Dear Rain Heart รักโปรยปราย

ตอนที่ 13 : Chapter 12 ความอันตรายที่คาดไม่ถึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 พ.ค. 63

 

Chapter 12 ความอันตรายที่คาดไม่ถึง

 

 

[ELISE]

 

" ลิสสรุปคือที่แกมาอาคารจำลองเพราะอยากเห็นวิวท้องฟ้าเท่านั้นหรอ? "

 

" ก็ใช่นะ ก็เบื่อๆเลยมาน่ะ แล้วบังเอิญได้ตั๋วพอดีเลยได้ขึ้นไปอะ " ฉันตอบบันนี่คิ้วท์ระหว่างทางที่เดินไปสวนน้ำ ตอบเลี่ยงความจริงว่าหนีผู้ชายไปดีกว่า เดี๋ยวเพื่อนเป็นห่วงกว่าเดิม

 

" ไม่ใช่ว่าแกโดนผู้ชายไล่ตามจนวิ่งหนีหรอ? " ฉันแทบจะตกใจอ้าปากค้างที่บันนี่คิ้วท์เหมือนรู้ ส่วนอันอันที่ตามข้างๆก็จ้องฉันตาไม่กระพริบจงใจจับพิรุธ ส่วนไนท์กับเมทัลที่เพิ่งมาก็มีสีหน้าเป็นห่วงปนขำฉันทั้งคู่

 

" บอกมะ... พลั่ก! โอ๊ย! "

 

" โอ๊ย! " แล้วก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันตอนที่บันนี่คิ้วท์เดินถอยหลังหันมาหาฉันกำลังคาดคั้น มีผู้หญิงที่ฉันเห็นไม่ชัดนักเซมาชนบันนี่คิ้วท์เข้าไม่เบาเลย บันนี่คิ้วท์เซมาทางฉัน ส่วนผู้หญิงคนที่มาชนก็เซถลาออกไป ฉันเลยเห็นหน้าชัดๆ แล้วพวกเราก็เห็นหมดทุกคนว่าเป็นใคร

 

" พวกแก! " เป็นมาร์นี่เองที่มาชนบันนี่คิ้วท์

 

" มาร์นี่ เป็นไรป่ะแก " บันนี่คิ้วท์ถามทันทีที่ทรงตัวได้จากฉัน ส่วนไนท์กับเมทัลรีบไปดูมาร์นี่ทันที ส่วนอันอันทำหน้าคิดอะไรสักอย่างก่อนเอ่ย

 

" บังเอิญจังเนาะที่เจอที่นี่ "

 

" ฉันก็ว่าบังเอิญที่เจอพวกแกครบทุกคนแบบนี้เหมือนกัน แถมมากับไอ้พวกสภานักเรียนเกือบครบแบบนี้ มันแปลกๆ "

 

" อาเเจ้ " น้องมารีนโผล่หน้าออกมาทักมาร์นี่

 

" รู้แล้วว่าบังเอิญจริงๆ " มาร์นี่มองมารีนน้องสาวของตัวเองก่อนพูด พวกเราต่างหัวเราะเบาๆ แล้วมองมาร์นี่ตาเล็กตาน้อยล้อๆเมื่อเห็นใครตามหลังมาร์นี่มาอีกที พี่จีโน่ มากันสองคนแบบนี้เรียกมาเดทนี่น่า เเถมมาร์นี่ก็แต่งตัวหวานพอๆฉันเลยอะ ต้องเดทแน่ๆ

 

" มาร์นี่ มาเดทกับพี่จีโน่ก็ไม่บอกพวกเราเลย " ไนท์เอ่ยเเซวขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

 

" อย่าเเซวมาร์นี่มันมาก ป่ะแกไปเล่นเครื่องเล่นทางนู้นดีกว่า " ก่อนมาร์นี่ถูกบันนี่คิ้วท์ลากเดินนำไปยังสวนน้ำ แล้วพวกเราก็เดินตามไปติดๆ

 

