(Reborn 1886) Small Stories ❀

ตอนที่ 5 : Episode 4 ❀

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 236
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    19 เม.ย. 62






“……………………”


“……………………”


ระหว่างทางเดินออกจากสวนสาธารณะไม่มีใครเอ่ยอะไรเลย ซึ่งเป็นปกติของฮิบาริอยู่แล้วที่ไม่ค่อยพูดคุยกับใคร แต่จะแปลกตรงเด็กสาวข้างๆที่ปกติจะชอบพูดมากตอนนี้กลับเดินข้างร่างสูงเงียบๆ

ไปไหนฮิบาริเป็นฝ่ายพูดทำลายความเงียบ

ฮาฮิ? อ่าจริงสิฮารุน่าจะบอกคุณฮิบาริก่อน พอดีฮารุต้องไปหาคนคนนึงน่ะค่ะ

ผมจะไปด้วย

เอ๊ะ?”

มันค่ำแล้วฮิบาริเบนหน้าไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาของร่างบาง

ขอบคุณนะคะ…..งั้นเรารีบไปกันเถอะฮารุส่งรอยยิ้มให้ร่างสูงข้างๆก่อนจะเดินนำเขาไป

 

 

 






 

คุณแม่คะ…..ฮารุมาเยี่ยมแล้วนะคะ

“………………..”

ขอโทษนะคะที่ช่วงนี้ฮารุไม่ค่อยได้มาที่นี่ ช่วงนี้ฮารุมีกิจกรรมเยอะแยะเลยร่างบางเดินไปที่หน้าป้ายหลุมฝังศพหลุมหนึ่ง ก่อนจะวางช่อดอกลิลลี่สีขาวและหยิบกล่องเค้กขึ้นมาเปิดตั้งไว้ที่แท่นวางของเซ่นไหว้

 


มิอุระ อายาโกะ

 


มารดาของ มิอุระ ฮารุ เสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถชนเมื่อ 10 ปีที่แล้ว……

 


อ่าวันนี้ฮารุไม่ได้มาแค่คนเดียวนะคะ คุณฮิบาริก็มาเป็นเพื่อนฮารุด้วยฮิบาริมองร่างบางที่ผายมือมาทางเขาเพื่อแนะนำให้มารดาของเธอให้รู้จัก  

 


ถึงแม้ท่านจะไม่รับรู้ก็เถอะ


 

ฮารุยืนเล่าเรื่องราวต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตให้มารดาฟังโดยมีฮิบาริยืนฟังอยู่ข้างๆ ไม่ว่าจะเรื่องลงแข่งยิมนาสติกชนะได้เหรียญทอง สอบได้คะแนนสูงสุดของห้อง มีเค้กรสชาติใหม่ออกมาซึ่งเธอคิดว่ามันอร่อยมากๆ


 เธอเล่าแม้กระทั่ง

 

เรื่องของ ซาวาดะ สึนะโยชิ

 

ตอนนั้นเองที่ฮิบาริสังเกตเห็นรอยยิ้มของคนข้างๆเศร้าลง แต่แค่เพียงแวบเดียวเธอก็เผยรอยยิ้มที่ชอบทำเป็นประจำอย่างปกติ  ฮิบาริรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยแต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้

คุณมาที่นี่ทุกวันเลยหรอระหว่างทางเดินกลับฮิบาริก็เป็นฝ่ายเริ่มเปิดบทสนทนา

เปล่าหรอกค่ะ ฮารุจะมาหาคุณแม่เฉพาะตอนที่รู้สึกไม่ดีเท่านั้น เวลาที่ได้มาพูดระบายสิ่งที่อยู่ในใจแบบนี้มันทำให้ฮารุรู้สึกสบายใจขึ้นน่ะค่ะ

แล้วพ่อคุณล่ะ

คุณพ่อของฮารุท่านไปทำงานวิจัยอยู่อิตาลีค่ะ นานๆจะกลับมาหาฮารุที…..ฮารุน่ะเหงามากๆเลยล่ะค่ะ

 



เหงางั้นหรอ?

