[ลงแบบ E-BOOK ที่ MEB] FIC KIDDO : { MARKBAM }

ตอนที่ 7 : k i d d o :: s e v e n ♡

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,037
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    29 ก.ค. 60

+

 
k i d d o

 - S E V E N  -

 





 

          วันนี้เป็นวันเสาร์ เขามีนัดสอนพิเศษเด็กชายตัวผอมในช่วงประมาณสี่โมงเย็น และตอนนี้เข็มนาฬิกาก็บอกให้รู้ว่าเหลือเวลาอีกสิบห้านาทีเท่านั้นเข็มสั้นก็จะเดินไปแตะเลขสี่ ทั้งที่คิดว่าตัวเองกะเวลาไว้อย่างดีแล้วแท้ๆ แต่พอได้เริ่มพูดคุยจนคลายความกังวลและลบความรู้สึกเกร็งๆทิ้งไปบทสนทนาระหว่างเขาและหญิงสาวในอดีตที่กลับมาให้เขาได้เห็นหน้าเมื่อคืนวานนี้ก็ลื่นไหลเสียจนลืมเวลาที่ตั้งเอาไว้ในใจของตัวเอง

 
 

“...”


 

สองขายาวก้าวเข้าไปในลิฟท์ตัวเดิมด้วยท่าทางรีบเร่งกว่าปกตินิดหน่อย แม้รู้ว่าตัวเองไม่ได้สายเสียจนไม่น่าให้อภัย แต่ในเมื่อเขาเป็นผู้ใหญ่มันก็คงเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีถ้าเขากลายเป็นฝ่ายที่ไม่เคารพเวลาแบบนี้


 

ติ๊ง!

 


“...แบม” ทันทีที่ประตูลิฟท์เปิดออกภาพแรกที่ปรากฏคือร่างสูงผอมของเด็กชายที่เป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากเด็กชายที่กำลังมารอให้เขาเปิดห้องให้ อีกฝ่ายไม่รู้ล่วงหน้าว่าเขาจะไม่อยู่ห้องแต่ก็เลือกนั่งรอไม่ยอมโทรมาถามนี่เป็นเด็กประเภทไหนกัน...มาร์คสาวเท้าเข้าไปใกล้อีกคนด้วยท่าทางเร่งรีบแบบไม่ปิดบัง แต่เมื่อเข้าไปใกล้จนสามารถมองเห็นร่างของอีกฝ่ายได้ชัดๆมาร์คก็ต้องถอนหายใจออกมาเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีบึ้งตึงอย่างที่เขาคิดไว้

 


“ช้าจัง ไปไหนมา”

 


“โฮ่ง!” สิ้นเสียงเล็กและใบหน้าหวานที่เงยขึ้นมามองเขาเจ้าสิ่งมีชีวิตสี่ขาตัวโตที่นั่งอยู่ข้างๆคนตัวเล็กก็เห่ารับเขาพลางส่ายหางกวัดแกว่งไปมา ทำเหมือนกับว่าสนิทกับเขามานมนานเสียอย่างนั้นแหละ...

 


“ลุงนี่น้องชายผม ดัมมี่ไหว้ลุงเขาซะสิ”  เจ้า ดัมมี่ที่แบมแบมว่าแหงนหน้ามองเขาราวกับฟังคำสั่งรู้เรื่องก่อนจะแลบลิ้นห้อยๆของมันออกมา ดูไปดูมามันก็เหมาะเหลือเกินกับการเป็นสมุนให้เจ้าเด็กแสบคนนี้ หมาตัวใหญ่ที่ดูท่าทางอยากเป็นมิตรกับคนทั้งโลกกับเด็กชายที่ดูเหมือนจะอยากพยศใส่ทุกอย่างบนโลกใบนี้


 

ก็ตลกดี...


 

“นายจะเอามันเข้าไปในห้องฉันด้วยเหรอ?” มาร์คถามขณะที่แบมแบมยันกายลุกขึ้นยืนพร้อมกับเจ้าดัมมี่ที่เข้ามาวนเวียนพันแข้งพันขาทั้งเขาและแบมแบมจนเริ่มเวียนหัวไปหมด


 

“อื้อ น้าผมเขาไปธุระข้างนอกทั้งวันไม่มีใครดูมัน จะเอาไว้กับป้าเชอก็สงสาร...แบบว่าไม่ค่อยกินเส้นกันเท่าไหร่”

 


“...”