จนถึงสวนน้ำ พวกเราก็แยกกันไป คือมาร์นี่ บันนี่คิ้วท์ และพวกสภานักเรียน ไปเล่นเครื่องเล่นสวนน้ำ ส่วนฉันกับอันอัน รวมถึงพี่จีโน่ไปนั่งตรงเก้าอี้ผ้าใบริมสระน้ำ ที่เป็นหนึ่งในโซนสวนน้ำที่สบายๆ สามารถนั่งชิวๆมองคนเล่นมองน้ำได้ แต่ต่อให้ฉันมีชุดว่ายน้ำก็คงไม่ไปเล่นเครื่องเล่นสวนน้ำตามพวกมาร์นี่หรอก เพราะกลัว เครื่องเล่นพวกนั้นน่าหวาดเสียวจะตายไป อันอันไม่ชอบที่คนเยอะๆเลยไม่ไป

 

" ลิส ฉันเห็นนะ ตอนที่แกวิ่งหนีผู้ชายคนหนึ่งออกจากหน้าบ้านผีสิง " ฉันที่กำลังจะเอนตัวลงนอนบนเก้าอี้ผ้าใบก็สะดุ้งกับคำพูดอันอัน

 

" อันอันเห็นหรอ? "

 

" อืม! เห็น " อันอันพยักหน้าเบาๆบอกแต่สายตากลับดูจริงจังและต้องการอยากรู้กว่าทุกครั้ง จนฉันหลบตาเพื่อนยอมแพ้

 

" ลิสเล่าก็ได้ เคยจำเรื่องที่ลิสเคยเล่าให้ฟังได้ป่ะ เรื่องเพื่อนที่ชื่อน้ำขิง "

 

" จำได้ มันเกี่ยวหรอ? " อันอันบอกก่อนตวัดสายตามองไปยังข้างหลังฉันเหมือนเห็นอะไรบางอย่าง ฉันพยักหน้าเบาๆ

 

" มองอะไรหรอ? อันอัน " ฉันถามพลางจะหันไปมองตาม แต่อันอันเบนสายตากลับมารีบห้ามไว้

 

" ผู้ชายคนหนึ่งแอบมองแกอยู่ สายตาไม่น่าไว้ใจ ไม่เหมือนผู้ชายแถวนี้ที่มองแกแบบชื่มชมคลั่งไคล้ สายตาไม่หวังดี " ฉันได้ยินก็เกิดอาการใจสั่นรัวด้วยความกลัว ก่อนหลับตาถามอันอันเบาๆ

 

" ผู้ชายที่ดูแก่ๆหน่อย ใส่เสื้อสีดำใช่ไหม อันอัน " ฉันเม้มปากเริ่มสั่นเมื่อคิดถึงท่าทางโลมเลียหยาบๆจากผู้ชายคนนั้นเมื่อกี้

 

" ตรง แต่แกเฉยๆเข้าไว้ ไม่เป็นไรหรอกตราบใดที่แกยังอยู่ใกล้ๆฉัน "

 

" ลิสกลัว "

 

" เอาน่า! มันไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามหรอก คนเยอะแยะตอนนี้ " อันอันจับแขนฉันไว้ ฉันพยักหน้าก่อนทำใจเอนตัวลงนอนเล่น ทำตัวเฉยๆอย่างที่อันอันบอก แม้ภายในใจตอนนี้อยากหนีไปเต็มที่ เพราะสัญชาตญาณบอกว่าให้หนีไปอย่างเดียวเลย

 

" เอลิส อันอัน เอาน้ำไหม? "

 

" คะ...เอ่อ...ค่ะ " ฉันตอบพี่จีโน่ที่ลุกยืนขึ้นพรึ่บจากการนอน มาถามจนฉันกับอันอันตกใจ

 

" เหมือนกันค่ะ " อันอันบอกก่อนพี่จีโน่ก่อนพี่จีโน่จะเดินออกไปซื้อน้ำ ก่อนพวกเราจะนอนพิงเก้าอี้ผ้าใบไม่พูดอะไร มองคนอื่น ๆเล่นน้ำไป เห็นไนท์กับเมทัลนั่งตีขาเล่นน้ำตรงขอบสระคุยกันห่างพวกเราไปค่อนข้างไกลพอสมควร

 

" พอเห็นมาร์นี่มีแฟนเป็นพี่จีโน่ ฉันก็ได้ยินว่าแกก็สนิทกับกับหนุ่มรุ่นพี่เหมือนกันนี่ "

 

" เอ๊ะ!...มะ ไม่ได้สนิท "

 

ตู้ม! ซ่า!

