[ลงแบบ E-BOOK ที่ MEB] FIC KIDDO : { MARKBAM }

ตอนที่ 8 : k i d d o :: e i g h t ♡

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,135
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    4 ส.ค. 60

+

 
k i d d o

 - E I G H T  -

 







 

          หลังจากเหตุการณ์นั้นห้องพักของมาร์คก็ไม่เคยได้สัมผัสกับคำว่าเงียบเหงาจนบางครั้งเขาต้องถามตัวเองซ้ำๆว่าสิ่งที่เขาได้บอกกับเด็กคนนี้ไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วว่าถ้าเจ้าตัวเหงาหรือรู้สึกไม่สบายใจก็ให้ขึ้นมาหาเขาที่ห้องได้นั้นเป็นการตัดสินใจที่ผิดหรือไม่ แต่พอมาร์คได้มองเห็นใบหน้าหวานๆแต้มรอยยิ้มและแววตาสดใสไม่แข็งกระด้างเหมือนอย่างช่วงแรกๆที่รู้จักกันมันก็ทำให้ความคิดเหล่านั้นพลันหายไปโดยง่าย มีเพียงรอยยิ้มจางๆที่ปรากฏบนใบหน้าของเขาเท่านั้น

 
 

“ผมเห็นลุงนั่งทำแฟ้มพวกนี้ทุกวันเลย มันคืออะไรอะ...เป็นครูต้องทำด้วยเหรอ”

 
 

“...” และดูเหมือนว่าเด็กน้อยจะทำการบ้านของตัวเองเสร็จแล้วถึงได้เดินมาป้วนเปี้ยนแถวโต๊ะทำงานของเขาได้แบบนี้ แบมแบมยืนอยู่ด้านหลังเขา ใช้วิธีจับบ่าแล้วชะโงกหน้ามาข้างๆกันเพื่อมองดูเอกสารกองโตของเขาที่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะมีปัญหากับมันเหลือเกิน


 

“เปล่า อันนี้งานพิเศษ” มาร์คตอบเท่านั้นก่อนจะขยับปากกาเซ็นลายเซ็นของตัวเองลงไปที่ช่องล่างสุดของกระดาษแผ่นนั้น แบมแบมขมวดคิ้วฉับหากแต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ก็หันหน้ามารวดเร็วเสียจนปลายจมูกโด่งชนเข้ากับแก้มนิ่มของคนที่ไม่ทันระวัง


 

กลิ่นนี้จากแบมแบมเป็นอะไรที่มาร์คชอบจริงๆ


 

“แอบหอมแก้มผมอีกแล้ว” คราวนี้เด็กน้อยโวยวายออกมาจนมาร์คต้องแกล้งเบิกตากว้างก่อนจะหันกลับไปปิดแฟ้มตัวเองทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้จนได้รับแรงฟาดเบาๆบนไหล่ของตัวเอง

 
 

“ก็ทำตัวให้ชินซะสิ” ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามาร์คกลายเป็นพวกหน้าด้านแถมยังขี้ฉวยโอกาสไปตั้งแต่เมื่อไหร่ หรืออาจจะตั้งแต่เมื่อตอนที่เขาอนุญาตให้แบมแบมมาเล่นบนห้องได้แล้วอีกฝ่ายก็ขยันคลอเคลียกับเขายิ่งกว่าลูกแมวพันธุ์ไหนในโลกที่เคยเจอ มันเริ่มเพราะความบังเอิญก่อนจะกลายเป็นความตั้งใจเมื่อกลิ่นหอมแบบเด็กๆของแบมแบมมันมอมเมาให้มาร์ครู้สึกอยากได้กลิ่นอยู่เรื่อยๆแบบนี้


 

“ผมโตแล้วนะ” เด็กน้อยยืนกุมแก้มตัวเองขมวดคิ้วมองหน้ามาร์คอย่าเอาเรื่อง โตมากเลยสิท่าทางแบบนี้น่ะ

