ดวงใจขุนศึก [สนพ. ปองรัก]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 204,950 Views

  • 589 Comments

  • 1,947 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    68

    Overall
    204,950

ตอนที่ 36 : ตอนที่ 12 [75%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    20 ก.ค. 61

 

ภาพที่ภาสกรเห็นยามเปิดประตูเข้ามาถัดจากนั้นราวครึ่งชั่วโมงคือภาพน้องชายนั่งกุมมือคนป่วยบนเตียงด้วยท่าทางทะนุถนอม มืออีกข้างไล้แก้มนวลแผ่วเบา อากัปกิริยาที่ล้นเอ่อไปด้วยความรักทำให้คนเป็นพี่รู้สึกหดหู่ใจเมื่อคิดถึงคำพูดของน้องชายทางโทรศัพท์

‘...และตอนนี้ลูกก็ไม่อยู่แล้ว’

น้ำเสียงยามที่ขุนศึกเอ่ยคำนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขารู้ว่าน้องชายไม่เคยรู้เรื่องที่รมิตาตั้งครรภ์มาก่อน เมื่อมารู้ตอนที่สายแบบนี้ต่อให้เข้มแข็งแค่ไหนก็คงทรุดอย่างที่เป็นอยู่

“นายขุน”

เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้คนที่ตกอยู่ในภวังค์ความคิดต้องหันกลับไปมอง ภาสกรในชุดทำงานส่งยิ้มเซียวๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาหา

“เคทเป็นยังไงบ้าง”

คนเป็นน้องก้มหน้าผ่อนลมหายใจออกเบาๆ “ปลอดภัยแล้วครับ แต่ลูก...”

ไหล่ที่สั่นไหวทำเอาคนเป็นพี่รู้สึกได้ถึงความเสียใจที่ขุนศึกเผชิญอยู่ มือใหญ่วางลงบนไหล่กว้าง ส่งผ่านความห่วงใยไปให้ในทุกการกระทำ

“นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

“ผมผิดเอง” ขุนศึกโทษตัวเองเสียงเครือ ดวงตายังคงมองร่างที่หลับสนิทนิ่ง “ผมควรดูแลเขาให้มากกว่านี้ ใส่ใจเขาให้มากกว่านี้ ฟังเขาให้มากกว่านี้ และบางทีเรื่องพวกนี้มันอาจจะไม่เกิดขึ้น”

“ไม่ใช่ความผิดของนายหรอกนะ อย่าโทษตัวเองแบบนั้น ถ้าเคทตื่นขึ้นมานายต้องเป็นกำลังใจให้เขา” พี่ชายเตือนสติ

ขุนศึกส่ายหน้า “ผมยังไม่รู้เลยครับว่าถ้าเคทเขาตื่นขึ้นมา เขาจะยังให้อภัยผู้ชายคนนี้อีกหรือเปล่า” เว้นจังหวะยามคิดถึงเวลาที่รมิตาจะฟื้นขึ้นมา “บางทีผมอาจจะไม่มีโอกาสได้ยืนอยู่ข้างๆ เขาด้วยซ้ำ”

“คิดมากน่า เคทรักนายมากนะ”

“ครับ แล้วผมก็ทำร้ายเขามากเหมือนกัน”

“สัญญากับฉันได้ไหมว่าเรื่องในวันนี้จะเป็นบทเรียนให้นายเห็นความสำคัญของเคท อย่าทำให้เคทเสียใจอีก”

“ถ้าเคทยอมให้โอกาสผมอีกครั้ง” ขุนศึกต่อประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงขมขื่น “ผมสัญญาว่าผมจะไม่ปล่อยมือจากเธออีก”

ภาสกรกระตุกยิ้มให้กับคำตอบนั้นของน้องชาย ก่อนหัวข้อสนทนาไปเรื่องอื่นและขอตัวหลังจากนั้นราวหนึ่งชั่วโมง โดยรับรายงานที่ขุนศึกต้องส่งกลับไปพร้อมกันเพื่อที่อีกฝ่ายจะได้ดูแลหญิงสาวอย่างเต็มที่ บาดแผลบนตัวน้องชายทำให้คนเป็นพี่อดไม่ได้ที่จะถามถึง แต่ขุนศึกก็ตอบเพียงว่าเกิดอุบัติเหตุที่โครงการ ภาสกรจึงไม่รบเร้าที่จะถามหาสาเหตุต่อ

“พี่กลับก่อนนะ ดูแลตัวเองแล้วก็ดูแลเคทดีๆ ละ”

