ดวงใจขุนศึก [สนพ. ปองรัก]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 204,939 Views

  • 589 Comments

  • 1,948 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    57

    Overall
    204,939

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 9 [50%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    8 ก.ค. 61

ตอนที่ 9

 

ร่างสูงผอมของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีก้าวออกจากตัวลิฟต์มุ่งหน้าสู่ห้องชุดของพี่ชายคนรองบนคอนโดมิเนียมติดแม่น้ำเจ้าพระยาที่ปัจจุบันคือบ้านที่เขาใช้พัก ความเงียบ เรียบง่ายตามประสาพี่ชายน้องชายทำให้นักรบ อธิรักษ์โยธิน นึกพอใจมากกว่าคฤหาสน์หลังใหญ่ที่มีความทรงจำมากมายเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้น นักรบเสียบกุญแจสีเงินเพื่อเปิดประตู แต่ในจังหวะที่กำลังหมุนเปิดเสียงดังกริ๊กที่ควรจะมีกลับเงียบกริบ และนั่นทำให้เด็กหนุ่มต้องเงยหน้าขึ้นมองบานประตูไม้หนาหนัก จ้องนิ่งและถอยหลังออกมาโดยอัตโนมัติ

ขโมยขึ้นห้องหรืออย่างไร

นักรบถามตนเองในใจขณะที่มืออีกข้างยื่นไปด้านหน้าและออกแรงผลักเบาๆ ประตูไม้ค่อยๆ แย้มออกให้เห็นภายใน ดวงตาคมเข้มส่ายส่องสำรวจขณะที่คิ้วหนาเป็นปื้นขยับยกยามเห็นรองเท้าหนังสีดำขัดเงาแบบผู้ชายนอนนิ่งหน้าตู้รองเท้า การวางที่ไม่เป็นระเบียบทำให้รู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่ภาสกรพี่ชายคนรอง และไม่ใช่ขโมยอย่างที่นึกหวาดในคราแรก เพราะขโมยคงไม่ถอดรองเท้าไว้ให้เป็นหลักฐาน

ร่างผอมสูงในชุดนักเรียนโรงเรียนรัฐบาลก้าวเข้าไปภายในและปิดประตูลงตามหลัง ถอดรองเท้าผ้าใบสีดำพลางปลดกระเป๋าเป้สีน้ำเงินออกจากแผ่นหลัง เดินอาดๆ ผ่านเคาน์เตอร์บาร์หน้าครัวเล็กๆ ก็สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างหายไป แก้วเหล้าปริซึมร็อกของภาสกรหายไปจากชั้นวางหนึ่งใบ และนั่นก็เป็นเหตุให้สายตาของเด็กหนุ่มกวาดมองไปยังชั้นเก็บของรักของหวงของพี่ชายคนรอง เตกีลาเอลโตโรสั่งตรงจากเม็กซิโกหายไปสองขวด มีใครบางคนเอาไปอย่างแน่นอน

นักรบเดินเลียบไปตามโซฟาตัวยาวใหญ่กลางห้อง มุ่งตรงไปยังสถานที่ซึ่งผ้าม่านผืนหนาสีเหลืองทองปลิวไสวตามแรงลม

มีใครอยู่ที่ระเบียบ...

เด็กหนุ่มคิดขณะก้าวเข้าไปใกล้ กลิ่นเหล้าโชยมาให้พอได้กลิ่น แม้เตกีลาเอลโตโรจะเป็นเตกีลาที่มีรสชาติแรงเพียงเล็กน้อยจนสามารถดื่มเพียวๆ ได้ แต่หากหลายแก้วก็คอพับได้เหมือนกัน เหมือนกับที่ใครบางคนเป็นอยู่ตอนนี้อย่างไร นักรบกอดอกส่ายหน้าเอือมระอาเมื่อเห็นสภาพของหัวขโมย

“คุณสาม มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ”

นักรบร้องเรียก กวาดตามองสภาพพี่ชายต่างมารดาอีกครั้งก่อนจะลงความเห็นว่าหมดสภาพ ขุนศึกคอพับคออ่อน ไม่มีแม้แต่แรงจะผงกศีรษะขึ้นมามองคนเรียกด้วยซ้ำ เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ไม่ต่างจากทรงผมยุ่งจนไม่เห็นทรงเดิม กลิ่นเหล้าคละคลุ้งทำให้เด็กหนุ่มต้องเบือนหน้าหนี สภาพการณ์เช่นนี้คงเมาตั้งแต่หัววัน

“อือ...”

