[END] SCENT : SILVER BULLET [OMEGAVERSE]

ตอนที่ 17 : SILVER BULLET [16]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,054
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 468 ครั้ง
    12 ต.ค. 62

-16


“พ่อคะ นั่นพ่อใช่ไหม ช่วยหนูด้วย...ฮือ”

“ปล่อยลูกฉันเดี๋ยวนี้!”

“ปิดปากผู้หญิง ฉันรำคาญ” มิคาเอลหันไปบอกลูก้าที่ตามมาถึงแบบติดๆ อย่างเฉยชา ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปหาลูกน้องของตัวเองที่ยืนอยู่อีกฝั่งโดยที่ไม่มีใครกล้าขัด แม้แต่อังเดรย์ก็ด้วย

“เลล่า!!”

พอได้เห็นสภาพลูกสาวซึ่งถูกจับมัดมือไพล่หลังน้ำตานองหน้า มีผ้าพันทับปิดบังการมองเห็น และกำลังจะถูกเอาผ้ามัดปากไม่ให้ส่งเสียงดัง คนเป็นพ่อก็แทบใจสลาย อยากก่นด่ามิคาเอลเป็นล้านๆ รอบแต่กลับไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากเลยสักคำเดียว ด้วยกลัวว่ายิ่งพูดลูกสาวคนสำคัญก็จะยิ่งเจ็บ

คนอย่างมันต้องกล้าทำร้ายลูกเขาแน่ๆ ไม่ว่าเธอจะบริสุทธิ์หรือไม่ก็ตาม

“ขอเตือนว่าอย่าพูดชื่อฉันจะดีกว่านะ ถ้าไม่อยากให้ลูกสาวใจสลาย” 

มันรู้!

มันรู้ได้ยังไงว่าเลล่าชื่นชอบมันมาก!

อังเดรย์เบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนก ขณะเงยหน้ามองชายในชุดสูทโดดเด่นซึ่งกำลังยกนาฬิกาขึ้นมอง เพียงเท่านั้นเขาก็เข้าใจทุกอย่างได้ในทันใด

“แก...วางแผนทุกอย่างเอาไว้หมดแล้ว” 

“…”

“ผู้ชายคนนั้นไม่ได้ถูกจับมาตั้งแต่แรก ตัวประกันที่แกพูดถึงคือลูกสาวฉัน”

“เริ่มฉลาดแล้วนี่” มิคาเอลพยักหน้าน้อยๆ ขณะหันไปส่งสัญญาณให้ลูก้า และเพียงไม่นานหลักจากนั้น หญิงสาวที่ถูกจับตัวมาก็หมดสติไปอย่างรวดเร็ว

“แกทำอะไรเธอ!”

“แค่ทำให้หลับ... หรืออยากให้ปลุกมาฟังวีรกรรมของพ่อ จะเอาแบบนั้นก็ได้นะ ฉันไม่ได้มีปัญหาอะไร”

“ไม่!… ฉันยอมแล้ว ยอมทั้งหมด อย่าทำอะไรเธอ ปล่อยเธอไปเถอะ” ดวงตาของอังเดรย์แดงก่ำอย่างหวาดหวั่น โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นแววตาไร้ความปรานีของมิคาเอลยามเบนไปมองลูกสาวของเขาราวกับกำลังมองเศษขยะไร้ค่า

“อย่าทำเหมือนฉันเป็นตัวร้ายได้ไหม เรื่องทั้งหมดไม่ใช่นายเป็นคนเริ่มหรือไง”

“แกพาเลล่ามาได้ยังไง” 

“ก็แค่ส่งข้อความไปหา บอกให้ออกมาเจอ” คนตอบยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เหมือนจะบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ต้องคิดเยอะอะไรเลยสักนิด อีกทั้งคนที่ส่งข้อความไปก็ไม่ใช่เขาด้วย แต่เป็นลูก้าที่จัดการแทนทุกอย่าง ต้องโทษที่เลล่าไม่รู้จักระวังตัวเลยสักนิด เห็นเบอร์แปลกก็ไม่นึกสงสัย หลงมิคาเอลจนโงหัวไม่ขึ้น เขาส่งข้อความให้แอบออกมาอย่าให้ใครรู้ก็ทำโดยง่ายเพราะคิดว่าเคยให้เบอร์ติดต่อไว้เอง