 

เสียงบางอย่างตกสระน้ำจนน้ำสาดกระเซ็นโดนเราเล็กน้อย จนฉันกับอันอันหันไปมองก็เห็นมีผู้หญิงตกลงไปในสระ พี่จีโน่ก็เดินผ่านตรงนั้นมาถือแก้วน้ำมาเต็มไม้เต็มมือ แล้วมาหยุดส่งน้ำให้อันอันกับฉัน ก็กลับไปนั่งเก้าอี้ผ้าใบที่เดิมของพี่เขา

 

" แล้วรุ่นพี่ผู้ชายคนไหนที่แกสนิทนะ ลิส "

 

" อะแค่กๆ อะไรนะ " ฉันสำลักน้ำที่เพิ่งดูดเข้าไปก่อนไอค่อกแค่กไม่หยุด

 

" ไดมอนด์แบล็คคนไหน? "

 

" เดี๋ยวนะ! แค่กๆ " ฉันปิดปากตัวเองสำลักก่อนหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดต่อ ก่อนเช็ดปากเมื่อหายสำลักน้ำ

 

" ตกใจจนสำลักขนาดนี้แสดงว่าเรื่องจริง " อันอันบอกก่อนถามอีกครั้งอย่างเอื่อยๆ แต่ดูจริงจัง

 

" ใคร! "

 

" เอ่อ..." พอฉันนึกถึงพี่หมอก ภาพตอนที่อยู่อาคารท้องฟ้าจำลองก็แวบผ่านเข้ามาในหัว ก่อนปิดหน้าปฏิเสธอันอัน

 

" ไม่มีใครทั้งนั้นแหละ ไม่มีๆ "

 

" งั้นฉันจะปล่อยให้แกอยู่คนเดียว " อันอันขู่ว่าถ้าฉันไม่บอก จะทิ้งฉันไว้

 

" พี่จีโน่ก็ยัง อ้าว! ไม่อยู่ " ฉันที่กำลังจะแย้งว่าพี่จีโน่ยังนอนอยู่ตรงนี้ แต่ว่าตรงที่ที่เก้าอี้ผ้าใบนั้นกลับว่างเปล่าไร้เงาพี่จีโน่ซะงั้น

 

" หายไปเมื่อกี้กับผู้หญิงแปลกหน้า " อันอันบอกแล้วย้ำอีก " ไม่บอก ทิ้งนะ "

 

" อ่าๆ อันอันใจร้ายอะ " ฉันครางอย่างหมดหนทาง อันอันชอบต้อนให้ฉันจนมุมได้ทุกครั้งสิน่า มิน่าถึงยอมอยู่เป็นเพื่อนเอาใจฉัน ที่เเท้มีนัยนะแอบแฝงนี่

 

" ยอมบอกได้ก็ได้ อย่าเพิ่งทิ้งลิสนะ " ฉันก็เล่าเรื่องที่รู้จักพี่เมฆหมอกคร่าวๆ เว้นเหตุการณ์ที่ดูไม่เหมาะสมที่จะเล่าออกไป ก็อย่างเช่น เหตุการณ์บนอาคารท้องฟ้าจำลองนั้น เป็นต้น พอๆ เล่าจบ อันอันก็นิ่งเงียบไป ก่อนที่พวกมาร์นี่กลับจากการตระเวนไปเล่นเครื่องเล่นสวนน้ำจะมาชวนไปพักที่โรงแรมทรงปราสาทสุดน่ารัก แต่กลับพักได้จริง เพราะคืนนี้มีงานฉลองครบรอบของสวนสนุกและขบวนพาเหรด

 

........................................................................