 



เหมือนกับผมสินะ



 

อ๊ะวันนี้ขอบคุณมากๆนะคะที่อุตส่าห์มาเป็นเพื่อน ไว้ฮารุจะเลี้ยงเค้กตอบแทนในวันขอบคุณฮารุนะคะ

วันขอบคุณ?”ฮิบาริขมวดคิ้วด้วยความสงสัย จนคนตรงหน้าเผลอหลุดขำออกมา

คิกๆๆ วันขอบคุณฮารุก็คือวันที่ฮารุจะสามารถทานเค้กรสอะไรก็ได้แถมกินกี่ชิ้นก็ได้ด้วย เป็นวันที่ฮารุชอบสุดเลยล่ะค่ะ ไว้ฮารุจะซื้อมาให้คุณฮิบาริทานนะคะ

ผมไม่ชอบของหวาน

ฮาฮิ? อะไรกันคะเนี่ย……”

 





คุณฮิบาริเป็นโรคเบาหวานหรอกหรอ

 


ยังอายุน้อยอยู่แท้ๆ เป็นเบาหวานซะแล้ว


 

ผมไม่ได้เป็นเบาหวาน ผมแค่ไม่ชอบของหวานฮิบาริขมวดคิ้วให้กับความคิดของร่างบางอีกครั้ง

ไม่ได้ค่ะ! ไม่ได้! ยังไงวันขอบคุณฮารุทุกคนก็ต้องทานเค้กฉลอง พอถึงวันนั้นคุณฮิบาริต้องทานนะคะ!”

ไม่

โธ่ คุณฮิบาริอ่าฮารุพองแก้มอย่างงอนๆ

 

ดื้อ

 

ฮาฮิ? เมื่อกี้คุณฮิบาริได้พูดอะไรไหมคะ?”

เปล่า

แต่ฮารุว่าฮารุได้ยินคุ--”

รีบๆเดินซะ ก่อนจะค่ำกว่านี้ร่างสูงรีบก้าวขายาวๆของตนเดินนำร่างบางไปอย่างรวดเร็ว

เอ๋! รอด้วยสิคะคุณฮิบาริ!”

 

 

 




 

ผมเป็นห่วงคุณเคียวมากเลยนะครับเล่นหายไปไม่บอกกันแบบนี่แถมยังปิดมือถืออีก ผมสั่งลูกน้องให้ตามหาคุณเคียวไปทั่วเมืองเลยนะครับคุซาคาเบะบ่นผู้เป็นนายที่นั่งเท้าคางข้างกระจกอย่างไม่รู้สึกรู้สึกอะไร พลางสายตาก็จดจ่อมองออกไปด้านนอก


หลังจากที่ฮิบาริและฮารุเดินออกมาจากสุสานบนเขานามิโมริทั้งสองเดินกลับบ้านไปด้วยกัน แต่สักพักฮารุก็หันไปเอ่ยกับฮิบาริอย่างเกรงใจ

คุณฮิบาริส่งฮารุแค่นี้ก็ได้ค่ะ อีกนิดเดียวก็ถึงบ้านฮารุแล้วเดี๋ยวฮารุเดินกลับเอง

ไม่ได้มาส่ง….แค่ทางผ่าน

ฮาๆๆๆ จริงด้วยค่ะงั้นคุณฮิบาริก็รีบๆกลับบ้านได้แล้วนะคะแถวนี้แดนเจอรัสมากๆ!! ฮารุกลับก่อนนะคะไว้เจอกันใหม่ค่ะ!! ซียูร่างบางโบกมือลาก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินไปตามเส้นถนนที่ไฟสองข้างทางเปิดสว่างไสว ฮิบาริยืนมองร่างบางเดินไปจนลับสายตาท่ามกลางความเงียบรอบๆตัว

 

อืม

 

ไว้เจอกันใหม่

 




“คุณเคียว....คุณเคียวครับ

ฮืมฮิบาริขานตอบ

ช่วงนี้ดูเหม่อๆนะครับ ไม่สบายหรือเปล่า?”คุซาคาเบะมองไปที่ผู้เป็นนายผ่านกระจกหน้ารถ