“ขับรถดีๆ นะครับ” ขุนศึกเอ่ยลาขณะเดินออกมาส่งพี่ชายที่หน้าประตู

โชคดีที่ตอนภาสกรไปหยิบรายงานบนรถ พี่ชายได้เอากระเป๋าเสื้อผ้าที่มีติดรถอยู่เสมอของเขามาให้ด้วย ทำให้ขุนศึกไม่ต้องขึ้นลงหลายเที่ยว ส่วนอาหารเย็นนั้นขุนศึกยอมรับว่าตอนนี้ตนทานอะไรไม่ลง เพราะจิตใจพะวงอยู่ที่ความรู้สึกของคนบนเตียง ขุนศึกปิดประตูลงตามหลังพี่ชาย ก่อนจะเดินย้อนกลับมาหารมิตาที่ยังคงหลับสนิท

“พี่ขอตัวไปอาบน้ำแป๊บเดียวนะครับ แล้วพี่จะรีบกลับมา” เอ่ยกระซิบกับร่างที่ยังคงหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา ก่อนก้มลงแนบจมูกโด่งสูดกลิ่นหอมจากพวงแก้มที่ไม่ได้สัมผัสมานานแรมเดือน เปลือกตาบางที่พริ้มหลับขยับไหวระริกและหยุดนิ่ง ขุนศึกยึดตัวขึ้นเต็มความสูงก่อนผละออกไปจัดการกับตัวเอง

เสื้อผ้าในกระเป๋าถูกหยิบออกมาใช้ ทำให้ตอนที่เดินกลับมานั่งยังตำแหน่งเดิม ร่างสูงอยู่ในชุดลำลองเรียบร้อย อุ้งมืออุ่นช้อนมือเธอขึ้นมากุม และเฝ้ามองอย่างรอคอย รอให้เธอฟื้นขึ้นมาฟังคำขอโทษจากผู้ชายใจร้ายเช่นเขา

ความมืดมิดโรยตัวลงครอบคลุมบรรยากาศรอบด้าน ความเงียบงันของสรรพสิ่งทำให้เจ้าของร่างอิ่มต้องห่อไหล่เข้าหาตัวเมื่อความเย็นยะเยือกชนิดหนึ่งรายล้อมรอบกายจนเหน็บหนาว ความรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยวในสถานที่ไม่รู้จักเกิดเป็นความหวาดกลัวขึ้นมาในครามครัน และคนที่เธอคิดถึงเป็นคนแรกก็คือเขา

ขุนศึก

“มีใครอยู่ที่นี่บ้างคะ เคทกลัว” ท้ายประโยคเสียงหวานสั่นเครือยามมองไปทิศทางใดก็มีเพียงความมืดมิด ‘พี่ขุน ช่วยเคทด้วย’

“เรียกหาผมเหรอ”

อยู่ๆ เสียงที่คุ้นหูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง รมิตารีบหันกลับไปมอง ภาพขุนศึกในชุดสีเข้มยืนกอดอกมองเธอนิ่ง สายตาเย็นชาดูคล้ายคนห่างไกลแต่นั่นไม่สำคัญเมื่อเธอได้พบเขา เพียงแค่มีเขาเธอก็ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น

“พี่ขุน” รมิตาเอ่ยออกมาอย่างยินดี มือเรียวยื่นเข้าไปหาหมายจับต้อง แต่ร่างนั้นกลับเบี่ยงตัวออกห่างทำให้เธอคว้าได้เพียงแค่ธาตุอากาศ

“พี่ขุนจะไปไหนคะ รอเคทด้วย”

รมิตาร้องเสียงหลงเมื่อร่างนั้นค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป ขาขาวพยายามสาวเท้าให้ทัน แต่ยิ่งวิ่งเข้าหาเขากลับยิ่งถอยห่าง...ห่างไกลเกินเอื้อม ร่างอิ่มล้มลงเมื่อท้ายที่สุดเธอก็ตามเขาไม่ทัน ทันใดนั้นเองที่รมิตานึกถึงบางอย่าง มือนุ่มเลื่อนกุมหน้าท้องที่แข็งนูนของตน คนที่เธอควรรักให้มากกว่าใคร

“ผมไม่ต้องการคุณแล้วรมิตา เราเลิกกันแล้ว” เสียงสะท้อนก้องแต่ไร้เงาของผู้กล่าวดังรอบกาย คล้ายย้ำเตือนให้รู้ถึงความเป็นจริง

“ไม่จริง! พี่ขุนรักเคท”

“แต่ตอนนี้คุณรักคนอื่น”