 

พอมาถึงโรงเเรมปราสาทก็แยกย้ายไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อรอลงไปดูขบวนพาเหรด ช่วงเวลาที่ก่อนพาเหรดจะเริ่ม วาวากับคิม หนึ่งสภานักเรียนโรงเรียนที่ทำงานกับมาร์นี่ก็พูดกับมาร์นี่เรื่องที่พี่จีโน่หายไปกับผู้หญิงแปลกหน้า ทั้งที่มาร์นี่ก็โทรไปถามพี่จีโน่แล้วว่าเธอคนนั้นเป็นคนรู้จัก แม้มาร์นี่จะดูนิ่ง แต่ว่าฉันคิดว่ามาร์นี่คงกังวลใจไม่น้อย เลยรีบเบรกวาวากับคิม ก่อนที่คำพูดของสองคนนี้จะพามาร์นี่เครียดกว่าเดิม

 

ก่อนที่บันนี่คิ้วท์ก็มาเรียก เพราะติณณ์ หนึ่งในสภานักเรียนและช่วยให้ได้เที่ยวสวนสนุกฟรีนั้นเรียกให้ทุกคนไปดูขบวนพาเหรดที่จะเริ่มในอีกไม่ช้า

 

" อืม งั้นเรามาไปสนุกดีกว่าเนาะ " วาวาบอกแล้วเดินนำไป มาร์นี่ ฉัน อันอัน และคิมก็เดินตามไปที่ลิฟต์เพื่อลงไป แต่ว่าโทรศัพท์ของมาร์นี่ก็ดังขึ้นมาก่อน

 

" งั้นพวกแกลงกันไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามลงไป "

 

" ถ้างั้นเดี๋ยวลิสอยู่เป็นเพื่อนก่อนไหม จะได้ลงไปพร้อมๆกัน " ฉันเสนอ บางทีการที่มาร์นี่อยู่คนเดียวตอนดูนิ่งๆแต่เป็นกังวลแบบนี้ก็ไม่น่าจะดีเท่าไร

 

" ไม่เป็นไรๆ ลิส พวกแกลงไปก่อนเลย "

 

" ลิส ฉันไม่ไหว " เสียงอันอันที่เริ่มมีสีหน้าไม่ดี ดูซีดเซียวเเปลกๆไปจากเดิม

 

" ลิส งั้นแกพาอันอันไปห้องพยาบาลชั้นล่างเถอะ ไม่ต้องห่วงฉันหรอกนะ ดูดิ! อันอันดูหนักกว่าฉันเยอะ " ฉันเห็นสีหน้าอันอันดูแย่กว่าเดิมเลยตัดสินใจพาอันอันไปห้องพยาบาลข้างล่าง

 

" งั้นลิสพาอันอันไปก่อนนะ แล้วมาร์นี่รีบตามลงมาล่ะ " ฉันบอกก่อนจะลงไปข้างล่างกับอันอันโดยลิฟต์ สังเกตจากอาการน่าจะเจ็ตแล็กบวกกับโดนแดดหนักๆมา พอมาถึงห้องพยาบาล หมอประจำห้องนั้นก็ตรวจอาการก่อนให้อันอันกินยาแล้วนอนพัก ส่วนฉันก็นั่งเฝ้าอันอันอยู่ข้างเตียง มองเพื่อนหลับสลับกับอ่านนิตยสารบันเทิงฉบับเก่าๆที่มีในห้องนี้

 

Rrrr Rrrr

 

" ขอโทษนะคะ " เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาจากกระเป๋ากระโปรงฉันดังรบกวนจนพยาบาลในห้องหันมามองตาเขียว ฉันเอ่ยขอโทษก่อนรีบไปรับสายข้างนอกห้อง ที่เป็นโซนล็อบบี้โรงเเรม ที่ดูวังเวงมากมีแค่พนักงานรีเซฟชั่นที่เคาน์เตอร์ห่างออกไปหลายเมตร ก็เพราะมีขบวนพาเหรดข้างนอกนั่นแหละ ฉันรีบกดรับสายทันทีที่เห็นว่าใครโทรมา

