ดวงใจขุนศึก [สนพ. ปองรัก]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 204,943 Views

  • 589 Comments

  • 1,947 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    61

    Overall
    204,943

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 8 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3265
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    7 ก.ค. 61

บรรยากาศ ‘ร้านของเรา’ ยังคงเงียบสงบไม่ต่างจากวันวาน ความร่มรื่นของแมกไม้ทำให้คนรอเฝ้าคอยทุกนาทีที่ก้าวผ่านอย่างใจเย็น ขุนศึกแต่งกายด้วยชุดที่คิดว่าดูดีที่สุด เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีน้ำเงินสวมทับด้วยเสื้อสูทสีดำเข้ากับกางเกงขายาวและรองเท้าขัดมัน ผมรองทรงสั้นเป็นระเบียบ เขายังอยากดูดีในสายตาเธอ แม้ว่าวันนี้จะเป็นโอกาสสุดท้ายที่ดวงตาของเธอจะมองเขาด้วยความรักก็ตาม

เวลานัดคือบ่ายโมงตรง แต่ขุนศึกมาถึงที่ร้านก่อนเวลานัดหมายเกือบสามชั่วโมง โต๊ะตัวเดิมอยู่มุมในสุดของพื้นที่ยกสูง ตรงกันข้ามกับบันไดไม้ที่ทอดออกสู่ถนนหน้าร้านพอดิบพอดี มุมที่แรกเริ่มก่อนจะเป็น ‘โต๊ะของเรา’ เขาจับจองไว้เสียข้ามวัน แต่สุดท้ายก็ถูกตัดหน้าไปเพราะเขาเป็นเพียงนักศึกษาชั้นปีสองมหาวิทยาลัยของรัฐธรรมดาๆ ขณะที่รมิตาเป็นสาวน้อยนักศึกษาปีหนึ่ง สองหนุ่มสาวในชุดนักศึกษาดูแปลกแยกเมื่อก้าวเข้ามาในร้านอาหารบรรยากาศร่มรื่นแห่งนี้ เขาและเธอนั่งรออยู่ด้านนอกเพราะอยากได้โต๊ะที่จองไว้เสียหลายวัน ในวันนั้นเธอเอ่ยถามทำไมต้องโต๊ะตัวนั้น เขาเพียงยิ้มและหันไปบอกเสียงนุ่ม

‘เคทจำไม่ได้เหรอ เราเจอกันครั้งแรกที่โต๊ะนี้’

และเธอก็เงียบ ดวงหน้าของรมิตาในวันนั้นแดงก่ำยามนึกถึงครั้งแรกที่ได้เจอกัน เธอถูกรุ่นพี่ที่คณะให้มาขอเบอร์จากกลุ่มนักศึกษาที่โต๊ะนี้เป็นการทำโทษและรับน้องไปในตัว ทุกคนช่างแกล้ง ไม่มีใครยอมให้หมายเลขโทรศัพท์แก่เธอสักคน จนกระทั่งเขานั่นเองที่เขียนหมายเลขเก้าหลักลงบนกระดาษแผ่นน้อยแล้วยื่นส่งให้

รมิตาไม่ได้เรียนช้า เพียงแค่เขาเรียนเร็วกว่ารุ่นเดียวกัน ทั้งที่อายุเท่ากันแต่เขาเรียนอยู่ปีสองทั้งที่เธอเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัย ความประทับใจเล็กๆ เกิดขึ้นในวันรับน้อง และทุกอย่างในโลกก็พลันหยุดหมุนเมื่อได้สบดวงตาคู่คม นับแต่นั้นเป็นต้นมาเธอก็คือจุดโฟกัสจุดเดียวที่เขาเคยมอง

ขุนศึกกวาดตามองบรรยากาศรอบๆ จดจำทุกรายละเอียดได้อย่างแม่นยำ เพราะทุกวันครบรอบหรือโอกาสพิเศษจะมีเขาและเธอเคียงคู่เข้ามาใช้บริการที่นี่เสมอ สถานที่รวมความทรงจำไว้มากมาย เข็มนาฬิกาเพิ่งเคลื่อนตัวไปได้ไม่เท่าไหร่แต่ครรลองก็มองเห็นใครบางคนที่ตนกำลังเฝ้ารอ ร่างสมส่วนเดินเข้ามาในร้านพร้อมรอยยิ้มหวานที่คนมองพยายามเก็บทุกรายละเอียดให้ลึกสุดใจ

