ดวงใจขุนศึก [สนพ. ปองรัก]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 204,965 Views

  • 589 Comments

  • 1,946 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    83

    Overall
    204,965

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 2 [50%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3477
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    18 มิ.ย. 61

หลังจากส่งสายตาทอประกายวิบวับแสนเจ้าเล่ห์มาให้พร้อมคำถามที่เธอจะกล้าตอบได้อย่างไรเล่าว่า ‘ยังไม่หายโกรธ’ ขุนศึกก็พาหญิงคนรักกลับบ้าน โดยมีเขาทำหน้าที่สารถีให้เธอดังเคย หน้าที่ที่เขาจะไม่มีวันยกให้ใครเด็ดขาด ไม่ถึงชั่วโมงแลนด์โรเวอร์สีดำมันปลาบก็แล่นเข้ามาจอดข้างตัวบ้านหลังเล็กที่ซ่อนตัวอยู่หลังทิวไม้ ซึ่งนอกจากจะบดบังแสงแดดให้บรรยากาศที่ร่มรื่นแล้วยังช่วยพรางสายตาจากผู้คนภายนอกได้อีกด้วย

ขุนศึกเดินตามหลังคนรักเข้าบ้านต้อยๆ เพราะมีข้าวของของตนเองและของรมิตาอยู่เต็มสองมือ

“พี่ขุนวางของไว้บนโต๊ะเลยนะคะ เดี๋ยวเคทเตรียมเสื้อผ้าให้ พี่ขุนจะได้อาบน้ำก่อน”

เสียงสั่งดังออกมาจากภายในห้อง ร่างระหงเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมผ้าเช็ดตัวและชุดนอนตัวใหม่ ส่วนตนเองหันไปหยิบกระเป๋าของเขาแล้วเดินหายออกไปทางประตูหลัง ด้วยท่าทางที่บอกได้ชัดว่าไปจัดการทำความสะอาดเสื้อผ้าให้เขาอีกเช่นเคย รมิตาเป็นเช่นนี้เสมอ เรื่องของเขามาก่อนเรื่องอื่นทุกครั้ง

ร่างสูงเดินตามแผ่นหลังบางออกไป จนกระทั่งเห็นเธอแยกผ้าขาวและผ้าสีออกจากกัน

“ไว้ทำพรุ่งนี้ก็ได้เคท”

“กว่าจะถึงพรุ่งนี้คงขึ้นรากันพอดี ดูสิคะ คราบเปื้อนเต็มไปหมด” ว่าพร้อมกับชูคราบไคลบนปกเสื้อให้เขาดู “ถ้าไม่มีเคท พี่ขุนจะทำยังไงคะเนี่ย”

รมิตาบ่นงึมงำ ก้มลงจัดการกับกองเสื้อผ้าตรงหน้าต่อ ขุนศึกขยับเข้าไปใกล้พร้อมกอดเอวคอดไว้หลวมๆ

“ก็เพราะพี่มีเคทไง”

น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่กระซิบชิดใบหูขาวสะอาดทำให้คนฟังใจเต้นตึกตัก ‘เพราะมีเธอ’ อย่างนั้นหรือ ดวงตากลมหวานละจากกองผ้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าของคนพูดที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเพื่อค้นหาความหมาย นัยน์ตาคมเข้มจะจ้องอยู่ก่อนหน้ามั่นคงจริงจัง แม้จะมองเห็นไม่ชัดแต่เธอก็รับรู้ได้ว่ามันหมายความเช่นนั้นจริงๆ

“พี่ขุน”

“พี่เข้าไปอาบน้ำก่อนดีกว่า เคทเอาผ้าลงเครื่องแล้วเข้าบ้านเลยนะครับ เดี๋ยวพี่ออกมาจัดการต่อเอง”

