(Reborn 1886) Small Stories ❀

ตอนที่ 4 : Episode 3 ❀

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 258
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    16 เม.ย. 62




 แปะ แปะ แปะ

 


ร่างสูงเจ้าของผมสีดำรัตติกาลมองเม็ดฝนที่ไหลลงกระทบกับหน้าต่าง นักเรียนหลายคนต่างพากันวิ่งหลบฝน บ้างกางร่มเพื่อไม่ให้ตัวเองเปียกปอน

 


ถ้าไม่อยากตายก็ลุกขึ้นซะ ก่อนที่ผมจะขย้ำคุณ


แล้วแต่คุณฮิบาริเลยค่ะ….จะทำอะไรฮารุก็เชิญเลย

 


ฝนยังคงตกกระหน่ำหนักขึ้นทุกที ต่างกับฮิบาริที่ยังคงนั่งนิ่งพลางนึกถึงวันที่เขาพบเธอในตอนที่ฝนพรำ

 

ความรักทำให้คนอ่อนแอ…”ฮิบาริเอ่ยออกมาเมื่อจู่ๆใบหน้าของเด็กสาวในชุดเครื่องแบบมิโดริลอยเข้ามาในหัวเขา


ใบหน้าที่มักแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ

แต่วันนั้นมันกลับเป็นรอยยิ้มที่เศร้าที่สุด…..

 


เพราะความรักสินะ…..

 


เฮ้อฮิบาริสะบัดหัวตัวเองอย่างแรงเพื่อไล่ความคิดออกจากหัว มันไม่ใช่เรื่องของเขาสักหน่อยทำไมเขาต้องเก็บมาคิดด้วย

 

แปลก?

 

ใช่….มันแปลกตั้งแต่วันนั้นเขายื่นร่มบังฝนให้สัตว์กินพืชนั้นแล้ว

 

เขาก็แค่บังเอิญ


บังเอิญไปเห็นยัยสัตว์กินพืชยืนแอบฟังบทสนทนาของเจ้าสัตว์กินพืชซาวาดะที่กำลังสุมหัวอยู่


บังเอิญหยิบร่มสีชมพูแสนโง่ของเธอได้


บังเอิญเห็นเธอกำลังนั่งร้องไห้กลางสายฝน

 



เขาก็แค่…..บังเอิญ

 

 


เอ่อ….คุณเคียวครับ

“……………..”

คุณเคียว!”

“……………..”

คุณเคียว!!!”

อยากโดนขย้ำสินะ!”ฮิบาริตวัดสายตามองคุซาเบะที่ยกมือโบกไปมาอย่างร้อนรน

ไม่ใช่ครับๆ! คือผมเรียกคุณเคียวแล้วแต่คุณเคียวไม่หันสักทีฮิบาริมองคนตรงหน้าสักพักก่อนจะเก็บทอนฟาลง

ช่างเถอะ คุณมีธุระอะไร

ผมเอาเอกสารเกี่ยวกับงบประมาณของโรงเรียนมาให้ดูครับคุซาเบะยื่นแฟ้มเอกสารไปให้คนตรงหน้าก่อนที่ฮิบาริจะรับเอกสารนั่นมาพิจารณา

ว่าแต่….นี่มันก็หลายวันแล้วนะครับเนี่ย

อะไร

ก็เด็กผู้หญิงโรงเรียนมิโดริที่ชอบปืนรั้วโรงเรียนเราน่ะสิครับ ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นเธอมาที่นี่เลยร่างสูงชะงักเล็กน้อยก่อนจะกลับมานิ่งเหมือนเดิม

ไม่เห็นแปลก

แปลกสิครับ! ทุกครั้งผมเห็นเธอมารอกลับบ้านพร้อมคุณสึนะโยชิทุกวันแต่หลังๆมานี่แทบไม่เห็นเลยนะครับ เอ๊ะ? หรือว่าคุณเคียวสั่งให้เธอห้ามเข้าโรงเรียนแล้วหรอครับ?”คุซาคาเบะถามด้วยความสงสัยเพราะก่อนหน้านี้เด็กผู้หญิงคนนั้นยังเข้าออกโรงเรียนได้ปกติ

 


ตอนนั้นคุณเคียวเป็นคนสั่งให้เธอเข้ามาเอง…….

