[ลงแบบ E-BOOK ที่ MEB] FIC KIDDO : { MARKBAM }

ตอนที่ 9 : k i d d o :: n i n e ♡

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,239
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    19 ส.ค. 60

+



k i d d o

 - n I n e  -

 






 

          วันเวลาล่วงเลยความสัมพันธ์ระหว่างผู้เช่าและหลานชายผู้ให้เช่าก็ดูเหมือนว่าจะพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้นเรื่อยๆในแต่ละวัน ความสนิทสนมที่ไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นระหว่างคนทั้งสองคนเริ่มปรากฏเด่นชัดจนผู้เป็นป้ารู้สึกแปลกใจ แต่เธอก็รู้สึกยินดีที่หลานของเธอไปสนิทสนมกับคนที่มีความรู้ความสามารถไม่ได้ไปทำตัวเละเทะที่ไหนอย่างที่เธอเคยกังวล ดังนั้นความสนิทสนมนี้จึงถือว่าญาติเพียงคนเดียว ณ ที่นี้ของแบมแบมได้รับรู้เป็นที่เรียบร้อย

 
 

แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่ามาร์คจะทำอะไรตามใจตัวเองก็ได้ทุกอย่างเสียหน่อย


 

“อื้อ!

 
 

“ยุงกัดแก้ม”


 

“แค่ปัดออกก็พอแล้วป้ะ” เด็กน้อยยังไม่วายหันมาขมวดคิ้วใส่คนอายุมากกว่าที่นอนคว่ำอยู่ข้างกันบนเตียง แต่ใบหน้าหวานกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู ปากกาในมือตีลงไปบนต้นแขนที่ประดับไปด้วยมกล้ามเนื้อของคนอายุมากกว่าอย่างไม่จริงจังนัก ส่วนขาเล็กก็ปัดป่ายกับท่อนขาของมาร์คที่นอนอยู่ข้างกันไปมาให้ความรู้สึกจักจี้เล็กๆที่ชวนรู้สึกดี


 

“ก็นี่ไง เอาจมูกปัดออกให้...ทำต่อสิเดี๋ยวไม่เสร็จนะ” ประโยคหลังคนอายุมากกว่าบุ้ยปากไปทางแบบฝึกหัดคณิตศาสตร์เล่มใหญ่ที่กางไว้บนเตียง แบมแบมเบะปากก่อนจะส่ายหน้ารัว


 

“ไม่เป็นไร พรุ่งนี้หยุดเดี๋ยวขอลอกของไอ้เตอร์ก็ได้ มันน่าจะเสร็จแล้ว”

 


“ไม่ไปเที่ยวไหนเหรอ พรุ่งนี้วันพ่อนะ”

 


“ไม่อะ ผมไม่มีพ่อ”

 


“นายนี่!” มาร์คขมวดคิ้วขวับก่อนจะจ้องหน้าเด็กที่ก้มหน้าก้มตาคิดเลขจนแก้มห้อยตาเขม็ง แต่ดูเหมือนเด็กตัวเล็กจะไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาวอะไรไปกับเขาด้วยเลยสักนิด เพราะเจ้าตัวยังยกมือขึ้นมานับเลขได้ตามปกติ มีเพียงแต่มาร์คที่รู้สึกว่าคำพูดเมื่อครู่นี้เป็นอะไรที่ไม่เหมาะกับแบมแบมเลยสักนิดเดียว

 


“...อันนี้ต้องทดหกไว้ก่อน ป่ะวะ”

 


“แบมแบม” และเมื่อยังไม่รู้ตัวมาร์คก็จำเป็นต้องขัดจังหวะคนที่กำลังเคร่งเครียดให้เงยหน้าขึ้นมามองกัน มาร์คเปลี่ยนท่านอนเป็นการตะแคงข้างหันหน้าไปทางเด็กชายในชุดนอนแขนยาวขายาวตัวเดียวกันกับที่เจอกันครั้งแรก เด็กน้อยเลิกคิ้วนิดหน่อยเป็นเชิงให้มาร์คพูดต่อ

 