 


“ไม่อยากเชื่อ” มาร์คที่หมุนเก้าอี้กลับมาด้านหลังใช้สายตามองไล่ช้าๆจากดวงหน้าหวานมาหยุดอยู่ตรงส่วนกลางสายตาคือกลางลำตัวของอีกคนก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดังเมื่อเห็นว่าแบมแบมแยกเขี้ยวคล้ายกับว่าพร้อมจะพุ่งเข้ามากัดเขาให้จม

 


“ทำการบ้านเสร็จแล้วหรือไง”


 

“เอ้อ! เกือบลืมแน่ะ” เมื่อเห็นว่ายิ่งแหย่ต่อไปคนตัวเล็กอาจจะอารมณ์ขุ่นเพราะเขาแล้วต้องเสียเวลามาง้องอนกันอีกมาร์คจึงเปลี่ยนเรื่อง และดูเหมือนว่าเรื่องที่ยกขึ้นมาจะเป็นอะไรที่เตือนความจำของแบมแบมได้พอสมควร เด็กน้อยเปลี่ยนสีหน้าเป็นตกใจนิดหน่อยก่อนจะเดินกลับไปหยิบหนังสือภาษาอังกฤษเล่มใหญ่บนโต๊ะญี่ปุ่นที่กางค้างเอาไว้แล้วเดินย้อนกลับมา


 

“ผมไม่เข้าใจหน้านี้อะ ลองเปิดชีทที่เรียนกับลุงดูแล้วก็ยังไม่ค่อยเก็ท” แบมแบมว่าพลางส่งเจ้าแบบฝึกหัดเจ้าปัญหาไปให้คนที่คิดว่าน่าจะช่วยได้ดู มาร์คเพ่งพินิจปัญหาของเด็กชายตรงหน้าเพียงครู่เดียวก็ตบตักตัวเองปุๆจนแบมแบมต้องเลิกคิ้วมองด้วยความสงสัย


 

“มานั่งนี่สิจะอธิบายให้ฟัง”

 


“...” นั่ง...บนตักมาร์คน่ะเหรอ

 


“จะบ้าเหรอ! ไม่เอา!” เด็กน้อยแหวออกมาเสียงดังแถมยังรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิใบหน้าที่ร้อนขึ้นฉับพลัน เด็กน้อยเม้มปากเข้าหากันนิดๆ แค่คิดก็เขินขนาดนี้แล้ว...มาร์คนี่คิดอะไรอยู่กันนะ

 


“มา ฉันไม่อยากลุกไปที่โต๊ะ ต้องทำงานต่อ” แต่ดูเหมือนว่ามาร์คจะเอาจริง ใบหน้าหล่อยกยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่แบมแบมเห็นบ่อยเหลือเกินในช่วงหลังมานี้ เด็กน้อยฟึดฟัดในลำคออยู่นิดหน่อยก่อนจะยอมก้าวเข้าไปใกล้ๆ จากนั้นก็หันหลังแล้วทิ้งตัวลงทับหน้าตักของคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นวมเสียเต็มแรงเป็นการเอาคืนเล็กๆน้อยๆ


 

แต่แบมแบมไม่รู้เลยว่ามันช่างเป็นการกระทำที่แสนอันตราย...


 

“อ่า...ระวังหน่อยแบมแบม” มาร์คร้องออกมานิดหน่อยเมื่อแบมแบมทิ้งน้ำหนักตัวลงมาแรงเสียจนแทบหงายหลัง ฝ่ามือใหญ่โอบรอบเอวเล็กของเด็กชายที่ยังอยู่ในชุดนักเรียนแม้จะหลุดลุ่ยไปบ้างเพราะความซนของแบมแบมเอง ใบหน้าคมขยับมาวางคางไว้บนบ่าเล็กจนคนโดนกระทำเผลอหดตัวหนี ถ้าหากมาร์คเคลื่อนใบหน้าต่ำลงอีกนิดก็คงจะได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่เริ่มเต้นระรัวจนน่ากลัวแน่ๆ