และมั่นใจได้เลยว่าผลสุดท้าย เธอต้องคิดว่าโดนคนเลวหลอกว่าเป็นมิคาเอลเพื่อล่อออกมาให้ติดกับแน่ ไม่มีทางคิดว่าเขาเป็นคนต้นเรื่องทุกอย่างเด็ดขาด เพราะตั้งแต่แรกเลล่าก็ยังไม่เห็นหน้าคนร้ายเลยสักคน

ดีเหมือนกัน ตัดปัญหาไปได้เยอะ

“แก...เอาคนบริสุทธิ์เข้ามาเกี่ยว” 

“ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างนายจะกล้าพูดประโยคนี้ออกมา” มิคาเอลรับปืนกระบอกหนึ่งมาจากการ์ดข้างกาย ใช้เวลาไปกับการจ้องมองมันอยู่พักหนึ่งจึงเงยหน้ามองอังเดรย์ที่นั่งหมดสภาพอยู่กับพื้นอีกครั้ง “อย่าโง่ไปหน่อยเลยอังเดรย์ ถามตัวเองให้ดีว่าเรื่องนี้มันเริ่มต้นมาจากใคร”

อังเดรย์หลุบตาลงต่ำ ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ จะโต้แย้ง ตาจ้องมองปืนพกสีดำสนิทที่ถูกโยนมาตรงหน้า เพียงเท่านั้นเขาก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่าอะไรคือสิ่งที่มิคาเอลต้องการ 

“ชาลอฟควรเป็นของฉันมาตั้งแต่แรก...”

“จริงๆ แค่ให้ฉันถอนตัวแล้วหายไปเงียบๆ จากนั้นก็ฆ่าโรมันทิ้ง ทุกอย่างก็เป็นของนายหมดแล้ว แต่ก็นะ...คนโง่มักจะคิดว่าคนอื่นจะโง่เหมือนตัวเอง แค่ตำแหน่งไร้สาระของตระกูลสกปรกๆ ตระกูลเดียวก็ทำได้ทุกอย่างจนถึงขั้นเอาชีวิตคนสำคัญมาเสี่ยง” 

“…”

“ในเมื่อเลือกแล้ว... ก็ต้องรับผลจากการตัดสินใจของตัวเองให้ได้” เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ มิคาเอลก็ยืดกายตั้งตรง แววตาเย็นชายิ่งกว่าทุกครั้ง แม้ยามเอ่ยประโยคถัดไปก็ยังไม่เปลี่ยนสีหน้าเลยแม้แต่น้อย “จับปืนซะ”

“…เลล่าจะต้องปลอดภัย”

“ตราบเท่าที่ไม่หาเรื่อง”

อังเดรย์จ้องมองใบหน้าของลูกสาวสุดที่รักเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาที่ดูเลือดเย็นและเห็นแก่ตัวมาโดยตลอดฉายแววอ่อนโยน ไม่ได้คิดว่าจะหาทางออกอย่างอื่นเลยแม้แต่น้อย เพราะทุกอย่างมันจบลงตั้งแต่ตัวประกันที่โผล่มาคือลูกสาวของเขา ไม่ใช่ผู้ชายคนนั้นแล้ว

มิคาเอลพูดถูก...

ในเมื่อเลือกแล้วก็ต้องยอมรับผลจากการตัดสินใจของตัวเองให้ได้

และนี่ก็คือผลจากการพ่ายแพ้ของเขา

สองมือผอมยกอาวุธขึ้นช้าๆ ก่อนจะแนบปากกระบอกปืนกับขมับของตัวเองอย่างเงียบเชียบ ในแววตาไร้ซึ่งภาพของใครอื่นนอกจากเลล่าที่ยังคงไม่ได้สติจนถึงตอนนี้

ปัง!