เสียงอือออขานรับพอบอกให้รู้ว่าคนเมายังมีสติอยู่บ้าง นักรบมองไปรอบๆ ระเบียงด้านนอกซึ่งอยู่กลางแจ้ง แม้จะมีกำแพงกั้นแน่นหนา แต่ก็ไม่ใช่ว่าฟ้าฝนจะไม่ตกลงมาเปียก โดยเฉพาะเวลาที่ฝนตั้งเค้าแบบนี้ คิดแล้วก็เดินเข้าไปหา เขย่าไหล่เรียกสติ แต่ขุนศึกหาได้มีสติใดๆ ไม่ ร่างสูงยังคงนอนบนเก้าอี้ไม้ตัวยาว เหยียดกายนอนหลับราวกับไม่ต้องการลุกไปไหนอีก

“คุณสามเข้าไปนอนในห้องนะครับ ฝนจะตกแล้ว”

“อือ...ไม่เอา” คนเมาตอบปัดอย่างรำคาญ มือใหญ่ปัดป้องวุ่นวายเมื่อคนตัวเล็กกว่าแต่ส่วนสูงเกือบเท่าเทียมพยายามฉุดให้ลุกและประคองเข้าไปด้านใน

กว่าจะพาร่างคนเมาที่ครองสติไม่อยู่มาส่งที่โซฟาตัวนุ่มกลางห้องได้ก็ทำเอานักรบถึงกับหอบเหนื่อย และก่อนที่จะได้คิดว่าควรจะทำอะไรต่อ เสียงทักจากหน้าประตูก็ดังขึ้น

“กินเหล้าแต่หัววันเลยนะนักรบ” ภาสกร อธิรักษ์โยธิน พี่ชายคนรองเจ้าของเตกีลาเอลโตโรสองขวดที่นอนกลิ้งเหลือขวดเปล่าด้านนอกนั่นอย่างไรที่เอ่ยทัก

“ใช่ผมที่ไหนล่ะครับ โน่น...คนโน้น”

นักรบว่าพลางพยักพเยิดไปยังร่างที่นอนไม่ไหวติงอยู่กลางห้อง เห็นท่าทางกระสับกระส่ายจะตกจะโซฟาก็ผวาเข้าไปดึงให้กลับมานอนท่าเดิม ภาสกรที่เพิ่งกลับจากทำงานหันไปมองตามสายตาที่น้องชายคนเล็กเอ่ยบอก ก่อนจะเห็นว่าเป็นขุนศึกนั่นเองที่เป็นคนกิน

“อย่าบอกนะว่ามันเอาเหล้าพี่ในตู้ไปกิน” คนหวงของตั้งข้อสังเกต เพราะดูท่าคนไม่ค่อยดื่มอย่างขุนศึกคงไม่มีทางซื้อมาจากข้างนอกแน่ๆ นักรบชูสองนิ้วขึ้นให้พี่ชายดู ก่อนเอ่ย

“เตกีลาเอลโตโรที่พี่ทศซื้อมาให้จากเม็กซิโกเมื่อเดือนก่อน”

นักรบบอกเสร็จก็หมุนตัวออกไปเก็บหลักฐานมาแสดงให้ดู ส่วนคนถูกขโมยของถึงกับเท้าเอวบ่นเป็นหมีกินผึ้งเมื่อของรักถูกฟาดเรียบไม่เหลือสักหยด แต่บ่นได้ไม่นานก็ทำให้ต้องหยุดโดยพลัน เพราะเสียงงึมงำจากร่างไม่ได้สติทำให้ต้องเดินเข้าไปใกล้ ใบหน้าคมคายไม่ต่างจากน้องทั้งสองยื่นเข้าไปหา

“เคท...พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ”