ขุนศึกบอกรัวเร็วและรีบหมุนตัวกลับเข้าบ้าน สายตาที่จ้องมองกลับมาเมื่อครู่มันคล้ายกำลังคาดหวังอะไรบางอย่าง บางอย่างที่เขาไม่แน่ใจว่าจะมอบให้กับเธอได้ เพราะกลัวว่าจะทำได้ไม่ดีพอ จึงต้องหนีออกมาจากตรงนั้น ทิ้งให้รมิตามองตามหลังตาปรอย

มือที่ถือเสื้อเชิ้ตตกลงข้างตัวอย่างอ่อนแรง และเธอก็ต้องผิดหวังอีกเหมือนทุกครั้งเมื่อท้ายที่สุดคำที่คาดหวังก็ไม่เคยเป็นอย่างที่หวังเลยสักครั้ง เขาอาจจะเป็นผู้ชายปากหนักอย่างที่ใครหลายคนบอก แต่ ณ วันนี้เธอไม่แน่ใจนักว่าที่เขาไม่เคยเอ่ยคำนั้น เพราะเขาไม่กล้าเอ่ย...หรือไม่เคยคิดที่จะเอ่ยกันแน่

‘พ่อกับแม่คิดถึง อยากให้หนูกลับมาอยู่ที่บ้านจะได้ช่วยกันดูแลไร่’

‘เคทอยากอยู่ที่นี่ หาประสบการณ์ต่ออีกหน่อยค่ะแม่’

เธอตอบกลับไปเช่นนั้นเมื่อถูกท้วงให้กลับไปช่วยกิจการที่บ้านตามที่ได้ร่ำเรียนมา แต่เพราะเธอไม่อยากอยู่ห่างจากเขา กลัวว่าหากห่างกันเพียงนิดเขาจะลืมเธอ และเธอคงทำใจไม่ได้หากต้องเป็นเช่นนั้น

‘ถ้าเหนื่อยก็กลับมาบ้านเรานะ’

มือนุ่มสางผมแต่ดวงตากลับเหม่อลอยเมื่อหวนคิดถึงคำพูดของมารดา เธอเป็นลูกที่แย่เหลือเกินที่เลือกจะอยู่ที่นี่เพื่อทนเฝ้ารอบางสิ่งที่แม้จนบัดนี้ก็ยังไม่เคยได้สัมผัส ทั้งที่ควรกลับไปช่วยเหลือครอบครัว หากไม่มีความหวังเสียแล้วเธอก็ควรที่จะเลิกหวังไม่ใช่หรือ

ดวงตากลมหวานสีน้ำตาลทอดมองภาพของใครอีกคนที่นั่งเอนกายพิงหัวเตียงผ่านกระจก ในมือหนามีแฟ้มเอกสารเล่มหนา หรือเธอควรจะลองเสี่ยงอีกสักครั้ง

ความรู้สึกคล้ายเหมือนถูกใครสักคนจ้องมองทำให้ขุนศึกเงยหน้าขึ้นจากรายงานตลอดห้าวันที่ผ่านมาในมือ เพื่อหันไปมองยังที่มาของความรู้สึกนั้น รมิตาในชุดนอนสีขาวนั่งมองเขาผ่านกระจกนั่นเอง ดวงตาคู่สวยมีแววครุ่นคิดจนทำให้ต้องเขาขมวดคิ้วมองกลับ

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

คำถามจากชายหนุ่มทำให้คนมองรู้สึกตัว รมิตายิ้มตอบกลับไปบางๆ ก่อนจะวางแปรงที่ใช้สางผมลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วหันกลับมามองคนถามอย่างขลาดๆ

ร่างระหงลุกเดินเข้ามาหา และนั่นทำให้ขุนศึกเลือกที่จะปิดแฟ้มเอกสาร วางมันไว้ที่โต๊ะตัวเตี้ยของหัวเตียงเพื่ออ้าแขนรับร่างเล็กแล้วดึงให้นั่งลงเคียงกัน

“ว่าไงครับ”