 
 

“เอาล่ะ ตั้งใจฟังนะ” นั่งเฉยๆว่าใจเต้นแล้วยิ่งได้ยินเสียงทุ้มของมาร์คดังขึ้นข้างใบหูคล้ายกับกำลังกระซิบยิ่งทำให้ขนอ่อนตามร่างกายลุกซู่ เนื้อตัวอ่อนระทวย ลมหายใจเริ่มติดขัดแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แบมแบมเสียความเป็นตัวของตัวเองไปทีละนิดทุกครั้งที่คนอายุมากกว่าเข้ามาใกล้แบบนี้ แต่มันกลับเป็นความหวามไหวที่เขาเองก็อยากจะสัมผัสให้หัวใจได้เต้นระรัวในทุกๆวันเหมือนเด็กไม่รู้จักพอ...


 

แบมแบมไม่รู้หรอกว่ามันเกิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่...ไม่รู้ตัวเลยจริงๆ


 

แล้วมาร์คจะเป็นเหมือนกันบ้างหรือเปล่านะ


 

“...”

 
 

“...ส่วนอันนี้ต้องใช้คำเชื่อม but เพราะข้างหลังประโยคมันเป็นเรื่องที่ขัดแย้งกัน เข้าใจหรือเปล่า”


 

“อ...อืม” เสียงเล็กครางรับอื้ออึงในลำคอไปอย่างนั้น เพราะความจริงน่ะ...

 


สติแบมแบมมันแทบไม่เหลืออยู่แล้ว






 

.

.






 

          นับว่าเป็นภาพที่ค่อนข้างแปลกตาอยู่ไม่น้อยที่วันนี้มาร์คไม่ได้ตรงดิ่งกลับห้องพักหลังออกมาจากโรงเรียน ห้างสรรพสินค้าที่เขาเคยมาครั้งล่าสุดก็ตอนที่พาเด็กคนนั้นมากินข้าวเป็นจุดหมายปลายทางในวันนี้แทนที่ตึกพัก มาร์คมาถึงห้างที่ว่าได้เกือบห้านาทีแล้ว และตอนนี้ก็กำลังตรงไปยังจุดนัดพบที่คราวนี้เป็นเขาเองที่เป็นคนบอกให้เด็กนั่นหาร้านที่อยากกินได้ตามใจชอบแล้วไลน์มาบอกโลเคชั่นเขาทีหลัง

 
 

อ่า ใช่...วันนี้มาร์คนัดเด็กคนนั้นมาเลี้ยงข้าวเพราะอีกฝ่ายสอบมิดเทอมได้คะแนนสูงเกินเป้าที่ตั้งไว้

 


“...”


 

นี่มาร์คไม่ได้คิดจะเปย์เด็กหรือเอาของกินเข้าล่อหรอกนะ


 

“อ๊ะ! มาแล้ว” เดินขึ้นบันไดเลื่อนมาได้ก็เจอกับร้านบุฟเฟ่ต์อาหารญี่ปุ่นที่ไม่ว่าจะเป็นสาขาไหนๆก็มีแต่ผู้คนคราคร่ำแทบทุกที่ไป ร่างผอมสูงของเด็กนักเรียนมัธยมต้นยืนโบกมือมาให้มาร์ค ข้างๆกันมีร่างสูงใหญ่ของเด็กนักเรียนที่แต่งชุดแบบเดียวกัน มาร์คจำได้ว่าอีกฝ่ายคือเพื่อนของแบมแบมนั่นแหละ

 
 