เสียงนั้นยังคงดังก้อง ความวูบไหวของบางอย่างรอบกายทำให้ร่างบางขยับกอดตัวเองไว้แน่น สัญชาตญาณความเป็นแม่เร่งเร้าให้เธอรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังจะเกิด คนที่เธอต้องปกป้องยิ่งกว่าใครคือลูกน้อยในครรภ์

“พี่ขุน”

“พี่จะฆ่ามัน ฆ่าทุกคนที่เคทรัก”

ความเย็นชืดขยับเข้ามากระซิบชิดใบหูจนรู้สึกถึงขนอ่อนที่ลุกขึ้นอย่างพร้อมเพรียง และวินาทีต่อมาเงาดำทะมึนสูงใหญ่น่าหวาดกลัวก็เคลื่อนเข้ามาหา มือเหี่ยวย่นสีดำคล้ายซากศพยื่นเข้ามาจนได้กลิ่นเหม็นสาบชวนอาเจียนที่ทำให้เธอต้องเบือนหน้าหนี เล็บดำแหลมกรีดกรายที่แก้มนวลก่อนจะค่อยๆ เลื่อนต่ำลงตามซอกคอขาวผ่อง จุดหมายที่ต้องการคือใครอีกคนที่เธอรักที่สุด

“ไม่นะ!”

ร่างบางสะดุ้งเฮือกเมื่อภาพในนิมิตใบหน้าของขุนศึกค่อยๆ เปลี่ยนไปมันแดงก่ำอย่างคนโกรธจัด ท่าทางยามที่เขายื่นมือเข้ามาหมายจะทำอย่างปากว่าทำให้เธอต้องยกมือปัดป้อง เพราะจุดที่มือนั้นยื่นเข้ามาหาคือลูกน้อยที่อยู่ในครรภ์

“กรี๊ด!”

 

“เคท!”

คนผล็อยหลับไปในเวลาเกือบเที่ยงคืนสะดุ้งตื่นเพราะเสียงกรีดร้องจากร่างบนเตียง ขุนศึกมองนาฬิกาข้างผนังก็เห็นว่าเวลานี้ใกล้เช้าแล้ว ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นกุมมือนุ่มไว้มั่นขณะที่มืออีกข้างเขย่าไหล่มนเพื่อเรียกสติ แต่ทันทีที่หญิงสาวเปิดเปลือกตาขึ้นมามองเขาก็ถึงกับผงะ รมิตาถอยหลังกรูดชิดหัวเตียงคล้ายรังเกียจมือที่เขากุม เธอสะบัดมือออกเต็มแรงจนคนเฝ้าไข้มาทั้งคืนรู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งอก

“เคท”

“อย่าทำเคท!” น้ำเสียงยังคงหวาดผวาอยู่ในทุกถ้อยคำที่เอื้อยเอ่ย ดวงตาคู่หวานกวาดมองรอบกายคล้ายเด็กน้อยกำลังหลงทาง

“พี่ไม่ทำอะไรหรอกนะคนดี” ขุนศึกหว่านล้อมพร้อมกับก้าวเข้าไปหาชิดขอบเตียง แขนแข็งแรงตั้งใจโอบร่างเล็กเข้ามากอดปลอบ แต่เพียงแค่เขาสัมผัส รมิตาก็ตัวสั่น

“เคทแค่ฝันไปเท่านั้น” เสียงทุ้มกระซิบบอก เพียงแค่นั้นเนื้อตัวที่สั่นเทิ้มก็บรรเทาลง แต่ดวงตาคู่สวยยังคงหวาดผวาแขนทั้งสองข้างกอดรัดท่อนแขนแกร่งเป็นที่พึ่ง

“แค่ฝัน”

รมิตาทวนคำเสียงแผ่ว มองรอบกายด้วยสติที่เพิ่มขึ้นกว่าเดิม ห้องสีขาวสะอาดถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น ไม่ใช่ความมืดมิดที่มีแต่ความว่างเปล่าอย่างเหมือนเมื่อครู่

ความเจ็บที่หลังมือทำให้เธอต้องก้มลงมอง ผ้าพันแผลสีขาวถูกปิดทับเหนือเข็มปลายแหลมที่ฝังอยู่ใต้ผิว สายน้ำเกลือระโยงระยางขึ้นไปยังกระปุกสีขาวขุ่นข้างเตียง ผ้าม่านสีทึบบดบังแสงแรกแห่งอรุณแต่ก็ยังพอดูออกว่าคือเวลาใด และแขนที่กำลังโอบรอบกายของเธอตอนนี้

“พี่ขุน!”