 

“เถอะน่า สัญญาเลยว่ามันจะเป็นเด็กดี”


 

ก็คงจะต้องยอมเขาอีกตามเคยล่ะนะ...


 

 

“....ส่วนอันนี้นายผิดตรงที่ลืมเติมตัวเอส อย่าลืมสิว่านายต้องเติมด้วยเพื่อให้มันกลายเป็นพหูพจน์”

 
 

“โอ๊ะ จั๊กจี้นะ...”


 

“แบม!


 

“หื้อ?”


 

มาร์คถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เอาอีกแล้ว แบมแบมหาเรื่องไม่สนใจในสิ่งที่เขากำลังอธิบายอีกแล้ว...มาร์คคิดผิดจริงๆที่ยอมใจอ่อนให้อีกฝ่ายนำหมาตัวโตเข้ามาในห้องด้วย จากที่ปกติก็ไม่ค่อยอยากจะสนใจเรียนอยู่แล้วยิ่งมีตัวมาดึงความสนใจแบบนี้ยิ่งไปกันใหญ่ และมันก็ชวนให้มาร์คเริ่มจะฉุนขึ้นมานิดๆแล้วด้วย

 


“ตั้งใจฟังหน่อย กับหมาน่ะไว้เล่นเมื่อไหร่ก็ได้” เด็กน้อยยู่ปากนิดหน่อยก่อนจะยอมกลับมานั่งหลังตรงเพ่งสายตาไปยังใบงานที่มาร์คเตรียมเอาไว้ให้ วางมือทั้งสองลงบนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กพลางยื่นใบหน้าเข้าไปมองจุดที่มาร์คชี้ให้เห็นว่าเขาทำพลาดไป

 


“...ส่วนอันนี้นายต้องสังเกตพยัญชนะตัวสุดท้ายด้วยนะ ไม่ใช่ว่ามันจะเติมเอสได้หมด...ลองเปิดเอกสารที่ให้ไปดูประกอบไปด้วย...”


 

“โฮ่ง!


 

“ดัมมี่~ แบมขอโทษ เจ็บไหม ฮ่าๆ” คราวนี้มาร์คถอนหายใจออกมาเสียงดังพร้อมกับยกแขนทั้งสองข้างขึ้นกอดอกใช้สายตาดุๆมองไปยังเด็กชายตัวเล็กตรงหน้าที่เอาแต่ลูบหัวลูบหางเจ้าหมาตัวโต สติของแบมแบมไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว ถูกเจ้าหมาตรงหน้านี่แย่งไปหมด


 

ถ้าปล่อยไว้แบบนี้สอนกันทั้งคืนก็ไม่มีทางรู้เรื่อง


 

ครืด...

 
 

“อ๊ะ!


 

“...” เด็กน้อยผงะถอยหลังไปอย่างรวดเร็วแต่ก็ไม่พ้นคนอายุมากกว่าที่เลื่อนโต๊ะญี่ปุ่นที่กั้นอยู่ออกแล้วตามไปประกบอย่างกระชั้นชิดได้ทันท่วงที มาร์คไม่ได้ตั้งใจจะดันให้เด็กชายตรงหน้าเอนนอนไปกับพื้นแบบนี้ อันที่จริงเขาต้องการแค่จะจับไหล่อีกฝ่ายให้หันมาเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าเขาจะประมาทแรงตัวเองไปเสียหน่อย และเมื่ออีกฝ่ายเอนลงไปมาร์คก็เสียหลักตามลงไปด้วยอย่างช่วยไม่ได้


 

“ลุงจะทำอะไรเนี่ย!

 


“...”


 

มาร์ครู้สึกได้ว่าตอนนี้ระยะระหว่างใบหน้าของเขาและเด็กตรงหน้ามันเหลือน้อยเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจที่พาดผ่าน แต่กระนั้นเขากลับไม่รีบดันตัวออกห่างจากเด็กใต้ร่างอย่างที่ควรกระทำ สิ่งที่เขาเลือกทำกลับกลายเป็นการขยับใบหน้าให้เข้าไปใกล้กว่าเดิมจนแพรขนตาหนาของเด็กหนุ่มตรงหน้าปิดลงด้วยความตกใจ ท่าทางเหมือนลูกแมวขี้กลัวแบบนั้นทำให้มาร์คหลุดรอยยิ้มจางๆออกมาอย่างช่วยไม่ได้


 

“นายดื้ออีกแล้วนะ...”