“ฉันไม่อยากให้นายพูดอะไรแบบนั้นออกมานะ ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไรแต่ไม่มีใครที่ไม่มีพ่อแม่หรอก...นายมีทั้งพ่อและแม่ที่ทำให้นายเกิดและเติบโตมาได้แบบนี้” มาร์คเองก็ไม่ใช่คนที่จะปลอบใจใครหรือมีคำพูดสวยหรูมากมาย แต่เขาก็ไม่อยากให้แบมแบมเป็นคนพูดจาขวานผ่าซากที่จะพาลให้คนอื่นมองแบมแบมไม่ดีไปด้วย


 

“แต่ผมไม่มีพ่อจริงๆนี่ วันพ่อผมไม่เคยได้กราบพ่อกับใครเขาหรอก...มีแต่แม่กับป้าเชอ แล้วตอนหลังก็มาเหลือป้าเชอคนเดียวเพราะแม่ผมงานยุ่งมาก” ท้ายประโยคดูเหมือนเด็กน้อยจะหลุบตาลงต่ำ แถมน้ำเสียงที่ใช้มันยังดูเศร้ากว่าเดิมเสียจนคนฟังสัมผัสได้ มาร์คไม่รอช้าที่จะรั้งเอวบางใต้เสื้อนอนของเด็กชายให้ขยับเข้ามาชิดกันมากกว่าเดิม จมูกโด่งกดลงไปบนกลุ่มผมนิ่มแล้วแช่ค้างไว้โดยที่แบมแบมไม่ขัดขืน เขาก็แค่อยากปลอบใจ และแบมแบมเองก็ดูเหมือนว่าจะยินดีรับคำปลอบใจของเขาเพราะอีกฝ่ายไม่มีทีท่าขัดขืนอย่างที่คิด


 

“ถ้าผมมีแฟนก็คงดีอะ เวลาถึงเทศกาลหรือวันสำคัญอะไรอย่างน้อยก็มีคนให้ไปเที่ยวด้วยไปอยู่ด้วย”

 


“คิดงั้นเหรอ” มาร์คถามอีกฝ่ายเสียงค่อย ละฝ่ามือจากเอวบางมาเป็นกลุ่มผมนุ่มที่หล่นลงมาปรกหน้าผากมน

 


“อือ...” เด็กน้อยหลุบตาต่ำพลางพยักหน้ารับ แต่เอาเข้าจริงแบมแบมก็แค่บ่นไปอย่างนั้น ใจจริงแล้วเรื่องแฟนอะไรนั่นเขาเองก็ไม่ค่อยอยากจะเข้าใจมันสักเท่าไหร่ ดูจากสภาพไอ้เจที่คบกับรุ่นพี่มอห้าแล้วก็ปวดหัวแทน ต้องอาศัยความรับผิดชอบมากมายในการดูแลผู้หญิงสักคน

 


“ฉันสอนจีบสาวให้เอาไหมล่ะ”

 


“หื้อ ลุงพูดจริงเหรอ?” แบมแบมสะบัดหน้ามามองคนที่พูดประโยคเมื่อครู่ด้วยใบหน้าติดจะตกใจอยู่ไม่น้อย มาร์คทำเพียงแค่เลิกคิ้วก่อนจะพยักหน้ารับสองสามทีแล้วเอนหัวแนบลงกับหมอน ในคราแรกแบมแบมตั้งใจที่จะปฏิเสธเพราะเมื่อครู่ตัวเขาก็แค่พูดไปอย่างนั้น อย่างเขาน่ะหรอแค่ดูแลตัวเองยังลำบาก

 


“เอาดิ ผมตกลง” แต่เมื่อคิดขึ้นได้ว่าถ้าหากตัวเองตอบตกลง...เวลาที่จะได้อยู่ใกล้กับมาร์คได้กวนใจมาร์คก็คงจะเพิ่มขึ้น แบมแบมจึงไม่รอช้าที่จะขานรับเสียงใสพร้อมกับรอยยิ้มกว้างที่ปรากฏขึ้นจนเต็มแก้ม

 


“งั้นเริ่มพรุ่งนี้เลย แปดโมงเช้าเจอกันที่ล็อบบี้นะ โอเคไหม”


 

“อ๋า...ไวจัง แต่ก็โอเคแหละ”

 


หัดจีบสาวครั้งแรกในวันพ่อ ก็คงไม่เลวล่ะมั้ง!







