ร้ายกว่ารัก

ตอนที่ 2 : บทที่ 2 ฉันชื่อพิชชาภรณ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,021
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    26 ส.ค. 63


บทที่ 2 ฉันชื่อพิชชาภรณ์

ทั้งโต๊ะตกอยู่ในความเงียบแทบจะในทันทีที่พิชชาภรณ์ประกาศก้องว่าจะจับเพลย์บอยตัวพ่อมาเป็นต้นแบบของลูก ปกรณ์ถึงกับยกมือตบอกที่ไม่ค่อยจะมีของตัวเองดังอักๆ ด้วยความหนักใจกับนิสัยมุทะลุของอีกฝ่าย บทจะดื้อแพ่ง ต่อให้ยากเย็นแค่ไหนพิชชาภรณ์ก็จะต้องเอามาให้ได้ ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรๆ เธอก็ไม่หวั่น นิสัยอย่างนี้เองที่ปกรณ์นึกห่วงว่าสักวันพิชชาภรณ์จะแพ้ภัยตน

“อยากได้แค่สเปิร์มของเขาเท่านั้นใช่มั้ย”

ปกรณ์เสี่ยงดวงลอบถามความคิด เพราะเพื่อนของเขาคนนี้คิดอะไรไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านจึงแอบคิดในแง่ดีว่าพิชชาภรณ์ต้องการทำกิฟต์ แต่เหมือนคนตรงหน้าจะไม่ให้ความหวังเขาสักนิด เธอส่ายหน้าไปมาก่อนตอบ

“เจ๊คิดเหรอคะว่าถ้าหนูเดินเข้าไปหาเขาและบอกเขาว่า ขอโทษนะคะ คุณบุรินทร์ ฉันขอสเปิร์มของคุณไปทำกิฟต์หน่อยได้ไหมคะแล้วเขาจะให้หนูมาน่ะ”

“แล้วถ้าไม่ทำอย่างนั้น หล่อนจะทำยังไง”

“ก็...ทำอย่างที่ผู้ชายกับผู้หญิงเขาทำกัน”

สิ้นคำตอบของเพื่อนสาวทำเอาปกรณ์อ้าปากค้าง และเมื่อหาเสียงตัวเองเจอ ผู้จัดการชีวิตคนอื่นเป็นอาชีพก็รีบพูดออกมารัวเร็ว

จะบ้าหรือยังไง ยายเพลง ผู้ชายคนนี้ไม่ได้จับง่ายๆ หรอกนะเอ่ยปรามก็แล้ว แต่หญิงสาวกลับส่งยิ้มหวานหยดกลับมาให้แทน

หนูรู้ค่ะเจ๊ พิชชาภรณ์ละสายตาจากนิตยสารในมือมาที่คนปรามก่อนจะเริ่มเล่าอย่างจริงจัง แต่ผู้ชายคนนี้มีทุกอย่างที่หนูต้องการ

แล้วทุกอย่างที่หล่อนต้องการก็เป็นอย่างเดียวกันกับที่บรรดาสาวๆ ครึ่งค่อนเมืองเขาต้องการใช่ไหม” ปกรณ์แสร้งโยนหินถามทาง เมื่อเห็นเพื่อนสาวนิ่งพลางขบริมฝีปากล่างเหมือนกำลังใช้ความคิดก็พูดขึ้น “หล่อนจะเอาอะไรไปสู้เขา ผู้หญิงพวกนั้นจ้องจะตะครุบเขาอย่างกับอะไรดี แล้วอย่างหล่อนมีอะไรไปต่อกรกับแม่สาวพวกนั้น

เจ๊ไงมือใหม่หัดจับผู้ชายโพล่งขึ้นมาเมื่อคิดออก แต่คนถูกจับไปไว้ในความคิดร้องขึ้นมาอย่างตกใจ

ฉันเนี่ยนะ!”

ปกรณ์ยกมือขึ้นทาบอกด้วยท่าทางโอเวอร์แอกติงจนดาราตุ๊กตาทองก็ยังต้องยกนิ้วให้

ใช่ค่ะ หนูรู้นะว่าเจ๊สามารถแนะนำหนูให้รู้จักกับเขาได้ใช่ไหมคะ พิชชาภรณ์บอกอย่างรู้ทัน เพราะโดยพื้นฐานอาชีพของปกรณ์แล้วสามารถที่จะแนะนำเธอให้เข้าไปอยู่ในวงโคจรของผู้ชายคนนั้นได้ไม่ยาก คู่ควงเขาแต่ละคนเป็นดารานางแบบทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นนางเอกเบอร์หนึ่งหรือแม้แต่นางแบบโนเนมที่เพียงแค่ได้ควงกับเขา งานก็วิ่งเข้ามาหาเพียงชั่วข้ามคืน เปลี่ยนคนที่ไม่เป็นที่น่าสนใจกลายเป็นคนที่น่าสนใจได้ในทันที และเหนือสิ่งอื่นใดคืออาชีพที่ปกรณ์ถูกตราหน้าว่าค้าเนื้อสดก็ช่วยในกรณีนี้ได้อย่างแน่นอน

