Dear Rain Heart รักโปรยปราย

ตอนที่ 12 : Chapter 11 แค่เราสองคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    30 เม.ย. 63


Chapter 11 แค่เราสองคน



          [ELISE]

 

          " เอลิส... " เขาที่ยืนอยู่ที่ย้อนแสงอาทิตย์เรียกชื่อฉันออกมา น่าแปลกที่ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ก็ไม่ได้ทำให้หวาดกลัวเมื่อเจอผู้ชายที่เจอหน้าบ้านผีสิง และฉันเองก็ไม่ได้ก้าวถอยหลังหรือขยับก้าวไปข้างหน้า ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรไม่รู้ที่รูุ้สึกไปไหนไม่ได้เหมือนถูกแช่แข็งที่เท้าแค่เสียงนุ่มๆเรียกชื่อฉันเองเท่านั้น

          เพราะเขายืนย้อนเเสงเลยไม่เห็นหน้าเลยสักนิด หัวใจกลับเต้นรัวขึ้นมาทันทีที่เขาก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนเขาเข้ามาใกล้ในระยะเห็นหน้าชัดๆ

          " พี่เมฆหมอก ใจหายหมดเลย " ใบหน้าคุ้นเคยส่งยิ้มให้ฉันอย่างเคย ฉันเอามือแตะอกซ้ายก่อนหายใจเข้าออกเป็นจังหวะช้าๆเพื่อปรับจังหวะหัวใจคงที่

          " ใจหายเพราะความหล่อพี่ใช่ไหม "

          " เฮ้อ! ฉันไปดีกว่า " ฉันจะหันหลังเดินกลับไปที่ลิฟต์อย่างเบื่อหน่ายคนหลงตัวเอง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าพี่คนนี้ก็หล่อจริงๆนั่นแหละ ไม่งั้นจะมีผู้หญิงตามเป็นพรวนตอนงานคอนเสิร์ตหรอ?  แล้วอีกอย่างเพื่อนๆคงรอฉันอยู่เเน่ๆ ฉันว่านี่นานพอที่ต้องกลับไปหาเพื่อนแล้ว

          หมับ!

          " เดี๋ยวสิครับน้องเอลิส " มือใหญ่กว่าจับมือฉันรั้งไว้ทำให้ฉันเดินสะดุดกึกพร้อมกับหัวใจเต้นรัวข้นมาอีกครั้ง เดินไปต่อไม่ได้จริงๆจนต้องหันมามองพี่เขาตาขวาง  

          " มีอะไรอีกคะ พี่เมฆหมอก "

          " อยู่เป็นเพื่อนพี่หน่อยสิครับ " สีหน้าพี่เขาตอนนี้คือสบตาปิ๊งๆอ้อนมากที่สุด แต่ถึงอย่างนั้น มือที่จับมือฉันอย่างไม่ปล่อยออกเลย

          " ก็ได้ค่ะ ปล่อยมือฉันได้แล้วนะ " ฉันมองค้อนคนตรงหน้าก่อนยกหลักฐานที่เห็นตำตา  

          " ไประเบียงทางนู้นก่อนจะปล่อยครับ " ฮึ่ย! พี่บ้าเอ๊ย เจ้าเล่ห์นัก ก่อนฉันจะเดินตามร่างสูงกว่าต้อยๆตามแรงจูงเบาๆ แล้วก็มาถึงระเบียงที่พี่เขาต้องการ

          " ถึงแล้วนี่ค่ะ ปล่อยเลย " ฉันบอกก่อนรอยยิ้มบางๆจะผุดขึ้นมาที่สายตาพี่เขาทอดไปยังด้านหน้า ฉันเลยมองตามด้วย ก็เห็นท้องฟ้าสีใสๆตัดกับเมฆสีขาวนุ่มๆก้อนหนาบดบังดวงอาทิตย์เกือบมิดดวง เกิดเป็นวิวสวยๆติดตาตรึงใจมากๆ  

          " สวยจัง! " เพราะช่วงนี้เล่นฝนตกบ่อยมาก เห็นแต่ท้องฟ้าสีมืดๆ เกือบทุกวันเลยน่ะสิจนนึกว่าเข้าฤดูฝนแล้วซะอีก

          " สวยจริงๆแหละ " เสียงพี่ข้างๆเสริมออกมาเบาๆ ก่อนจะถามฉัน

          " ทำไมเราถึงได้ชื่อว่าเอลิสล่ะ "

          " แล้วทำไมพี่ถึงต้องชื่อเมฆหมอกล่ะคะ? " ฉันหันไปสบตาคนถามแล้วถามกลับ ก่อนจะโดนมือที่จับมือฉันอยู่ปล่อยมาจับหัวโยกเล่นเบาๆแทน