 


“ที่ฉันขอไปนายทำไม่ได้หรือไง” มาร์คยกเรื่องที่เคยพูดกับเด็กคนนี้บนรถเมล์เมื่อหลายวันก่อนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกระซิบ เด็กน้อยค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมาทีละหน่อย ฝ่ามือเล็กยกขึ้นมาดันอกเขาเอาไว้ไม่ให้ลงไปใกล้เจ้าตัวมากกว่าที่เป็น ริมฝีปากอวบอิ่มเบะออกจากกันหน่อยๆ ท่าทางดื้อด้านที่เจ้าตัวชอบทำ


 

“ลุงบอกให้ผมไม่ดื้อกับป้าอย่างเดียวนี่...”

 


“อ่า จะบอกว่าเป็นความผิดฉันหรือเป็นเพราะนายหัวหมอกันแน่” ยิ่งได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกหมั่นเขี้ยว เด็กนี่เอาตัวรอดได้เสมอแม้บางครั้งจะทำให้เขารู้สึกอยากจับมาตีให้ก้นลายกับนิสัยดื้อหน้าตายของเจ้าตัว แถมกลิ่นหอมฟุ้งที่ลอยขึ้นมาจางๆไม่แน่ใจว่าเป็นกลิ่นแป้งหรืออะไรสักอย่างยิ่งทำให้มาร์ครู้สึกอยากจะแกล้งฟัดอีกฝ่ายเสียให้จม

 


“ลุงนั่นแหละ” เด็กน้อยตอบเสียงเบา ดวงตากลมจ้องประสานสายตาคนอายุมากกว่าที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยให้ตัวเองเป็นอิสระเสียที ฮึดฮัดในลำคอก็แล้วอีกฝ่ายก็ไม่ยักจะสนใจ มิหนำซ้ำยังเอื้อมมือมาลูบผมที่ปรกหน้าเขาขึ้นไปให้อีก ไม่รู้เลยว่าการกระทำแบบนี้มันทำให้ก้อนเนื้อในอกเขานั้นสั่นเสียจนน่ากลัว


 

“อื้อ! ลุง! ไอ้ลุงมาร์ค!


 

“เรียกชื่อฉันถูกแล้วหรือไง...” เงียบไปได้พักเดียวแบมแบมก็เบิกตากว้างแถมยังโวยวายออกมาเสียงดังลั่น ร่างเล็กๆดิ้นปัดๆแต่ก็ไม่ส่งผลอะไรต่อคนบนร่างเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงลามไปจนถึงใบหู...ส่วนเดียวกันกับที่ฟันคมของคนอายุมากกว่ากัดงับลงไปเบาๆโดยไม่บอกไม่กล่าวให้ตกใจเล่นนั่นล่ะ...นี่คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าดัมมี่หรือไงกัน! อ่า...แล้วหัวใจนี่ก็จะเต้นถี่รัวอะไรนักหนานะ!


 

หูเขาต้องเปียกน้ำลายไปหมดแล้วแน่ๆ


 

“ตั้งใจเรียนล่ะ ไม่งั้นจะโดนมากกว่านี้”

 
 

“ฮึ้ย ลุกออกไปได้แล้วผมเมื่อย!


 

แบมแบมขอแช่งให้ไอ้ลุงบ้านี่ตีนกาขึ้นหน้าร้อยอันไปเลย สาธุ!



 

.

.





