แผนลับจับรัก

ตอนที่ 24 : บทที่ 10 ทริปท่องเที่ยวแบบคู่รัก (35%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    25 เม.ย. 63




บทที่ 10 ทริปท่องเที่ยวแบบคู่รัก

“เราจะพักกันที่นี่เหรอ”

เมื่อเดินทางมาถึงโรงแรมที่ปรางรวีจองไว้ธีรเทพก็อดที่จะถามไม่ได้ขณะกวาดตามองไปรอบๆ โรงแรมขนาดใหญ่ อีกฝั่งของถนนเป็นที่ตั้งของโครงการที่ปรางรวีบอกว่าต้องการจะมา

ท่าทางสบายๆ ของร่างสูงที่มาพร้อมคำถามทำให้คนฟังรู้สึกขัดหูเล็กน้อยจนต้องหันมาทวนคำซ้ำ

“เรา?”

เสียงใสเจือเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจในสิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ยและแน่นอนว่าธีรเทพที่หันกลับมาสบตาพยักหน้ารับในคำถามนั้นอย่างยอมรับ

“ใช่ พี่มากับน้องปราง พี่ก็ต้องพักกับน้องปรางสิ”

“แต่น้องปรางจองวิลล่าไว้แค่หลังเดียวเองนะคะ” คนตัวเล็กเถียงถึงเธอจะดูไม่ซีเรียสเรื่องการคบหาเพื่อนต่างเพศแต่สำหรับคนที่เพิ่งเจอกันได้แค่ไม่กี่อาทิตย์เดียวมันก็ออกจะแปลกไปหน่อยที่จะค้างในวิลล่าหลังเดียวกัน

“ไม่เป็นไรพี่นอนโซฟาได้ หลังไหนครับ”

ประโยคหลังหันไปถามพนักงานที่เดินออกมาต้อนรับคล้ายกะเกณฑ์ทุกอย่างว่าเขาจะทำอย่างปากว่าจริงๆ และนั่นก็ทำให้ปรางรวีได้แต่มองตาค้างเมื่อพนักงานสาวเข้าใจว่าเธอและเขาจะพักวิลล่าหลังเดียวกันจึงเชื้อเชิญชายหนุ่มให้เดินตามไปบนทางเดินตัวหนอนทอดเลียบริมลำน้ำที่ถูกขุดขึ้นมาเพื่อสร้างบรรยากาศร่มรื่นให้กับโรงแรมมากกว่าจะเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติโดยไม่สนใจสักนิดว่าเธอผู้จองจะเห็นด้วยหรือไม่

“เดี๋ยวก่อนค่ะพี่เทพ เราต้องคุยกันก่อน” ปรางรวีวิ่งตามมาดักหน้าชายหนุ่มไว้ได้ทัน ขณะที่พนักงานของโรงแรมเดินไปเปิดประตูและบริการเปิดหน้าต่างภายในวิลล่าให้เรียบร้อย “พี่เทพพักกับน้องปรางไม่ได้นะคะ”

“ทำไมล่ะ”

“ก็พี่เทพเป็นผู้ชาย น้องปรางเป็นผู้หญิง จะมาพักด้วยกันได้ยังไงล่ะคะ”

“เราไม่ได้พักด้วยกันสักหน่อย น้องปรางนอนในห้อง พี่นอนที่โซฟาด้านนอก”

“แต่ว่า...”

“น้องปรางอนุญาตให้พี่มาด้วยแล้วนะ และพี่ก็ไม่ได้จองที่พักไว้ด้วย น้องปรางจะใจร้ายให้พี่ไปพักข้างนอกคนเดียวเหรอ ก็รู้กันอยู่ว่าโรงแรมนี้เต็มตลอดแถมวันนี้ก็วันหยุดด้วยจะมีห้องว่างหรือเปล่าก็ไม่รู้ อีกอย่างน้องปรางก็เป็นผู้หญิงจะอยู่คนเดียวได้ยังไงอันตรายออก” ธีรเทพยกเหตุผลมาอ้างเสียกระบุงใหญ่หวังให้น้องน้อยยอมให้เขาพักด้วย

และมันก็เหมือนจะได้ผลเมื่อบวกลบผลได้ผลเสียแล้วปรางรวีเห็นว่าเธอควรจะไว้ใจเขา เพราะเขาเป็นคนเดียวที่เธอไว้ใจได้ในเวลานี้และเพื่อความปลอดภัยของตัวเธอเองเธอควรจะมีผู้ชายพักอยู่ด้วย

“ก็ได้ค่ะแต่ไม่ใช่เพราะน้องปรางกลัวนะ น้องปรางแค่ไม่อยากให้พี่เทพไปตะลอนหาที่พักเองต่างหาก” สาวสวยว่าไปคนละทางกับสิ่งที่ใจคิด แต่ธีรเทพกลับอ่านใจเธอได้ทะลุปรุโปร่งเขาแสร้งพยักหน้ารับและพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ส่งแววตาล้อเลียนไปให้