ผมไม่ได้เป็นอะไรอย่างฮิบาริ เคียวยะมีหรือจะป่วย คงต้องรออีกสักยี่สิบปีนู้นแหละ

งั้นก็ดีแล้วครับ อ่อแล้วก็คุณท่านกับนายหญิงบินไปฝรั่งเศสเมื่อเช้านี้แล้วนะครับ

อ่าฮิบาริตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจเท่าไร เพราะมันเป็นเรื่องที่เขาชินไปซะแล้ว

ว่าแต่…..เดี๋ยวนี้คุณเคียวเปลี่ยนรสนิยมใหม่แล้วหรอครับ?”คุซาคาเบะพูดพร้อมอมยิ้มน้อยๆ

หมายความว่าไง

ก็………..”คุซาคาเบะเว้นช่องว่างไว้นิดนึงก่อนจะมือขึ้นแล้วใช้นิ้วชี้ชี้ไปที่ปลายคิ้วของตัวเอง

 

 

 


พลาสเตอร์สีชมพูลายคิตตี้ไงครับ  

 

 


รสนิยมดีเหมือนกันนะครับเนี่ย

 

 

 




ขย้ำแน่!!!”

 

 

 

 

 

 

 



วันนี้วันเสาร์……

 

เค้กลดราคา 20 %

 

มีหรือที่คนอย่างมิอุระ ฮารุจะพลาด!!!

 

คุณซายาโกะคะ! ฮารุขอชีสเค้กสองชิ้น! สตรอเบอรี่เค้กหนึ่งชิ้น! แล้วก็ๆ บราวนี่อีกสองชิ้นค่า!”

ฮารุจังใจเย็นๆก่อนสิจ๊ะ กินคนเดียวไหวหรอ?”

กินอีกสิบชิ้นฮารุก็ยังไหวค่ะ!”ฮารุยกกำปั้นขึ้นเหนือศีรษะกับแววตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟ

จ้าๆ พี่เชื่อแล้วซายาโกะพูดอย่างจำยอมพร้อมยื่นกล่องเค้กจำนวนมากให้ร่างบาง

ขอบคุณนะคะคุณซายาโกะ! เดี๋ยววันหลังฮารุจะแวะมาอีกนะคะ!”ร่างบางถือกล่องเค้กพะรุงพะรังไม่ลืมที่จะโค้งหัวให้คนตรงหน้า แต่ก่อนที่จะเดินออกจากร้านสายตาของฮารุก็เหลือบไปเห็นบางอย่างเข้า

ฮาฮิ….ถ้าอย่างงั้น

 

 



 

วันนี้มาฉลองวันขอบคุณฮารุกันดีกว่า….”

 

 

 

 


ระหว่างที่ฮารุกำลังเดินไปตามทางเรื่อยๆร่างบางก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า....

ฮารุจะไปเจอคุณฮิบาริได้ที่ไหนล่ะค่ะเนี่ย?”ร่างบางคอตกทันที่เพราะลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปซะสนิท ถึงแม้ฮารุจะเจอกับฮิบาริบ่อยแต่นั้นก็แค่เพราะบังเอิญมาเจอกัน เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ฮิบาริอยู่ที่ไหน

 


ฮืออออ….แบบนี้คงต้องล้มเลิกวันขอบคุณฮารุซะแล้ว

 



ฮารุ

ฮาฮิ?”ร่างบางได้ยินใครบางคนเรียกชื่อของตนเอง เธอจึงหันไปตามต้นเสียง

 

 

 

แต่เหมือนฮารุจะคิดผิด

 

 

 

คุณสึนะ….”

ไงฮารุ….เอ่อ ไม่เจอกันนานเลยนะ ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยได้เจอฮารุเลย

 

ก็แหงสิ…..เพราะฮารุตั้งใจหลบหน้าคุณสึนะอยู่ไงคะ

 

นั้นสินะคะ ช่วงนี้ฮารุก็ยุ่งๆด้วยเลยไม่ได้ไปหาคุณสึนะเลย

อ๋อ….งั้นหรอ

“………………..”

