แผนลับจับรัก

ตอนที่ 23 : บทที่ 9 แผนหนีการดูตัว (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    24 เม.ย. 63





 

ปรางรวีนั่งมองรถทัวร์ปรับอากาศคันแล้วคันเล่าแล่นออกไปจากศูนย์บริการด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายทั้งที่ได้เวลารถออกไปเกือบสิบนาทีแล้วแท้ๆ แต่ดูเถอะตอนนี้เธอต้องนั่งรอผู้โดยสารที่ไม่ตรงต่อเวลา น่าจะปล่อยให้ตกรถเสียให้เข็ด ปรางรวีคิดอย่างหงุดหงิด เธอแอบหนีออกจากบ้านมาตั้งแต่ตีห้าเผื่อเวลามาให้ทันรถออกและภาวนาไม่ให้ใครตื่นมาเห็นเสียก่อน ป่านนี้บิดาอาจจะรู้แล้วก็ได้ว่าเธอหนีออกจากบ้านและนั่นก็หมายความว่าเธอต้องออกจากกรุงเทพฯ ให้เร็วที่สุดก่อนที่บิดาจะส่งคนมาตามตัวได้ทัน

“โอ้ย!

ปรางรวีร้องเสียงหลงเมื่อผู้โดยสารคนหนึ่งเดินเข้ามากระแทกตัวนั่งบนเบาะข้างเธอ ทั้งๆ ที่นั่งบนรถก็เหลือที่อีกมาก ใบหน้าสวยจึงหันมาเอาเรื่องด้วยดวงตาขุ่นขวาง แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรร่างนั้นก็ลุกขึ้นเก็บกระเป๋าไว้บนชั้นเหนือที่นั่งและกลับลงมานั่งดังเดิม กลิ่นแอลกอฮอล์โชยหึ่งมาเข้าจมูกทำให้ปรางรวีถึงกับต้องเบ้ปากนึกอยากจะลุกขึ้นขอเปลี่ยนที่นั่งขึ้นมาติดหมัดแต่ยังไม่ทันได้ทำอย่างที่ใจคิด ดวงตากลมที่ถูกแต่งแต้มไว้อย่างดีก็เบิกกว่าเมื่อร่างนั้นค่อยๆ เลื่อนหมวกที่สวมอยู่ลงเผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย

“พี่เทพ!

“พี่ขอไปด้วยคน” ธีรเทพยิ้มแหยให้คนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังตกตะลึงเพราะเห็นเขา

ธีรเทพใช้เวลาระหว่างที่กำลังจัดกระเป๋าเพื่อติดต่อซื้อตั๋วเดินทางจากบริษัทรถทัวร์ที่ปรางรวีพูดถึง ระบุจุดหมายปลายทางและเวลาที่รถจะออกจากท่าเพื่อให้ได้ที่นั่งบนรถคันเดียวกันกับเธอ แต่เพราะระหว่างการเดินทางมาศูนย์บริการเกิดอุปสรรคเล็กน้อย เขาต้องติดต่อเจ้าหน้าที่เพื่อรับตั๋วที่โทรจองไว้ในตอนเกือบรุ่งสาง ความวุ่นวายเล็กๆ ทำให้กำหนดการเดินรถถูกเลื่อนออกไป แต่สุดท้ายมันก็ประสบความสำเร็จ เขานั่งอยู่ตรงนี้ ข้างกายเธอ บนรถคันเดียวกันกับเธอ

“ไปไหนคะ”

ปรางรวียังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเพราะเหตุใดธีรเทพถึงได้มานั่งอยู่ตรงนี้ และรถที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากสถานีก็ยิ่งทำให้เธอตกใจยิ่งกว่าเดิม เขามาได้ยังไงหรือว่าผู้โดยสารที่ไม่ตรงต่อเวลาคนนั้นจะเป็นเขา

“น้องปรางไปไหนพี่ไปด้วย” โน้มตัวเข้ามากระซิบกระซาบเสียงเบา “ตอนนี้พี่กำลังโดนยายน้องเล็กอัปลักษณ์หมูผีเตรียมเล่นงานอยู่”

คำตอบของเขาทำให้หัวคิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นชนกันด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจในสิ่งที่เขากำลังพูดแม้แต่น้อย ธีรเทพถอนหายใจเบาๆ และพูดต่อ

“อาป๊าของพี่จะให้พี่ไปดูตัววันนี้ พี่ก็เลยหนีออกมาจากบ้าน กุญแจรถถูกยึดทุกคัน รถก็ถูกล็อกล้อ พี่ไม่มีที่ไป พอดีจำได้ว่าน้องปรางบอกจะไปเขาใหญ่วันนี้ พี่ก็เลยว่าจะไปด้วย”

คำอธิบายจากคนตัวใหญ่ทำให้ปรางรวีพยักหน้าขึ้นลงอย่างช้าๆ ใบหน้าสวยหวานเปลี่ยนเป็นคลี่ยิ้มกระจ่าง

“ถ้าอย่างนั้นทริปหนีการดูตัวครั้งนี้ยินดีต้อนรับค่ะ”

“ขอบคุณครับ” ธีรเทพยิ้มให้ก่อนจะบอกเสียอ่อน “แต่ว่าพี่ขอนอนก่อนนะ ยังไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืน” พูดจบก็หยิบผ้าที่เสียบไว้อยู่หลังเบาะตรงหน้ามาคลี่ห่มพร้อมกับเอนซบลงบนไหล่บางของคนข้างกายหวังใช้ต่างหมอน

กลิ่นหอมอ่อนๆของน้ำหอมจากกายของปรางรวีทำให้ธีรเทพเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว ขณะที่คนอุทิศไหล่ให้ต่างหมอนย่นจมูกใส่คนหนุนเมื่อกลิ่นจากร่างเขามีแอลกอฮอล์เจือปนแม้จะเบาบางมากแล้วก็ตามที