“พี่ขุนคะ” รมิตาเปิดปากพร้อมกับสำรวจใบหน้าคมอยู่ในทีว่าบัดนี้เขากำลังอยู่ในอารมณ์ใด เมื่อเห็นเพียงริ้วรอยความความสงสัยก็ใจชื้นขึ้นมาบ้าง “สุดสัปดาห์หน้าพี่ขุนมีนัดหรือเปล่าคะ”

คนถูกถามนิ่งคิดถึงวันหยุดนักขัตฤกษ์ที่จะเกิดขึ้นในอีกสองอาทิตย์ สมุดนัดหมายภายในสมองส่วนความจำที่ชื่อฮิปโปแคมปัส (Hippocampus) ถูกหยิบขึ้นมาเปิด และพบว่าไม่เคยนัดใครเอาไว้ หรือมีงานด่วนอะไรที่ต้องทำในช่วงนั้นแม้แต่นิด

“เคทมีอะไรหรือเปล่า” เขาเลือกที่จะถามกลับ แทนการตอบให้ตรงกับคำถาม

รมิตานั่งนิ่งคล้ายตัดสินใจไม่ได้ว่าจะตอบออกไปเช่นไร แต่หากเธอไม่ทำ เธอก็จะไม่มีวันรู้ว่าภายในลึกๆ นั้นเขาคิดอะไรอยู่หรือรู้สึกอย่างไร และนั่นทำให้ความคิดอย่างหลังเป็นฝ่ายชนะ ใบหน้าสวยหวานเงยขึ้นสบตาคนตัวโตมั่นก่อนจะตัดใจพูดออกไป

“เคทอยากชวนพี่ขุนไปเที่ยวที่บ้านค่ะ”

 

ความเงียบเกือบสองนาทีเต็มที่คนชวนรอคำตอบและคนถูกชวนนั่งนิ่ง แขนที่โอบอยู่ร่างเล็กเมื่อครู่ตกลงข้างตัว จนหัวใจคนรอรู้สึกแกว่งไหว คำตอบที่แม้จะเลือนรางแต่กลับชัดเจนในการกระทำ จนรมิตารู้สึกได้

“พี่ยังไม่พร้อม”

ไม่ใช่ไม่รู้ว่าจุดประสงค์ที่เธอพูดมานั้นหมายความอย่างไร แต่เขาเองต่างหากที่ไม่กล้าพอ

เสียงที่แม้จะเบาจนราวกับกระซิบ แต่คนฟังกลับได้ยินชัดเจนถึงคำปฏิเสธ ใบหน้าคมเมินหนีเมื่อคนข้างกายสั่นไหว ความห่างไกลที่เธอพยายามมองว่ามันเป็นเพียงแค่ความรู้สึกที่เคยคิดไปเองขยายวงกว้างราวกับอยู่กันคนละซีกโลก ทั้งที่อยู่ใกล้กันเพียงเท่านี้แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันไกลแสนไกล จากที่เคยมองว่าเขาแค่ไม่ชอบให้ใครวุ่นวายแต่วันนี้กลับชัดเจนแล้วว่าเขาไม่เคยคิดที่จะเปิดเผยความสัมพันธ์

คิดดูแล้วมันก็น่าขำ เขาไม่เคยแนะนำเธอต่อหน้าคนอื่นว่าเธอคือ ‘คนรัก’ ด้วยซ้ำ แม้แต่ญาติของเขาที่สนิทสนมกับเธอก็เพียงเพราะพบเจอกันบ่อยจึงถูกแนะนำออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจเท่านั้น กับทางครอบครัวเขาก็ไม่เคยพาไปที่บ้านแม้แต่ครั้งเดียว มีแต่เธอเองต่างหากที่ถูกเชิญไปเป็นแขกอย่างจำใจ

แล้วเธอจะหวังอะไรกับคำตอบรับเมื่อคิดอยากจะพาเขาไปแนะนำให้บิดามารดารู้จัก เขาวางเธอไว้ที่ตำแหน่งใดกัน ตลอดเวลาที่คบหากันเขาได้คิดเหมือนอย่างที่เธอคิดหรือเปล่า น้ำตาที่รื้นขึ้นมาจับขอบหน่วยถูกมือบางเช็ดออกอย่างไม่ใส่ใจ เธอกำลังหวังอะไรกันรมิตา หญิงสาวก่นถามตัวเองในใจด้วยความสับสน