วันนี้รมิตาอยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยว กระโปรงสั้นลายดอกไม้สีสดทำให้ร่างบางดูสดใสและอวบอิ่ม กี่วันแล้วที่เขาไม่ได้เห็นเธอในระยะใกล้แบบนี้ ขุนศึกถามตัวเองเมื่อหญิงสาวเดินมาถึง

“รอนานหรือเปล่าคะ” เสียงหวานเอ่ยทักเป็นประโยคแรก ขุนศึกยิ้มตอบและส่ายหน้าไปมา เขาพยายามจ้องมองทุกรายละเอียดที่ประกอบเป็นตัวเธอและจำให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ทานอะไรก่อนไหม”

“เคททานมานิดหน่อยแล้วค่ะ ขอเป็นน้ำส้มก็แล้วกัน”

เธอยิ้มเขินเพราะความหิวทำให้เธอเผลอรับประทานอาหารตามเวลาปกติ ขุนศึกสั่งน้ำส้มจากบริกรให้หญิงสาวและหันกลับมามองเธอนิ่ง หลายวันที่ไม่ได้เจอกันเธอดูอิ่มเอิบขึ้นมาจนเขาสังเกตเห็น

และเมื่อถูกจ้องนานเข้ารมิตาก็จ้องตากลับบ้าง วันนี้พี่ขุนของเธอดูเนี้ยบกว่าปกติ เพราะทุกวันมักจะเห็นเขาสวมเชิ้ตตัวเดียวพับแขนถึงข้อศอกเสียมาก เขาดูซูบลงกว่าครั้งล่าสุดที่ได้เจอกัน ดวงตาดูคล้ำจนสังเกตได้ว่าอดนอน

“พี่ขุนมีอะไรจะคุยกับเคทหรือเปล่าคะ”

เธอเริ่มประโยคสนทนาเมื่อบริกรนำน้ำส้มที่สั่งมาเสิร์ฟและขอตัวจากไป ภายในร้านมีคนไม่มากนัก อาจเพราะเป็นวันธรรมดาและอยู่ในเวลางาน ทำให้รอบๆ ตัวมีความเป็นส่วนตัวสูง ขุนศึกยืดตัวขึ้นเล็กน้อย เขารอให้สาวเจ้าดื่มน้ำสีสวยจนพอแล้วผละออกอย่างใจเย็น ก่อนจะเข้าสู่ประเด็นเรื่องสำคัญ

“เราเลิกกันเถอะ”

เสียงนุ่มทุ้มราวกับไม่รู้สึกอะไรในคำพูดของขุนศึกบอกคนตรงหน้าด้วยท่าทางปกติ ไม่ต่างกับการถามเรื่องสภาพอากาศวันนี้เลยแม้แต่น้อย

ดวงตากลมใสสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองคนพูด พลางย่นคิ้วเข้าหากันอย่างไม่ค่อยจะเข้าใจนัก คำพูดเมื่อครู่เธอไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม เขาบอกเลิกเธอ รมิตากลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคออย่างยากเย็น มือที่เพิ่งหยิบของบางอย่างในกระเป๋าออกมาถือชะงักนิ่ง ของที่เธออยากให้เขาเห็นมากที่สุด

“เคทอยากได้เหตุผล” หญิงสาวพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นตามความรู้สึกที่กำลังตีตื้นขึ้นมา วันนี้เธอมีเรื่องสำคัญจะบอกเขา และเขาก็นัดเธอออกมาก็เพื่อบอกเลิก...นี่หรือคือเรื่องสำคัญของเขา

“พี่เบื่อ”

สั้น ง่าย ไม่ซับซ้อนหรือยุ่งยากอะไรเลยแม้แต่น้อยในความรู้สึกของคนพูด แต่มันช่างซับซ้อนและยุ่งยากเหลือเกินในความรู้สึกของคนฟัง รมิตาพยายามนึกตามและหาเหตุผล แต่นึกเท่าใดเธอก็ยังนึกไม่ออก เมื่อในที่สุดเธอไม่สามารถหาคำตอบได้หญิงสาวก็ทำเพียงเงยหน้าขึ้นมามองคนที่ได้ชื่อว่าคนรักที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นอดีตคนรักในไม่กี่นาทีต่อจากนี้

“อย่างนั้นเหรอคะ”

ไม่มีคำร้องโวยวายอย่างที่เขาอยากให้เธอทำเพื่อที่อย่างน้อยก็ขอให้เธอตราหน้าว่าเขามันเลวแค่ไหน มันมีเพียงน้ำเสียงเรียบหวานเย็นเฉียบเท่านั้นที่เอ่ยออกมา น้ำเสียงที่ราวกับไม่รับรู้อะไรในประโยคที่เขาบอก