หลังสิ้นเสียงลั่นไกปืน ความเงียบอันไร้ที่มาพลันเกิดขึ้นโดยรอบ พร้อมๆ กันกับที่ร่างของอังเดรย์ทรุดลงกับพื้น ดวงตาซึ่งเบิกค้างยังคงจ้องมองไปในทิศทางเดิม แม้ตอนนี้จะไม่มีประกายของชีวิตปรากฏอยู่ในนั้นแล้วก็ตาม

“ท่านครับ” 

“พาผู้หญิงกลับไปส่งที่เดิม” มิคาเอลเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะหันกลับไปมองบรรดาการ์ดของอังเดรย์ซึ่งยืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยแววตาไม่บ่งบอกอารมณ์ “แล้วก็...พรุ่งนี้เรียกคนของชาลอฟมาให้หมด ห้ามขาดแม้แต่คนเดียว”

“ให้ผมติดต่อคุณทนายด้วยเลยไหมครับ”

“ให้คนอื่นจัดการ นายไปดูแลเรื่องคน” 

“ได้ครับท่าน” ลูก้าโค้งรับคำสั่งอย่างนอบน้อม หลังจากหันไปออกคำสั่งกับคนอื่นๆ อย่างรวดเร็วเสร็จแล้วก็เดินตามหลังมิคาเอลที่ไม่แม้แต่จะชายตามองศพอังเดรย์ไปแบบติดๆ

บนรถยนต์คันหรูซึ่งมีขบวนรถคันอื่นขับตามประกบข้างอยู่หลายคัน มิคาเอลเอนกายพิงโซฟาพลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ใบหน้ายามไม่ได้อยู่กับไคไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น ซ้ำยังดูจะหงุดหงิดอยู่นิดหน่อยจนคนสนิทอย่างลูก้าสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน ไม่ว่าใครหากไม่ใช่ไคก็คงเข้าหน้าไม่ติดกันทั้งนั้น

“เรื่องวันพรุ่งนี้...”

“ฉันจะจบปัญหาทั้งหมดในวันพรุ่งนี้”

“แต่ตามที่อดีตผู้นำบอก อย่างเร็วก็ต้อง...”

มิคาเอลตวัดสายตาไปมองคนสนิทอย่างเย็นชา คล้ายจะถามว่าคนที่มีอำนาจมากกว่าควรจะเป็นอดีตผู้นำที่ตายไปแล้ว หรือเขาคนนี้ที่ยังอยู่และกำลังจะขึ้นรับตำแหน่งเป็นคนถัดไปกันแน่ เพียงเท่านั้นลูก้าก็ต้องโน้มศีรษะลงเพื่อขอโทษที่สงสัยในความคิดและความสามารถของเจ้านายแทบจะทันที

“ในเมื่อตัวน่ารำคาญที่ตั้งท่าจะทำลายงานตายไปแล้ว ฉันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องยื้อเวลาออกไปอีก ที่รอมานานขนาดนี้ก็เพราะไม่ต้องการให้เกิดความเสียหายเป็นวงกว้าง”

“…”

“ถ้าไม่จำเป็น...ฉันก็ไม่อยากมือเปื้อนเลือด” มิคาเอลหันไปมองนอกหน้าต่าง จับจ้องสายฝนที่เริ่มตกลงมาอย่างเงียบเชียบ “ทั้งหมดก็เพื่อให้ได้อยู่กับไคอย่างสงบสุข”

“ท่านรักคุณไคมากจริงๆ”

“…เรื่องที่โรมันบอกว่าจะจัดการ”

ลูก้าไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ เมื่อเห็นผู้เป็นนายเปลี่ยนเรื่อง เขาหยิบโน้ตบุ๊กส่วนตัวออกมา เปิดไฟล์เอกสารแล้วหันไปรายงานมิคาเอลอย่างเป็นการเป็นงาน

“วันก่อนคุณโรมันเดินทางไปคุยกับผู้นำเชรีเยฟด้วยตัวเอง ใช้ข้อมูลเรื่องการค้าผิดกฏหมายอีกหลายอย่างที่อดีตผู้นำปกปิดไว้ขู่ให้ทางนั้นเลิกยุ่งกับชาลอฟ ผู้นำคนปัจจุบันรับปากและยอมเซ็นสัญญาให้เรา ต้นฉบับอยู่กับคุณโรมันครับ” ลูก้าหมุนจอโน้ตบุ๊กให้เจ้านายดูสำเนาสัญญาบนหน้าจอแล้วจึงอธิบายต่อ “คุณโรมันเก็บรวบรวมหลักฐานพวกนี้ไว้ตั้งแต่ก่อนอดีตผู้นำจะเสียชีวิตเพราะท่านเคยบอกว่าเชรีเยฟจะต้องไม่ยอมง่ายๆ แน่นอน”

“แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ”