ปรางรวีถอนหายใจสั้นๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหาเพลงฟัง และเสียงของคนที่เธอคิดว่าหลับแล้วก็ดังขึ้นมาอีก

“ฟังอะไรให้พี่ฟังด้วย” ธีรเทพร้องขอและปรางรวีก็ขี้เกียจจะค้านหรือปฏิเสธ มือเล็กจึงยื่นหูฟังด้านหนึ่งส่งให้แต่โดยดี เพราะอย่างไรเสียเธอก็ตัดสินใจร่วมทริปกับเขาแล้ว ดังนั้นถนอมน้ำใจกันไว้ดีกว่าแตกคอกันเป็นไหนๆ

มือใหญ่รับหูฟังมาเสียบหูและขยับหนุนไหล่มนเบาๆ เพื่อหาท่าที่สบายที่สุดก่อนจะหลับไปอีกครั้งในวินาทีถัดมา ทิ้งให้คนตัวเล็กหยิบหนังสือท่องเที่ยวขึ้นมานั่งอ่านเพียงลำพัง และการเดินทางมุ่งหน้าสู่เขาใหญ่ก็เริ่มต้นขึ้น

ปรางรวีจองวิลล่าของโรงแรมขนาดใหญ่ใกล้กับแหล่งท่องเที่ยวซึ่งมีจุดเด่นคืออาคารสถาปัตยกรรมแบบยุโรป โปรแกรมท่องเที่ยวของคนหนีคู่ดูตัวถูกร่างยาวเป็นหางว่าวแต่ตอนนี้คงต้องเปลี่ยนแผนเมื่อเธอมีผู้ร่วมเดินทางมาด้วยแบบไม่ทันตั้งตัว

จากกรุงเทพฯ ถึงจังหวัดนครราชสีมาใช้เวลาเดินทางไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้นและเมื่อรถจอดสนิทคนที่นั่งหลับมาตั้งแต่ต้นทางก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาสะพายหลังแล้วคว้ากระเป๋าของปรางรวีมาถือโดยที่เจ้าตัวไม่ได้ร้องขอ

“พี่ถือให้” เขาบอกง่ายๆ แล้วเดินนำไปก่อนทิ้งให้ปรางรวีเดินตามออกมาทีหลัง

“แฟนน่ารักจังเลยนะคะ”

แอร์บัสประจำรถเอ่ยแซวเมื่อหญิงสาวก้าวลงมาจากกรอบประตูของตัวรถ ทำเอาปรางรวีถึงกับอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มให้บางๆ โดยไม่กล่าวแก้ความเข้าใจผิดเพราะไม่มีเหตุจำเป็นที่ต้องทำเช่นนั้น ส่วนคนที่ถูกหาว่าเป็นแฟนซึ่งเดินกดมือถือนำหน้าไปกว่าสิบเมตรก็ทำเพียงหันมาเลิกคิ้วมองและกวักมือเรียกให้เดินเข้าไปหาเขาที่ยืนอยู่ข้างๆ รถยูเอชวีสีดำยี่ห้อจากยุโรปคันหนึ่ง

“รถของใครเหรอคะ” เอ่ยถามเมื่อเห็นธีรเทพหันไปคุยกับคนที่ยืนรออยู่ข้างรถ ทั้งสองทำการแลกเปลี่ยนกุญแจรถกับเงินสดจำนวนหนึ่ง ก่อนที่ฝ่ายนั้นจะผละออกไป ธีรเทพจึงได้มีโอกาสหันมาตอบคำถาม

“รถของเราในทริปนี้ พี่ติดต่อเช่าไว้ตั้งแต่เมื่อคืน”

หลังจากจัดการจองตั๋วเดินทางจากบริษัทรถทัวร์เรียบร้อย เขาก็รีบเปิดแอพพลิเคชั่นสำหรับให้บริการการท่องเที่ยวเพื่อติดต่อเช่ารถไว้ใช้สำหรับการเดินทางในครั้งนี้ เนื่องจากจำได้ว่าปรางรวีไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้แม้แต่น้อย ซึ่งนั่นทำให้คนที่ใช้ชีวิตกว่าครึ่งชีวิตในต่างแดนตาโต เธอหลงลืมเรื่องสำคัญเรื่องนี้ไปเสียสนิท

“น้องปรางลืมคิดเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลยค่ะ”

“แล้วแผนเดิมของน้องปรางเดินทางยังไง”

“ก็คงนั่งรถโดยสารประจำทาวเข้าไปที่โรงแรม และอาศัยรถจากโรงแรมไปที่โครงการที่อยากไปเที่ยวค่ะ” ปรางรวีเล่าถึงแผนการที่วางไว้ ขณะที่คนตัวใหญ่แอบอมยิ้ม

“หนีการดูตัวทั้งที เราก็ต้องเที่ยวให้สนุกสิ เดี๋ยวพี่จะพาน้องปรางเที่ยวเอง”

กล่าวจบก็เปิดประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับให้กับหญิงสาว และงับปิดให้อย่างเอาใจเมื่อปรางรวีขึ้นไปนั่งเรียบร้อย ก่อนที่ตัวเองจะอ้อมไปทางหลังรถเพื่อเก็บสัพภาระแล้ววิ่งย้อนกลับมาเปิดประตูฝั่งที่นั่งคนขับ

ปรางรวีจ้องมองเขาตาใส “น้องปรางว่าทริปนี้ต้องเป็นทริปที่สนุกแน่ๆ ค่ะ”








ขอฝากนิยายเรื่องอื่นๆ ของบ้านสินิท-สิรินด้วยนะคะ

 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น