ภาพหญิงสาวที่ขยับเข้าออดอ้อนพลางส่งสายตาเว้าวอนขอความช่วยเหลืออย่างเปิดเผยอาจดูน่าสงสารในสายตาคนทั่วไป แต่น่าหมั่นไส้ที่สุดในสายตาของคนมองตอนนี้

“นะคะเจ๊”

ปกรณ์ค้อนลมค้อนแล้ง แต่เหมือนร่างอรชรจะไม่สนใจ เสียงหวานๆ ออดอ้อนข้างหูจึงดังมาอย่างต่อเนื่อง

“นะคะ น่า...นะ นะเจ๊นะ เจ๊สุดที่รักของเพลง เพลงรักเจ๊ที่สุด รักม๊ากมาก รักยิ่งกว่าใครในโลกเลย” ศีรษะมนซุกไซ้กับบ่าแกร่งเหมือนลูกแมวตัวน้อยกำลังออดอ้อนเจ้าของยามต้องการอะไรบางอย่าง แต่เหมือนเจ้าของอย่างปกรณ์จะไม่ค่อยตามใจลูกแมวมากนัก ผู้จัดการดาราคนเก่งจึงร้องออกมาอย่างเหลืออด

โอ๊ย! จะบ้าหรือยังไง ยายเพลง ถ้าคุณบุรินทร์เข้าถึงง่ายๆ ป่านนี้เขาคงมีลูกมีเมียไปแล้วละย่ะ

ด้วยความที่ไม่อยากให้พิชชาภรณ์ไปยุ่งวุ่นวายกับผู้ชายในรูปจึงอดไม่ได้ ที่จะบอกตัดความหวังของเพื่อนสาวและเมื่ออีกฝ่ายฟังจบก็ถึงกับอ้าปากค้าง ไม่สนใจสายตาของโต๊ะข้างๆ ที่มองมาแม้แต่น้อย

นี่เจ๊คิดว่าหนูจะเอาเขามาทำสามีหรือคะ

อ้าว! แล้วไม่ใช่หรือยังไงยะ ปกรณ์ลดระดับเสียงลงเล็กน้อยขณะถาม ใบหน้าหวานส่ายไปมาเร็วๆ ให้รู้ว่าไม่ใช่อย่างที่เขากำลังสงสัยแน่นอน

เมื่อสิ่งที่คิดมาตลอดนั้นไปไกลกว่าที่อีกฝ่ายกำลังคิดจะทำ ปกรณ์จึงรีบต้อนไก่ที่ปล่อยออกไปเข้าเล้าเป็นการด่วน พลางรวบรวมสติให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวอีกหน

“แล้วที่ว่าจะจับเขาน่ะ หมายความว่ายังไง”

หนูไม่ได้คิดจะจับเขามาทำสามี เจ๊ก็รู้ว่าหนูไม่อยากแต่งงานหนูจะไปหาห่วงมาผูกคอตัวเองทำไมเล่า หนูก็แค่...

หยุดเลยนะ ถ้าจะพูดเรื่องนั้นอีก ปกรณ์รีบปรามเมื่อพิชชาภรณ์เริ่มจะร่ายยาวถึงความสัมพันธ์ในชีวิตคู่ที่ไม่มั่นคง แถมยังออกอาการแอนตี้การใช้ชีวิตร่วมกับใครก็ไม่รู้อีกระลอก

หญิงสาวจึงเปลี่ยนเป็นเอ่ยนำร่องถึงสิ่งที่เธอจะทำช้าๆ

หนูก็แค่อยากมีหลานให้แม่ มีผลงานวิชาการหลายอย่างที่บอกว่าช่วงอายุที่เหมาะสมในการมีบุตรคือช่วงอายุระหว่างยี่สิบถึงยี่สิบห้าปี หลังจากนั้นความสมบูรณ์ของร่างกายผู้หญิงก็จะลดลงเรื่อยๆ และตอนนี้หนูก็ยี่สิบเก้า...”

“จะสามสิบยะปกรณ์ต่อให้

พิชชาภรณ์ทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอเมื่อถูกขัด “นั่นแหละ จะสามสิบแล้ว เจ๊คิดดูสิว่าความสมบูรณ์ของหนูมันลดลงไปมากแค่ไหน”

นี่หล่อนคงไม่ได้คิดว่าจะเอา...

