แผนลับจับรัก

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 : จุดเริ่มต้นของแผนการ (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 387
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    5 เม.ย. 63




บทที่ 1 : จุดเริ่มต้นของแผนการ

ลูกกอล์ฟสีขาวถูกตีโด่งจากรับเบอร์ทีสีเข้มจนกระเด็นไปอีกทาง เจ้าของมือไม้เหล็กยกมือข้างหนึ่งขึ้นป้องแสงแดดเพื่อชื่นชมผลงานที่วันนี้ทำได้ดีจนอดไม่ได้ที่จะนึกชมตัวเอง แม้แต่เพื่อนร่วมก๊วนกอล์ฟก็ยังออกปาก

“ไม่เลวนี่น่าผู้การ” สำเหนียงเชื้อสายจีนของชายอายุไล่เลี่ยกันทว่ารูปร่างเล็กกว่าเรียกสายตาของพลตำรวจเอกไพโรจน์ อัครบวรเวช ให้หันกลับไปมอง

“ก็คงมีแต่เรื่องนี้กระมังเจ้าสัวที่ผมทำได้ดี”

“อะไรกัน ระดับผู้บังคับการตำรวจนครบาลอย่างลื้อน่ะหรือที่ทำได้ดีแค่ตีกอล์ฟ”

“เรื่องงานผมไม่เกี่ยงหรอกเจ้าสัว แต่เรื่องอื่นนี่น่ะสิ” ถอนหายใจยาวพลางถอดแว่นกันแดดวางลงบนโต๊ะเหล็กดัดสีขาว หย่อนสะโพกลงบนเก้าอี้เข้าชุดกันก่อนจะยกแก้วบรรจุน้ำสีเก็กฮวยมีฟองขึ้นจิบ ท่าทางที่ทำให้เจ้าสัวธนพัฒน์ศุภวณิชย์ต้องเขม็งมองด้วยท่าทางจริงจังมากยิ่งขึ้น

“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจอย่างนั้นหรือผู้การ เล่าให้อั้วฟังได้นะ”

“เจ้าสัวยังคงเป็นเพื่อนแท้ของผมเสมอ ตั้งแต่สมัยเป็นเด็กวัดก้นกุฏิหลวงพ่อด้วยกัน” ไพโรจน์บอกอย่างจริงใจ เล๊ง หรือเจ้าสัวธนพัฒน์ ในวันนี้คือเพื่อนกิน เพื่อนอด ร่วมหัวจมท้ายกันมาตั้งแต่เยาว์สมัยอาศัยอยู่ที่ก้นกุฏิของหลวงพ่อ เมื่อเติบใหญ่ต่างคนต่างเดินตามหนทางชีวิตของตนเอง ตัวไพโรจน์มุ่งหน้าสู่อาชีพในฝันนั่นคือการเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ ขณะที่เล๊งมุ่งสู่หนทางของพ่อค้า เปิดโรงทอผ้าจนปัจจุบันเป็นเจ้าสัวที่ส่งออกผ้าทอรายใหญ่ของประเทศ

“เสียดายที่ไอ้ต้นของผมมันไม่รักดี” ว่าต่ออย่างนึกเสียดายดังปากว่า เมื่อคิดถึงลูกชายคนโตที่ครั้งหนึ่งเกือบจะมีโอกาสได้เป็นลูกเขยของเพื่อนคนนี้ ทว่าเรื่องราวก็ผ่านมาเกือบรอบปีเสียแล้ว

“เรื่องเก่าอย่าขุดมาเล่าใหม่เลยผู้การ” เจ้าสัวธนพัฒน์ว่าตัดบท ไม่ใช่เพราะยังโกรธเคืองแต่ยังนึกเสียดายไม่ต่างกัน“ว่าแต่เรื่องที่ไม่สบายใจคงไม่ใช่เรื่องของอาต้นหรอกใช่ไหม”

ไพโรจน์ถอนหายใจอีกครั้งเมื่อนึกถึงอีกปัญหาที่ไม่เคยทำได้ดี “ลูกสาวคนเล็กของผม ยายน้องเจ้าสัวจำได้ไหม”

“อาน้องเล็ก” เจ้าสัวธนพัฒน์ว่าอย่างจำได้ “ที่แต่ก่อนคอยวิ่งตามอาต้นแจใช่ไหม”

“ใช่” ว่าแล้วก็ถอนหายใจยาวอีกหนเมื่อคิดถึงเรื่องราวของบุตรสาว “นี่ถ้าคุณปุณยังอยู่ก็คงดี”