“คุณโรมันให้คนพาออกจากบ้านใหญ่ไปอยู่ที่บ้านหลังเล็กๆ ที่ซื้อให้เธอทางตอนใต้ของเมือง ตอนนี้เธอไม่อาจใช้อำนาจของชาลอฟทำอะไรได้ เพราะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับชาลอฟอีกแล้วครับ ส่วนคนของเธอทั้งหมดตอนนี้อยู่ในการดูแลของคุณโรมัน”

“สถานะระหว่างโรมันกับผู้หญิงคนนั้นคืออะไร”

“…ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้วครับ”

มิคาเอลส่งเสียงตอบรับในลำคออย่างพอใจ หากก็ยังไม่ได้โล่งไปเสียทั้งหมด เพราะรู้ดีว่าคนอย่างผู้หญิงนั่น หากไม่มีอะไรมาล่ามคอหรือทำให้หวาดกลัวจนตัวสั่นก็ไม่มีทางยอมหยุดง่ายๆ แน่

“พรุ่งนี้จัดการเรื่องชาลอฟเสร็จแล้วฉันจะไปหาผู้หญิงคนนั้น เรื่องนี้ไม่ต้องบอกโรมัน”

“ครับท่าน”

เมื่อไม่มีเรื่องอะไรให้พูดคุยต่อ รวมถึงลูก้าต้องรับโทรศัพท์พอดี มิคาเอลจึงหันออกไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง ในใจที่สงบนิ่ง ไม่เคยมีอะไรทำให้ไหวหวั่นได้นอกจากไค ยามนี้รู้สึกกังวลแบบแปลกๆ จนต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดู แต่ต่อให้แน่ใจว่าไคยังอยู่ในห้องไม่ไปไหน เขาก็ยังไม่อาจจำกัดความหวาดหวั่นออกไปได้อยู่ดี

ทว่าในขณะที่กำลังจะกดโทรออกนั่นเอง...

“ท่านครับ” ลูก้าที่เพิ่งวางโทรศัพท์หันไปหามิคาเอล ใบหน้าเรียบนิ่งดูเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด “การ์ดของเราบอกว่าคนของคุณโรมันหายไปหนึ่งคน”

“แล้วยังไง”

“…ดูเหมือนเขาจะเป็นคนที่เอาอาหารไปให้คุณไค” 

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ คนที่ทำเหมือนไม่ใส่ใจในคราแรกก็หยุดชะงักทุกสิ่ง ไม่เว้นแม้แต่มือที่กำลังกดโทรศัพท์ ในดวงตาเย็นเยียบมีประกายน่ากลัววาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว หากเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ไคหรือลูก้าคงตัวสั่นเทาจนหาคำพูดไม่เจอ ทว่าเมื่อคนที่อยู่ตรงนี้คือคนสนิท นอกจากยืดตัวตรงอย่างจริงจัง ลูก้าก็ไม่ได้แสดงอาการใดๆ ออกมาอีก ด้วยรู้ดีว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในยามนี้คือสติเท่านั้น

“พูดต่อ”

“ตอนแรกการ์ดที่เฝ้าชั้นคิดว่าเขาเอาอาหารไปให้แล้วกลับไปอยู่ที่ห้องคุณโรมันแล้ว แต่คุณโรมันบอกว่าคนคนนั้นยังไม่กลับมา และ...ดูเหมือนจริงๆ แล้วคนคนนั้นจะเป็นคนของแม่เขา”

“…”

“คนของเรารายงานว่า…มีกลิ่นฟีโรโมนของโอเมก้าเล็ดลอดออกมาจากห้องคุณไค แต่เราบุกเข้าไปไม่ได้ เพราะประตูเป็นระบบพิเศษที่มีแค่ท่านกับคุณไคที่เปิดได้ครับ”

มิคาเอลไม่เคยคิดมาก่อนว่าความปลอดภัยที่เขามอบให้ไคจะกลับมาทำร้ายกันในเวลานี้ ชายหนุ่มกำมือแน่น พยายามควบคุมอารมณ์รุนแรงที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างสุดความสามารถ โชคยังดีที่เมื่อได้รับรายงาน รถคันหรูก็พุ่งเข้าไปจอดหน้าโรงแรมได้ทันเวลา คนที่อยู่บนรถด้วยจึงไม่ต้องอดทนรองรับความน่ากลัวที่กำลังจะบังเกิด

และต้องมีที่ลง...

