ดวงใจอธิรักษ์โยธิน

ตอนที่ 35 : ดวงใจขุนศึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,830
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    27 ส.ค. 63













เราเลิกกันเถอะ

เสียงนุ่มทุ้มราวกับไม่รู้สึกอะไรในคำพูดดังกล่าวของขุนศึกบอกคนตรงหน้าด้วยท่าทางปกติไม่ต่างกับการถามเรื่องสภาพอากาศวันนี้เลยแม้แต่น้อย

เคทอยากได้เหตุผล” หญิงสาวพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น

พี่เบื่อ

สั้น ง่าย ไม่สับซ้อนหรือยุ่งยากอะไรเลยแม้แต่น้อยในความรู้สึกของคนพูด แต่มันช่างซับซ้อนและยุ่งยากหรือเกินในความรู้สึกของคนฟัง รมิตาพยายามนึกตามและหาเหตุผลแต่นึกเท่าใดเธอก็ยังนึกไม่ออก เมื่อในที่สุดเธอไม่สามารถให้คำตอบได้หญิงสาวก็ทำเพียงเงยหน้ากลับขึ้นมามองคนที่ได้ชื่อว่าคนรักที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นอดีตคนรักในไม่กี่นาทีต่อจากนี้

อย่างนั้นเหรอคะ

ไม่มีคำร้องโวยวายอย่างที่เขาอยากให้เธอทำ มีเพียงน้ำเสียงเรียบหวานเย็นเฉียบเท่านั้นที่เอ่ยออกมา น้ำเสียงที่ราวกับไม่รับรู้อะไรในประโยคที่เขาบอก ถ้าอย่างนั้นเคทขอตัวกลับก่อนนะคะ

เดี๋ยว!” 

คนถูกเอ่ยลาเอ่ยเรียกเธอเอาไว้ก่อนที่หญิงสาวจะผละจาก ร่างโปร่งบางอย่างลูกเสี้ยวชาวออสซี่ชะงักกึก ขุนศึกผุดลุกขึ้นมายืนมองตามหลังบางอย่างขลาดๆ

เคทไม่โกรธพี่ใช่ไหม

เคทไม่มีสิทธิ์โกรธพี่ขุนหรอกคะ

ระ...เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม” เขาถามขึ้นอีกหวังใช้มันยื้อเธออีกสักนิดแต่มันคงไม่มีค่าพอที่จะให้เธอยู่เมื่อคำพูดที่ตอบกลับมานั้นตัดรอนเขาอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่โกรธ ไม่อาละวาด และพร้อมจะเข้าใจทุกอย่างได้ชัดเจน

มือบางข้างที่ว่างยกขึ้นเช็ดหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาก่อนที่มันจะหล่นลงให้เขาได้เห็นว่าเธออ่อนแอแค่ไหน แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่เขาจะได้เห็น รมิตาไม่อยากให้เขารู้สึกสมเพชเธอมากกว่าที่เป็นอยู่ ผู้หญิงคนหนึ่งที่เฝ้ารักเขามานานหลายปี ผู้หญิงที่ชอบจุ้นจ้านกับชีวิตของเขาจนถูกหาว่ารำคาญครั้งแล้วครั้งเล่า และหลายครั้งที่ถูกมองข้ามความรู้สึก ถูกทิ้งไว้เพียงลำพังนับครั้งไม่ถ้วนแต่ทุกครั้งไม่เคยชัดเจนได้เท่าครั้งนี้ ร่างสมส่วนหันกลับมามองเขาอีกครั้ง รอยยิ้มหวานถูกส่งให้แต่ดวงตากลับอ่อนแสงลงจนคนมองสบนิ่งไป

ได้สิคะ ยังไงพี่ขุนก็เป็นรุ่นพี่แล้วก็ลูกค้าคนสำคัญของที่ร้านเคทนี่น่า” ว่าแล้วก็เสมองไปทางอื่นไม่อยากให้เขาเห็นว่าเธอกำลังจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป

แล้วที่เคทบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะบอกพี่ล่ะ

ดวงตาคมมองเธอนิ่ง ริมฝีปากเม้นแน่นเมื่อทางที่เขาเลือกเองตอนนี้เป็นได้แค่ลูกค้าคนสำคัญ สิ่งที่ถามออกไปจึงเป็นเพียงแค่การยื้อเวลาให้เขาได้มองเธอเต็มตาอีกสักครั้ง ขอเพียงเท่านั้น ก่อนที่ทุกอย่างมันจะว่างเปล่า...ว่างเปล่าเหมือนบางสิ่งหลุดหาย อกข้างซ้ายกำลังรู้สึกเบาโหวงราวกับบางอย่างไม่ได้อยู่ในตำแหน่งเดิม ตำแหน่งที่เคยมีต่อแต่นี้จะไม่มีอีกต่อไป แต่ไม่เป็นไรหรอกเขาเต็มใจหากสุดท้ายมันจะทำให้เธอมีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่

มันไม่สำคัญแล้วล่ะค่ะ

 











ฝากติดตามนิยายเรื่องอื่นๆ ด้วยนะคะ 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

214 ความคิดเห็น