 

นอกจากจะไม่โดนขย้ำแล้วยังเข้าออกโรงเรียนได้อย่างปกติอีก

 



นั้นทำให้คุซาเบะและเหล่าคณะกรรมการคุมกฏช็อคกันไปหลายวัน

 



ผมไม่ได้สั่งร่างสูงยังคงพิจารณาเอกสารต่อ

ถ้างั้นทำไม--”

ถ้ายังไม่หยุดพูด ผมจะทำให้คุณหยุดเอง

เข้าใจแล้วครับ! งั้นผมขอตัวก่อนก่อนนะครับ!”คุซาเบะรีบวิ่งออกจากห้องทันทีก่อนที่จะโดนคนตรงหน้าขย้ำ ฮิบาริละสายตาจากเอกสารแล้วหันกลับไปมองนอกกระจกเช่นเดิม

 




ที่ยัยสัตว์กินพืชนั่นไม่มา…….ก็มีอยู่เหตุผลเดียวนั่นแหละ

 

 




 

คิดแล้วก็อยากขย้ำเจ้าสัตว์กินพืชซาวาดะซะจริงๆ

                  

 

 

 




….ฮัดชิ้ว!”

เป็นอะไรหรือเปล่าสึนะคุง

สังสัยฉันจะเป็นหวัดน่ะ ฮัดชิ้ว!”

คงเพราะตากฝนสินะ นี่จ๊ะ!”เคียวโกะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อพร้อมหยิบผ้าเช็ดหน้าสีเหลืองอ่อนขึ้นมา ก่อนจะยืนให้คนตรงหน้าที่จามไม่หยุด

ขอบใจนะเคียวโกะจังสึนะหน้าแดงจนแทบจะระเบิดออกมาเพราะได้รับความใส่ใจจากคนที่เขาแอบชอบ แถมยังให้เขายืมผ้าเช็ดหน้าอีก!



…..ผ้าเช็ดหน้าของเคียวโกะจัง

 


สึนะมองผ้าเช็ดหน้าในมือที่กำลังสั่นไม่หยุด กลิ่นหอมของน้ำยาปรับผ้านุ่มลอยเข้าจมูกจนทำให้เขาแทบเคลิ้ม

 

นี่ถือเป็นโอกาสของแกแล้วสึนะที่จะได้สัมผัสผ้าเช็ดหน้าของเคียวโกะจัง!!!

 

รุ่นที่สิบค้าบบบ!!! ขอโทษที่ให้รอนานนะครับผมทำเวรเสร็จแล้ว! แฮกๆๆ โอ้ย! เหนื่อยเป็นบ้าเลย!!”โกคุเดระรีบวิ่งมาหารุ่นที่สิบของเขาพลางปาดเหงื่อที่ไหลอยู่เต็มหน้าเพราะพึ่งทำความสะอาดห้องเรียนเสร็จมาหมาดๆ

อ่ะ!”โกคุเดระชี้ไปที่ผ้าเช็ดหน้าสีเหลืองอ่อนที่อยู่ในมือสึนะอย่างตกใจ นั่นทำให้สึนะหน้าแดงขึ้นมาอีกรอบ

 



….แบบนี้โดนโกคุเดระคุงล้อแน่ๆ!!!

 



รุ่นที่สิบ!!! ผมซาบซึ้งในน้ำใจของรุ่นที่สิบเป็นอย่างมากเลยล่ะครับ! อุตส่าห์เอาผ้าเช็ดมาให้ผมเช็ด! ช่างเป็นคนที่จิตใจดีอะไรขนาดนี้!!!”โกคุเดระจับมือสึนะแน่นพร้อมร้องไห้ออกมาอย่างไม่สนภาพลักษณ์ของตัวเอง

เดี๋ยวโกคุเดระคุง!”

ไม่ต้องห่วงครับรุ่นที่สิบ! ผมจะรับมันมาใช้เอง!”พูดจบโกคุเดระก็ดึงผ้าเช็ดหน้ามาจากมือสึนะอย่างเร็วก่อนจะ…..