 



.

.







 

          แม้แบมแบมจะรู้สึกแปลกใจนิดหน่อยว่าทำไมอยู่ดีๆครูอัตราจ้างโรงเรียนรัฐบาลธรรมดาๆคนนี้ถึงได้มีรถยนต์ยี่ห้อดังมาจอดรอรับเขาที่หน้าตึกแต่เด็กชายก็เลือกที่จะมองข้ามมันไป อาจจะเป็นรถของเพื่อนๆมาร์คสักคนที่เจ้าตัวไปยืมมาใช้ก็เป็นได้ แต่ยังไงมันก็ทำให้แบมแบมรู้สึกประทับใจอยู่แปลกๆที่การเดินทางในวันนี้ได้ไปแบบส่วนตัวไม่ต้องไปเบียดเสียดคนอื่นบนรถโดยสารประจำทางหรือรอลุ้นโบกแท็กซี่ทั้งขาไปและขากลับ

 
 

“ลุง ไหนบอกจะพาไปกินข้าวที่บ้านไง”


 

“...” เด็กน้อยที่วันนี้ดูเหมือนว่าจะแต่งตัวดีเป็นพิเศษเปิดปากถามสารถีที่วันนี้ก็แต่งตัวมีคลาสเสียจนแบมแบมรู้สึกประหม่าหน่อยๆเวลามองหน้า ทำเอาเด็กปากเก่งไม่กล้าแซวอะไรออกไปเพราะรู้สึกไม่คุ้นชิน ก็แบมแบมไม่เคยคิดนี่หน่าว่าเวลามาร์คแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมบนกับกางเกงขาสั้นและแว่นกันแดดสีชาแบบนี้มันจะเปลี่ยนจากอาจารย์หนุ่มขรึมๆที่ดูน่าแกล้งมาเป็นลุคคุณชายเจ้าชู้แบบนี้ได้


 

“ก็ใกล้ถึงแล้วนี่ไง” จบประโยคฝ่ามือใหญ่ก็หักพวงมาลัยไปยังหมู่บ้านที่แบมแบมคิดว่าชาตินี้ตัวเองคงจะมีโอกาสได้เห็นผ่านทางทีวีเท่านั้น เด็กน้อยเบิกตากว้างจ้องบรรยากาศรอบตัวที่ค่อยๆเปลี่ยนไป บ้านเดี่ยวหลายต่อหลายหลังถูกสร้างด้วยโครงแบบคล้ายๆกันต่างกันที่การตกแต่งต่อเติมแต่ทุกหลังก็ดูหรูหราโอ่อ่าถึงจะไม่ได้หรูมากที่สุดแต่ก็สัมผัสได้ถึงความมีสไตล์และความมั่งคั่งของแต่ละหลัง แถมยังตั้งอยู่บนทำเลทองใจกลางเมืองที่มีการจราจรแสนแออัดเป็นข้อแลกเปลี่ยน ดวงตากลมค่อยๆเบนกลับไปมองใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มจางๆของคนอายุมากกว่า เพียงแวบเดียวก็ทำให้เกิดคำถามขึ้นมาในหัวของคนตัวเล็กว่า


 

ผู้ชายคนนี้...เป็นใครกันแน่


 

ตกตะลึงได้ไม่นานรถยนต์ที่โดยสารมาโดยมีสารถีเป็นอาจารย์หนุ่มวัยยี่สิบสี่ปีก็เคลื่อนรถเข้ามายังบ้านหลังหนึ่งที่แบมแบมอยากจะหันไปถามให้รู้แล้วรู้รอดว่ามาร์คแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าไม่ได้เข้าผิดหลัง พื้นที่ใช้สอยด้านในใหญ่กว่าเอาพื้นที่ในตึกของป้าเชอมากางเรียงกันหลายต่อหลายเท่า มีบ้านหลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง ส่วนด้านซ้ายเยื้องไปข้างหลังมีบ้านเล็กๆที่ไม่เล็กเมี่อเทียบกับห้องพักของแบมแบมตั้งอยู่อย่างสวยงาม

 
 