หญิงสาวพยักหน้ารับพร้อมกับส่งยิ้มเหมือนเด็กเจ้าเล่ห์ให้ แต่ทำเอาคนคาดเดาเรื่องราวในอนาคตออกถึงกับกุมขมับ ยายเพื่อนตัวแสบตรงหน้าจะหาทางตายละสิไม่ว่า ผู้ชายอย่างบุรินทร์ ภักดีบุรมย์ ไม่มีทางยอมให้ใครจับเขาได้ง่ายๆ กับแค่เรื่องลูกหรอก

นี่เจ๊คงไม่ได้คิดว่าหนูจะจับเขาด้วยลูกหรอกนะ” พิชชาภรณ์พูดดักเมื่อเห็นท่าทางของเพื่อนรัก “หนูบอกแล้วไงว่าหนูไม่อยากแต่งงาน หนูแค่อยากได้ลูก แล้วหนูก็แค่เห็นว่าคุณบุรินทร์เขามีคุณสมบัติครบถ้วนตามที่หนูต้องการให้เป็นต้นแบบของลูกก็เท่านั้นเอง

เมื่ออีกฝ่ายยังคงเงียบหญิงสาวจึงเริ่มร่ายยาวต่อ

คุณพ่อของเขาเป็นลูกเสี้ยวไทย-อเมริกัน-กรีซ ส่วนคุณแม่มีเชื้อจีนอยู่หน่อยๆ จบการศึกษาระดับปริญญาโทโลจิสติกส์กับบริหารการจัดการจากเยล เป็นนักกีฬาฟุตบอลของมหาวิทยาลัยสมัยเรียน ลูกหนูต้องแข็งแรงและเก่งมากแน่ๆ แล้วเจ๊ดูนี่นะ...” มือบางแบ่งหนังสือให้คนข้างๆ อ่านด้วย “ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุแค่ยี่สิบเจ็ด ดูแลกิจการของที่บ้านจนประสบความสำเร็จระดับโลก และขึ้นมาเป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคนหนึ่งของประเทศ นี่แหละที่หนูอยากได้ เพอร์เฟกต์ที่สุด!” หญิงสาวบอกพร้อมกับขบริมฝีปากล่างแน่น ปกรณ์มองแล้วก็รู้สึกได้ว่าสายตานั้นกำลังบอกเขาว่า จะเอามาให้ได้ จริงๆ

ยายเพลง! ผู้ชายนะยะ ไม่ใช่สายพันธุ์ม้าที่จะได้ดูภูมิหลังทางพันธุกรรมแล้วบอกว่าผ่านหรือไม่ผ่าน

แต่เขาผ่านค่ะ

เสียงพ่นลมหายใจทางปากดังขึ้นเรียกความสนใจจากหญิงสาวจนต้องหันกลับมามองคนข้างกายที่จ้องเธออยู่ก่อนแล้วด้วยแววตาอ่อนใจระคนสงสัย

“แล้วฉันต้องทำอะไรบ้าง”

“เจ๊ไม่ต้องทำอะไรเลยค่ะ แค่ทำทีเป็นนายหน้าขายหนูให้เขาก็พอ” เสียงกระซิบเอ่ยบอกชิดริมหู ทำให้ปกรณ์แทบจะเป็นลมทันทีเมื่อได้ฟังเพื่อนสาวพูดจบ แต่มันคงจะยังเร็วเกินไปหากเขาจะเป็นลมตอนนี้ เพราะยังมีเรื่องราวชวนระทึกใจรอให้หญิงสาวสาธยายอีกเพียบ!

 

บุรินทร์ผละจากร่างอวบอัดของนางแบบสาวทันทีที่เกมรักอันแสนดุเดือดของเขาและเธอจบลง มือหนาเอื้อมหยิบเสื้อคลุมข้างเตียงมาสวมด้วยท่าทางสบายๆ ขณะที่อีกคนบนเตียงปรอยตามองดูกิริยาของเขา เธอรู้ตัวดีว่าเป็นเพียงทางผ่านของเขา แต่ผู้ชายอย่างบุรินทร์ก็ไม่เคยทำให้ผู้หญิงต้องคร่ำครวญเสียใจนานนักเมื่อเขาทิ้งพวกเธอ ทุกครั้งเขาจะตอบแทนการเลิกรานั้นด้วยทุกอย่างที่บรรดาหญิงสาวต้องการ ไม่ว่าจะเป็นชื่อเสียง เงินทอง ของกำนัลมากมายจะถูกนำมาวางลงตรงหน้าเพียงแค่เขาต้องการเลิก แต่เหนือสิ่งอื่นใดการผูกมัดเขาให้อยู่กับเธอให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ก็เป็นอีกอย่างที่บรรดาหญิงสาวรู้ดีว่าค่าตอบแทนมันคุ้มค่ามากกว่าการที่เขาทิ้งเธอในเร็ววัน