เสียงไม่ได้ศัพท์แต่ฟังพอรู้ความทำให้ภาสกรต้องกลับมามองหน้าน้องชายอีกครั้ง ขุนศึกไม่ใช่นักดื่ม ติดจะไม่ชอบเสียด้วยซ้ำ เมามายขนาดนี้ ทั้งยังเพ้อถึงรมิตา ไหนจะเสียงที่ฟังดูเศร้าจนคนได้ยินรู้สึกใจหาย พอนึกถึงเรื่องที่สี่ทิศเล่าให้ฟังเมื่อตอนกลางวันเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ไปร้านของรมิตาเมื่อวาน...ก็หมายความได้เพียงอย่างเดียวว่าทะเลาะกันอีกแล้ว

“ครั้งนี้คงทะเลาะกันหนักนะครับ คุณสามถึงเมาได้ขนาดนี้”

นักรบว่าขณะถือขวดเปล่าเข้ามาในห้อง ในบรรดาพี่น้องทั้งหมดรู้ดีว่าแม้ขุนศึกและรมิตาจะทะเลาะกันบ่อยครั้ง แต่ไม่เคยหนักหนาถึงขั้นใช้เหล้าเป็นที่ระบาย อย่างมากขุนศึกก็แค่ซึม บ้างาน นั่นต่างหากที่ทุกคนเห็นในยามปกติ ไม่ใช่สภาพตรงหน้า

“ถ้าคบกับเขา เคทจะมีความสุข...พี่สัญญา”

เสียงอ้อแอ้ทำให้คนที่อยู่ใกล้ต้องโน้มกายลงไปฟังอีกหน และนั่นก็ทำเอาภาสกรหนุ่มทะเล้นของบ้านถึงกลับต้องสะดุ้งโหยงด้วยไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ไม่ใช่แค่ขุนศึกและรมิตา แต่มี ‘เขา’ เข้ามาเป็นตัวละครอีกตัว

“พี่ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่หนักธรรมดา”

ภาสกรบอกก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดแล้วโทร.ออก รอเพียงไม่นานก็มีคนรับสาย เสียงห้าวทุ้มก็กรอกลงไปทันที

“คุณใหญ่ครับ มีปัญหาระดับสี่ ช่วยพาแตงจ๋ามาที่คอนโดด้วยนะครับ”

โค้ดลับ ‘ระดับสี่’ สำหรับพี่น้องอธิรักษ์โยธินคือระดับความรุนแรงสูงสุด ถัดจากพูดคุยกับสี่ทิศพี่ชายคนโตคร่าวๆภาสกรก็กดโทรศัพท์หาแก้วกานต์

 

หญิงสาวในชุดเสื้อยืดปาดไหล่สีขาวและกางเกงยีนสีซีดขาสั้นแบบสมัยนิยมนั่งกอดอกหน้าหงิกมองดูคนที่เกิดก่อนเธอเพียงสองนาทีด้วยความหงุดหงิด ใบฝรั่งที่อุตส่าห์เด็ดติดมือมาจากบ้านถูกน้องชายคนเล็กและน้องสาววัยเจ็ดขวบโขกใส่ครกกระเบื้องใบเล็ก

“ให้ดมเหรอครับพี่แก้ว”

นักรบเงยหน้าขึ้นมาถามพี่สาว และเลยไปขอความเห็นจากพี่ชายคนโตที่นั่งหน้าหงิกไปแพ้กันอยู่ที่โซฟาเดี่ยวอีกตัว ส่วนภาสกรนั้นยืนกอดอกนิ่ง เพราะมีหลายประโยคจากปากคนเมาที่หลุดเพ้อออกมาให้ระคายหู...คอยดูเถอะ ฟื้นคืนสติกลับมาจะซัดให้น่วมทีเดียว

“ให้กิน! ยัดเข้าปากไปเลยแตงจ๋า”

แก้วกานต์ตอบด้วยความหมั่นไส้แกมสั่งน้องสาวตัวน้อยซึ่งทำหน้าที่เป็นพยาบาลจำเป็น มือเล็กค่อยๆ ใช้ช้อนเงินตักของที่พี่ชายโขกละเอียด ป้อนใส่ปากคนนอนเหยียดกายบนโซฟานุ่มตัวยาว

เมาไม่ได้สติซ้ำยังลำบากคนอื่น...แก้วกานต์คิดแล้วนึกอยากจะหาน้ำร้อนมาสาดเสีย เผื่อพี่ชายสองนาทีของตนจะฟื้นขึ้นมาเล่าความจริงเร็วขึ้น