“เข้าไปในห้องนานแค่ไหนแล้ว”

“สิบนาทีครับ” 

ลูก้ารีบเบี่ยงตัวหลบเมื่อเจ้านายพุ่งตัวออกไปนอกรถโดยไม่สนใจใครทั้งสิ้น กระทั่งตอนกดลิฟต์ขึ้นไปชั้นบนก็มีเพียงลูก้าที่ตามไปทัน แค่มองจากแผ่นหลังก็รับรู้ได้ในทันทีว่ามิคาเอลในเวลานี้ไม่ควรยุ่งด้วยเป็นอย่างยิ่ง

“ท่าน...” 

การ์ดที่เฝ้าชั้นอยู่หุบปากฉับยามเห็นลูก้าส่งสัญญาณบอกให้เงียบอยู่ด้านหลังเจ้านาย กลิ่นฟีโรโมนที่หุ้งออกมาจนถึงด้านนอกทำให้ใบหน้าที่น่ากลัวอยู่แล้วทวีความน่ากลัวยิ่งขึ้นไปอีก มิคาเอลเปิดคีย์การ์ดชนิดพิเศษเข้าไปในห้องเพียงลำพังแล้วกดปิดประตู 

แสงไฟที่ถูกเปิดทิ้งไว้ทั้งที่ไม่มีคนอยู่แถวนี้และข้าวของที่ล้มระเนระนาดทำให้เลือดในกายของคนที่ไม่เคยหวาดกลัวอะไรมาก่อนในชีวิตเย็นเฉียบ ทว่าในจังหวะที่กำลังถูกโจมตีด้วยความรู้สึกอันไม่คุ้นเคยนั่นเอง

ปัง!

“โอ๊ย!”

“มิคาเอล!!!”

เสียงร้องอันไม่คุ้นเคยไม่ได้ทำให้มิคาเอลสนใจได้มากเท่าเสียงตะโกนเรียกดังลั่นที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของคนที่เขาแคร์มากที่สุดในชีวิต สองขาก้าวไวยิ่งกว่าความคิด วิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้นบนซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดเสียงโดยไม่สนใจกลิ่นฟีโรโมนแสนน่ารำคาญที่พยายามเผาพลาญสติสัมปชัญชะให้จางหาย

“ไค!” 

การที่มีคนคนหนึ่งแอบเข้ามาในห้องเพราะมีจุดหมายเป็นไค ไม่ได้น่าโมโหมากพอจะทำให้มิคาเอลสติหลุดได้ ทว่าเมื่อได้เห็นหยาดโลหิตสีเข้มที่ไหลลงมาตามแขนของคนสำคัญ ได้เห็นสีหน้าเจ็บปวดของคนที่กำลังตัวสั่นราวกับต้องการควบคุมอารมณ์และยังคงกัดหลังมือตัวเองเอาไว้แน่น ความอดทนที่มีก็พังทลาย...

นอกจากรังเกียจ ไคก็ไม่เคยรู้สึกอะไรกับกลิ่นฟีโรโมนของโอเมก้ามาก่อน เพราะงั้นที่เป็นแบบนี้ย่อมมีเหตุผลเพียงอย่างเดียว

คู่แห่งโชคชะตาที่แสนน่ารังเกียจ...

ดวงตาคู่คมตวัดไปมองตัวต้นเรื่องที่ทำให้ไคทรมาน แทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าในมือถือมีดเล่มหนึ่งเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ท่าทางลักษณะภายนอกคงดูน่ากลัวไม่น้อย ร่างกายแดงเถือกที่บิดไปมาและเต็มไปด้วยความต้องการเนื่องจากอาการฮีทของโอเมก้าหนุ่มที่ถูกจับจ้องจึงสั่นสะท้านอย่างไร้สาเหตุ

“ผะ…ผม…อึก!”