 

          ในที่สุดการเรียนพิเศษที่มาร์คแทบจะยกเท้าขึ้นก่ายหน้าผากให้รู้แล้วรู้รอดไปก็สิ้นสุดลง ห้องขนาดกลางที่เคยวุ่นวายไปด้วยเสียงเด็กและสุนัขตัวเขื่องกลับเข้าสู่ความสงบสุขตามเดิมอีกครั้ง มาร์คเดินไปหยิบกระป๋องเบียร์ในตู้เย็นมาไว้ในมือ เอนสะโพกพิงกับเคาน์เตอร์ซิงค์ ผ่อนลมหายใจออกมานิดหน่อยก่อนเสียงเปิดกระป๋องจะดังขึ้น

 
 

รับมือกับแบมแบมนี่เป็นอะไรที่ต้องใช้พลังงานเยอะยิ่งกว่าสอนเด็กทั้งห้องเสียอีก


 

“...” หลังจากได้อยู่นิ่งๆคนเดียวภาพสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อไม่ถึงชั่วโมงก่อนหน้าก็ลอยมาในห้วงความคิดอีกหน ช่วงนี้ดูเหมือนว่าเด็กแสบคนนั้นจะกลายมาเป็นภาพในหัวของเขาบ่อยเหลือเกิน หน้าตาแสบซนแบบนั้นมันติดตามาร์คเสียยิ่งกว่าอะไร แล้วกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไป แม้มันจะเกิดขึ้นเพราะว่าเขาออกแรงเยอะเกินไปจนทำให้เด็กนั่นหงายลงไปกับพื้น...

 
 

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเป็นความผิดพลาดที่มาร์คไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยสักนิดเดียว


 

เขาไม่ได้ตั้งใจจะถึงเนื้อถึงตัวเด็กนั่นขนาดนั้น แต่ตอนนั้นเหมือนมันเป็นเพราะอะไรบางอย่าง


 

อาจเพราะกลิ่นละมุนแบบเด็กแรกรุ่น...หรือเพราะท่าทางซุกซนแต่ก็หวาดระแวงอยู่ในทีของเด็กนั่นกัน


 

Rrrr ~

 
 

“ว่าไง” ครุ่นคิดอะไรได้เพียงชั่วครู่เสียงมือถือก็ดังขึ้น ปรากฏเป็นชื่อเพื่อนสนิทของตนที่โทรเข้ามาในเวลานี้


 

“...”

 


“อืม เจอแล้ว” ใบหน้าที่เจือไปด้วยรอยยิ้มจางๆเมื่อครู่เปลี่ยนกลับมาเป็นเรียบนิ่งเมื่อปลายสายเริ่มถามถึงใครบางคน

 


“ก็เรื่องเดิม เธอคงโดนขอให้มา” ไม่รู้ทำไมจู่ๆเขาก็รู้สึกอยากจะเดินไปหยิบบุหรี่ในลิ้นชักหัวเตียงออกมาสูบทั้งที่เขาไม่ได้แตะมันมานานมากแล้ว ทั้งที่หัวข้อสนทนานั้นก็ไม่ได้เข้าขั้นตึงเครียดอะไร เพื่อนก็แค่ไถ่ถามเขาในเรื่องที่รู้กันอยู่แล้วเท่านั้น


 

แต่มันก็คือเรื่องที่เขาไม่ค่อยโปรดปรานจะพูดถึงสักเท่าไหร่


 

“ฮ่ะๆ นายคิดมากเกินไปแล้วแจ็คสัน”

 
 

“ไม่หรอก”


 

“ฉันกับเธอ...มันไม่มีทางต่อกันติดแล้วล่ะ”





 

.

.




 

          เข็มสั้นของนาฬิกาชี้ให้เห็นว่าตอนนี้ใกล้จะสี่ทุ่มแล้ว แจ็คสันวางสายไปตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้วหากแต่เรื่องราวที่พูดคุยกันยังคงติดอยู่ในหัว ร่างสมส่วนของชายหนุ่มวัยยี่สิบสี่มีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอวอย่างหมิ่นเหม่ ด้านบนเปล่าเปลือยพราวไปด้วยหยดน้ำเพราะเขาเพิ่งอาบน้ำชำระร่างกายตัวเองเสร็จได้ไม่นาน

 


“...” ใบหน้าหล่อเรียบนิ่งแต่ในใจกำลังเกิดสงครามย่อมๆขึ้นมา ยิ่งพยายามจะหลีกเลี่ยงและทำเป็นไม่รู้สึกเท่าไหร่ก็ไม่ต่างไปจากการที่เขาหลอกตัวเองเพื่อซื้อเวลาไปวันๆ

 


ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!