“แต่พี่ขุนไม่ยอมเคี้ยวค่ะ”

ต้องตาเงยหน้าขึ้นมาฟ้องพี่สาว แก้วกานต์จึงขยับจากที่นั่งบนโซฟาตัวเดียวกันแต่อยู่บริเวณช่วงเอวของคนเป็นพี่ ขยับเข้าไปนั่งระดับเดียวกับอก มือขาวเรียวนุ่มพร้อมเล็บยาวที่ตกแต่งไว้ด้วยสีโทนอ่อนยื่นเข้าไปใกล้แก้มสาก ออกแรงบีบนวดให้กรามทั้งสองข้างยอมบดเคี้ยวสิ่งที่ต้องตาส่งเข้าไปก่อนหน้า แกมสั่งเสียงเขียว

“เคี้ยวเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้พี่ขุน แล้วลุกขึ้นมาเล่าว่าไปทำอะไรพี่เคท” แก้วกานต์เรียกรมิตาว่าพี่ ทั้งที่อายุเท่ากัน เนื่องจากเป็นการให้เกียรติหญิงสาวที่เป็นคนรักของพี่ชายฝาแฝด

กว่าจะลากคอคนเมาให้ขึ้นมานั่งในสภาพที่อาการดีขึ้นก็นานโข กลิ่นแอลกอฮอล์โชยหึ่งจนเด็กหญิงต้องตาต้องแอบเบือนหน้าหนี ลุกไปนั่งตักนักรบเพื่อกันตัวให้ออกห่างจากพี่ขุนให้ไกลที่สุด ส่วนน้องสาวฝาแฝดอย่างแก้วกานต์ยังคงกอดอกหน้าเชิดไม่สบอารมณ์พี่ชายดุจเดิม และความเงียบก็ทำให้คนเพิ่งสร่างเมาชวนอึดอัด หลังจากถูกจับกรอกยาทุกขนาน ทั้งใบฝรั่ง น้ำมะนาว น้ำอุ่น กาแฟอีกหนึ่งเหยือก อาเจียนก็แล้ว เข้าห้องน้ำเพื่อปัสสาวะก็แล้ว แต่อาการก็ยังไม่เห็นมันจะดีขึ้น เขายังปวดหัวตุบๆ จนอดไม่ได้ที่จะนึกถึงชาน้ำผึ้งหอมๆ ที่รมิตาเคยชงให้ดื่ม

คิดแล้วก็หัวตาก็ร้อนผ่าว ภาพที่เธอเดินจากไปพร้อมไหล่บางที่พยายามตั้งตรงแต่เขาเห็นมันสั่นไหว เขาทำอะไรลงไปวะเนี่ย...ขุนศึกก่นด่าตนเอง มือหนายกขึ้นทึ้งผมอย่างคนเสียสติ ดูเอาเถอะ ทั้งที่คิดดีแล้ว คิดไม่ใช่แค่วันสองวัน แต่คิดมานานนับเดือน แต่เอาเข้าจริงเขากลับคิดถึงเธอแทบขาดใจ

“พร้อมจะเล่าหรือยัง”

เสียงผู้อาวุโสสูงสุดในฐานะพี่ชายคนโตที่อายุย่างเข้าเลขสาม ทำให้คนที่เป็นจุดสนใจอย่างขุนศึกนึกอยากล้มตัวลงไปนอนอีกหน ก็เสียงที่สี่ทิศใช้นั้นทั้งราบเรียบ เยือกเย็น และติติงจนเขาไม่อยากจะเอ่ยอะไรออกไปทั้งนั้น คิดแล้ววิศวกรหนุ่มวัยยี่สิบหกก็ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง แต่ลงไปได้ไม่ถึงวินาทีศีรษะที่ปวดตุบๆ ก็ถูกโบกด้วยฝีมือของพี่ชายคนรอง และถูกฉุดให้ลุกขึ้นมานั่งตามเดิมด้วยฝีมือน้องสาวฝาแฝด

“ผมยังไม่พร้อม ไม่อยากเล่าอะไรทั้งนั้น อยากจะนอน”