 

" ฮัลโหลคะ ป้ามารี "

 

" ตอนนี้คุณหนูอยู่ที่ไหนคะ " นำเสียงจริงจังสุดๆ ทำเอาฉันกลัวไปหมด ปกติป้ามารีไม่ทำเสียงจริงจังและดุขนาดนี้

 

" ลิสอยู่สวนสนุกค่ะ ลิสขอโทษคะที่แอบหนีออกจากบ้านโดยที่ไม่ได้บอกป้ามารีก่อน "

 

" รู้ตัวก็ดีค่ะคุณหนู เดี๋ยวป้าจะไปรับคุณหนูกลับบ้านนะคะ เตรียมตัวด้วยนะคะ " ป้ามารีบอกเสียงเด็ดขาด

 

" ตะ...แต่ว่าลิสต้องอยู่เฝ้าอันอัน "

 

ตู้ด........

 

ป้ามารีแทบไม่ฟังอะไรฉันทั้งนั้น กดตัดสายฉันไปทันที โดยฉันไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมป้ามารีมักจะดูดุมากทุกครั้งที่ฉันอยู่ข้างนอกบ้านตอนดึกๆ แล้วต้องรีบขับรถมารับฉันกลับบ้านให้เร็วที่สุด เหมือนมีแค่ในบ้านเท่านั้นที่ฉันจะปลอดภัย ข้างนอกเป็นอันตรายต่อตัวฉันโดยเฉพาะตอนกลางคืน แต่ว่ามันก็อันตรายจริงๆอย่างเมื่อตอนกลางวันนั่นไง ตอนที่ถูกไล่ตาม ฉันนึกถึงความอันตรายนี้ได้ จึงคิดว่ารีบกลับเข้าไปข้างในห้องพยาบาลดีกว่า

 

ฉันกำลังจะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากระโปรงแล้วรีบกลับเข้าห้องพยาบาลแต่ก็ตกใจที่มีมือหยาบเอื้อมมาปิดปากจากด้านหลังก่อนเสียงกระซิบที่ข้างหูทำให้ตัวฉันต้องสั่นเทิ้มด้วยความกลัวอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกเก่าๆภาพน้ำขิง ภาพพวกผู้ชายกลุ่นนั้นตอนคืนนั้นที่ฉายในหัวซ้ำๆพาให้หายใจติดขัดหอบหายใจสั้นลงเรื่อยๆ หน้ามืดตาลาย ไม่มีเเรงแม้จะดิ้นขัดขืน

 

" จับตัวได้สักที คราวนี้แหละนังหนูเสร็จฉันแน่ " แล้วฉันก็ถูกลากออกไปทางบันไดหนีไฟ ตอนนี้ฉันก็คิดว่ายังไงก็คงไม่รอด อาจได้ไปเจอน้ำขิงในไม่ช้าก็ได้ น้ำตาฉันไหลออกมาเบาๆ แม่คะ ป้ารีคะ ลิสขอโทษค่ะไม่เชื่อฟัง ฮรึก!

.....................................................................................................................

อ้าวเเล้ว เกิดเรื่องกับเอลิสแล้ว

ต้องมาลุ้นกันว่าใครจะมาช่วย ระหว่าง

A. ต้องเป็นพี่หมอกของน้องลิสอยู่แล้ว

หรือ

B. พลเมืองดีแถวๆนี้แหละ

ฝากกดหัวใจน้อยๆกับคอมเม้นต่อชีวิตเจ้าแมวหัวยุ่งด้วยนะฮ้าบ

เจอกันตอนหน้าฮะ เลิฟยู้วว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #23 tea time (@jeanny) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 06:59
    น่าจะข้อaแกละน้า
    #23
    1
    • #23-1 OnlyCuteKei (@sirikanda16) (จากตอนที่ 13)
      15 พฤษภาคม 2563 / 22:04
      ไม่น่าใช่นะคะ
      #23-1