“สวัสดีครับคุณลุง” ยังไม่ทันทักทายใครเจ้าเด็กตัวโย่งที่เห็นว่ามาร์คสาวเท้าเข้ามาใกล้ก็ชิงสวัสดีอย่างนอบน้อมด้วยสำเนียงที่ฟังก็ดูรู้ว่าอีกฝ่ายไม่น่าใช่คนไทยแท้ และไอ้คำว่าลุงที่ทำให้คิ้วกระตุกนี่อีก...คงเพราะโดนไอ้เด็กตัวเล็กตาโตข้างๆกันหลอกสอนมาแน่ๆ


 

“ฉันยังอายุไม่เยอะขนาดนั้น เรียกพี่มาร์คก็พอ” ประโยคหลังเหมือนหันไปปรายตาใส่เด็กตัวเล็กที่ยืนเม้มปากกลั้นยิ้มทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ข้างกัน แต่กับยูคยอมที่ไม่ชินกับใบหน้านิ่งๆและคำพูดสั้นๆของอีกฝ่ายนั้นเริ่มมีสีหน้าสลดลงไปเพราะคิดว่าตัวเองทำตัวเสียมารยาทเข้าให้แล้ว


 

“อ๋า ครับพี่มาร์ค”


 

“ลุงอย่าดุสิ เพื่อนผมมันยิ่งกลัวๆอยู่” คนตัวเล็กเมื่อเห็นว่าเพื่อนของตัวเองเริ่มมีสีหน้าลำบากใจก็ไม่รอช้าที่จะปกป้องจนโดนฝ่ามือใหญ่จากคนอายุมากเอื้อมลงมาขยี้ผมแรงๆไปเสียหนึ่งทีด้วยความหมั่นเขี้ยว

 


“ไม่ได้ดุซะหน่อย ทำตัวตามสบายเถอะ” เมื่อได้ยินแบบนั้นเด็กหนุ่มลูกครึ่งเกาหลีก็เผยรอยยิ้มออกมาเสียจนตายิบหยีให้กับเจ้ามือในวันนี้ จากนั้นเจ้าเด็กซนก็เดินนำเข้าไปด้านในร้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้มคล้ายกับว่าเจ้าตัวกำลังมีความสุขเหลือเกินกับอาหารมื้อนี้


 

แหงล่ะ...ก็เจ้ามือวันนี้คือมาร์คนี่นา


 

“พี่มาร์คครับ” หลังจากที่ได้โต๊ะนั่งเรียบร้อยและแบมแบมก็อาสาเป็นคนออกไปหยิบถาดอาหารเองจึงเหลือเพียงมาร์คและคิมยูคยอมสองคนที่นั่งประจันหน้ากันอยู่โดยมีหม้อต้มและควันที่ลอยฉุยออกมาจากปากหม้อกั้นกลาง มาร์คเลิกคิ้วรับหน่อยๆหลังจากวางแก้วเบียร์ของตัวเองลง


 

“คือ อย่าหาว่าผมละลาบละล้วงเลยนะ...แต่พวกผมกับเพื่อนพยายามถามไอ้แบมตั้งแต่วันที่มีเรื่องในห้องปกครองว่าพี่เป็นใครเพราะไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน แต่มันก็ไม่ยอมบอกอะแถมวันนี้ยังบอกให้ผมเรียกพี่ว่าลุงอีก ผมไม่ได้ตั้งใจเสียมารยาทนะครับ” มาร์คฟังทุกคำพูดของเด็กอายุสิบห้าแต่ตัวโตเกินกว่าแบมแบมหลายเท่านักด้วยความรู้สึกที่อยากจะขำอยู่นิดหน่อย แบมแบมนี่จริงๆเลย


 

“ช่างเถอะ ฉันเป็นติวเตอร์ภาษาอังกฤษให้แบมแบม” มาร์คเลือกจะตอบออกไปแบบนั้น สังเกตดูท่าทางของอีกฝ่ายหลังจากฟังคำตอบเขาไปก็ดูเหมือนจะนิ่งไปนิดหน่อยคล้ายกับว่าเจ้าตัวกำลังใช้ความคิดอะไรบางอย่าง จากนั้นดวงตาเรียวรีก็เบิกขึ้นกว้าง พักเดียวก็หลุบลงแล้วส่งรอยยิ้มประหลาดๆมาให้เขาแทน

 


“มีอะไรหรื...”