          " กวนโอ๊ยนะเราน่ะ " คำพูดเชิงดุแต่รอยยิ้มแต้มใบหน้าพี่เขาลึกไปอีก ก่อนมือจะละไปพาดบนราวระเบียง

          " จริงๆ พี่น่ะมีหลายชื่อเลยนะ เมฆหมอก เนี่ยพ่อพี่ตั้งให้เพราะพี่เกิดตอนเช้าที่มีเมฆและหมอกเต็มไปหมดน่ะ แล้วพี่ก็มีชื่อที่แม่ตั้งให้ด้วยนะ "

          " ฉันว่าพี่เหมาะกับชื่อเมฆหมอกนะคะ แต่ฉันว่าเวลาเรียกอะ ฉันว่ามันยาวมากๆเลย งั้นฉันขอเรียกพี่หมอกแทนได้ไหมอะ? " ฉันพูดขอเบาๆ ไม่รู้ทำไมฉันถึงได้ขอพี่เขาได้นะ งงตัวเองเหมือนกัน

          " ได้สิ แต่มีข้อแลกเปลี่ยนนะ" ยิ้มกรุ้มกริ่มแบบนี้อีกล่ะ  

          " มีข้อแลกเปลี่ยน งั้นไม่เรียกก็ได้ เรียกพี่เฉยๆก็ได้ " ฉันกอดอกมองคนมีเงื่อนไขเยอะ คราวที่แล้วเรื่องร่มก็มีข้อแม้ แต่ร่มก็ไม่ได้คืน ขืนจะทวงร่มแล้วพี่เขาเอาร่มมาก็แย่พอดี เสื้อสูทพี่เขาอยู่ที่บ้านฉันอะตอนนี้  

          " ฟังก่อนสิ! คราวนี้ไม่ยากเลยนะ "  

          " ค่ะ พูดมาเลยค่ะ รอฟังอยู่ " ฉันสบตารอฟังคำพูดคนตรงหน้า

          " แค่เราน่ะเเทนตัวเองว่าลิส กับพี่ แล้วพี่สามารถเรียกเราว่า น้องลิส ได้ไหม? "

          " ข้อแลกเปลี่ยนตั้งสองข้อ กับฉันขอเรียกชื่อพี่สั้นๆแค่อย่างเดียวเองอะ ไม่แฟร์จริงๆเลย " ฉันท้วงความอยุติธรรมที่ได้รับจากพี่คนตรงหน้า

          " โห! เราเองก็ยังไม่ได้บอกว่าทำไมถึงชื่อเอลิสเลยเถอะ " คนตรงหน้าแย้งเสียงนุ่มๆ  

          " ก็พี่เเย่งฉันพูดนี่ เอลิสเป็นชื่อที่แม่ตั้งให้เพราะแม่ฉันชอบเพลง Fur Elise ของบีโธเฟนสุดๆเลยอะ มีแค่นี้เลย " ฉันบอกไปทันที แล้วพูดขึ้นมา

          " เนี่ยยังไงฉันไม่พอใจที่ไม่ได้รับความยุติธรรมนะ " ฉันฮัมในลำคออย่างไม่พอใจนิดๆ

          " งั้นพี่ให้เรียกอีกชื่อก็ได้ เเต่ชื่อนี้เป็นความลับนะ ไว้เรียกตอนอยู่กันสองคนแบบนี้ " เอ๊ะ! รู้สึกแปลกๆนิดหน่อยแถมหัวใจคันยุบยับเมื่อได้ยินว่า 'เรียกกันตอนอยู่กันสองคน' โอ๊ย! ทำไมหัวใจทำงานหนักจัง  

          " ฉันว่า...มันไม่ดีหรอกมั้งแบบนี้ "

          " ไม่เอาก็ได้นะ ถ้ามันแฟร์กับเรา " หืม! ได้ยินคำพูดคนข้างๆก็ตัดสินใจได้ทันที  

          " ตกลงค่ะ "  

          " งั้นเอียงหูมานี่ " ฉันเอียงหูตามคำบอก ก่อนได้ยินเสียงกระซิบเบาๆผ่านเข้ามา

          " มาร์ค เรียกพี่มาร์คนะ " หืม! พี่มาร์คหรอ? พอได้คิดถึงชื่อมาร์ค อยู่ๆก็มีเสียงเล็กดังเข้ามาในหัวทันที 'พี่มาร์คคะ เล่นเปียโนให้ดูหน่อย น่านะ ครั้งเดียวเอง'  

          " เอลิส! เป็นอะไรไป "