คนอยากจะนอนล้มตัวลงอีกหน และก็ได้รับปฏิกิริยาแบบเดิมจากพี่ชายคนรองและน้องสาวฝาแฝดเช่นเดียวกัน ท้ายสุดขุนศึกก็ต้องลุกขึ้นมานั่ง อาการเมาค้างถูกปฐมพยาบาลจากน้องสาวคนเล็กที่ยื่นแก้วกาแฟรสเข้มส่งให้เป็นระยะๆ ก่อนจะค่อยๆ เปิดปาก

“ผมไม่รู้จะเริ่มตรงไหน”

เสียงทุ้มแหบพร่า เขาสับสน อารมณ์ไม่คงที่ ยามเมื่อนึกว่าตอนนี้ตนมีสถานภาพโสดเต็มขั้น แต่บางสิ่งบางอย่างกลับหลุดหาย ยามคิดถึงใบหน้าหวานของรมิตาครั้งใดก็พานอยากจะหลับตาและอยู่กับมโนสำนึกไม่รับรู้อะไร ทั้งที่รู้ดีมันช่างเป็นวิธีของคนขลาดเหลือเกิน

“ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มตรงที่ ทำไมกลับมาแล้วถึงไม่ไปหาเคท”

สี่ทิศตั้งหัวข้อให้เสร็จสรรพ ท่าทางตกตะลึงของรมิตาเมื่อวานเขายังจำได้ดี และนั่นก็หมายความว่าขุนศึกไม่ได้ไปหาหญิงสาวเลย ทั้งที่ภาสกรก็เล่าให้ฟังว่าขุนศึกออกไปหารมิตาทุกเย็น แล้วขุนศึกหายไปไหน ทำไมรมิตาถึงไม่รู้ว่าน้องชายของเขากลับมา ทุกอย่างน่าจะเริ่มต้นที่จุดนั้น

เรื่องราวก่อนหน้าถูกถ่ายทอดออกมาให้อธิรักษ์โยธินทุกคนได้ฟัง ความรู้สึก ความคิด ทุกฉากทุกตอนถูกบอกเล่าจนหมดสิ้น ไม่เว้นแม้แต่เรื่องราวการก้าวเข้ามาของผู้ชายที่มีคำนำหน้าชื่อว่า ‘นายแพทย์’ ประโยคที่นายแพทย์เอกวีร์เดินเข้ามาบอก สายตาที่ขุนศึกเล่าถึงทำให้ทุกคนได้แต่เงียบฟังอย่างตั้งใจ เก็บรายละเอียดทุกถ้อยคำ บรรยากาศภายในห้องชุดสุดหรูติดแม่น้ำเจ้าพระยาจึงเงียบกริบ คงมีเพียงเสียงลมฝนจากประตูกระจกเชื่อมต่อกับระเบียงที่เปิดแง้มไว้

คนเล่าเงียบเสียงลงเมื่อฉากสุดท้ายที่เขายังจำติดตาคือไหล่มนสะท้านไหวยามที่เธอเดินจากไป เธอเสียใจและเขาก็เจ็บเกินกว่าพูดต่อ ขุนศึกยกมือขึ้นกลึงหัวตาที่ร้อนผ่าวเมื่อความรู้สึกเจ็บในอกขับดันของเหลวสีใสให้พวยพุ่งออกมาประจานความอ่อนแอ ท่าทางนั้นอยู่ในสายตาพี่น้องอธิรักษ์โยธินจึงทำให้เกิดเป็นความเงียบที่ชวนอึดอัด

“แล้วจะให้ผมทำยังไง ในเมื่อทุกอย่างมันจบไปแล้ว” เสียงตะโกนก้องถาม ไม่มีคำตอบจากพี่น้องคนอื่นๆ ไม่มีแม้แต่ความเห็นใจ

“อย่าไปบอกใครนะว่านายเป็นน้องชายของฉัน”

สี่ทิศ อธิรักษ์โยธิน องค์ประธานการประชุมโค้ดลับเฉพาะกิจพูดขึ้น หลังจากที่ปล่อยให้น้องชายต่างมารดาได้ก้มหน้ารู้สึกผิดกับทุกอย่างที่ตนเองได้ทำลงไป เรื่องราวทุกอย่างถูกประมวลผลโดยละเอียด และไม่มีคำใดเหมาะสมกับขุนศึกได้เท่านี้อีกแล้ว