 

“มาแล้วๆ ยูคยอมรับหน่อยจะหล่น” ยังไม่ทันที่มาร์คจะได้พูดจบประโยคเสียงคุ้นเคยของคนตัวเล็กก็ดังขึ้น ยูคยอมเป็นฝ่ายเอื้อมแขนยาวๆไปรับถาดอาหารที่สูงจนเกือบท่วมหัวคนถือลงมาวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นบทสนทนาระหว่างมาร์คกับยูคยอมก็จบลงไปโดยปริยายเนื่องจากแบมแบมขยับปากพูดกับเพื่อนไม่ยอมหยุด ส่วนเด็กตัวโตเองแม้จะตอบกลับคำถามแบมแบมแต่ก็ยังลอบมองเขาด้วยสายตาแปลกๆอยู่อย่างนั้น


 

“โอ้ย! ไอ้คิม! มือกู”


 

“ระวังหน่อยแบมแบม” หลังจากหม้อเริ่มร้อนได้ที่และเด็กหนุ่มสองคนเริ่มติดลมไปกับอาหารรสอร่อยจู่ๆเสียงโหวกเหวกของแบมแบมก็ดังขึ้นพร้อมกับมือเล็กที่ชักออกจากที่ตักมาสะบัดข้างตัว เป็นมาร์คที่เตือนเสียงเรียบก่อนจะส่งทิชชู่ฝั่งตนไปให้เด็กตัวเล็กฝั่งตรงข้ามที่ดูเหมือนว่าจะถูกน้ำร้อนๆในหม้อกระเด็นเข้าใส่


 

“โทษว่ะมึง มือมันลื่น”


 

“ไม่เป็นไรๆ ลุง ผมเอาผักมาให้นี่ไง...ใส่หม้อเลยมั้ย” แบมแบมตอบรับเพื่อนสั้นๆ จากนั้นก็ยกตระกร้าผักสดตรงหน้าตัวเองให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกันดู มาร์คพยักหน้ารับหน่อยๆก่อนจะตักเอาเนื้อหมูที่สุกแล้วในหม้อต้มมาใส่จานเปล่าฝั่งตัวเอง จากนั้นก็เลื่อนมันไปให้เด็กแก้มย้วยที่นั่งอยู่ตรงข้าม ดึงจานเก่าของอีกฝ่ายที่ว่างเปล่าแล้วมาแทนที่


 

การกระทำทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติ...และการกระทำเหล่านั้นก็อยู่ในสายตาของคิมยูคยอม


 

“อิ่มกันหรือเปล่า” ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงยูคยอมดูเหมือนจะเป็นคนแรกที่กะเพาะไม่สามารถรับอาหารได้อีกต่อไป เด็กชายเอนหลังพิงพนักเอามือลูบท้องตัวเองสายตาเหม่อมองมายังหม้อที่ยังคงเดือดปุดๆและแบมแบมที่คีบเอาๆเหมือนกับไม่เคยรู้จักคำว่าอิ่ม


 

“อิ่มจนอืดเลยครับ เออแบม กูรู้แล้วนะว่าพี่มาร์คเขาคือใคร มึงแม่งเฉไฉไม่ยอมบอกเพื่อน” ประโยคแรกยูคยอมตอบมาร์ค ส่วนประโยคสองหันไปพูดกับแบมแบมที่อมเนื้อไว้ในปากจนแก้มอูมกว่าเดิมแถมยังเบิกตากว้างใส่ยูคยอม ภาพที่เห็นมันเลยตลกจนมาร์คอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ

 