 

“...” เสียงเคาะประตูที่รัวเร็วผิดปกติจากด้านนอกเป็นตัวดึงสติมาร์คให้กลับมา ชายหนุ่มชะงักไปนิดหน่อยด้วยความแปลกใจ เขาก็ไม่ใช่คนมีเพื่อนมากมายอะไร และอีกอย่างถ้าใครจะมาหาเขาส่วนใหญ่ก็จะบอกล่วงหน้ามากกว่าสุ่มมาเคาะประตูแบบนี้

 


ดังนั้นชายหนุ่มจึงทำเพียงแค่เดินไปยังจุดเกิดเสียงก่อนจะส่องสายตาออกไปมองผ่านตาแมวบนบานประตูและภาพที่เห็นมันก็ทำให้มาร์คอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว แต่เมื่อคิดได้ว่าอีกฝ่ายอาจจะมีเรื่องสำคัญหรือลืมของอะไรไว้ในห้องเขาจึงไม่รอช้าที่จะดึงลูกบิดให้บานประตูตรงหน้าเปิดออก


 

“มีอะไ...”

 


ฟึ่บ!


 

“ฮ...ฮึก ลุง ขอผมเข้าไปหน่อย”

 


อ่า...ร้องไห้งั้นเหรอ


 

 

          เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนมาร์คต้องตั้งสติตัวเองอีกครั้งตอนที่เดินกลับออกมาจากโซนครัวเพื่อเอาน้ำเย็นๆมาให้อีกฝ่ายดื่มหลังจากที่เขาเปิดประตูให้แล้วอีกคนก็พุ่งเข้าสวมกอดเขาเสียเต็มแรง ใบหน้าหวานแนบลงกับอกเปลือยเย็นๆหลังอาบน้ำเสร็จของเขา ใช้มันเป็นเหมือนที่รองรับน้ำตาจนเปียกปอนไปหมดทำเอามาร์คยืนค้างอยู่ที่เดิมเกือบนาทีก่อนจะคิดได้ว่าเขาต้องพาเด็กคนนี้ไปสงบสติอารมณ์เพื่อถามหาสาเหตุ แต่ที่แน่ๆคือเขารู้สึกใจหายและไม่ชอบเลยที่ได้เห็นว่ามีอะไรทำให้อีกฝ่ายเสียใจจนน้ำตาอาบแก้มแบบนี้

 
 

“เช็ดหน้าเช็ดตาแล้วดื่มน้ำซะก่อน” เด็กตัวเล็กบนปลายเตียงในชุดนอนสีน้ำเงินยกแขนขึ้นปาดน้ำตา ใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขอบตาระเรื่อไปด้วยสีแดงจางๆจ้องช้อนขึ้นมายังมาร์คที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทางเหมือนลูกแมวไม่มีผิด มาร์คอดไม่ได้ที่จะวางฝ่ามือลงไปบนผมนุ่มๆของเด็กน้อย และนับเป็นหนึ่งในเรื่องแปลกที่แบมแบมไม่ปฏิเสธหรือปัดป้องสัมผัสนั้น

 


“ไหน ใครทำอะไรมา”


 

“...”

 


“ป้าไม่เคยเข้าใจผมเลยอะ เอะอะอะไรผมก็ผิด...ผมเบื่อ” มาร์คที่สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วทิ้งตัวนั่งลงข้างกันจนเตียงยวบลงไปนิดหน่อย เขาหันหน้าเข้าหาเด็กชายที่นั่งข้างกัน เขาอยากรู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุ ถึงแม้จะช่วยอะไรไม่ได้แต่การรับฟังอีกฝ่ายมันก็ช่วยทำให้สบายใจขึ้นมาได้เขาเชื่ออย่างนั้น มาร์คปล่อยให้ริมฝีปากสีสดขยับพูดปัญหาของตัวเองออกมาเรื่อยๆ พอจะจับใจความได้ว่าป้าเชอมีปัญหากับผู้เช่าคนหนึ่งที่ค้างค่าเช่าหลายงวดแล้วมาพาลลงกับเจ้าตัวแทน

 


“...ผมก็บอกแล้วว่าเขาไม่จ่าย ให้ผมเอาบิลไปให้เขาก็ไม่พูดอะไร...ป้าก็หาว่าผมไม่ทวงย้ำเขา ผมผิดเหรอวะ” มาถึงตรงนี้เด็กน้อยดูเหมือนว่าจะสะอื้นออกมาหน่อยๆจนร่างกายกระตุก มาร์คได้แต่ถอนหายใจออกมาหลังจากฟังเรื่องราว บางครั้งป้าเชอรี่ก็กดดันหลานของเธอเกินไปจนน่าสงสาร...