“ถ้าอย่างนั้นเคทขอตัวกลับก่อนนะคะ”

เมื่อไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ สิ้นคำหญิงสาวในชุดเดรสสายเดี่ยวกระโปรงสั้นลายดอกไม้สีชมพูสดระบายอยู่ทั่วตัวก็ลุกขึ้นยืน มือบางซุกของชิ้นนั้นเข้ากระเป๋าถือใบเล็กดังเดิม ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องตากับเขาอีกครั้ง ก่อนจะข่มความรู้สึกที่มีเพื่อเอ่ยลา

“ลาละค่ะ”

“เดี๋ยว!” คนถูกเอ่ยลาเอ่ยเรียกเธอเอาไว้ก่อนที่หญิงสาวจะผละจาก ร่างโปร่งบางอย่างลูกเสี้ยวชาวออสซี่ชะงักกึก ขุนศึกผุดลุกขึ้นมายืนมองตามหลังอย่างขลาดๆ

“เคทไม่โกรธพี่ใช่ไหม”

แทนคำตอบหญิงสาวที่ยืนหันหลังให้ส่ายหน้าจนผมสีน้ำตาลเข้มยาวเลยสะโพกไหวกระเพื่อม

“เคทไม่มีสิทธิ์โกรธพี่ขุนหรอกคะ”

“เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม” เขาถามขึ้นอีก หวังใช้มันยื้อเธออีกสักนิด แต่มันคงไม่มีค่าพอที่จะให้เธออยู่ เมื่อคำพูดที่ตอบกลับมานั้นตัดรอนเขาชัดเจน...เธอไม่โกรธ ไม่อาละวาด และพร้อมจะเข้าใจทุกอย่าง

มือบางข้างที่ว่างยกขึ้นเช็ดหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาก่อนที่มันจะหล่นลงให้เขาได้เห็นว่าเธออ่อนแอแค่ไหน แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่เขาจะได้เห็น รมิตาไม่อยากให้เขารู้สึกสมเพชเธอมากกว่าที่เป็นอยู่ ผู้หญิงคนหนึ่งที่เฝ้ารักเขามานานหลายปี ผู้หญิงที่ชอบจุ้นจ้านกับชีวิตของเขาจนถูกหาว่ารำคาญครั้งแล้วครั้งเล่า และหลายครั้งที่ถูกมองข้ามความรู้สึก ถูกทิ้งไว้เพียงลำพังนับครั้งไม่ถ้วน แต่ทุกครั้งไม่เคยชัดเจนได้เท่าครั้งนี้ ร่างสมส่วนหันกลับมามองเขาอีกครั้ง รอยยิ้มหวานถูกส่งให้แต่ดวงตากลับอ่อนแสงลงจนคนมองสบนิ่งไป

“ได้สิคะ ยังไงพี่ขุนก็เป็นรุ่นพี่ แล้วก็ลูกค้าคนสำคัญของที่ร้านเคทนี่คะ” ว่าแล้วก็เสมองไปทางอื่น ไม่อยากให้เขาเห็นว่าเธอกำลังจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป

“แล้วที่เคทบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะบอกพี่ล่ะ”

ดวงตาคมมองเธอนิ่ง ริมฝีปากเม้นแน่นเมื่อทางที่เขาเลือกเองตอนนี้เป็นได้แค่ลูกค้าคนสำคัญ สิ่งที่ถามออกไปจึงเป็นเพียงแค่การยื้อเวลาให้เขาได้มองเธอเต็มตาอีกสักครั้ง ขอเพียงเท่านั้น ก่อนที่ทุกอย่างมันจะว่างเปล่า ว่างเปล่าเหมือนบางสิ่งที่หลุดหาย

อกข้างซ้ายกำลังรู้สึกเบาโหวงราวกับบางอย่างไม่ได้อยู่ในตำแหน่งเดิม ตำแหน่งที่เคยมี ต่อแต่นี้จะไม่มีอีกต่อไป แต่ไม่เป็นไรหรอก...เขาเต็มใจ หากสุดท้ายมันจะทำให้เธอมีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่

“มันไม่สำคัญแล้วละค่ะ” รมิตาตอบกลับเสียงเยาะ ดวงหน้างามเงยขึ้นสบตาเขานิ่ง อยากจะจำผู้ชายคนนี้ให้ลึกเข้าไปสุดหัวใจ ไม่สนใจว่าน้ำตาเม็ดหนึ่งกำลังร่วงหล่นลงมาให้เขาได้เห็นหรือไม่ เพราะอย่างไรทุกอย่างมันก็จบอย่างที่เขาอยากให้เป็นอยู่ดี