“ล...ลุง นี่บ้านใครเนี่ย”กระทั่งรถยนต์หยุดเคลื่อนที่ลงตรงจุดจอดรถแบมแบมถึงควานหาเสียงของตัวเองเจอ หันมาถามไถ่คนที่นั่งข้างกันด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่บ่งบอกชัดว่าตกใจอยู่ไม่น้อย มาร์คมีเพียงรอยยิ้มจางๆตอบกลับอีกฝ่าย เขาไม่รู้ว่าแบมแบมกำลังรู้สึกอะไรอยู่ จะชอบหรือเปล่าที่เขาพามาที่นี่

 

“บ้านพ่อแม่ฉัน อ้อ...ถ้าเข้าไปในบ้านแล้วฝืนเรียกพี่มาร์คนิดนึงนะ ไม่อยากให้พ่อกับแม่ถามอะไรมากน่ะ”


 

“...” เด็กน้อยนั่งกระพริบตาฟังคำขอร้องแกมสั่งของอีกฝ่ายโดยไม่คิดตอบโต้ ตอนนี้แบมแบมไม่กล้าขัดอะไรมาร์คหรอก เขาวางตัวไม่ถูกด้วยซ้ำเมื่อคิดว่าบ้านระดับนี้คนในบ้านจะต้องเป็นผู้ดีมีมารยาทมากแค่ไหน


 

“เดี๋ยวๆ อย่าเพิ่งเปิด” แต่ยังไม่ทันที่แบมแบมจะผลักประตูลงไปอย่างที่ใจคิดเสียงทุ้มของคนที่ลงจากรถไปก่อนแล้วก็ดังเข้ามาอีกครั้งก่อนจะปิดประตูฝั่งตัวเอง แบมแบมทำเพียงแค่ละฝ่ามือออกจากที่จับแล้วนั่งรอตามที่อีกฝ่ายบอกคล้ายกับอารมณ์ดื้อรั้นมันหดหายไปเสียหมด และเพียงครู่เดียวประตูฝั่งเขาก็ถูกเปิดออกจากด้านนอก


 

“ทำไม...”

 


“จีบสาวข้อแรก เอาใจใส่ในเรื่องเล็กๆน้อยๆจะได้คะแนนความเป็นสุภาพบุรุษจากพวกเธอ”

 


อ่า...อย่างนี้นี่เอง มาร์คก็แค่สาธิตให้ดูสินะ


 


 

หลังจากลงรถมาแล้วมาร์คก็เป็นฝ่ายดันหลังให้แบมแบมเดินนำหน้าตัวเองไปยังประตูหน้าบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านรายล้อมไปด้วยสวนดอกไม้และน้ำพุที่มองแล้วชวนให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าแปลก สองขาเล็กใต้กางเกงยีนสีซีดก้าวเข้าไปจนชิดบานประตูไม้ฉลุลายสวยงาม เปิดมันออกตามคำสั่งของคนที่อยู่ด้านหลัง ก่อนจะต้องกลั้นหายใจเมื่อได้เห็นการตกแต่งภายในบ้านที่ชวนให้รู้สึกตะลึงกว่าด้านนอกหลายเท่านัก


 

“นี่ผมมาทำอะไรที่นี่เนี่ย...”


 

“ตามาร์ค! มาแล้วเหรอลูก...อ้าว! คนนี้ใช่ไหมที่บอกแม่เมื่อคืน หน้าตาน่ารักน่าชัง” ยังไม่ทันที่แบมแบมจะตกเข้าสู่ภวังค์อย่างเต็มตัวเสียงหวานของคุณนายต้วนที่เพิ่งออกมาจากห้องครัวก็ดังขึ้นขัดความคิดเหล่านั้น แบมแบมยกมือขึ้นไหว้ผู้ใหญ่อย่างเก้ๆกังๆก่อนจะคลายความกังวลลงเมื่อฝ่ามือบางของคุณนายต้วนลูบลงบนแก้มของเขาอย่างเอ็นดู

 


“กี่ขวบจ๊ะหนู”

 


“สิบห้าครับ...”