“รับทราบครับ”

“พี่เทพนอนที่โซฟานะ”

“รู้แล้วน่า” คนตัวใหญ่ตอบกลับเมื่อเธอยังคงย้ำถึงเรื่องการนอน ธีรเทพดึงมือคนตัวเล็กให้ตามเข้าไปภายในเพื่อดูบ้านพักสไตล์บูติกที่ได้จองไว้ บรรยากาศส่วนตัวติดริมน้ำทำให้ปรางรวีหลงลืมปัญหายิบย่อยจนเหลือแค่ความตื่นเต้นกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า พนักงานสาวแนะนำแบบแพลนของบ้านพักด้วยความคล่องแคล่วก่อนจะอวยพรให้แขกมีความสุขกับการพักผ่อนของทางโรงแรมและเอ่ยขอตัว

“ขอบคุณนะครับ” ชายหนุ่มหนึ่งเดียวว่าขึ้นพร้อมกับยื่นธนบัตรสีม่วงในอากัปกิริยาของสินน้ำใจส่งให้และงับประตูลงเมื่อพนักงานสาวคนดังกล่าวก้าวพ้นออกไปธีรเทพหมุนตัวกลับเข้ามาในวิลล่าก็เจอใบหน้าสวยหวานลอยอยู่ใกล้ๆ

“อี๋...ป๋า”

เสียงลากยาวจากคนตัวเล็กทำให้ธีรเทพหัวเราะขัน มือใหญ่ว่าบนศีรษะคนตัวเล็กพร้อมกับออกแรงโยกไปมาเบาๆ เมื่อถูกเหน็บแหนม

“แล้วอีหนูคนนี้จะทำไมเหรอคะ” เขาแกล้งว่าขณะนั่งลงเปิดกระเป๋าเพื่อเก็บของใช้ส่วนตัวและเสื้อผ้าเข้าตู้เสื้อผ้า ปรางรวีเดินมานั่งประจันหน้าและถามด้วยความสงสัย

“อีหนูคนนี้ไม่ทำไมหรอกค่ะ ก็แค่หมั่นไส้”

“เลิกหมั่นไส้และก็เตรียมตัวออกไปข้างนอกได้แล้ว เพราะพี่หิวมากยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า”

“พี่เทพยังไม่ได้กินอะไรมาเหรอคะ”

“ยัง แล้วเราล่ะ”

“ยังเหมือนกันค่ะ งั้นไปกินส้มตำกันนะคะน้องปรางอยากกินอาหารอีสานแบบแซ่บๆ นัวๆ แบบเข้าถึงจิตวิญญาณของคนอีสานแท้ๆ เพื่อนที่เคยทานเขาบอกว่าอร่อย”

“ได้เลย แต่พี่ขอเป็นคนเลี้ยงตลอดทริปนะ เพราะน้องปรางจ่ายค่าห้องพักไปแล้ว” ว่าพร้อมกับหยิบกล้องถ่ายรูปออกมาเปิดเช็คความเสียหายเพราะเขาโยนมันข้ามกำแพงออกมาพร้อมกับกระเป๋าเมื่อเช้า แต่โชคดีที่ใช้เสื้อผ้าห่อหุ้มไว้หลายชั้นทำให้มันยังสามารถใช้งานได้เป็นปกติ

ปรางรวีมองท่าทางของคนตรงหน้าแล้วเผลอยิ้มออกมาบางๆ เมื่อชายหนุ่มยกกล้องขึ้นถ่ายรูปเธอเพื่อลองกล้อง แล้วก้มลงกดตั้งค่ากล้องยุกยิก นี่มันเหมือนทริปท่องเที่ยวของคู่รักหรือเปล่านะ

“ได้เลยค่ะ ถ้าอย่างนั้นทริปนี้น้องปรางจะถล่มให้พี่เทพล้มละลายเลยคอยดู”

“ทำให้ได้อย่างที่พูดนะคะ”

 

หลังจากจัดเก็บข้าวของสัมภาระเรียบร้อยทั้งสองก็เริ่มเดินทางออกจากวิลล่าเพื่อตามหาร้านอาหารอีสานรสเด็ดที่ปรางรวีเรียกร้อง โดยมีเวปไซต์แนะนำร้านอาหารเครื่องดื่มชื่อดังเป็นไกด์นำทาง และมีเสียงจากแอพพลิเคชั่นซึ่งเชื่อมต่อโลกใบนี้ไว้ด้วยกันเพียงแค่ปลายนิ้วคอยบอกเส้นทางอยู่ไประยะๆ จนในที่สุดก็เดินทางมาถึงร้านอาหารที่มีชื่ออำเภอเป็นชื่อร้าน