“น้องฉันด้วย” ภาสกรที่ยืนกอดอกอยู่หลังพี่ชายคนโตเสริมเข้าให้ ก่อนจะตามด้วยแก้วกานต์ที่นั่งบนโซฟาตัวเดียวกัน ใบหน้างามงอนหันมามองพี่ชายฝาแฝดด้วยสายตาหยามเหยียดแกมสมเพช

“พี่ชายฝาแฝดของแก้วด้วย”

“พี่ของผมด้วย” นักรบผสมโรงชัดถ้อยชัดคำ ไม่เว้นแม้แต่ยายตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตัก

“พี่ชายของแตงจ๋าด้วยค่ะ”

ระดับเสียงทุ้ม ห้าวนุ่ม ละมุนหวาน แหบตามประสาเด็กหนุ่มและสุดท้ายเสียงเล็กใสอย่างเด็กหญิงของพี่น้องดังเป็นจังหวะ จนขุนศึกนึกอยากแทรกตัวหนีไปกับสายลมสายฝนที่โหมกระหน่ำและฟาดฟันเขาไม่ต่างจากสายฟ้าด้านนอกเลยแม้แต่น้อย

“จะตอกย้ำกันไปถึงไหนครับ”

“ก็จนกว่านายจะหายบ้า” สี่ทิศตอบให้

“หายโง่” ภาสกรรีบรับ ไม่ต่างจากแก้วกานต์ที่รอโอกาสซ้ำเติมอยู่ตลอดเวลา

“หายงี่เง่า”

“และอะไรอีกนะแตงจ๋า” นักรบก้มลงถามน้องน้อยที่อยู่บนตัก ซึ่งเจ้าตัวก็เงยหน้าขึ้นมาตอบเสียงใสก่อนจะหันไปทางตัวตนเรื่องที่นั่งโน้มกายเท้าศอกกับหน้าขาด้วยท่าทางคิดหนัก

“ซื่อบื้อค่ะ หายซื่อบื้อ!”

“ใช่! หายซื่อบื้อ!” ทั้งสี่ทิศ ภาสกร แก้วกานต์ และนักรบต่างพร้อมใจประสานเสียงราวกับนัดหมาย ทำเอาคนถูกตอกย้ำยิ่งอยากหายตัวไปมากยิ่งขึ้น ดูเอาเถอะ ไม่มีความเห็นใจ ไม่มีคำปลอบโยน มีแต่คำด่า คำประณาม ที่ราวกับต้องการฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็น

“ผมรู้ว่าผมมันบ้า โง่ งี่เง่า ซื่อบื้อ ไม่มีความรับผิดชอบ อะไรอีกล่ะ อยากจะด่าอะไรก็ด่ามาเลย เพราะตอนนี้มันก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อยู่แล้ว” คนมีแอลกอฮอล์อยู่ในกระแสเลือดโวยลั่น ทุกคนในห้องเงียบกริบ แต่ไม่ใช่เพราะยอมจำนนต่อคำประชดประชันนั้น

สี่ทิศส่ายหน้าไปมา บ่งบอกว่าผิดหวังกับการกระทำของคนเป็นน้อง ขณะที่ภาสกรได้แต่กอดอกนิ่ง ดวงตาคมไร้วี่แววทะเล้นเช่นเคยกำลังนิ่งคิด และวูบหนึ่งนั้นมีความรู้สึกผิดแฝงอยู่

ขณะที่นักรบและต้องตาต่างจ้องคนโวยด้วยสายตาไร้ความนับถือ คงมีเพียงแก้วกานต์เท่านั้นที่กล้าเอ่ยแทนพี่น้องคนอื่นๆ

“พี่ขุนนี่นอกจากจะโง่ งี่เง่า บ้าบอ ซื่อบื้อ ไร้ความรับผิดชอบแล้วยังจะอ่อนแอด้วย รู้ตัวหรือเปล่าคะ” คนเกิดหลังสองนาทีจ้องคนเกิดก่อนตาเขม็ง “เรื่องง่ายๆ แค่นี้คิดไม่ออกหรือคะว่าต้องทำยังไง”