“………………..”

 

เดดแอร์เฉยเลย…..

 


แล้ว……คุณสึนะมาทำอะไรแถวนี้หรอคะ?”ฮารุเอ่ยกับคนตรงหน้าเพื่อทำลายความเงียบ

อ๋อ ฉันมาซื้อของสำหรับจัดงานปาร์ตี้น่ะสึนะเกาหัวแก้เก้อ

ฮาฮิ? ปาร์ตี้?

ฉันกะว่าจะไปชวนฮารุที่บ้านแต่ไหนๆก็เจอกันแล้ว ชวนตอนนี้เลยแล้วกัน

“………………….”

พรุ่งนี้วันเกิดฉันเอง เลยจะจัดงานวันเกิดเล็กๆที่บ้านฉันน่ะ



ฮารุ…..จะไปไหม?”

 

 

คุณสึนะชวนฮารุไปงานปาร์ตี้วันเกิด

 

คุณสึนะชวนฮารุไปงานปาร์ตี้วันเกิด

 

คุณสึนะชวนฮารุไปงานปาร์ตี้วันเกิด

 

คุณสึนะชวนฮารุไปงานปาร์ตี้วันเกิด!!!!!

 

ฮารุกำลังฝันอยู่ใช่ไหมเนี่ย!!!!

 

 

 

 

 

ฮารุ….ฮารุ…..ฮารุ!!!”

…..คะ! อะไรคะคุณสึนะ!” ร่างบางสะดุ้งตื่นจากความคิดของตัวเองทันที

ตกลงจะไปหรือเปล่า?”

….อ๋อ ป….ไปสิคะ! ฮารุไปแน่นอนค่ะคุณสึนะ!”

“จริงหรอ! ฉันดีใจนะที่ฮารุไป ถ้างั้นเจอกันพรุ่งนี้นะฮารุสึนะส่งยิ้มอบอุ่นให้ร่างบางพลางโบกมือไปมาเป็นเชิงบอกลา ฮารุจึงส่งยิ้มกว้างกลับพร้อมโบกมือเช่นกัน

 

ไม่ว่ายังไงคุณสึนะก็ยังอบอุ่นสำหรับฮารุอยู่เสมอ…..

 

 

แต่ตอนนี้ฮารุรู้สึกแปลก…..รู้สึกแปลกที่หัวใจ

 

ทำไมฮารุถึงไม่มีอาการเขินหน้าแดงตอนอยู่ต่อหน้าคุณสึนะ หรือใจเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนแต่ก่อน

 

หนำซ้ำยังลืมวันเกิดของคนที่เธอแอบชอบอีก

 

ทั้งที่เมื่อก่อนจำได้แม่นแท้ๆ

 

เพราะอะไรกันนะ?

 

 

จริงสิฮารุสึนะที่เดินห่างออกไปไม่ไกลหันกลับมาเรียกเธออีกครั้ง

คะ?”

นั้นน่ะสึนะชี้ไปที่ถุงที่อยู่ในมือของฮารุ

 

 


 

“ทานเยอะระวังอ้วนนะ

 

 

 

 



คุณสึนะ!”

 

 

 

 

 

 


B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

33 ความคิดเห็น

  1. #21 ddannok12345 (@ddannok12345) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 01:17

    ฮารุกินเท่าไรไม่อ้อนหรอกสืนะ​เเม้คำพูดนะใจร้ายละหวังฮารุมีใหม่อย่าเสยใจเเล้วกันนะ​ชิๆๆๆๆ

    #21
    0
  2. #20 แสงอุษา- (@Haibara-) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 00:20

    เรื่องอ้วนเรื่องใหญ่

    ถ้าฮา​รุ​จะตัดใจทันทีไม่แปลกเลยนะสึนะ

    ดูคำพูดสิT_T

    #20
    0
  3. #19 คันซากิ ฮิเมะ (@kozato) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 19:40
    อย่าทักผญ.เรื่องความอ้วนนะ!!!!
    #19
    0