“รู้ตอนไหน” เสียงอู้อี้ตอบกลับก่อนจะหันหน้ากลับไปมองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แบมแบมเคี้ยวเนื้อในปากหยับๆแต่มือก็ยังไม่วายควานหาเนื้อหมูจากในหม้อเพิ่มเนื่องจากว่าในจานที่อีกฝ่ายคอยส่งมาให้ตั้งแต่เริ่มกินนั้นเริ่มไม่เพียงพอต่อความต้องการ


 

“ตอนมึงลุกไปหยิบของอะ”

 


“แล้วไง” เหมือนเป็นบทสนทนาระหว่างเพื่อนที่มาร์คไม่ค่อยได้เห็นสักเท่าไหร่ ดังนั้นคนอายุมากกว่าจึงเท้าคางมองภาพตรงหน้าพลางกระดกเบียร์ไปด้วย ก็ให้ความรู้สึกที่ดีแปลกๆกับการได้เห็นแบมแบมมีความสุขและทำตัวเป็นธรรมชาติกับเพื่อนวัยเดียวกันอยู่ในสายตาของเขาแบบนี้


 

“ก็พี่มาร์คเขาเป็นอาจารย์สอนพิเศษมึง” ประโยคแรกยูคยอมพูดให้ได้ยินกันทุกคน แต่กับประโยคหลังที่ยาวกว่านั้นดูเหมือนว่ายูคยอมจะรู้งานพอที่จะใช้น้ำเสียงกระซิบกระซาบให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคนระหว่างตัวเองและเพื่อนตัวเล็กอย่างแบมแบม

 


“...คนที่มึงเคยมาบ่นกับพวกกูว่าไม่ชอบเขาเลยน่ะ ใช่ไหม” จบประโยคของเพื่อนแบมแบมก็เม้มปากแน่น ไม่กล้าส่งเสียงหรือท่าทางแปลกๆออกไปให้มาร์คที่กำลังจ้องอยู่นั้นจับสังเกตได้ ทั้งๆที่ตอนแรกเขาเองไม่สนใจความรู้สึกของมาร์คด้วยซ้ำ ตั้งใจจะแกล้งปั่นให้ป่วน แต่ในตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าไม่อยากให้มาร์คได้รู้เลยว่าก่อนหน้านี้เขาเคยพูดว่า ไม่ชอบมาร์คเอาไว้เสียเต็มปากเต็มคำ


 

“...”

 


“แต่เท่าที่กูเห็น...คนไม่ชอบกัน เขาไม่ได้ทำแบบนี้นะเว่ยเพื่อนรัก”

 





.

.





 

          หลังจากผ่านมื้ออาหารช่วงเย็นที่มาร์คเป็นเจ้ามือควักจ่ายทั้งส่วนของตัวเองและเด็กทั้งสองคนไปแล้วเขากับแบมแบมและเด็กตัวโย่งก็แยกย้ายกันที่หน้าห้าง แบมแบมบ่นอิ่มตลอดทางจนเขาเริ่มรู้สึกว่าเด็กคนนี้น่ะเอาใจยากยิ่งกว่าอะไร หิวก็บ่นอิ่มก็บ่นจนมาร์คได้แต่ส่ายหน้า แต่ผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีริมฝีปากที่เคยเจื้อยแจ้วก็ปิดสนิท สัมผัสหนักๆที่ไหล่ทำให้มาร์ครู้ว่าเด็กน้อยหลับคอพับมาซบเขาเป็นที่เรียบร้อย

 


กินอิ่มก็นอนหลับเลย...กี่ขวบกันแน่นะเด็กคนนี้


 