 


“แม่ครับ น้องไม่ได้เด็กขนาดนั้นนะ” เสียงแบมแบมขาดห้วงไปเมื่อมาร์คเริ่มทักทายมารดาบ้าง แต่ประโยคเมื่อครู่ก็ทำให้แบมแบมอดไม่ได้ที่จะเหลือบสายตามองคนตัวสูงที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังตัวเอง เมื่อกี้มาร์คบอกว่าเขาไม่ได้เด็กขนาดนั้น...หมายความว่า ที่ผ่านมานั้นมาร์คไม่ได้มองว่าเขาเป็นแค่เด็กคนนึงใช่ไหม

 


อ่า...แบบนี้เขาเรียกว่าดีใจหรือเปล่านะ


 

“จ้ะๆ แม่ก็แค่เห็นว่าน้องหน้าตาจิ้มลิ้มดี เข้ามากันเลยลูกอาหารพร้อมแล้ว”

 
 

“ข ขอบคุณครับคุณนายต้วน” แทบจะเป็นครั้งแรกที่มาร์คได้ยินประโยคเป็นทางการจากปากแบมแบม และนั่นมันทำให้มาร์คเกือบหลุดขำออกมาจนต้องกลั้นไว้สุดชีวิต โอเค เขาเห็นแล้วว่าการทำตัวเป็นทางการกับแบมแบมน่ะช่างเป็นอะไรที่ไม่เข้ากันอย่างสิ้นเชิง


 

“โอ้ย คุณนงคุณนายอะไรกันลูก เรียกแม่เหมือนพี่มาร์คแหละจ้ะ”


 

“ตามสบายแบมแบม ไม่ต้องเกร็ง คิดซะว่าเป็นบ้านของนาย”


 

“...”

 


โถ่ มาร์คไม่ใช่เขามาร์คก็พูดได้น่ะสิ!



 

 

          แต่ดูเหมือนว่าเมื่อแบมแบมได้เริ่มพูดคุยกับแม่ของมาร์คมากขึ้นอาการเกร็งๆเหล่านั้นก็หายไป แทนที่ด้วยอาการอยากรู้อยากเห็นแบบเด็กๆ ระหว่างที่แม่ปล่อยให้มาร์คและแบมแบมนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารด้านนอกนั้นคนตัวเล็กก็ใช้สายตาสำรวจสิ่งต่างๆภายในบ้านหลังนี้ไปพลางๆ หลายครั้งที่เด็กน้อยทำท่าเหมือนมีคำถามอยากจะถามแต่สุดท้ายก็กลืนมันลงไปในลำคอ ท่าทางแบบนั้นมันทำให้มาร์คที่ทำท่าคล้ายกับว่ากำลังสนใจหนังสือพิมพ์ธุรกิจภาษาอังกฤษฝั่งตรงข้ามต้องแอบขำออกมาหน่อยๆ

 
 

“มาร์ค”

 


“...” แต่ครู่เดียวเสียงของบุคคลที่แบมแบมไม่รู้สึกคุ้นหูแม้แต่นิดก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เด็กชายหันขวับไปตามเสียง ส่วนคนถูกเรียกก็ทำเพียงแค่พับหนังสือพิมพ์เก็บแล้วยันกายยืนขึ้นด้วยใบหน้าติดจะนิ่งเรียบจนแบมแบมต้องรีบทำตาม

 


“สวัสดีครับพ่อ สวัสดีครับพี่ภัทร”

 


“อื้ม แล้วเด็กตัวเล็กนี่ใครกัน” คนที่ดูมีอายุในชุดทำงานที่ถอดสูทมาพาดไว้กับแขนเปลี่ยนเป้าสายตามายังเด็กชายตัวเล็กที่ยืนกุมมือตัวเองไว้ด้านหน้าทำหน้าตาเรียบร้อยอยู่ตรงข้ามกับมาร์คแทน แบมแบมแลบลิ้นเลียริมฝีปากคลายความประหม่านิดหน่อยก่อนจะเอ่ยแนะนำตัวออกไปเสียงดังฟังชัด


 

“สวัสดีครับ ผมชื่อแบมแบม...อ เอ้อ เป็นนักเรียนของอาจารย์มาร์คครับ”

 