ไม่ต่างจากใครบางคนที่นั่งเคียงซึ่งสับสนไม่แพ้กัน

“เคท”

เสียงเรียกเบาหวิวแต่คนถูกเรียกกลับเลือกที่จะเมินหน้าหนี และเมื่อเธอขยับที่จะลุก ข้อมือเรียวก็ถูกรั้งให้กลับลงไปตำแหน่งเดิม แขนแข็งแรงวาดโอบกอดร่างเล็กไว้แน่น รมิตาดิ้นขลุกขลักแต่ขุนศึกกลับไม่ยอมปล่อย ราวกับกลัวว่าหากเขาปล่อยเธอลุกออกไปเขาจะไม่มีคนในอ้อมแขนนี้อีก

“ขอเวลาพี่อีกนิด”

คำกระซิบทำให้ร่างหยุดอาการขัดขืน ประโยคขอร้องที่มาพร้อมน้ำเสียงสั่นไหวคล้ายคนไม่มั่นใจ ทำให้หญิงสาวต้องหันกลับมามอง ทั้งที่ดวงตาคู่สวยเองยังถูกกลบด้วยหยาดน้ำสีใส และนั่นทำให้คนพูดต้องย้ำอีกครั้งเมื่อหัวใจเริ่มเจ็บแปลบไม่ต่างกัน

“รออีกนิดนะ รอให้พี่พร้อมกว่านี้ก่อน”

“พี่ขุน”

“พี่สัญญาว่าเคทจะรอไม่นาน” คนตัวโตกระซิบคำมั่น และต่อให้เขาพูดออกมาเพียงเพราะสับสนเธอก็พร้อมที่จะเชื่ออย่างหมดหัวใจ

“สัญญานะคะ”

คำท้วงขอได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้ารับ เพียงแค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับคนรอ รมิตาโผเข้ากอดคนรักแน่น

‘รออีกนิด’ เธอจะรออีกนิด รอเหมือนที่เคยรอ แต่ครั้งนี้แตกต่างเพราะมันมีจุดหมาย จุดหมายว่าสักวันเธอจะเป็นคนรักที่เปิดเผย

“เคทมีพี่ขุนแค่คนเดียวนะคะ และจะมีแค่คนเดียวตลอดไป”









ดวงใจขุนศึก ราคาเล่มละ 276.25 บาท (ราคาหน้าปก 325 บาท )

จัดส่งฟรีพร้อมของที่ระลึก

สั่งซื้อรูปเล่มที่ Fan page : สำนักพิมพ์ปองรัก

                     Fan page : สิรินรชา นาถธีรธาดา

หรือสนใจรูปแบบอีบุ๊ค สามารถกดซื้อได้ที่ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #522 Pad1610 (@Pad1610) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 16:37
    ส่วนตัวชอบนิยายเรื่องนี้นะชอบแนวบิวอารมณ์คนอ่าน
    #522
    0
  2. #521 Pad1610 (@Pad1610) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 16:35
    เพราะมันคือนิยายมันไม่ใช่เรื่องจริงไงถ้าอยากอ่านให้ได้ดั่งใจก็แต่งเองสิ
    #521
    0
  3. #250 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 23:32
    แหม ช่างสับสนกับชีวิต นะ พี่ขุน เห้อๆๆ
    #250
    1
  4. #14 Nakida (@tameeya1989) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 10:14
    ชอบเรื่องนี้จ้า รอติดตาม มีอีบุ๊คมั้ยจ้ะ
    #14
    1
    • 2 เมษายน 2559 / 21:52
      ขอบคุณมากๆ ค่ะ ดีใจที่ชอบ ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ >_<
      นิยายเรื่องนี้มีอีบุ๊คเหมือนเดิมค่ะ
      #14-1