“...” มาร์คไม่อยากทำลายความเงียบสงบของตัวเองจึงเลือกที่จะไม่ดันศีรษะเล็กนั่นให้ห่างจากตัว เขาตัดสินใจเอนหัวตัวเองพิงกับกระจกรถเมล์ วิวด้านนอกที่เคยเป็นจุดพักสายตาไม่ได้รับการสนใจอีกต่อไปเมื่อมาร์คมีจุดพักสายตาใหม่ที่ดีกว่านั้น ดวงตาคมไล่มองเครื่องหน้าของเด็กหนุ่มอายุสิบห้าปีที่ตั้งแต่เข้ามาในชีวิตของเขาก็ทำให้มาร์คปั่นป่วนไปเกือบทุกอย่าง ไม่เว้นแม้แต่ความคิดความรู้สึก

 
 

ริมฝีปากอวบอิ่มสีสดนั่นสาบานเถอะว่าเจ้าตัวไม่ได้ทาแต่งเติมอะไรให้มันชวนมอง ผิวเนียนละเอียดที่ไม่ได้ขาวซีดแต่ก็ไม่ได้คล้ำเสียอย่างใดนั้นชวนให้อยากสัมผัสอยู่ไม่น้อย ไหนจะแพขนตายาวนั่นที่มาร์คอยากจะถามเจ้าตัวหลายครั้งว่าได้มาจากพ่อหรือแม่กันแน่ แต่ที่มาร์คติดใจที่สุดก็คงหนีไม่พ้นแววตาใสคู่นั้นที่มันสั่งให้มาร์คทำหลายๆอย่างทั้งที่ไม่คิดจะทำได้อย่างน่าแปลก


 

“...อือ ลุง”

 


อย่างเช่นตอนนี้ ตอนที่เขากดปลายนิ้วลงไปกับริมฝีปากอวบอิ่มนั่นอย่างเผลอไผล


 

“ตื่นเถอะ”

 

“ทำไม...” เสียงเล็กงัวเงีย อีกทั้งยังซุกหน้าเข้าหาเขามากกว่าเดิมเหมือนเด็กๆจนมาร์คแทบจะใจอ่อนให้อีกฝ่ายได้นอนจนกว่าจะพอใจ แต่คงเป็นไปไม่ได้ในเมื่ออีกไม่ถึงห้านาทีรถเมล์จะจอดยังป้ายที่เขาและอีกฝ่ายต้องลง

 


“ใกล้ถึงบ้านแล้ว เดี๋ยวค่อยไปนอนต่อบนห้องฉัน”


 

“อืออ”


 

มาร์คไม่เคยรู้เลย ว่าเหตุผลอะไรกันที่ทำให้เขาอยากให้จอมวุ่นวายนี่อยู่ใกล้ๆตลอดเวลา


 

ไม่รู้ด้วยซ้ำที่เมื่อไหร่เขาเลิกรำคาญนิสัยเด็กๆของเด็กคนนี้แล้วกลายมาเป็นการเริ่มเรียนรู้ที่จะเข้าใจ


 

มาร์คไม่รู้เลยจริงๆ...







talk.

จับเด็กหลงคารมคนแก่ได้หนึ่งอัตรา ยอมเขาเขาก็ได้ใจสิหนู
อยากรู้ความเห็นคนอ่าน เม้นไว้ด้านล่างเลยน้า
ส่วนในทวิตก็ #kiddomb เลย รอเฟบรอรีอยู่ ♥