“ลื้อจะรำลึกถึงความหลังทำไมหว่า เมียลื้อกับเมียอั๊วก็ตายไปหลายปีแล้ว”

“ผมไม่ได้อยากรำลึกถึงเขาเท่าไหร่นักหรอกเจ้าสัว แต่นึกเสียดายว่าถ้าหากมีผู้หญิงอยู่ในบ้านที่เข้าใจยายน้องบ้างก็คงดี นี่ถ้าไอ้ต้นมันไม่ก่อเรื่องป่านนี้ผมคงไม่ต้องมานั่งเครียดแบบนี้”

“อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด เรื่องก็ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วปล่อยมันไปเสียบ้างเถอะ ตอนนี้ลื้อยังดีที่มีหลานปู่แล้ว เหลือก็แต่อั๊วที่ยังไม่มีหลานจากอาหยีมาเรียกอากงเลยสักคน ว่าแต่อาน้องเล็กอีไปทำอะไรให้ลื้อไม่สบายใจเข้าละ” วกกลับมาเรื่องของเพื่อนรักหลังจากเผลอถึงบุตรสาวคู่กรณีของปฐพีลูกชายของอีกฝ่าย

พลตำรวจเอกไพโรจน์ยืดตัวขึ้นเล็กน้อยแล้วว่าด้วยท่าทางเป็นการเป็นงานมากขึ้น “เจ้าสัวรู้จักรัฐมนตรีวิศุรตไหม”

เจ้าสัวธนพัฒน์พยักหน้าขึ้นลงช้าๆ ยามคิดถึงนักการเมืองชื่อดังที่มีเชื่อเสียมากกว่าชื่อเสียง “ผู้อิทธิพลรายใหญ่เลยไม่ใช่เหรอผู้การ”

“ก็เพราะแบบนี้ไงผมถึงเป็นกังวล” บอกออกไปแล้วก็เหมือนจะเห็นสีหน้างุนงงของอีกฝ่ายจึงอธิบายเพิ่ม “ลูกชายมันกำลังคบอยู่กับยายน้อง”

“อั๊ยหย่า แล้วลื้อจะทำอย่างไรละอาผู้การ แบบนี้อายายน้องเล็กอีก็กำลังคบอยู่กับคนไม่ดีอยู่น่ะสิ”

“ผมก็พยายามห้ามอยู่นะเจ้าสัว แต่ยายน้องไม่ฟังใครเลย ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ผมล่ะหนักใจจริงๆ” กล่าวจบก็ผ่อนลมหายใจอย่างหนักใจดังปากว่า “ผมจนปัญญาเหลือเกินเจ้าสัว คงจะผิดที่ผมตามใจแกมาตั้งแต่เด็กเพราะคิดเอาเองว่าแกขาดแม่”

“พูดเรื่องตามใจลูก ลื้อจำอาตี๋เล็กของอั้วได้ไหม”พูดเรื่องนี้ขึ้นมาแล้วก็อดที่จะเอ่ยถึงลูกชายคนเล็กของตนบ้างไม่ได้

“ตี๋เล็กที่เจ้าสัวบอกว่าแกมีดวงมังกร คอยค้ำชูกิจการของครอบครัว เกิดมาให้คุณใช่ไหมเจ้าสัว”

“ใช่ แต่อาตี๋เล็กของอั๊วก็ไม่ได้ต่างจากยายน้องเล็กของลื้อหรอก ลื้อรู้ไหมว่าตั้งแต่เรียนจบปริญญาตรีมา มันยังไม่คิดจะทำงานทำการอะไรเลย วันๆ เอาแต่เที่ยวผับเที่ยวบาร์ ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า อั้วล่ะกลัวใจมันจะไม่เอาโล้เอาพายอะไรสักอย่าง” บ่นยืดยาวพลางมองสีหน้าปั้นยากของผู้เป็นเพื่อน “เวลามันตั้งใจจะทำอะไรมันก็ดีอยู่หรอก เพราะดูตั้งใจทำจริงจัง แต่ตอนนี้ไม่คิดจะทำอะไรเลยนี่น่ะสิ”

“เด็กรุ่นใหม่เพิ่งเรียนจบน่ะเจ้าสัว ทำไมเจ้าสัวไม่ลองให้เขาเรียนต่อปริญญาโทดูล่ะ”