“คุณจะไปไหนคะ”

เสียงหวานซาบซ่านจากร่างที่เขาเพิ่งผละจากเอ่ยถาม เธอหวังจะใช้หน้าอกอวบสล้างที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจดึงดูดความสนใจของคนมอง บุรินทร์กระตุกรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ก่อนจะหันกลับมามองตามที่เธอหวัง

“ผมเพิ่งนึกได้ว่ามีงานค้างอยู่ คุณพักผ่อนได้ตามสบายเลยนะ” พูดจบก็ลุกเดินหายเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่อีกฝั่งโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองร่างที่อยู่บนเตียง หญิงสาวกำมือแน่นเมื่อรู้ว่าตัวเองหมดค่าสำหรับเขาแล้ว คำพูดหวานหูว่าอยากใช้เวลาร่วมกับเธอโดยไม่สนใจงานการเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนคงเป็นเพียงคำพูดเอาใจเพื่อให้ได้ตัวเธอ

“คอยดูเถอะ แดน แพทต้องจับคุณให้อยู่ให้ได้ และคุณต้องเป็นของแพทเพียงคนเดียวเท่านั้น” ร่างบางกัดฟันกรอดแล้วสะบัดหน้าไปทางอื่นเพื่อข่มอารมณ์หงุดหงิดที่วิ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย

 

“ฝากจัดการต่อให้ด้วย”

ร่างสูงในเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกางเกงสแล็กสีเข้มเรียบร้อยก้าวออกมาจากห้องพักที่เพิ่งใช้เป็นสนามรบจบลงไปหมาดๆ มือหนาเอื้อมไปหยิบเสื้อสูทจากน้องชายที่ยื่นมารอท่า

สิงขรพยักหน้าก่อนจะลอบมองผู้เป็นนายและพี่ชายต่างมารดาด้วยสายตาเหนื่อยหน่ายใจ เลขานุการหนุ่มส่ายหน้าให้กับอนุชิต เพื่อนร่วมงานอีกคนที่ยืนรอเปิดประตูให้ผู้เป็นนายอยู่ไม่ห่างอย่างรู้กัน

ด้วยหน้าที่การงานที่ต้องเดินทางเกือบจะตลอดเวลาและมีศัตรูอยู่รอบด้านในวงการธุรกิจทำให้บุรินทร์ต้องได้รับการอารักขาจากหน่วยคุ้มกันส่วนตัว โดยมีสิงขรที่เป็นทั้งน้องชายและลูกน้องคนสนิท แถมพ่วงตำแหน่งเลขานุการส่วนตัวของเขาคอยจัดการเรื่องต่างๆ ให้ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว

ส่วนอนุชิตเป็นผู้ช่วยเลขาฯ ของสิงขรอีกต่อหนึ่ง โดยมีลูกน้องในอาณัติอีกสองคนคือเอกวีร์และธีรวิทย์ที่เป็นบอดีการ์ดรออยู่ด้านนอก คอยรักษาความปลอดภัยให้กับผู้เป็นนาย

แม้ด้านการทำงานบุรินทร์จะเก่งกาจ แต่เขามีข้อเสียในเรื่องของผู้หญิงตรงที่มักตกหลุมรักได้อย่างง่ายดายอยู่เสมอ จึงเป็นโอกาสให้เหล่าบรรดาหญิงสาวที่อยากจะเลื่อนขั้นเป็นนายหญิงต้องหากลเม็ดที่จะทำให้ตัวเองเป็นที่น่าสนใจได้นานที่สุด และทุกครั้งคนที่ต้องเหนื่อยกับการตามล้างภาพมารยาของผู้หญิงเหล่านั้นก็หนีไม่พ้นสิงขร น้องชายต่างมารดาที่เป็นดั่งคนรู้ใจของพี่ชาย

“ครับนาย”

“เขาอยากได้อะไรก็ตามใจเขาแล้วกัน” บุรินทร์หันมาสั่งอีกเล็กน้อย ผู้เป็นน้องชายได้แต่พยักหน้ารับคำ

เมื่อร่างของพี่ชายเดินออกจากห้องไป สิงขรก็ได้แต่เงยหน้าขึ้นและถอนหายใจยาว นัยต์ตาคมตวัดมองไปทางประตูห้องที่มีร่างของนางแบบสาวครอบครองอยู่ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเหนื่อยหน่าย เห็นใจ และหนักใจปนกัน คนนี้ก็แค่ครั้งเดียวอีกแล้วสินะ เพิ่งได้มาเมื่อคืนแท้ๆ







ฝากติดตามนิยายเรื่องอื่นๆ ด้วยนะคะ 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

86 ความคิดเห็น