มิคาเอลไม่เสียเวลาฟังคำพูดใด เมื่อรู้ว่าอะไรคือต้นเหตุที่ทำให้ไคเจ็บปวด เขาก็จัดการกำจัดมันทิ้งโดยไม่คิดถามเหตุผล มีดในมือแทงทะลุอกซ้าย ตรงเข้าหาหัวใจอย่างแม่นยำ ทำให้โอเมก้าที่กำลังฮีทกระอักเลือดคำโต ดวงตาเบิกค้างไม่อาจปิดลงได้เนื่องจากตายโดยไม่ทันได้รู้ตัวเสียด้วยซ้ำว่าสาเหตุเกิดจากอะไร 

“กล้าดียังไง...กล้าดียังไง” มิคาเอลกัดริมฝีปากเพื่อสะกดอารมณ์โมโหจนอยากจะฆ่าคนตรงหน้าซ้ำอีกครั้ง ดวงตามองใบหน้าของคนที่หมดลมหายใจไปแล้วอย่างเย็นชา ขอบตาทั้งสองข้างยังคงแดงก่ำตั้งแต่ได้เห็นสภาพของไคในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“มิคาเอล...” แต่แล้วเสียงเรียกแผ่วเบาที่ดังขึ้นก็เรียกสติเขาได้ชะงัก “มา...มานี่”

“ไค!” 

ชายหนุ่มรีบตรงเข้าไปหาคนสำคัญ โอบกอดร่างสั่นสะท้านด้วยความทรมานของไคเอาไว้แน่น ขณะที่ไคเองก็โอบกอดเขากลับแล้วซุกจมูกเข้าหาซอกคอ สูดดมกลิ่นกายประจำตัวที่ชื่นชอบราวกับต้องการลบล้างกลิ่นฟีโรโมนที่แสนรังเกียจออกไป แต่ถึงจะตายไปแล้วกลิ่นของคู่แห่งโชคชะตากลับยังไม่จางหายไปทั้งหมด

“ทรมาน...” เสียงสั่นๆ ข้างใบหูทำให้มิคาเอลปวดร้าวไปทั้งใจ

“ขอโทษที่มาช้า ฉันขอโทษนะ”

“ทรมาน” ไคยังคงพึมพำคำคำเดิมซ้ำไปซ้ำมา ขณะกดจมูกและริมฝีปากลงบนซอกคอหอมกรุ่น จูบย้ำๆ ซ้ำๆ ไปตามอารมณ์ที่ไม่ต้องกักเก็บเหมือนเช่นตอนแรก

“ไคไม่ชอบกลิ่นพวกนี้ใช่ไหม เราเข้าไปในห้องกันนะ ไม่ต้องอยู่ตรงนี้แล้ว ฉันจัดการมันไปแล้ว” 

มิคาเอลปลอบคนตัวโตคล้ายกำลังปลอบเด็กเสียขวัญ ไม่รู้เพราะไม่เคยปลอบใครหรือเปล่า มันจึงไม่ค่อยเข้ากับสถานการณ์เท่าไหร่นัก ถึงอย่างนั้นไคก็ไม่ได้ขืนตัวเมื่อถูกพยุงพาเดินเข้าไปในห้องแล้วปิดล็อกลงกลอนแน่นหนา ฟีโรโมนฟุ้งกระจายที่แสนรังเกียจในคราแรกเบาบางลง หากกลับไม่อาจหยุดยั้งอารมณ์ที่เกิดขึ้นแล้วได้ และยิ่งพบว่ากลิ่นรัญจวนที่ทำให้อารมณ์พุ่งสูงกว่าเดิมอยู่ใกล้เพียงเอื้อม เขาก็ยิ่งทนไม่ไหว

“ไค?” คนที่ถูกดันไหล่จนแผ่นหลังแนบชิดติดประตูร้องเรียกอย่างประหลาดใจ แต่ก็ยังเอียงคอให้โดยอัตโนมัติเมื่อคนที่กัดฟันกรอดเหมือนกำลังพยายามใจเย็นซุกใบหน้าเข้าหาซอกคอ 

“ไม่ไหว...” 

“อะไรไม่ไหว”

“นี่…” 


CUT

(ตามหาฉากคัทได้ในเว็บอื่นนะคะ)

เมื่อกี้ลงไปแบบลืมเอาในเด็กดีออก 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 468 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

