ดวงใจขุนศึก [สนพ. ปองรัก]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 204,940 Views

  • 589 Comments

  • 1,948 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    58

    Overall
    204,940

ตอนที่ 37 : ตอนที่ 12 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3554
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    21 ก.ค. 61

“พี่ขุน ลูกล่ะคะ ลูกเป็นยังไงบ้าง”

“พี่ขอโทษนะเคท”

“หมายความว่ายังไงคะ” ถามเสียงตื่น

เธอเอาตัวเข้าไปผลักเอกวีร์ออกจากทิศทางการชนของรถ สิ่งที่คิดในตอนนั้นไม่ใช่เพราะห่วงเอกวีร์ แต่เป็นขุนศึกต่างหากที่เธอห่วงใย เธอกลัวว่าเขาจะทำความผิด กลัวเขาจะกลายเป็นอาชญากรที่ฆ่าคนตายเพราะอารมณ์เพียงชั่ววูบ ทว่าท่าทางของเขากลับทำให้เธอต้องย้ำถาม

ขุนศึกเอื้อมมือสั่นระริกเข้าไปคว้ามืออุ่นขึ้นมากุม บีบกระชับให้เธอรับรู้ว่าเขายังอยู่เคียงข้าง รอยยิ้มบางๆ ถูกแต้มบนใบหน้าคม แต่คนเฝ้ารอคำตอบไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาแสดงออก

“พี่ขุนคะ”

“พี่ขอโทษ” เขาเอ่ยเสียงสั่นเมื่อต้องกลั้นใจเอ่ยบอกถึงความสูญเสีย “เราเสียลูกไปแล้ว”

มือนุ่มตกออกจากอุ้งมือหนา ร่างกายชาวาบเมื่อต้องรับรู้ว่าอีกหนึ่งชีวิตที่เธอเฝ้าทะนุถนอมถูกพรากไป พรากจากไปโดยคนที่อยู่ตรงหน้า

“กรี๊ด!”

“เคท!”

ขุนศึกผวาเข้าไปหมายจะกอดแต่ร่างเล็กกลับผลักเขาออกห่าง มือบางระดมทุบตีแผ่นอกหนาเป็นพัลวัน เรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดไม่เท่ากับความเสียใจที่ได้รับจากสิ่งที่ได้รู้ ความจริงที่บอกว่าวันนี้เธอไม่มีลูกน้อยอีกต่อไป รมิตากระหน่ำทุบไม่ยั้ง ปัดป้องทุกวิถีทางไม่ให้เขาได้เข้าใกล้ เพราะคนตรงหน้าเพียงคนเดียวที่ทำให้ลูกต้องจากเธอไป...เพราะเขา

“คุณฆ่าเขา” เสียงกรีดร้องบาดลึกในหัวใจของคนฟัง เสียงที่บอกให้รู้ถึงความเสียใจ ความเสียใจที่มีเขาเป็นต้นเหตุ

“พี่ขอโทษ”

คำขอโทษจากคนร่างสูงไม่อาจทำให้ความเสียใจบรรเทาลง ตรงกันข้ามมันกลับยิ่งเพิ่มสูงเป็นทบทวี เขาทิ้งเธอ กล่าวหาเธอ พรากลูกไปจากเธอแล้ววันนี้เขากลับเอ่ยคำที่มีค่าเพียงลมปาก ความเสียใจที่เธอมีไม่อาจหาสิ่งใดมาเทียบได้

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ทำไมคุณต้องพรากเขาไปจากฉัน ทำไม ทำไม ทำไม”

“พี่ขอโทษ”

“ออกไป!” เสียงหวานตวาดไล่แต่คนตัวโตยังไม่ขยับเขยื้อน เขาไม่สามารถทิ้งเธอไปได้อีกแล้ว “ออกไปนะ ออกไป”

เสียงสะอื้นกรีดลึกในหัวใจของคนฟัง ขุนศึกได้แต่หวังว่าเมื่อเธอหยุดร้องไห้เธอจะให้อภัย ขอเพียงเขายังอยู่ข้างเธอ สักวันเธอจะให้อภัย แต่เขาคงหวังมากเกินไป

“ฉันเกลียดคุณ ฉันเกลียดคุณได้ยินไหม คนใจร้าย คุณทำร้ายลูกของฉัน ฉันเกลียดคุณ!” มือบางหยิบฉวยทุกอย่างใกล้มือขึ้นมาระดมขว้างปาใส่เขา

แต่ขุนศึกไม่ปัดป้องแม้แต่น้อย เขาสมควรแล้วที่จะได้รับการลงโทษเหล่านี้ แม้แต่คำนั้นเขาก็ควรได้รับ

ปึก

เพล้ง

เสียงแจกันกระเบื้องกระทบกับเนื้อก่อนจะทิ้งตัวตกลงพื้น แตกกระจายจนเสียงก้องไปทั้งห้อง เลือดสีแดงข้นจากบาดแผลเมื่อครั้งเกิดอุบัติเหตุที่โครงการไหลซึมจนเปรอะผ้าปิดแผล ก่อนไหลซึมออกมาตามรอยแยกเป็นทางยาว เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่ทุกอย่างหยุดนิ่ง แต่เพียงแค่นั้นคงไม่อาจทำให้ความเสียใจของรมิตาบรรเทาลงได้

“ออกไป ออกไปจากห้องของฉัน ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ” แม้จะตกใจแต่รมิตาก็ยังคงเอ่ยปากไล่ “คนอย่างคุณไม่มีค่าพอที่จะให้ใครเรียกว่าพ่อ เพราะแม้แต่ลูกของคุณ คุณก็ยังฆ่าเขาได้ลงคอ”