“เดี๋ยวนี้มีนโยบายพาลูกศิษย์มาทานข้าวที่บ้านด้วยเหรอวะไอ้น้องชาย ขาดทุนแย่” ไม่ใช่คุณต้วนผู้พ่อแต่กลับเป็นชายหนุ่มรูปร่างกำยำที่มาร์คทำความเคารพไปเมื่อครู่ที่พูดเชิงหยอกแต่ก็เหมือนประชดประชันอยู่ในที แบมแบมทำเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆไปให้ ก่อนเสียงฝีเท้าของมาร์คจะดังขึ้นทำลายความเงียบ


 

“อะ...ไปไหน” แบมแบมถามเสียงละล่ำละลั่กเมื่อจู่ๆมาร์คก็เดินอ้อมโต๊ะทานอาหารมาดึงรั้งแขนเขาเสียดื้อๆทั้งที่ผู้ใหญ่ทั้งสองคนยังยืนอยู่ที่เดิม แบมแบมเห็นเหมือนว่าคนที่ชื่อภัทรจะขมวดคิ้วหน่อยๆคล้ายไม่ค่อยพอใจกับท่าทางของมาร์ค แต่คุณต้วนผู้พ่อยังคงสงบนิ่ง


 

“ขึ้นไปรอบนห้อง นายไม่จำเป็นต้องมารับฟังอะไรไร้สาระแบบนั้น” ท้ายประโยคเหมือนมาร์คจะจงใจพูดเน้นหนักขึ้นให้ได้ยินทั่วกัน แบมแบมเริ่มรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง...

 


ทำไมบรรยากาศในครอบครัวของมาร์คมันถึงได้อึดอัดขนาดนี้กัน


 

“ก็ไปสิ! หนีขึ้นไปเลยมาร์ค มันเป็นสิ่งที่นายทำได้ดีที่สุดอยู่แล้วนี่!

 
 

“เจ้าภัทร...ไม่เอาน่า” แบมแบมที่กำลังจะก้าวเท้าตามแรงดึงของคนตัวสูงกว่าชะงักกึก คนๆนั้นกำลังกล่าวหาว่ามาร์คเก่งแต่หนีอย่างนั้นเหรอ? เอาอะไรมาพูด


 

“พี่ไม่รู้อะไรก็อย่าพูดดีกว่า”

 


“ไอ้มาร์ค! แกยอกย้อนฉันเหรอ” สถานการณ์แย่ลงกว่าเดิมอย่างรวดเร็วเมื่อคนอายุมากกว่าเดินปรี่เข้ามายังมาร์คที่ยืนนิ่งไม่คิดจะหลบหนี แบมแบมเห็นว่าคุณต้วนกำลังตรงเข้ามาห้ามแต่คงไม่ทันเมื่อภัทรง้างหมัดขึ้นสูงพร้อมจะปล่อยมันใส่หน้ามาร์คจนแบมแบมที่โดนกันไปยืนข้างหลังเบิกตากว้าง


 

“โถ่เว้ย!

 


“หยุด! หยุดบ้าได้แล้วเจ้าภัทร! ถ้าแกเหนื่อยงานก็ขึ้นไปพักผ่อนไม่ใช่มาหงุดหงิดใส่น้อง เสียบรรยากาศหมด!” หมัดของภัทรคว้าลมไปเต็มๆเมื่อคนตัวเล็กที่ไวกว่าดึงแขนคนตัวสูงที่ยืนอยู่หน้าตนให้เซถลาถอยหลังมาหลายก้าว ประจวบเหมาะกับที่คุณต้วนเข้าประชิดตัวลูกชายคนโตของตัวเองเอาไว้ได้


 

“ไม่ได้หรอกเตี่ย! ดูมันทำดิ ธุรกิจเราไม่ใช่บาทสองบาทมันกลับทิ้งไปเป็นครูกระจอกงอกง่อยเหอะ หมดเวลาสนุกแล้วมาร์ค ลืมตาซะที!


 

“มาร์ค พาน้องขึ้นไปบนห้องก่อนไป” สิ้นเสียงโหวกเหวกของภัทรเสียงของคุณนายต้วนที่ไม่รู้ว่าออกมาจากห้องครัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ดังขึ้นแบบเรียบๆแต่แบมแบมสัมผัสได้ว่ามันทรงพลังเหลือเกิน ทุกคนหยุดการกระทำของตัวเอง มาร์คจ้องหน้าภัทรเขม็งจนคนตัวเล็กต้องเอื้อมมือไปดึงแขนอีกคนเบาๆให้หยุดการกระทำที่น่ากลัวแบบนั้นเสียที

 


“พี่มาร์ค...ไปกันเถอะ”

 




.