“ไม่เด็กแล้วอาผู้การ อาตี๋เล็กมันยี่สิบหกแล้ว โตจนหมาเลียก้นไม่ถึงแล้ว” บ่นถึงลูกชายแล้วได้แต่นึกปวดหัว “ไม่ใช่อั้วไม่บอกให้ไปเรียนต่อนะ แต่มันไม่ยอมเรียน ให้เข้าไปช่วยงานที่บริษัทก็ไม่เอา วันๆ เอาแต่เที่ยว อั้วกลัวจะมีผู้หญิงอุ้มท้องมาบอกว่าอาตี๋เล็กทำเขาท้อง อั้วคงรับไม่ได้แน่ๆ ผู้การ ไม่รู้ว่าไปคว้าผู้หญิงหยำฉ่าที่ไหนมา” ส่ายหน้าอย่างบอกให้รู้ว่ารับไม่ได้จริงๆ ก่อนที่อยู่ๆ จะว่าขึ้นเสียดัง “อั๊วคิดออกแล้ว”

“คิดอะไรออกหรือเจ้าสัว”

“ลื้อจำสัญญาของเราในวันที่ลื้อกับอั้วสาบานเป็นเพื่อนกันได้ไหมผู้การ” เจ้าสัวธนพัฒน์หันมาท้วงสัญญาจากเพื่อนด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ชวนให้พลตำรวจเอกไพโรจน์ อัครบวรเวช หวนคิดถึงสัญญาระหว่างกันเมื่อสมัยยังเป็นเด็กวัดก้นกุฏิหลวงตา คำสัญญาในวันที่ร่วมสาบานเป็นเพื่อนกันจนตาย

“ผมจำได้ไม่ลืมหรอกเจ้าสัว ตอนนั้นผมเคยให้สัญญากับเจ้าสัวถ้าผมมีลูกชายจะให้แต่งงานกับลูกสาวของเจ้าสัว  เราสองคนจะได้เป็นทองแผ่นเดียวกัน เป็นปู่ เป็นตา เป็นเพื่อนกันไปจนตาย”

“แล้วถ้าเราเปลี่ยนจากลูกชายของลื้อมาเป็นลูกสาว แล้วเปลี่ยนจากลูกสาวของอั้วมาเป็นลูกชายล่ะ”

พลตำรวจเอกไพโรจน์นิ่งคิดแล้วนึกค้าน “แต่ผมว่า...”

“ลื้อไม่อยากเกี่ยวดองกับอั๊วหรือผู้การ”

“ไม่ใช่เจ้าสัว ผมน่ะยังเป็นไอ้โรจน์เด็กวัดก้นกุฏิหลวงตาคนเดิม” รีบปฏิเสธด้วยกลัวว่าเพื่อนจะคิดว่าตนเปลี่ยนไป “แต่ผมกังวลว่ามันจะลงเอ๋ยอีหรอบเรื่องของไอ้ต้นน่ะสิ”

เจ้าสัวธนพัฒน์นิ่งคิดตาม ไม่ผิดหรอกที่อีกฝ่ายจะกังวล เมื่อเรื่องราวของไอ้ต้น หรือ พันตำรวจโทรปฐพี อัครบวรเวช ในครั้งอดีตกับลูกสาวเพียงคนเดียวของบ้านศุภวณิชย์อย่างธีรดา เริ่มต้นและจบลงไม่สวยนัก ทว่าหากมองย้อนกลับไปตั้งแต่เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น ธีรดาก็ยังคงไม่ก้าวไปไหน ซึ่งอาจจะพอๆ กับปฐพีที่แม้จะเดินหน้าไปตามเส้นทางที่ต้องทำแต่ทว่ากลับหยุดนิ่งอย่างคนรู้สึกผิดราวกับกำลังรอใครบางคนอยู่เต็มหัวใจ

“อาต้นอียังไม่มีใครไม่ใช่หรือผู้การ”

“ก็ตั้งแต่แม่ของเจ้าสองลิงแสบตายไป ไอ้ต้นมันก็ไม่มีสายตามองใครอีกเลย เจ้าสัวก็รู้ว่ามันมองอยู่คนเดียว”ตอบอย่างรู้กันว่าคนที่ปฐพีมองนั้นคือใคร

“แล้วถ้าเรา ช่วยให้อาต้นมองคนคนนั้นได้ชัดขึ้นอีกหน่อยล่ะ”

“เจ้าสัวหมายความว่ายังไง”

“อั๊วก็กำลังคิดว่า จะยิงนกทั้งทีทำไมไม่ยิงทีเดียวให้ได้สักสองสามสี่ตัวไปเลยล่ะ”





ขอฝากกดไลค์ กดแชร์ และคอมเม้นท์ เพื่อเป็นกำลังใจให้ผู้เขียนด้วยนะคะ

รัก


ฝากนิยายค่ะ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น