 


อันที่จริงแล้วแบมแบมไม่ใช่เด็กไม่ดีหรอกมาร์คสัมผัสได้


 

“ไหนเงยหน้าขึ้นมาซิ” หลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดจากริมฝีปากอวบอิ่มนั่นแล้วมาร์คจึงค่อยๆใช้น้ำเสียงนุ่มทุ้มพูดกับอีกฝ่าย เด็กน้อยถือแก้วน้ำที่พร่องเพียงครึ่งไว้ในมือค่อยๆหันมามองมาร์คตามคำสั่งอย่างว่าง่าย และท่าทางแบบนั้นมันก็ทำให้คนอายุมากกว่าปรากฏรอยยิ้มจางๆขึ้นมา

 
 

ยิ่งเวลาไม่ดื้อแบบนี้แบมแบมยิ่งน่ารักขึ้นมาเป็นร้อยเท่า...แต่เจ้าตัวน่ะคงไม่รู้ ถึงรู้ก็คงเฉไฉ


 

“ป้าเชอเขาอายุมากแล้ว นายอย่าไปถือสาเขาเลยนะ...ถึงจะบ่นจะดุยังไงเขาก็รักนายอยู่ดี” แบมแบมไม่ตอบรับอะไรทำเพียงแค่เงยหน้ามองคนอายุมากกว่าที่ใช้น้ำเสียงทุ้มและแววตาอบอุ่นในการปลอบใจเขา มันเหมือนกับว่ามาร์คกำลังโอ๋เด็กสามขวบที่ถูกเพื่อนแย่งของเล่น แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆมันก็ถือว่าได้ผลเหลือเกินกับเด็กสามขวบอย่างเขา

 
 

“แต่ผมหงุดหงิดนี่ กลับมาตึกก็เจอแต่ป้าแถมป้ายังบ่นผมบ่อยขนาดนี้...”


 

“ฉันรู้ นายมันอยู่ในช่วงวัยรุ่นเลือดร้อนนี่เนอะ” จมูกรั้นถูกฝ่ามือใหญ่เอื้อมมาบีบอย่างถือวิสาสะแต่มันกลับสร้างรอยยิ้มเคอะเขินบนใบหน้าหวานของเด็กชายได้โดยไม่ตั้งใจ ฝ่ามือบางบีบแก้วน้ำแน่นจนรู้สึกได้ รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของมาร์คโดยที่แบมแบมเองก็ไม่รู้ว่ามันได้ขยับเข้ามาใกล้จนกลายเป็นจุดโฟกัสสายตาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่บ่อยเลยที่มาร์คจะยิ้ม...แล้วยิ่งเป็นการยิ้มให้เขานั้นมันยิ่งเป็นอะไรที่น้อยมากๆ


 

“เอาเป็นว่า ถ้าวันไหนนายเหงาหรือมีเรื่องไม่สบายใจ...ก็ขึ้นมาหลบที่ห้องฉันแล้วกัน ดีไหม”

 


และมันก็ทำให้...แบมแบมไม่อาจละสายตาจากรอยยิ้มและแววตาอบอุ่นของคนอายุมากกว่าไปได้เลย






talk.
ขอเรียกว่าเป็นการหวังดีประสงค์รัก ลุงเขาตระครุบขนาดนี้หนูยังไม่กลัวเขาอีกเหรอลูก
หรือว่าหนูเองก็ชอบ หื้ม?