.



 

          ในตอนแรกแบมแบมไม่ได้คิดอะไรมาก คิดเพียงแค่ว่าอยากให้มาร์คขึ้นมาสงบสติอารมณ์ตัวเองบนห้องอย่างที่คุณแม่บอกเมื่อครู่เท่านั้น แต่มารู้ตัวอีกทีว่าตัวเองได้เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของอาจารย์สอนพิเศษเข้าให้แล้วก็รู้สึกทำตัวไม่ค่อยถูกทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาก็เข้านอกออกในนอนเกลือกกลิ้งบนเตียงของอีกฝ่ายอยู่ออกจะบ่อยในห้องพัก แต่เมื่อได้มารู้ความจริงว่าอีกฝ่ายเป็นถึงทายาทบริษัทใหญ่เข้าให้มันก็ทำเอาแบมแบมไม่รู้ว่าจะเอาตัวเองไปวางไว้ส่วนไหนดี

 


“แบม”

 


“ค ครับ?” หลังจากยืนนิ่งอยู่นานเสียงเรียกของมาร์คก็ทำให้ตื่นจากภวังค์ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาร์คไปนอนอยู่บนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์กลางห้องแล้วทิ้งให้เขายืนอยู่หน้าประตูคนเดียวอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือเพราะว่าเขาจะมัวแต่อึ้งไปกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ในหัวติดอยู่กับภาพที่มาร์คโดนถากถางต่างๆนานาจากพี่ชาย

 


“มานอนเป็นเพื่อนหน่อยสิ” มาร์คมีน้ำเสียงและแววตาที่อ่อนลง ไม่แข็งกระด้างเหมือนเมื่อครู่ และถ้าหากเป็นเวลาปกติแบมแบมคงไม่รอช้าที่จะวิ่งแล้วกระโจนใส่มาร์คให้อีกฝ่ายโอดโอยและบ่นเขาเล่นๆ แต่คราวนี้เขากลับทำไม่ได้ แบมแบมทำเพียงแค่เดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงอย่างเงียบเชียบ

 


“เป็นอะไร...ขอโทษนะที่ทำให้อึดอัด อะ! แบม...” มาร์คว่าพลางส่งฝ่ามือไปจับต้นแขนคนที่นั่งหันหลังให้เขาอยู่เบาๆ แบมแบมเบนใบหน้ามาเล็กน้อย ใบหน้าหวานของคนรั้นดูแปลกไปนิดหน่อยจนมาร์คเริ่มรู้สึกไม่ดีก่อนที่อีกฝ่ายจะหันมาทั้งร่างแล้วโถมตัวทับเขา เอาหน้าซุกมายังไหล่กว้าง เสียงหวานสั่นเครือจนมาร์คต้องขมวดคิ้ว ก่อนจะไม่สามารถกลั้นรอยยิ้มไว้ได้เมื่อเด็กตัวเล็กกระซิบข้างใบหูเขาด้วยน้ำเสียงอู้อี้และความเปียกชื้นน้อยๆผ่านเนื้อผ้า


 

“ฮ ฮึก ทำไม...เขาถึงใจร้ายกับลุงจังเลย”






 



talk.
สงสารลุงเหรอลูก ไม่เอาไม่ร้อง


คิดถึงเค้าไหม ไหนขอดูฟีดแบ็คหน่อยยย

#kiddomb

twitter : @since9397



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

851 ความคิดเห็น

  1. #809 chenchen_narak (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:21
    ทำไมขยันทำให้ลุงเขารักเขาหลงหนูจังเลยลูกแบมมมมม
    #809
    0
  2. #800 JulathipPratoom (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 22:20
    น่ารักกกกกกก
    #800
    0
  3. #788 JJaneBBJK_97 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 22:57
    เจ้าดื้อร้องไห้เด้อออ
    #788
    0
  4. #774 Orathaiks (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 18:06
    น้องงงงงงงเด็กน้อยอ่ะงื้อ
    #774
    0
  5. #766 gan8824 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 19:09
    งือออ น่ารักกกกดด
    #766
    0
  6. #698 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 22:08
    เด็กหนออออออ~ น่าเอ็นดูจริงๆ แต่ก็นั่นแหละ ทำไมต้องใจร้ายกับมาร์คด้วยอ่ะ
    #698
    0
  7. #686 Moko87 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 01:35
    เด็กเป็นห่วงแล้วหายหงุดหงิดเลยน้าาาาาา
    #686
    0
  8. #677 xstcphpp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 23:00