“ถ้ารู้ว่าต้องทำยังไงแล้วพี่จะมานั่งให้โดนด่าอยู่ทำไมล่ะ” ขุนศึกตอบกลับหน้ายุ่ง มือหนาทึ้งผมเพราะอาการปวดศีรษะยังคงกระหน่ำซ้ำเติม ไม่ว่าจะเป็นเพราะแอลกอฮอล์ที่ดื่มลงไป หรือจะเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นก็สุดจะรู้

“ก็เพราะโง่อย่างนี้ไงเล่า จะไม่ให้บอกว่าโง่ได้ยังไง” ภาสกรเสริมเสียงขุ่น “นายก็คือนาย ผู้ชายคนนั้นก็คือผู้ชายคนนั้น นายเลิกคิดว่านายจะเป็นเหมือนเขาสักทีได้ไหม”

“และถ้าพี่ขุนกลัวว่าตัวเองจะเป็นเหมือนเขานัก พี่ขุนต้องพยายามทำให้ดีกว่าเขาสิคะ นี่อะไร ปล่อยพี่เคทหลุดมือไปได้ยังไง โดยเฉพาะมีคนจ้องจะรับอยู่แบบนี้ คนรักกันเขาไม่ทำแบบนี้หรอกนะคะ” แก้วกานต์ใส่ไม่ยั้ง

“แล้วคุณสามมั่นใจได้ยังไงว่าหมอวีร์คนนั้นจะดูแลพี่เคทได้ดีกว่าที่คุณสามเคยทำ คุณสามเคยถามพี่เคทเขาหรือเปล่าว่าพี่เคทต้องการอะไร”

“ก็เพราะเคยถามไง พี่ถึงต้องยอมปล่อยเขาไป” พูดออกไปแล้วก็ได้แต่ซบหน้ากับมือตัวเองนิ่ง ทุกคำตอกย้ำให้รู้ว่าเขาโง่มากแค่ไหน

“ถาม...แล้วได้คำตอบว่ายังไง” สี่ทิศที่นั่งนิ่งถามเสียงเรียบ คนถูกถามสะอึกพูดไม่ออก เพราะคำตอบที่เธอเคยให้เสมอมา...มันคือเขา ไม่ใช่ผู้ชายคนอื่น

“โง่” ภาสกรสำทับอีกหน “แทนที่มีคู่แข่งจะรู้จักสู้ กลับปล่อยเคทไปง่ายๆ ฉันไม่รู้จะสรรหาไหนมาด่านายแล้วเนี่ย ผู้หญิงดีๆ อย่างเคทหาได้ตามเซเว่นหรือยังไง ถึงได้ทิ้งเขาน่ะ”

“ก็ผมคิดว่าปล่อยเขาไป เขาน่าจะมีความสุขมากกว่า อย่างน้อยผมก็ให้ในสิ่งที่เขาต้องการไม่ได้” ปลายเสียงแผ่วเบาจนคนฟังรู้สึกใจหาย

“พี่ขุนรู้ไหมคะ ผู้หญิงเราไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าคนที่เรารัก และเขาก็รักเราหรอกนะคะ” แก้วกานต์เปลี่ยนระดับโทนเสียง มือนุ่มแตะไหล่พี่ชายฝาแฝดพร้อมออกแรงบีบเบาๆ “ในเมื่อพี่ขุนรักพี่เคท พี่ขุนก็อย่าปล่อยมือจากพี่เคทสิคะ”

“พี่ทำไม่ได้ แก้วไม่เข้าใจหรือไง พี่ไม่อยากเป็นเหมือนผู้ชายคนนั้น ไม่อยากให้เคทเป็นเหมือนแม่ ไม่อยากให้เขาเสียใจเหมือนแม่ ไม่อยากให้เขาร้องไห้เพราะพี่ แก้วเข้าใจไหม”

“ก่อนที่แม่นายจะร้องไห้” สี่ทิศเอ่ยเสียงเนิบ “แม่ฉันร้องไห้มาก่อน”

“และแม่ฉันก็ตายตั้งแต่ฉันอายุได้แค่อาทิตย์เดียว” ภาสกรแจ้งให้น้องชายได้เห็นข้อเท็จจริง “แล้วดูทุกวันนี้สิ ทั้งคุณหญิง ทั้งแม่นาย ทั้งแม่ของแตงจ๋า พวกท่านไม่ได้ร้องไห้เพราะผู้ชายคนนั้นอีกต่อไปแล้ว เพราะอะไร”