565 ความคิดเห็น

  1. #521 chalillxx_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 11:53
    ในที่สุดจ้าาาาาาาาา มิคาเอลชั้นก็ได้เสียตัวแบบที่ต้องการ เริ่ด
    #521
    0
  2. #500 baekbow (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 21:27
    งื้อออออออ ในที่สุดเขาก็ได้กันอ่ะ แถมไคก็รู้จักความรู้สึกที่เรียกว่าความรักด้วย ...คือรู้สึกดีใจแทนมิคาเอลอ่ะ จะว่ามันคือสิ่งที่มิคาเอลต้องการก็ส่วนนึง แต่เราว่าตอนนี้มันเป็นตอนที่ได้เห็นปฏิกิริยาของไคได้ชัดเจนที่สุดอีกตอนนึงด้วยแหละ มิคาเอลน่าจะมีความสุขมาก ที่ได้สัมผัสอะไรแบบนี้
    #500
    0
  3. #476 premmiii (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 09:29
    กรี๊ดดดไดัหรไสหสยฟนกนก
    #476
    0
  4. #288 FDB88 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 13:59

    ลุ้นมาก กลัวไคจะทนไม่ไหว กลัวพี่มิกลับไปไม่ทัน แต่มากกว่าทันอีกก็คือไคเป็นเจ้าของพี่มิโดยสมบูรณ์แล้ว ดีใจกับพี่มิด้วย และดีใจอีกอย่างคือไคพูดเยอะขึ้น แสดงความรู้สึกเยอะขึ้นด้วย จุดพลุจ้าาา

    #288
    0
  5. #285 Pang_0409 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 01:18
    พี่มิสมใจยัง แงงงงง
    #285
    0
  6. #282 P0mpom (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 08:19
    ฮื้อออ ชอบมากเลย ละมุณีท่ามกลางกระสุนปืนสุดๆ ในที่สุดก็ได้กันแล้ว เป็นปลื้ม รอตอนต่อไปนะคะะะ
    #282
    0
  7. #281 Jimjubb (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 07:22
    ยินดีกับพี่มิด้วยในที่สุดก็สมหวังได้เป็นเมียพี่ไคสักที โอ๊ะปรมมือรัวรัวววว
    #281
    0
  8. #280 birsesy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 02:57
    ยินดีด้วยค่ะพี่ พี่ได้เปงเมียแน้ว;-; หนุจารอโยนดอกกุหลาบในงานแต่งนะคะ;-;
    #280
    0
  9. #279 punch98line (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 01:00
    ถึงจะเริ่มไม่ค่อยดีเเต่จบดี ฮื่ออยินดีด้วยค่ะมิคาเอล ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง!!!
    #279
    0
  10. #278 ooy1565 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 00:19
    ใจหายใจคว่ำนึกว่าไคแย่แล้วมิคาเอลมาช่วยทัน
    #278
    0
  11. #277 Papillon Papillon de Nuit (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 23:55
    กรี๊ดดดดก ยินดีกับพี่มิล่วงหน้า (ก่อนฉันอ่านเอ็นศรี) ที่ได้เสียตัวค่าาาาา //นังโอเมก้าน้อยไปลงนรกซะนะคะ
    #277
    0
  12. #275 เมี๊ยว~ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 23:17
    อ่านไปเกร็งไปหมดเลยยยยยย พี่มิยินดีด้วยนะคะ ยังไม่ได้อ่านคัทแต่หนูยินดีไว้ก่อนนนนน สมหวังแล้วนะคะพี่!!
    #275
    0
  13. #274 Cnpt (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 22:35
    ตอนอ่านคือลุ้นตัวเกร็งเลย ยังไม่ได้อ่านคัทนะแต่ยินดีกับพี่มิล่วงหน้าค่า /คิกๆ
    #274
    0
  14. #273 PP5_JJ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 22:30
    แอแงงงงงงมันแซ่บนะคะ แต่เรารู้สึกมันอบอุ่นมากเลยอ่ะ ไคของพี่มิอบอุ่นกับพี่มิที่สุดในโลกกก
    #273
    0
  15. #272 Rujie Taew (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 22:21
    กรี๊ดดดดดดดดด ยินดีด้วยนะคะพี่มิ สมหวังแล้วววววว
    #272
    0
  16. #269 yuki5555 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 21:08
    เป็นคู่กันแล้วววว
    #269
    1
    • #269-1 Chesshire.(จากตอนที่ 17)
      12 ตุลาคม 2562 / 21:12
      ไม่มีพันธะก็กัดไปเรื่อยๆเลยยย
      #269-1
  17. #268 N'Nun Pennapa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 21:03