twitter : @since9397

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

851 ความคิดเห็น

  1. #850 uromtbb (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 10:58
    งือออออ
    #850
    0
  2. #849 uromtbb (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 10:58
    งือออออ
    #849
    0
  3. #833 tripleM (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 01:33
    แหมมมมาร์คคค เริ่มชอบล่ะสิ~
    #833
    0
  4. #825 Fanwaan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 08:58
    ฮืออออ คือดีต่อใจ
    #825
    0
  5. #787 JJaneBBJK_97 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 21:30
    นอนต่อที่ฉัน งื้อออเขินน
    #787
    0
  6. #773 Orathaiks (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 07:32
    หวั่นไหววววววววว
    #773
    0
  7. #697 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 21:58
    ยูคทำดีเว่ยยย แต่คำพูดคำจานี่แสบไม่แพ้แบมเลยจริงๆ....... มม.ลุงกับเด็กดื้อของเขาน่ารักมากเลยค่ะ
    #697
    0
  8. #667 Kibibiza (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 17:27
    มีความสุขจังคะ
    #667
    0
  9. #602 PaulaPum (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 00:14
    ขาก้าวเข้าไปในตารางข้างนึงแล้วพี่มาร์ค..
    #602
    0
  10. #594 Monqter (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 15:53
    ฮึๆๆ พบคนคุก1อัดตรา
    #594
    0
  11. #587 `dalnimmb♡ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 10:50
    คิมยูคยอมโตเกินไปแล้ว!
    ลุงมาร์คเริ่มล่อลวงเด็กทุกวันๆแล้วอะ
    #587
    0
  12. #561 Moko87 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 00:50
    กุ๊กกิ๊กกันมากๆเลย ^^
    #561
    0
  13. #555 kikakae (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 16:41
    จิตใจตรงกัน~เขินนนนฮือออ
    #555
    0
  14. #522 phaka (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 07:59
    เดี๋ยวนะ หลอกเด็กมานั่งตัก พาไปเปย์แล้วแทนที่จะให้เค้ากลับห้อง แต่บอกให้เค้าไปนอนที่ห้องตัวเอง ตาลุงนี่นา
    #522
    0
  15. #489 Iluvmarkbam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 23:32
    กลัวมาร์คเสียใจใช่มั๊ยที่เคยพูดว่าไม่ชอบมาร์ค

    ไม่เป็นไรหรอกนั่นมันเมื่อก่อน ก็ดูตอนนี้สิทั้งมาร์คทั้งแบมแบมจิตใจปั่นป่วนกันหมดแล้ว

    แล้วลุงกับแบมจะรู้ตัวไหมว่าที่เป็นอยู่น่ะคืออะไร แต่เด็ก15อย่างยูคยอมยังรู้เลย

    #489
    0
  16. #427 ✖ bAzzA✖ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 22:25
    ลุง ขโมยจุ๊บแบมอ่ะ ลุงนี่แต๊ะอั๋งน้องอยู่เรื่อยนะ อิอิ
    #427
    0
  17. #422 เบง เบง. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 08:55
    อะแฮ่ม ควมหวานติดคอ แค่กๆ แบมเล่นของใช่มะ ลุงถึงได้หลงอะ
    #422
    0
  18. #412 eye_au (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 00:11
    หลง แบบนี้เขาเรียกว่าหลงค่ะ ยอมมม ยอมให้น้องทุกอย่างจริงๆ แพ้ตาใสๆของน้องสินะ เขินนนนน
    #412
    0
  19. #397 sKad (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 22:18
    อบผู้ชายอบอุ่นแต่ไม่เลี่ยนแบบเน้
    #397
    0
  20. #396 sKad (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 22:17
    ขอย้ำอีกทีว่าเขินมากกกก
    #396
    0
  21. #395 sKad (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 22:17
    สนุกอะ ชอบ ชอบทุกอย่างเลย ภาษา การบรรยาย ครสของตัวละคร ฮื่ออออ ดีจัง
    #395
    0
  22. #394 sKad (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 22:16
    ทำไมละมุนได้ขนาดเน้ กรี๊ดดด
    #394
    0
  23. #393 sKad (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 22:16
    เขิน เขินมาก เขินหๆ
    #393
    0
  24. #333 MxxxxxK (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 21:11
    ก็ได้ข่าวว่าห้องก็อยู่ตึกเดียวกันเน๊าะ ทำไมถึงบอกว่าให้ไปน้อนต่อที่ "ห้องฉัน" ล่ะคะ ง๊งงงงงงง~~
    #333
    0
  25. #317 ATENNILE (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 20:30
    ชวนไปนอนห้องลุงก็ไปนะเรา เด็กน้อยเอ๊ย
    #317
    0