หลังจากไล่สั่งเมนูเด็ดนับสิบเมนู ปรางรวีก็เงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มแป้นให้กับคนตัวโตที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งธีรเทพก็ได้หัวเราะขำ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาและปรางรวีรับประทานอาหารด้วยกัน นับตั้งแต่วันแรกที่ได้รู้จักกันเขาก็รู้แล้วว่าหญิงสาวรูปร่างออกจะค่อนไปทางผอมบางนั้นกินจุยิ่งกว่าผู้ชายตัวโตๆ อย่างเขาเสียอีก ดังคำที่เจ้าหล่อนเคยบอกไว้ก่อนหน้า

เพื่อสุขภาพที่ดีน้องปรางแค่กินข้าววันละสี่มื้อเป็นอย่างน้อยเท่านั้นเอง

“พี่เทพหัวเราะอะไรคะ” ปรางรวีเอียงคอถาม คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นสูงขณะมองจ้องมา

ธีรเทพอดใจไม่ไหวต้องแอบเอากล้องขึ้นมากดชัตเตอร์เก็บภาพนั้นไว้ ก่อนตอบเสียงกลั้วหัวเราะ “พี่เชื่อแล้วว่าน้องปรางกินข้าววันละสี่มื้อเป็นอย่างน้อยจริงๆ ด้วย”

“แล้วพี่เทพอยากเปลี่ยนใจไหมล่ะคะ” เธอนึกไปถึงคำพูดที่เขาบอกไว้ก่อนหน้าว่าจะเลี้ยงตลอดทริป ซึ่งอีกฝ่ายส่ายหน้าปฏิเสธยิ้มๆ

“พี่เป็นคนพูดคำไหนคำนั้น”

“ดีค่ะ น้องปรางชอบ”

ครานี้คนฟังเลิกคิ้วขึ้นสูงพยายามมองหาความหมายของถ้อยคำนั้น โดยที่ปรางรวีไม่ทันได้นึกเอะใจกลับหันไปตื่นเต้นกับเมนูอาหารที่ถูกทยอยนำมาเสิร์ฟบนโต๊ะแทน โดยเฉพาะส้มตำกุ้งสดสีจัดจ้าน และยำทะเลรวมแซ่บเวอร์ผสมน้ำปลาร้าหน้าตาน่ารับประทาน

“น้องปรางจะกินให้เรียบเลยคอยดู”

ปากบอกพร้อมกับทำเสียงซี๊ดซ๊าดอย่างคนน้ำลายสอ ยิ่งมีหมูทอดกระเทียมกลิ่นหอมน่ารับประทานมาเสิร์ฟคู่กับข้าวเหนียวร้อนๆ

“น้องปรางกินปลาร้าด้วยอย่างนั้นเหรอ”

“กินค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“เปล่าค่ะ พี่เห็นผู้หญิงบางคนเขาไม่กิน”

“ผู้หญิงพวกนั้นไม่รู้จักของอร่อยค่ะ ส้มตำ ยำ จะแซ่บต้องมีน้ำปลาร้านัวๆ แล้วจะลืมไปเลยว่าส้มตำที่ไม่มีน้ำปลาร้านั้นรสชาติเป็นยังไง พี่เทพไม่กินเหรอคะ เดี๋ยวน้องปรางสั่งให้ใหม่ดีไหม” ท้ายประโยคเอ่ยถามด้วยความใส่ใจ และตั้งท่าจะเรียกพนักงานเพื่อสั่งอาหารเพิ่ม จนธีรเทพต้องรีบห้าม

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่กินได้ทุกอย่าง”

“ดีค่ะ เลี้ยงง่ายๆ แบบนี้คบกันได้” ว่าแล้วก็ตักหมูทอดกระเทียมสีเหลืองทองยื่นส่งให้ถึงจาน “กินเยอะๆ นะคะป๋า”

อาหารที่สั่งไว้ค่อยๆ ถูกนำมาขึ้นโต๊ะทีละอย่างๆ ทั้งต้มแซ่บกระดูกอ่อน ปลาทับทิมย่างเกลือ กุ้งแม่น้ำตัวโตเผาหอมๆ เสิร์มมาพร้อมน้ำจิ้มซีฟู๊ดรสแซ่บ กุ้งแก้วแช่น้ำปลา หมูยอไข่ต้ม ปีกไก่ทอดสีเหลืองทองหอมกรุ่น เพียงแค่เห็นอาหารที่ละลานตาอยู่ตรงหน้า ปรางรวีก็รู้ว่าทริปหนีการดูตัวครั้งนี้นั้นถูกต้องแล้ว




(นังคนเขียนมันหิวแหละ ดูออก)

ขอฝากนิยายเรื่องอื่นๆ ของบ้านสินิท-สิรินด้วยนะคะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น