เสียงสะอื้นพร้อมร่างที่หอบโยนทำให้คนถูกไล่ได้แต่ยืนนิ่ง เมื่อขยับเข้าไปหารมิตาก็ถอยห่าง ข้อหาที่เขาต้องแบกรับเจ็บปวดไม่แพ้คนที่อยู่บนเตียง แต่คนทำผิดจะทำอะไรได้มากกว่ายอมรับการลงทัณฑ์จากเธอ

“ฉันเกลียดคุณ ขยะแขยงคุณ แค่ได้หายใจร่วมกันฉันก็รู้สึกขยะแขยงเต็มทน กลับไปซะ กลับไป...แล้วไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก”

“ไม่” คนตัวโตส่ายหน้าปฏิเสธ “พี่จะไม่ไปไหนเป็นอันขาด”

“คุณจะทำร้ายฉันไปถึงไหนคุณขุนศึก” เสียงสะอื้นทำให้คนฟังใจหายวาบ เมื่อสุดท้ายเป็นเขาเองที่ทำร้ายเธอตลอดมา “ฉันเจ็บ ได้ยินไหมว่าฉันเจ็บ คุณทำร้ายฉัน ทำร้ายลูกของฉัน คุณฆ่าเขา”

“เคท พี่เสียใจ”

“ฉันไม่ต้องการคำว่าเสียใจจากคุณ ฉันเกลียดคุณ ฮือ...” ท้ายประโยคขาดหายเมื่อวงแขนหนาขยับเข้ามาตระกองกอดเธอไว้แนบอก ใบหน้าคมก้มลงกระซิบชิดกระหม่อมบางเสียงแผ่ว คำที่เขาสามารถเอ่ยได้เพียงแค่นั้น

“พี่ขอโทษ พี่ขอโทษเคท พี่ขอโทษ”

ร่างบางดิ้นขลุกขลักยามเมื่อเสียงแหบพร่าเอ่ยบอก รมิตาสะอื้นหอบตัวโยนเมื่อสิ่งที่ได้รับอบอุ่นจนเคยหวังว่ามันคงอยู่ตลอดไป แต่ความอบอุ่นนั้นกลับหนาวเหน็บเมื่อความจริงคือเขาเป็นคนพรากลูกไปจากเธอ

“ฉันเกลียดคุณ”

คำที่เอ่ยกรีดลึกเข้าไปในหัวใจของคนฟัง ย้ำเตือนให้รู้ถึงสถานะที่เปลี่ยนไป สิ่งที่เคยหวังลงไม่มีทางเป็นจริง เมื่อวันนี้เขาคือคนที่เธอเกลียด ใบหน้าคมแหงนหงายหยาดน้ำที่เอ่อคลอดวงตาสีนิลถูกไล่ให้กลับไปยังที่ที่มันเคยอยู่

“พี่รู้”

“ขอโทษครับ” เสียงจากหน้าห้องทำให้ขุนศึกต้องหันกลับไปมอง เอกวีร์และพยาบาลอีกสองคนยืนเยื้องอยู่ด้านหลังกำลังมองมาที่สถานการณ์ภายในห้องนิ่ง ขุนศึกก้มลงบอกกับคนตัวเล็กที่ยังคงสะอื้นไห้ตัวหอบโยนอยู่บนเตียง มือหนาลูบเรือนผมนุ่มแผ่วเบา

“เคทให้คุณหมอตรวจร่างกายก่อนนะ”

เขาผละออกเมื่อนายแพทย์หนุ่มเข้ามาใกล้ พยาบาลสาวทั้งสองถึงกับน้ำตาซึม คนทั้งสามเข้ามานานพอจะได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้นในห้อง

“เชิญออกไปรอข้างนอกก่อนนะครับ” เอกวีร์บอกเสียงเรียบ พยาบาลสาวคนหนึ่งเดินกลับมาพร้อมอ่างแก้วบรรจุน้ำสะอาดเพื่อเช็ดตัวให้คนบนเตียง ขณะที่อีกคนเดินเข้ามาหาเพราะเลือดของเขาออกมาก

“ไปทำแผลดีกว่านะคะ”

ขุนศึกพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินออกไปตามคำแนะนำอย่างว่าง่าย แต่พอลับหลังคนทั้งหมด ร่างที่เคยแข็งแกร่งก็ทรุดหมดแรงตรงหน้าประตูนั่นเอง น้ำตาลูกผู้ชายรินไหลหยดแล้วหยดเล่า เขาฆ่าลูก ฆ่าลูกของตัวเอง เลวแม้กระทั่งไม่ควรที่จะให้ใครเรียกว่าพ่อ แม้แต่เธอก็ยังเกลียดเขา เธอเกลียดเขา เกลียดที่ย้ำให้รู้ถึงสถานะที่เปลี่ยนไป คงไม่มีแล้ววันที่จะได้กลับไปยืนข้างกายเธอ มันคงจบแล้วจริงๆ

 








ดวงใจขุนศึก ราคาเล่มละ 276.25 บาท (ราคาหน้าปก 325 บาท )

จัดส่งฟรีพร้อมของที่ระลึก

สั่งซื้อรูปเล่มที่ Fan page : สำนักพิมพ์ปองรัก

                     Fan page : สิรินรชา นาถธีรธาดา

หรือสนใจรูปแบบอีบุ๊ค สามารถกดซื้อได้ที่ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

0 ความคิดเห็น