    ฮือออออออ
    เค้าได้กันแล้วววววววว
    #268
    1
    • #268-1 Chesshire.(จากตอนที่ 17)
      12 ตุลาคม 2562 / 21:12
      พี่มิสมใจแล้ววว
      #268-1
  18. #267 MYild22 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 21:03
    หน้าไหม้แล้วค่ะคุณไรท์ ซู้ดปากแรงตั้งแต่คุณมิแทงโอเมก้ายันฉากบนเตียง น้องรับไม่ไหว กรี๊ดจนเจ็บไปหมด ฮื่อออออ;//////; // คุณเชสลืมว่าต้องใส่คัทใช่มั้ยคะเนี่ย แซ่บๆแบบนี้ระวังนะคะ5555
    #267
    1
    • #267-1 Chesshire.(จากตอนที่ 17)
      12 ตุลาคม 2562 / 21:10
      เราเอาออกแล้วนะคะ พวกเธออ๊ะ อ่านไววว 55555
      #267-1
  19. #266 ไข่อบ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 21:01
    ในใจเราตอนจะกัดคือแบบ กัดเลย แน่จริงกัดเลย เอาเล๊ย! กัดเล๊ยดิ! กัดกุเลยยยยยอ่ะ5555
    #266
    1
    • #266-1 Chesshire.(จากตอนที่ 17)
      12 ตุลาคม 2562 / 21:10
      ตล๊กกกก
      #266-1
  20. #265 susu@dcvc (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 20:57

    ไชโยกันค่ะ ในที่สุดก็ถึงฉากที่รอคอยมานาน กรี๊ดดดดดดด ชอบมากกกกก อัลฟ่ากับอัลฟ่า แซ่บที่สุดเลย แปลกใหม่ดีมากค่ะ ขอแนวนี้อีกได้มั้ยคะ 555555555
    #265
    1
    • #265-1 Chesshire.(จากตอนที่ 17)
      12 ตุลาคม 2562 / 21:10
      หมดพลังงานเยอะมากเลยนะคะ 5555
      #265-1
  21. #264 yuki5555 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 20:54
    ก็คือรีบเลื่อนลงก่อนเลยว่าไคจะรอดมั้ยยย
    #264
    1
    • #264-1 Chesshire.(จากตอนที่ 17)
      12 ตุลาคม 2562 / 21:10
      เวลาเราอ่านงานคนอื่นก็เป็นค่ะ5555
      #264-1
  22. #263 Vanuda (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 20:50
    ลุ้นจนลมแทบจับแนะ เฮ้ออ ค่อยหายใจทั่วท้องหน่อย
    #เรารักเรื่องนี้
    #263
    1
    • #263-1 Chesshire.(จากตอนที่ 17)
      12 ตุลาคม 2562 / 21:11
      ขอบคุณมากๆเลยนะคะ
      #263-1
  23. #262 ไข่อบ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 20:48
    อยากกรีดร้องเป็นสายเลือดโอยยยย ตั้งแต่อ่านของคุนเชสมาไม่เคยมีฉากอย่างนี้เลย แต่บอกเลยเขิน เขินมากๆ นี่ไม่คัทด้วยนะ แถมลงในเด็กดีด้วย โอยยย คุนเชสสสส เราเหมือนจะเป็นลม
    #262
    2
    • #262-1 Chesshire.(จากตอนที่ 17)
      12 ตุลาคม 2562 / 20:49
      เราไม่ได้ตั้งใจจจ เราลืมตัด กรี๊สสส
      #262-1
    • #262-2 ไข่อบ(จากตอนที่ 17)
      12 ตุลาคม 2562 / 21:03
      55555คุนเช๊สสสสส
      #262-2
  24. #261 Khwanruan Phukaeo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 20:46
    จุดพลุจร้าาาา

    คู่แห่งโชคชะตาหลบไป ต้องเป็นคนท่เราเลือกเองเท่านั้น นี่ รอวันไคแสดงอาการหวงไม่ไว้เลยจร้า
    #261
    1
    • #261-1 Chesshire.(จากตอนที่ 17)
      12 ตุลาคม 2562 / 21:11
      ก่อนไคจะได้หวง สงสัยพี่มิจัดการเรียบก่อน
      #261-1
  25. #260 Ppm (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 20:45

    โอยแม่ ไคดุจริงๆ มิก็ยั่วเก่งงงง

    #260
    1
    • #260-1 Chesshire.(จากตอนที่ 17)
      12 ตุลาคม 2562 / 21:11
      พี่รอมานานนน
      #260-1