“ลาก่อนนะคะ”

สิ้นคำลาคำรบสองร่างระหงก็หมุนตัวเดินกลับออกไป ขาเรียวยาวภายใต้กระโปรงบางพลิ้วก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่มั่นคงนัก แต่เธอต้องทำเป็นเก่งเพื่อให้เขาไม่ดูถูกเธอมากกว่าที่เป็นอยู่ มือข้างที่ว่างล้วงเข้าไปในกระเป๋า หยิบแว่นกันแดดสีชาขึ้นมาสวมปกปิดไม่ให้ใครต่อใครที่เดินผ่านมาเห็นว่าเธอกำลังร่ำไห้ ก่อนจะล้วงหยิบวัตถุบางอย่างขึ้นมาอีกครั้ง เผยรอยยิ้มหยันให้กับตัวเองเล็กน้อยเมื่อก้มมองมัน

แล้วตัดสินใจยื่นของในมือทิ้งลงในถังขยะข้างบันไดระหว่างที่ก้าวออกจากร้านอาหารบรรยากาศร่มรื่นที่มันเป็นร้านโปรด ร้านที่เขาเลือกขอคบหากับเธอในครั้งแรกและบอกเลิกในครั้งล่าสุด แท่งตรวจการตั้งครรภ์ที่มีขีดสีแดงถึงสองขีดอยู่คั่นกลางร่วงหล่นจากมือบางลงสู่ถังได้อย่างแม่นยำ

“มันจบลงแล้ว”





ด่าอิโคขุนถึกได้ตามสะดวกค่ะ น้องอนุญาต



ดวงใจขุนศึก ราคาเล่มละ 276.25 บาท (ราคาหน้าปก 325 บาท )

จัดส่งฟรีพร้อมของที่ระลึก

สั่งซื้อรูปเล่มที่ Fan page : สำนักพิมพ์ปองรัก

                     Fan page : สิรินรชา นาถธีรธาดา

หรือสนใจรูปแบบอีบุ๊ค สามารถกดซื้อได้ที่ 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #532 0989013523 (@0989013523) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 07:49
    รอๆๆๆๆทำไมโง่จังไอขุนโง่ป่ะเนี้ย
    รอนางใช้คำพูดนั่นจังเลยรอๆๆๆ
    #532
    0
  2. #531 kmcnnn (@kmcnaum) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 23:12
    น้ำตามาฮึกก
    #531
    0
  3. #530 Yaneda (@yaneda) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 17:17
    ิัอัพกี่เปอร์เซ็น​คะ และตอนนี้เป็นกี่เปอร์เซ็น​แล้ว
    #530
    0
  4. #529 Yaneda (@yaneda) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 17:16
    ไรต์​จะอัพที่เปอร์เซ็นต์​คะ และจากตอนนี้ไปจนจบหรือกี่เปอร์เซ็น​
    #529
    0
  5. #528 loveningyou (@loveningyou) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 16:27
    ต่อเลยค่ะทำไมพระเอกถึงใจร้ายจังคิดเองเออเองอยู่คนเดียวไม่นึกถึงความรู้สึกของคนอื่นจะมีอะไรเกิดขึ้นกับนางเอกอีกไหม
    #528
    0
  6. #80 Peaceofbxxnzx (@Peaceofbxxnzx) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 12:04
    เกลียดหมอ
    #80
    1
  7. #79 ต้นนำ้ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 11:31
    มาม่ามาเต็มมม!!!! ToT
    #79
    1
  8. #78 til' the end. (@juneip) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 11:10
    อิโคขุนวันๆนี้คงจะเคี้ยวแต่เอื้องไม่ก็หญ้านะ. ขัดใจหลีด ขัดใจๆ
    #78
    1
    • #78-1 บ้านสินิท-สิริน (@sinitsirinch) (จากตอนที่ 23)
      17 เมษายน 2559 / 20:45
      โอ๋ๆ ดื่มน้ำเย็นๆ ก่อนนะคะ >_< อิโคขุนมันโง่เจ้าค่ะ ไม่ว่าจะเข็นอย่างไรก็ไม่ฉลาดเสียที ด่ามันเลยค่ะ อิน้องเชียร์
      #78-1
  9. วันที่ 16 เมษายน 2559 / 10:01
    โอ้ยยยออหมอ-โรคจิตไปมั้ย ???
    #77
    1
  10. #76 Patcharanun Laowklang (@pp_guitar) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 09:53
    อิขุนนนนนนน
    #76
    1