 


ละเลงเช็ดเหงื่อและคราบน้ำตาไปทั่วหน้า

 



นี่ยังไม่รวมน้ำมูกที่กำลังไหลอยู่อีกนะ

 



สึนะอ้าปากค้างกับสิ่งที่ว่าที่มือขวาของเขาทำ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากแอบร้องไห้อยู่ในใจ

 

 



 

จบสิ้นแล้ว……….ผ้าเช็ดหน้าของเคียวโกะจัง

 

 

 

 

 

 

กริ๊ง


ยินดีต้อนรับค่าอ้าว! ฮารุจัง วันนี้รับอะไรดีจ๊ะ?”พนักงานต้อนรับที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร

สวัสดีค่ะคุณซายาโกะวันนี้ฮารุขอชีสเค้กเหมือนเดิมค่ะร่างบางยิ้มตอบอย่างสดใส

ได้จ๊ะ….ว่าแต่วันนี้เคียวโกะจังไม่มาด้วยหรอ?”ซายาโกะถามถึงเด็กสาวอีกคนที่ปกติทั้งคู่จะมายืนเลือกเค้กด้วยกันประจำ

อ๋อ! พอดีว่าวันนี้ฮารุรีบกลับบ้านน่ะค่ะก็เลยไม่ได้ชวนเคียวโกะจังมาด้วย

งั้นหรอ….อ่ะนี่จ๊ะ ชีสเค้กของฮารุจังพนักงานสาวยื่นกล่องเค้กให้คนตรงหน้า

ขอบคุณนะคะไว้วันหลังฮารุจะแวะมาซื้ออีกน้าร่างบางโบกมือลาพร้อมรอยยิ้มก่อนจะออกจากร้านไป ฮารุเดินถือกล่องเค้กไปตามถนนที่มีแอ่งน้ำอยู่เป็นจุดๆหลังจากที่ฝนหยุดตกไปแล้ว เธอเดินไปเรื่อยๆก่อนจะหยุดที่หน้าร้านๆหนึ่ง

ฮารุไม่ได้ไปเยี่ยมซะนาน งั้นวันนี้ฮารุจะซื้อดอกไม้แทนคำขอโทษแล้วกันนะคะ

 

 

 




ตึก ตึก ตึก

 


รีบหนีเร็วมันตามมาแล้ว!!!”

หึ! คิดว่าจะหนีพ้นหรอฮิบาริกระชับทอนฟาคู่กายก่อนจะวิ่งตามผู้ชายสองคนที่วิ่งนำเขาอยู่ตอนนี้

 


พวกที่ไม่ทำตามกฎ….

 


มันต้องโดนขย้ำ!

 


เฮ้ย! ยัยบ้า! มัวยืนทำอะไรอยู่ว่ะหลีกทางสิเว้ย!!!”

ฮาฮิ!”

“!!!!!”

 


ให้ตายสิ! ยัยสัตว์กินพืชมาทำอะไรที่นี่!

 


หลีกไป!!!”ชายคนหนึ่งตะโกนสั่งร่างบางก่อนที่เขาจะผลักเธออย่างแรง

กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!!”ฮารุร้องออกมาด้วยความตกใจ

 

ปึก!

 

ฮาฮิ! …..คุณฮิบาริ!” ร่างบางของฮารุเซไปตามแรงผลักก่อนจะชนเข้าอย่างแรงกับร่างสูงของ   ฮิบาริที่วิ่งมารับอย่างเร็ว

….ขอบคุณนะคะฮารุรีบพละออกจากร่างสูงเมื่อรู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ในอ้อมแขนของ    ฮิบาริอยู่ ไม่วายหน้าของร่างบางเริ่มขึ้นสี

คุณทำให้ผมพลาด

ฮาฮิ? อ๋อ ขอโทษค่ะ ฮารุผิดเองคุณฮิบาริเลยไล่ตามคนแดนเจอรัสสองคนนั้นไม่ทันฮารุโค้งให้คนตรงหน้าเพื่อขอโทษ พลางกอดช่อดอกไม้และกล่องเค้กที่อยู่ในมือแน่นก่อนจะทำหน้าเหมือนเด็กน้อยที่พยายามห้ามตัวเองไม่ให้ร้องไห้

 

ที่จริงเขาก็แอบโกรธเธออยู่เหมือนกันที่มาขวางทาง


ถ้าเป็นคนอื่นคงโดนขย้ำไปนานแล้ว แต่เมื่อมองใบหน้าที่กลั้นน้ำตานั่น

 

เขากลับทำไม่ลง

 

“………………”เมื่อเห็นใบหน้าที่รู้สึกผิดของร่างบางฮิบาริก็คลายคิ้วที่ขมวดเป็นปมออก เขายื่นมือไปด้านหน้าก่อนจะวางมันเบาๆไว้ที่ศีรษะของฮารุ

ฮาฮิ!”ฮิบาริที่เห็นร่างบางจ้องเขาด้วยใบหน้าขึ้นสีปนตกใจทำให้เขารีบชักมือออกมา ก่อนจะทำเป็นหันหน้ามองไปทางอื่นเพื่อหลบหนีดวงตาสีน้ำตาลคู่นั่น