“ครับ เคทแค่ฝันไปเท่านั้น” ขุนศึกผละออกเล็กน้อย ยกมือข้างหนึ่งลูบเรือนผมของอีกฝ่าย “เคทไม่เป็นไรแล้วนะ”

“ที่นี่ที่ไหนคะ” คนเพิ่งตื่นหลังจากหลับไปทั้งคืนเอ่ยถาม

ขุนศึกนั่งลงที่ขอบเตียงเมื่อเห็นว่าเธอไม่มีท่าทีอย่างที่เขานึกกลัวมาโดยตลอด มือใหญ่เอื้อมกดปุ่มสัญญาณเรียกพยาบาลที่หัวเตียงก่อนตอบ

“โรงพยาบาลครับ” ว่าพลางเกลี่ยผมออกจากใบหน้าสวย ผ้าพันแผลบนหน้าผากมนทำให้คนมองใจหาย เธอต้องเจ็บเพราะการกระทำโง่ๆ ของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงให้อภัยไม่เสื่อมคลาย และครั้งนี้เขาแค่หวังว่ามันจะเป็นอีกครั้งที่เธอยอมให้อภัย

คำตอบของคนตรงหน้าทำให้รมิตามีโอกาสได้นิ่งคิด เธอไปโรงพยาบาลกับเอกวีร์เพื่อตรวจครรภ์ตามที่หมอนัดจากนั้นก็กลับไปที่ร้าน แต่ระหว่างเดินเข้าร้านอยู่นั้น ขุนศึกก็ส่งเสียงทักขึ้น ใบหน้าที่ไม่ได้เห็นมาร่วมสัปดาห์ของเขาดูบึ้งตึงอย่างคนที่กำลังไม่พอใจ แต่บาดแผลตามเนื้อตัวของเขาทำให้เธอผวาเข้าไปหา สอบถามอาการด้วยความห่วงใย ทว่าเขากลับเข้าใจว่าเธอคบหาอยู่กับเอกวีร์ พ่นวาจาร้ายกาจให้เธอรู้สึกเจ็บหน่วงไปทั่วทั้งอก ก่อนหุนหันจากไปพร้อมถ้อยคำอาฆาตที่ทิ้งไว้

‘…ถ้าพี่ฆ่ามัน เคทก็ยังจะปกป้องมันใช่ไหม’

เอี๊ยด!

มีอาการปวดแปลบแล่นริ้วขึ้นมายามที่เสียงรถเบรกดังสนั่นหวนกลับเข้ามาในห้วงความคิด รมิตายกมือขึ้นกุมศีรษะ ขุนศึกขยับเข้าประคองด้วยความห่วงใย

“เคทเป็นอะไรครับ ปวดหัวเหรอ เดี๋ยวพี่เรียกพยาบาลนะ”

“ลูก” สิ่งแรกที่เธอคิดออกคือใครบางคนที่อยู่ในท้อง รมิตาละมือลงมากุมหน้าท้องพร้อมลูบไล้แผ่วเบา ท่าทางทะนุถนอมทำให้คนมองกลั้นน้ำตาแทบไม่อยู่ “ลูกเป็นยังไงบ้างคะ”

สิ้นคำถามขุนศึกนั่งนิ่งก้มหน้าหลบตา จนเธอต้องท้วงถามขึ้นอีก “พี่ขุน ลูกล่ะคะ ลูกเป็นยังไงบ้าง”

“พี่ขอโทษนะเคท”








ดวงใจขุนศึก ราคาเล่มละ 276.25 บาท (ราคาหน้าปก 325 บาท )

จัดส่งฟรีพร้อมของที่ระลึก

สั่งซื้อรูปเล่มที่ Fan page : สำนักพิมพ์ปองรัก

                     Fan page : สิรินรชา นาถธีรธาดา

หรือสนใจรูปแบบอีบุ๊ค สามารถกดซื้อได้ที่ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #556 nongmhing (@nongmhing) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 18:25

    พี่ขุน ...ทำงัยดี ละ...ที่นี้

    #556
    0
  2. #555 836397001 (@836397001) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 12:57

    อ่านแล้วจะร้องไห้ๆๆๆๆ

    #555
    0
  3. #313 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 14:25
    เจ็บปวด จะมาม่านานไหมคะไรท์
    #313
    0
  4. #312 loliz (@neospobkap) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 09:25
    ทีงี้พึ่งจะคิดได้ไม่รอให้-ตามลูกไปอีกคนสิ ลืมไปลูกตายแม่ก็ตายทั้งเป็นล่ะ ฟายเอ้ย
    #312
    0