ภาสกรถามให้คิด และตอบให้เสียเอง “เพราะท่านอยู่กับปัจจุบัน ท่านไม่ได้จมปลักอยู่กับอดีต นายเลิกเปรียบเทียบตัวเองกับผู้ชายคนนั้นเสียทีเถอะ ท่านไม่อยู่แล้ว นายเป็นตัวนาย และนายรักเคทนั่นแหละความจริง”

“แต่ว่าผม...”

“คุณแม่บอกว่าพี่เคทน่ารัก คุณแม่ชอบ” เด็กหญิงตัวน้อยเอ่ยเสียงแผ่ว สายตาทุกคู่จ้องมองมาที่คนต้นเรื่องนิ่ง

“ทีนี้รู้หรือยังว่าต้องทำยังไง”

ความเงียบทำให้สี่ทิศและภาสกรต้องส่ายหน้าด้วยความไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเป็นพี่ชายคนรองที่เดินมานั่งข้างพร้อมล็อกคอตัวต้นเรื่องด้วยแขนข้างหนึ่งแน่น

“ถ้ายังไม่รู้ฉันจะสงเคราะห์ให้”

“อะไรครับ”

“ไปขอคืนดีกับเขาซะ”

“แต่ว่าผมบอกเลิกเคทไปแล้วนะครับ” ขุนศึกแย้งความจริงในปัจจุบัน ภาสกรส่ายหน้าระอา

“บอกเลิกได้ก็ขอคบใหม่ได้ กล้าปะล่ะ”

“หรือว่ายังขี้ขลาด” สี่ทิศสบประมาทหวังเรียกแรงฮึด แต่เหมือนขุนศึกจะยุให้ฮึดไม่ขึ้น ถึงได้แต่นั่งก้มหน้าไม่ยอมสบตาใครดุจเดิม

ใช่! เขาขี้ขลาด...มากด้วย

ขุนศึกตอบตัวเองในใจ เขาบอกเลิกเธอ ทำตัวงี่เง่า บ้าบอ ไม่ถามเหตุผล ไม่ปกป้องคนที่ตัวเองรัก แต่กลับผลักไสเธอไปให้คนอื่นเพียงเพราะเหตุผลโง่ๆ ของตัวเอง แต่แล้วสุดท้ายเขาเหลืออะไรบ้าง เขาไม่เหลืออะไรเลย เจ็ดปีที่คบกัน ตั้งแต่วันแรกจนวันสุดท้ายเขามีเธอมาเสมอ มันยังพิสูจน์ไม่ได้อีกหรือว่าเขาไม่เหมือนผู้ชายคนนั้น แต่แล้วเขาก็เลือกที่จะทำร้ายเธอ ทำให้เธอเสียใจ แค่คำว่ารักเขายังไม่กล้าที่จะเอ่ยด้วยซ้ำ

“ถ้าคุณสามไม่ทำ คุณสามก็จะเสียพี่เคทตลอดไป อย่าลืมนะครับว่ามีคนจ้องจะรับช่วงต่ออยู่” น้องชายย้ำ และพี่ชายคนรองก็เสริมต่อ

“นักรบพูดถูก แล้วอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน”






บ้านนี้เขารับไม้ต่อกันเป็นช่วงๆ 

ตอบคำถามเรื่องการอัพนิยาย

เรื่องนี้อัพ 70% ของเนื้อหาค่ะ บทสุดท้ายที่จะลงคือบทที่ 18 ค่ะ และตอนนี้ก็อัพได้ถึงครึ่งทางแล้วค่ะ


ดวงใจขุนศึก ราคาเล่มละ 276.25 บาท (ราคาหน้าปก 325 บาท )

จัดส่งฟรีพร้อมของที่ระลึก

สั่งซื้อรูปเล่มที่ Fan page : สำนักพิมพ์ปองรัก

                     Fan page : สิรินรชา นาถธีรธาดา

หรือสนใจรูปแบบอีบุ๊ค สามารถกดซื้อได้ที่ 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

0 ความคิดเห็น