขาหมายหัวใครไว้

แต่ไม่น่ารอดแล้วคนนั้นโดนล็อกเป้าหมายไว้แล้ว

ขอให้อ่านให้สนุกนะคะ แล้วก็ติดตามกันต่อด้วยน้า

กำลังเเจ้มจ้นแล้ว

ไม่เม้นก็กดใจน้อยๆให้กำลังใจไรท์ได้นะค้าบ 

เลิฟๆ รีดทุกคนเลย

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #25 tea time (@jeanny) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 14:25
    เฟียสมากแม่
    #25
    1
    • #25-1 OnlyCuteKei (@sirikanda16) (จากตอนที่ 15)
      18 พฤษภาคม 2563 / 14:39

      ขอบคุณกำลังใจดีๆด้วยนะคะ
      #25-1