 

อะไรกัน….เมื่อกี้นี่มัน

 

อ๊ะ! คุณฮิบาริได้รับบาดเจ็บนี่ค่ะ!”ฮารุชี้นิ้วไปที่ปลายคิ้วของร่างสูงที่มีเลือดไหลอยู่เล็กน้อย อาจจะเพราะก่อนหน้านี้ที่เขาสู้กับสัตว์กินพืชสองตัวนั่นแล้วพวกมันปาระเบิดใส่เขา คงเป็นสะเก็ดระเบิดส่วนหนึ่งที่กระเด็นมาโดน

 

ชิ! ถ้าเจอจะขย้ำให้เละ

 

ช่างเถอะแผลแค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก

ไม่ได้นะคะ! มีแผลก็ต้องรักษาสิคะเดี๋ยวคุณเชื้อโรคก็เข้าไปในร่างกายคุณฮิบาริหรอก! มานี่เลยค่ะ!”ฮารุคว้ามือของร่างสูงให้เดินตามเธออย่างไม่กลัวตาย

แสดงว่าเมื่อไหร่ที่คุณฮิบาริมีเรื่องกับคนแดนเจอรัสพวกนั่น คุณฮิบาริไม่ทำแผลเลยใช่ไหมคะ เนี่ย!”

“…………….”

คุณพ่อของฮารุบอกไว้ว่าเป็นแผลเมื่อไหร่ให้รีบทำแผลทันที ไม่งั้นคุณเชื้อโรคจะเข้าไปในร่างกายเราแล้วเราก็จะติดเชื้อล่ะค่ะ!”ฮิบาริมองคนตรงหน้าที่จับมือเขาลากไปที่ไหนสักที่ส่วนปากก็ยังไม่หยุดส่งเสียงพูดคุยเจื้อยแจ้ว

 

 





สักพักทั้งสองก็มานั่งอยู่ที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง โชคดีที่ตอนนี้เย็นมากแล้วทำให้ไม่มีผู้คนอยู่บริเวณรอบๆนี้มากนัก ถึงมีฮิบาริก็เพียงแค่ใช้สายตาปรายมอง คนพวกนั่นก็กลัวจนหัวหดพากันวิ่งหนีไปหมด


อืมมมม…..คุณฮิบาริแค่คิ้วแตกนิดหน่อย งั้นติดแค่พลาสเตอร์แล้วกันนะคะ

 

ไอ้ที่ว่าจะทำแผลให้เขาเนี่ย…..สุดท้ายก็แค่ติดพลาสเตอร์โง่ๆเองสินะ

 

ผมจะไม่ติดเจ้านั่นเด็ดขาดฮิบาริพูดเสียงแข็งพร้อมคิ้วที่เริ่มขมวด

ฮาฮิ? ทำไมละค่ะ?”ฮารุเอียงคอด้วยความสงสัยพลางมองพลาสเตอร์ที่เธอพกติดตัวมาเพราะคุณพ่อบอกให้พกไว้เสมอ

 


ก็แค่พลาสเตอร์สีชมพูลายคิตตี้เอง

 


ก็ฮารุมีแต่ลายนี้นี่หน่า….น่ารักดีออก

ผม ไม่ ติดฮิบาริพูดเน้นที่ละคำ ฮารุพองแก้มทันทีเมื่อได้ยินแต่ไม่นานเธอก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจังแทน ก่อนจะ

นี่คุณ!”จับใบหน้าของฮิบาริไว้แล้วลงมือติดพลาสเตอร์นั่นอย่างรวดเร็ว

อุ๊บ! ฮาๆๆๆ น่ารักมากๆเลยค่ะคุณฮิบาริร่างบางระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เมื่อเห็นใบหน้าของคนที่นั่งอยู่

 

ลองนึกภาพคุณฮิบาริที่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดกับพลาสเตอร์สีชมพูลายคิตตี้ดูสิค่ะ

 

ขำอะไรของคุณฮิบาริมองร่างบางที่หัวเราะอย่างหนักถึงขนาดต้องกุมท้องตัวเองนั่งขำอยู่ที่พื้น ต่างจากฮิบาริที่เริ่มคิ้วขมวดเป็นปมเข้าไปอีก พร้อมกับรังสีสีม่วงที่แผ่ออกมาจากตัวเขาจำนวนมาก

 


เดี๋ยวก็ขย้ำซะหรอก!