    จริงๆต้องม่าแต่น้องน่ารักมากเลย ฮืงง
    #677
    0
  9. #668 Kibibiza (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 18:43
    น้องแบมสงสารลุงเหรอลูก
    #668
    0
  10. #588 `dalnimmb♡ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 11:00
    สาธิตอะไรแบบนี้น้าาา
    #588
    0
  11. #576 bbboobb (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 13:16
    อะไรคะ ถึงเนื่อถึงตัว
    #576
    0
  12. #523 phaka (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 08:05
    สาธิตหรอ สาธิตวิธีพาเข้าบ้านด้วยหรอลุง ร้ายกาจๆ
    #523
    0
  13. #496 Iluvmarkbam (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 23:52
    ที่บอกว่าจะสอนจีบสาวให้น้องนี่คือตัวเองกำลังจีบน้องให้น้องดูแบบไม่รู้ตัวหรือเปล่า

    แถมยังพามาบ้านด้วยดูท่าทางคุณนานต้วนจะเอ็นดูเด็กแก้มย้วยอยู่นะ

    #496
    0
  14. #428 ✖ bAzzA✖ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 22:34
    พี่มาร์คแค่สาธิตจริงเหรอคะ แล้วอะไรคือนุ้งแบมสงสารลุงเค้าคะ น่ารักอ่า
    #428
    0
  15. #423 เบง เบง. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 09:10
    อิหนูน่ารักมาก คือแบบว่าสงสารลุงสุดใจน้ำตาไหลเลย ว่าแล้วมาร์คต้องมีกึ๋น ไม่รวยไม่ใช่มาร์คต้วนครับ
    #423
    0
  16. #417 Frii (ฟรี๊) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 05:32
    ฮือออ น้องงลูกกก น่าเอ็นดูอะไรขนาดนี้นะ พี่มาร์คปลอบน้องเร็วค่ะ คุณแม่อนุญาติ
    #417
    0
  17. #413 eye_au (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 00:32
    สอนจีบหรือตัวเองกำลังจีบน้องอ่ะ
    น้องแบมน่าเอ็นดูมากกกก ไม่แปลกที่ลุงจะหลงหนักขนาดนี้ น่ารักอ่าาา เป็นห่วงลุงจนร้องไห้เลย
    #413
    0
  18. #399 sKad (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 22:29
    แบมน่าเอ็นดูจังลูก
    #399
    0
  19. #398 sKad (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 22:29
    สินจีบหรือจีบน้อง เอาดีๆค่ะลุงงงง
    #398
    0
  20. #335 Kookka_MT (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 22:22
    สอนไปจีบไปรึป่าวอีพี่55555 พอสอนเสดปุ๊บก่ขอเปนแฟนปั๊บ อะไรเเบบเนี้ย555555
    #335
    0
  21. #334 MxxxxxK (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 21:44
    ป๊าต้วนนี่อยู่ข้างมาร์คใช่มะ? ..... แล้วมาร์คคิดอะไรอยู่น่ะ ถึงจะสอนแบมจีบสาวอ่ะ?
    #334
    0
  22. #332 pcnmtcn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 14:11
    แงน้องแบมเป็นห่วงลุง;_;
    #332
    0
  23. #329 wanidajeepet (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 06:34
    ทำไมถึงพึ่งเจอเรื่องนี้ ฮือออออมันดีมากกกกก
    #329
    0
  24. #328 hept (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 07:24
    งับแจ้มมม งือออ เจ้าตัวเล็กของครูมาร์คค
    #328
    0
  25. #327 Noey_Jiagot (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 16:55
    แบมน่าหมั่นเขี้ยวมาก แงงง น่ารักอ่า
    #327
    0