          " อ่า~ เปล่าค่ะ เอ๊ะ! " ฉันได้ยินเสียงของพี่ตรงหน้าก็ได้สติ มองหน้าคนถามแต่พลันตกใจเบาๆที่หน้าของพี่เมฆหมอกอยู่ใกล้กว่าที่คิดไว้มากขนาดที่อีกนิดจมูกก็จะแตะกันอยู่แล้ว ส่วนพี่เมฆหมอกก็อึ้งไปเหมือนตกใจไม่ต่างกัน แล้วเราทั้งคู่ก็ดันจ้องตากันในนาทีต่อมาอย่างกับเล่นเกมจ้องตากันอยู่

          และเหมือนฉันถูกพี่เขาสะกดทันใดที่พี่เผยรอยยิ้มเบาๆจนฉันไม่สามารถจ้องตากลับได้อีกต้องหลับตาไว้แล้วจะถอยหนี แต่ว่าก็ถูกรั้งต้นคอไว้ ฉันหายใจติดขัดเมื่อสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆ ได้สัมผัสได้มากยิ่งหลับตาปี๋ไม่กล้าลืมตามอง นะ...นี่มัน...

          Rrrr   Rrrr  

          เฮ้อ! ฉันถอยออกมาทันทีอย่างตกใจ ก่อนลนเอาโทรศัพท์รีบกดรับสายแบบไม่ทันดูว่าเป็นใคร

          " ฮัล..โหล! "

          " ลิส แกอยู่ไหนเนี่ย อยู่ที่เดิมป่ะ เดี๋ยวพวกฉันไปรับไหม? ถึงเวลาไปสวนน้ำกันแล้ว " เสียงบันนี่คิ้วท์ส่งเสียงมา  

          " อะ.. เอ่อ ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปเจอกันที่สวนน้ำเลยก็ได้นะบันนี่คิ้วท์ " ฉันส่งเสียงก่อนรู้สึกสายตาที่จับจ้องตัวฉันอยู่ เลยมองตอบก่อนหลบตาไปก่อนเอง พี่หมอกเขามองอะ เมื่อกี้ฉันกับพี่เขาเกือบจะจูบกันแล้ว ฮือออ ฉันทำบ้าอะไรลงไปอะ อาย

          " ไม่ได้ดิ เดี๋ยวพวกฉันไปรับ แกน่าเป็นห่วงมากนะลิส เดี๋ยวไปรับ ไปถึงจะโทรหาอีกทีนะ " น้ำเสียงไม่ยอมของบันนี่คิ้วท์ทำให้ฉันยอมแพ้ต่อความ เพราะรู้ว่ายังไงตัวเองก็แพ้อยู่ดี

          " โอเคค่ะคุณเพื่อน จะรอนะคะ " ก่อนสายจะตัดไป แล้วเสียงพี่หมอกก็ถามขึ้น

          " น้องลิสต้องไปแล้วหรอ? ว้า! อย่างงี้พี่ต้องเหงาที่นี่คนเดียวน่ะสิ "

          " เอ่อ...ค่ะพี่หมอก " ฉันหลุบตาลงไม่กล้ามองก่อนได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ พร้อมแรงลูบหัวฉันเบาๆ

          " เรื่องวันนี้ก็เป็นความลับระหว่างเราสองคนนะครับ "  

          " ค่ะๆ " ฉันพยักหน้าลงหงึกๆ ใครจะกล้าเอาพูดล่ะ เรื่องเมื่อกี้อะ แล้วเราทั้งคู่ก็เงียบใส่กันแต่กลับไม่ได้อึดอัดใจ ก่อนเสียงโทรศัพท์เข้ามาเป็นสายบันนี่คิ้วท์ที่โทรมาบอกว่ามาถึงแล้ว

          " ลิสไปแล้วนะคะพี่หมอก "

          " ครับ ไว้เจอกันใหม่นะครับน้องลิส " ฉันรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่ลิฟต์ ถึงอย่างนั้นก็ทันที่จะได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆอีกครั้งจากคนที่ฉันหนีออกมา

 

..............................................................................

      อะจ้า อิพี่จะรุกลิสขนาดนี้

     ทำไมไม่ขอเป็นแฟนไปเลยล่ะคะ 

     ฝากกดใจให้ไรท์ตัวน้อยเพื่อต่อพลังชีวิต

     ฝากเม้นต่อกำลังใจนะคะ เลิฟยู!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #22 tea time (@jeanny) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 15:40
    ละมุนไปอีกกไรท์สู้ๆไรท์สู้ตาย
    #22
    1
    • #22-1 OnlyCuteKei (@sirikanda16) (จากตอนที่ 12)
      30 เมษายน 2563 / 15:41
      ขอบคุณค้าบ ❤️
      #22-1