คอมเมนต์ไว้ด้านล่างได้น้า รออ่านความเห็นทุกคนอยู่
หรือจะในแท็ก #kiddomb ก็ล่าย


twitter : @since9397

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

851 ความคิดเห็น

  1. #848 uromtbb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 10:43
    ดีมากกกด
    #848
    0
  2. #808 chenchen_narak (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:52
    อยากให้ป้าเชอดุนุ้งแบมทุกวันจังเลยค่ะ นุ้งแบมจะได้มาหลบที่ห้องพี่มาร์คทุกวัน วรั้ยยยยย
    #808
    0
  3. #786 JJaneBBJK_97 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 21:09
    ดีงามมม มากเว่อร์เด้อออ
    #786
    0
  4. #771 Orathaiks (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 22:42
    จาดีกันแล้วววว
    #771
    0
  5. #696 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 21:44
    ฮั่นน้อวววว รักกันๆ
    #696
    0
  6. #673 n_npsk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 08:10
    คุณลุงคนนี้ไม่ใช่เล่นๆน้า :)
    #673
    0
  7. #601 PaulaPum (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 20:26
    ลุงน่าร้ากกกก
    #601
    0
  8. #586 `dalnimmb♡ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 10:39
    งือๆน่ารักกกด
    #586
    0
  9. #547 Moko87 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 00:55
    โปรยเสน่ห์ใส่เด็กโดยไม่รู้ตัวซะแล้ว อิอิ
    #547
    0
  10. #520 phaka (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 07:53
    หึ่ยยย มาถึงขั้นสนิทกันขนาดนี้ตั้งแต่มะไหน่นะ
    #520
    0
  11. #485 Iluvmarkbam (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 23:09
    ไม่น่าเชื่อว่าเด็กแสบอย่างแบมแบมจะวิ่งร้องไห้มาให้มาร์คปลอบ

    หนุ่มน้อยคงรู้สึกบางอย่างกับลุงมาร์คเข้าแล้ว เพียงแต่ยังเด็กเกินกว่าที่จะตอบคำถามตัวเองได้ว่าความรู้สึกนั้นคืออะไร

    ส่วนบุงมาร์คใจเย็นๆนะคะระวังคุกนะคะ
    #485
    0
  12. #426 ✖ bAzzA✖ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 22:09
    แบมน่ารักอ่ะดิ ^^
    #426
    0
  13. #421 เบง เบง. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 23:55
    โหยยย ลุง อบอุ่นว่ะ ฮื่อออ กัดหมอนแปบบ
    #421
    0
  14. #411 eye_au (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 23:51
    คุกๆๆ แค่กๆๆ ลุงไม่ได้ตั้งใจถึงเนื้อถึงตัวน้องจริงๆเหร๊อออออ
    #411
    0
  15. #324 weerayap1 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 19:10
    หลงภวังค์กันไปมา วุ้ยยยยย~
    #324
    0
  16. #314 pairwapalo4148 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 16:29
    แหน่ะะะะะ ลุงมาร์คระวังคุกน้าาาาา
    #314
    0
  17. #256 Bam Yien (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 22:44
    น้องแบมน่ารักน่าเอ็นดู ลุงหลงไปหมดแล้วนั่น 55555
    #256
    0
  18. #248 UNME (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 16:00
    ความสัมพันธ์เค้าสองคนคืบหน้ามากเลย มีงับหู น้องมีปัญหาก็มาหาลุง เขินๆๆๆๆ
    #248
    0
  19. #243 BetaBee78s (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 17:07
    ฮืออออ ทำไมเขินนนน
    #243
    0
  20. #228 Yesmyboy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 12:56
    ลุงมาร์ครู้ปะคะว่ากำลังทำอะไรอยู่~ ยิ่งน้องเป็นเด็กมางอแงแบบนี้เข้าทางเลย
    #228
    0
  21. #219 tatarzyx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 10:50
    น้องแบมมมม โดยป้าว่าอีกแล้ว TT
    #219
    0
  22. #218 xstcphpp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 10:41
    บร้าาาาาาาา
    ฮืออออออองงงงงหลสหลห
    บ้าเอ๊ยยยยยย
    ;//////;
    #218
    0
  23. #172 mcmmcm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 20:03
    งือออออ ดีอ่าาา มาอ่าาวดเดียวเลยอะ จะรอนะคะ
    #172
    0
  24. #171 neyneyy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 15:53
    งือออดีอะ มีความเป็นที่พึ่ง เรารออ่านนะคะ
    #171
    0
  25. #170 cassysanuk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 15:48
    เราชอบอ่ะ ด้วยความที่มาร์คเพิ่งผ่านช่วงวัยรุ่นเลือดร้อนมาได้ไม่นาน เลยเข้าใจแบมมาก ดูพึ่งพาได้ ชอบจังงง
    #170
    0