อะๆๆ ห้ามแกะออกจนกว่าแผลจะแห้งนะคะ!”ฮารุรีบห้ามทันทีเมื่อเห็นว่าร่างสูงกำลังจะแกะ  พลาสเตอร์ของเธอออก

ทำไมผมต้องทำตามที่คุณสั่ง

เพราะ….เพราะ เอ่อ……เพราะฮารุจะโกรธคุณฮิบาริค่ะ!”

โกรธ?”

ใช่ค่ะ! ฮารุจะโกรธมากๆเลยด้วย!”ฮารุพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

 


โกรธงั้นหรอ

 


หึ! เป็นผู้หญิงที่พูดไม่คิดจริงๆ

 


ฮิบาริยอมวางมือจากพลาสเตอร์ก่อนจะนั่งกอดอกเมื่อเดิม ฮารุมองคนตรงหน้าอย่างตกใจที่เขายอมทำตามที่เธอบอก ไม่ใช่แค่เธอแต่เขาเองก็ตกใจเหมือนกันที่อยู่ๆก็ยอมทำตามคำสั่งของคนตรงหน้า

ขอบคุณนะคะที่ยอมทำตามที่ฮารุบอกร่างบางฉีกยิ้มกว้างให้ฮิบาริ

 

เขาก็แค่ไม่อยากเถียงกับคนตรงหน้าก็เท่านั้น

 

แล้วก็อย่าลืมนะคะว่าเจอคนที่แดนเจอรัสเมื่อไหร่คุณฮิบาริห้ามเป็นแผลเด็ดขาดนะคะ!”คำพูดที่ดูจะเหมือนเด็กของคนตรงหน้าทำให้หลายคนไม่คิดอะไรมากกับมัน แต่กับฮิบาริที่ไม่เคยได้รับความห่วงใยจากใครๆ

 

หัวใจของเขากลับอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

 

อืมเมื่อเห็นคนตรงหน้าตอบรับฮารุก็เผยรอยยิ้มกว้างขึ้นมาอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่มาจากใจจริงมองเท่าไหร่ก็ไม่เคยเบื่อ

แล้วผมล่ะ

คะ?”

 




ผมไม่อันตรายสำหรับคุณหรอ

 




สายลมยามเย็นเริ่มพัดผ่านมาหาทั้งคู่ ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าพร้อมท้องนภาที่ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นสีรัตติกาล เมฆากำลังเคลื่อนตัวเข้ามาบดบังแสงของอรุณ


ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร…..ที่ทั้งคู่ยังคงหยุดนิ่งไม่มีขยับตัวดั่งเวลาหยุดหมุน


คำถามที่ถามท่ามกลางฤดูใบไม้เปลี่ยนสี….เป็นคำถามง่ายๆแต่คนตรงหน้ากลับรู้สึกว่ามันยากที่จะพูดมันออกมา

 

 

 



ฮารุไม่รู้หรอกนะคะ….ว่าสำหรับคนอื่นแล้วคุณฮิบาริน่ะอันตรายหรือเปล่า

 

 

 

 



แต่สำหรับฮารุแล้ว….”

 

 

 

 



 

คุณฮิบาริไม่ได้อันตรายสำหรับฮารุเลย

 

 

 




B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

33 ความคิดเห็น

  1. #30 mai_mind2545 (@mai_mind2545) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 11:52
    อ้ากกกก อ่านไปเขินไป 😳😳😳
    เป็นเรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วฟินขนาดนี้~~ ❤
    #30
    0
  2. #18 Mint3931155 (@Mint3931155) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 22:05

    ดีต่อใจจังเลยค่าาา
    (////Δ/////)555+
    #18
    0
  3. #17 แสงอุษา- (@Haibara-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 19:57

    ถ้าจะบังเอิญ​บ่อยขนาดนี้

    เขาเรียกพรหมลิขิต​แล้วล่ะท่านฮิ

    #17
    0
  4. #14 ddannok12345 (@ddannok12345) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 14:22

    ท่านิมีเเต่คำว่า​ บังเอิญๆๆๆตลอดเปล่าเนีย

    #14
    0
  5. #13 ployexopink (@ployexopink) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 12:23
    ยิ้มตั้งแต่ต้นจนจบเลยอะ

    ฮืออออมันดีมากกกกก
    #13
    0
  6. #12 Kwa084248 (@Kwa084248) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 09:59

    โอ้ยยยย~ชอบคู่นี้อ่า
    #12
    0